{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2969006"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2969006","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η καθημερινοποίηση της κυριαρχίας: η γκοφμανική δραματουργία ως περιγραφική κοινωνιολογία της κυριαρχίας στις καθημερινές αλληλεπιδράσεις","abstract":"Ο Καναδός κοινωνιολόγος Erving Goffman έχει κατηγορηθεί ευρέως ότι αγνοεί στις θεωρητικές και εμπειρικές του μελέτες την έννοια της κυριαρχίας. Μάλιστα, κάποιοι σημειώνουν ότι η γκοφμανική θεωρία συμβάλλει στην πραγματικότητα στη δικαιολόγηση των υφιστάμενων κοινωνικών σχέσεων κυριαρχίας, και κατ' επέκταση στην αναπαραγωγή τους. Στην παρούσα εργασία επιχειρείται να αναδειχθεί ότι μια τέτοια κατηγορία δεν ευσταθεί απολύτως. Υποστηρίζουμε ότι η γκοφμανική θεωρία της δραματουργικής οργάνωσης των καθημερινών αλληλεπιδράσεων δεν μπορεί να κατανοηθεί πλήρως, αν δε ληφθεί υπόψη ο παράγοντας και η διάσταση της κυριαρχίας. Στο πρώτο μέρος της παρούσας διπλωματικής εργασίας, εντοπίζονται τα βασικά σημεία της γκοφμανικής θεωρίας της αλληλεπίδρασης και, αξιοποιώντας τη θεωρία των πεδίων του Pierre Bourdieu, επιχειρείται μια θεωρητική ανασυγκρότηση της γκοφμανικής κοινωνιολογίας, με σκοπό να αναδειχθεί μια νέα ανάγνωσή της, η οποία βρίσκει τα ερείσματά της στο εσωτερικό των γκοφμανικών γραπτών. Στο δεύτερο μέρος, η εξέταση της δραματουργικής θεωρίας του Goffman, υπό το φως της ανασυγκρότησης του πρώτου μέρους, δίνει τη δυνατότητα να εξαχθούν δύο βασικά συμπεράσματα: από τη μία, για τον Goffman η συγκρότηση του εαυτού γίνεται δραματουργικά, δηλαδή ο εαυτός συγκροτείται στο εσωτερικό μιας παρούσας ή δυνητικής δραματουργικά οργανωμένης αλληλεπίδρασης, εντός ενός δραματουργικά οργανωμένου καθημερινού χώρου και χρόνου. Από την άλλη, υποστηρίζουμε ότι ακριβώς αυτός ο δραματουργικός χαρακτήρας της αλληλεπίδρασης, του χώρου και του εαυτού είναι που καθιστά την κυριαρχία πυρηνικό παράγοντα διαμόρφωσής τους. Έτσι, εντοπίζουμε τελικά την κυριαρχία σε ένα διπλό επίπεδο. Σε ένα μικροαναλυτικό επίπεδο, όπου η κυριαρχία βρίσκεται στον μοναδικό ορισμό της κατάστασης κάθε αλληλεπίδρασης που χαρακτηρίζει τις σχέσεις που αναπτύσσονται, εδραιώνοντας και επιβεβαιώνοντας ιεραρχίες, και όπου κάθε απειλή στον ορισμό της κατάστασης γίνεται αισθητή ως απειλή στην υφιστάμενη κυριαρχία. Σε ένα φορμαλιστικό επίπεδο, όπου η κυριαρχία εντοπίζεται στη δομή διανομής των δραματουργικών μέσων, των εργαλείων δηλαδή που έχουν στη διάθεσή τους τα υποκείμενα για να συμμετέχουν και να φέρουν εις πέρας μια αλληλεπίδραση. Η δομή αυτή, ωστόσο, έχει προαποφασιστεί. Με αυτό εννοείται ότι τα υποκείμενα έχουν όντως στη διάθεσή τους κάποια δραματουργικά μέσα προς αλληλεπιδραστική χρήση, η διανομή και η χρήση των οποίων ωστόσο δεν είναι συχνά υπό τον έλεγχό τους. Στο τρίτο και τελευταίο μέρος, επιχειρείται η εφαρμογή των συμπερασμάτων της προηγούμενης ανασυγκρότησης της γκοφμανικής δραματουργίας στην εξέταση των αλληλεπιδράσεων εντός των κοινωνικών εγκαταστάσεων του στρατού, της εκκλησίας και του σχολείου, δανειζόμενοι και αναλύοντας με τον παραπάνω τρόπο εμπειρικές μελέτες ερευνητών της αλληλεπίδρασης, με σκοπό να αναδειχθούν πρακτικά οι ερευνητικές δυνατότητες της ανασυγκροτημένης γκοφμανικής δραματουργικής κοινωνιολογίας.","abstract_html":"Ο Καναδός κοινωνιολόγος Erving Goffman έχει κατηγορηθεί ευρέως ότι αγνοεί στις θεωρητικές και εμπειρικές του μελέτες την έννοια της κυριαρχίας. Μάλιστα, κάποιοι σημειώνουν ότι η γκοφμανική θεωρία συμβάλλει στην πραγματικότητα στη δικαιολόγηση των υφιστάμενων κοινωνικών σχέσεων κυριαρχίας, και κατ&#x27; επέκταση στην αναπαραγωγή τους. Στην παρούσα εργασία επιχειρείται να αναδειχθεί ότι μια τέτοια κατηγορία δεν ευσταθεί απολύτως. Υποστηρίζουμε ότι η γκοφμανική θεωρία της δραματουργικής οργάνωσης των καθημερινών αλληλεπιδράσεων δεν μπορεί να κατανοηθεί πλήρως, αν δε ληφθεί υπόψη ο παράγοντας και η διάσταση της κυριαρχίας. Στο πρώτο μέρος της παρούσας διπλωματικής εργασίας, εντοπίζονται τα βασικά σημεία της γκοφμανικής θεωρίας της αλληλεπίδρασης και, αξιοποιώντας τη θεωρία των πεδίων του Pierre Bourdieu, επιχειρείται μια θεωρητική ανασυγκρότηση της γκοφμανικής κοινωνιολογίας, με σκοπό να αναδειχθεί μια νέα ανάγνωσή της, η οποία βρίσκει τα ερείσματά της στο εσωτερικό των γκοφμανικών γραπτών. Στο δεύτερο μέρος, η εξέταση της δραματουργικής θεωρίας του Goffman, υπό το φως της ανασυγκρότησης του πρώτου μέρους, δίνει τη δυνατότητα να εξαχθούν δύο βασικά συμπεράσματα: από τη μία, για τον Goffman η συγκρότηση του εαυτού γίνεται δραματουργικά, δηλαδή ο εαυτός συγκροτείται στο εσωτερικό μιας παρούσας ή δυνητικής δραματουργικά οργανωμένης αλληλεπίδρασης, εντός ενός δραματουργικά οργανωμένου καθημερινού χώρου και χρόνου. Από την άλλη, υποστηρίζουμε ότι ακριβώς αυτός ο δραματουργικός χαρακτήρας της αλληλεπίδρασης, του χώρου και του εαυτού είναι που καθιστά την κυριαρχία πυρηνικό παράγοντα διαμόρφωσής τους. Έτσι, εντοπίζουμε τελικά την κυριαρχία σε ένα διπλό επίπεδο. Σε ένα μικροαναλυτικό επίπεδο, όπου η κυριαρχία βρίσκεται στον μοναδικό ορισμό της κατάστασης κάθε αλληλεπίδρασης που χαρακτηρίζει τις σχέσεις που αναπτύσσονται, εδραιώνοντας και επιβεβαιώνοντας ιεραρχίες, και όπου κάθε απειλή στον ορισμό της κατάστασης γίνεται αισθητή ως απειλή στην υφιστάμενη κυριαρχία. Σε ένα φορμαλιστικό επίπεδο, όπου η κυριαρχία εντοπίζεται στη δομή διανομής των δραματουργικών μέσων, των εργαλείων δηλαδή που έχουν στη διάθεσή τους τα υποκείμενα για να συμμετέχουν και να φέρουν εις πέρας μια αλληλεπίδραση. Η δομή αυτή, ωστόσο, έχει προαποφασιστεί. Με αυτό εννοείται ότι τα υποκείμενα έχουν όντως στη διάθεσή τους κάποια δραματουργικά μέσα προς αλληλεπιδραστική χρήση, η διανομή και η χρήση των οποίων ωστόσο δεν είναι συχνά υπό τον έλεγχό τους. Στο τρίτο και τελευταίο μέρος, επιχειρείται η εφαρμογή των συμπερασμάτων της προηγούμενης ανασυγκρότησης της γκοφμανικής δραματουργίας στην εξέταση των αλληλεπιδράσεων εντός των κοινωνικών εγκαταστάσεων του στρατού, της εκκλησίας και του σχολείου, δανειζόμενοι και αναλύοντας με τον παραπάνω τρόπο εμπειρικές μελέτες ερευνητών της αλληλεπίδρασης, με σκοπό να αναδειχθούν πρακτικά οι ερευνητικές δυνατότητες της ανασυγκροτημένης γκοφμανικής δραματουργικής κοινωνιολογίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Πολύζος Κωνσταντίνος","Polyzos Constantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:44:30Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2969006"],"render_values":[{"text":"uoadl:2969006","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969006","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969006","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2969006","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πολύζος Κωνσταντίνος","Polyzos Constantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2969006","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969006"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο Καναδός κοινωνιολόγος Erving Goffman έχει κατηγορηθεί ευρέως ότι αγνοεί στις θεωρητικές και εμπειρικές του μελέτες την έννοια της κυριαρχίας. Μάλιστα, κάποιοι σημειώνουν ότι η γκοφμανική θεωρία συμβάλλει στην πραγματικότητα στη δικαιολόγηση των υφιστάμενων κοινωνικών σχέσεων κυριαρχίας, και κατ' επέκταση στην αναπαραγωγή τους. Στην παρούσα εργασία επιχειρείται να αναδειχθεί ότι μια τέτοια κατηγορία δεν ευσταθεί απολύτως. Υποστηρίζουμε ότι η γκοφμανική θεωρία της δραματουργικής οργάνωσης των καθημερινών αλληλεπιδράσεων δεν μπορεί να κατανοηθεί πλήρως, αν δε ληφθεί υπόψη ο παράγοντας και η διάσταση της κυριαρχίας. Στο πρώτο μέρος της παρούσας διπλωματικής εργασίας, εντοπίζονται τα βασικά σημεία της γκοφμανικής θεωρίας της αλληλεπίδρασης και, αξιοποιώντας τη θεωρία των πεδίων του Pierre Bourdieu, επιχειρείται μια θεωρητική ανασυγκρότηση της γκοφμανικής κοινωνιολογίας, με σκοπό να αναδειχθεί μια νέα ανάγνωσή της, η οποία βρίσκει τα ερείσματά της στο εσωτερικό των γκοφμανικών γραπτών. Στο δεύτερο μέρος, η εξέταση της δραματουργικής θεωρίας του Goffman, υπό το φως της ανασυγκρότησης του πρώτου μέρους, δίνει τη δυνατότητα να εξαχθούν δύο βασικά συμπεράσματα: από τη μία, για τον Goffman η συγκρότηση του εαυτού γίνεται δραματουργικά, δηλαδή ο εαυτός συγκροτείται στο εσωτερικό μιας παρούσας ή δυνητικής δραματουργικά οργανωμένης αλληλεπίδρασης, εντός ενός δραματουργικά οργανωμένου καθημερινού χώρου και χρόνου. Από την άλλη, υποστηρίζουμε ότι ακριβώς αυτός ο δραματουργικός χαρακτήρας της αλληλεπίδρασης, του χώρου και του εαυτού είναι που καθιστά την κυριαρχία πυρηνικό παράγοντα διαμόρφωσής τους. Έτσι, εντοπίζουμε τελικά την κυριαρχία σε ένα διπλό επίπεδο. Σε ένα μικροαναλυτικό επίπεδο, όπου η κυριαρχία βρίσκεται στον μοναδικό ορισμό της κατάστασης κάθε αλληλεπίδρασης που χαρακτηρίζει τις σχέσεις που αναπτύσσονται, εδραιώνοντας και επιβεβαιώνοντας ιεραρχίες, και όπου κάθε απειλή στον ορισμό της κατάστασης γίνεται αισθητή ως απειλή στην υφιστάμενη κυριαρχία. Σε ένα φορμαλιστικό επίπεδο, όπου η κυριαρχία εντοπίζεται στη δομή διανομής των δραματουργικών μέσων, των εργαλείων δηλαδή που έχουν στη διάθεσή τους τα υποκείμενα για να συμμετέχουν και να φέρουν εις πέρας μια αλληλεπίδραση. Η δομή αυτή, ωστόσο, έχει προαποφασιστεί. Με αυτό εννοείται ότι τα υποκείμενα έχουν όντως στη διάθεσή τους κάποια δραματουργικά μέσα προς αλληλεπιδραστική χρήση, η διανομή και η χρήση των οποίων ωστόσο δεν είναι συχνά υπό τον έλεγχό τους. Στο τρίτο και τελευταίο μέρος, επιχειρείται η εφαρμογή των συμπερασμάτων της προηγούμενης ανασυγκρότησης της γκοφμανικής δραματουργίας στην εξέταση των αλληλεπιδράσεων εντός των κοινωνικών εγκαταστάσεων του στρατού, της εκκλησίας και του σχολείου, δανειζόμενοι και αναλύοντας με τον παραπάνω τρόπο εμπειρικές μελέτες ερευνητών της αλληλεπίδρασης, με σκοπό να αναδειχθούν πρακτικά οι ερευνητικές δυνατότητες της ανασυγκροτημένης γκοφμανικής δραματουργικής κοινωνιολογίας.","Canadian sociologist Erving Goffman has been widely accused of ignoring the concept of domination in his theoretical and empirical studies. In fact, some note that Goffmann's theory actually contributes to the justification of existing social relations of domination, and consequently to their reproduction. In the present work, an attempt is made to show that such an accusation is not entirely correct. We argue that Goffman's theory of the dramaturgical organization of everyday interactions cannot be fully understood without taking into account the factor and the dimension of domination. In the first part of this dissertation, the main points of Goffman's theory of interaction are identified and, utilizing Pierre Bourdieu's field theory, a theoretical reconstruction of Goffman’s sociology is attempted, in order to highlight a new reading, which finds its footings inside Goffman’s writings. In the second part, the examination of Goffman’s dramaturgical theory, under the light of the reconstruction of the first part, makes it possible to draw two basic conclusions: on the one hand, the construction of the self for Goffman is dramaturgical, i.e. the self is constructed inside a present or potential dramaturgically organized interaction, within dramaturgically organized space and time. On the other hand, we argue that it is precisely this dramaturgical character of interaction, space and the self that makes domination a nuclear element of their formulation. Thus, we locate domination on a double level. At a microanalytical level, where domination lies in the unique definition of the situation of each interaction, which characterizes the relationships that develop within it, establishing and confirming hierarchies, and where every threat to the definition of the situtation is felt as a threat to the existing domination itself. At a formalistic level, where domination is located in the structure of the distribution of dramaturgical means, that is, the tools that the subjects have at their disposal in order to participate and carry out an interaction. This structure, however, is predetermined. This means that the subjects have indeed at their disposal certain dramaturgical means of interaction, the distribution and use of which, however, are not often under their control. In the third and last part, an attempt is made to apply the conlusions of the previous reconstruction of Goffman’s dramaturgy to the examination of the interactions within the social establishments of the army, the church and the school, borrowing and analyzing in the above way some empirical studies carried out by other interaction researchers, in order to demonstrate in practice the research possibilities of the reconstructed goffmanian dramaturgical sociology."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η καθημερινοποίηση της κυριαρχίας: η γκοφμανική δραματουργία ως περιγραφική κοινωνιολογία της κυριαρχίας στις καθημερινές αλληλεπιδράσεις"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πολύζος Κωνσταντίνος","Polyzos Constantinos"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Ο Καναδός κοινωνιολόγος Erving Goffman έχει κατηγορηθεί ευρέως ότι αγνοεί στις θεωρητικές και εμπειρικές του μελέτες την έννοια της κυριαρχίας. Μάλιστα, κάποιοι σημειώνουν ότι η γκοφμανική θεωρία συμβάλλει στην πραγματικότητα στη δικαιολόγηση των υφιστάμενων κοινωνικών σχέσεων κυριαρχίας, και κατ' επέκταση στην αναπαραγωγή τους. Στην παρούσα εργασία επιχειρείται να αναδειχθεί ότι μια τέτοια κατηγορία δεν ευσταθεί απολύτως. Υποστηρίζουμε ότι η γκοφμανική θεωρία της δραματουργικής οργάνωσης των καθημερινών αλληλεπιδράσεων δεν μπορεί να κατανοηθεί πλήρως, αν δε ληφθεί υπόψη ο παράγοντας και η διάσταση της κυριαρχίας. Στο πρώτο μέρος της παρούσας διπλωματικής εργασίας, εντοπίζονται τα βασικά σημεία της γκοφμανικής θεωρίας της αλληλεπίδρασης και, αξιοποιώντας τη θεωρία των πεδίων του Pierre Bourdieu, επιχειρείται μια θεωρητική ανασυγκρότηση της γκοφμανικής κοινωνιολογίας, με σκοπό να αναδειχθεί μια νέα ανάγνωσή της, η οποία βρίσκει τα ερείσματά της στο εσωτερικό των γκοφμανικών γραπτών. Στο δεύτερο μέρος, η εξέταση της δραματουργικής θεωρίας του Goffman, υπό το φως της ανασυγκρότησης του πρώτου μέρους, δίνει τη δυνατότητα να εξαχθούν δύο βασικά συμπεράσματα: από τη μία, για τον Goffman η συγκρότηση του εαυτού γίνεται δραματουργικά, δηλαδή ο εαυτός συγκροτείται στο εσωτερικό μιας παρούσας ή δυνητικής δραματουργικά οργανωμένης αλληλεπίδρασης, εντός ενός δραματουργικά οργανωμένου καθημερινού χώρου και χρόνου. Από την άλλη, υποστηρίζουμε ότι ακριβώς αυτός ο δραματουργικός χαρακτήρας της αλληλεπίδρασης, του χώρου και του εαυτού είναι που καθιστά την κυριαρχία πυρηνικό παράγοντα διαμόρφωσής τους. Έτσι, εντοπίζουμε τελικά την κυριαρχία σε ένα διπλό επίπεδο. Σε ένα μικροαναλυτικό επίπεδο, όπου η κυριαρχία βρίσκεται στον μοναδικό ορισμό της κατάστασης κάθε αλληλεπίδρασης που χαρακτηρίζει τις σχέσεις που αναπτύσσονται, εδραιώνοντας και επιβεβαιώνοντας ιεραρχίες, και όπου κάθε απειλή στον ορισμό της κατάστασης γίνεται αισθητή ως απειλή στην υφιστάμενη κυριαρχία. Σε ένα φορμαλιστικό επίπεδο, όπου η κυριαρχία εντοπίζεται στη δομή διανομής των δραματουργικών μέσων, των εργαλείων δηλαδή που έχουν στη διάθεσή τους τα υποκείμενα για να συμμετέχουν και να φέρουν εις πέρας μια αλληλεπίδραση. Η δομή αυτή, ωστόσο, έχει προαποφασιστεί. Με αυτό εννοείται ότι τα υποκείμενα έχουν όντως στη διάθεσή τους κάποια δραματουργικά μέσα προς αλληλεπιδραστική χρήση, η διανομή και η χρήση των οποίων ωστόσο δεν είναι συχνά υπό τον έλεγχό τους. Στο τρίτο και τελευταίο μέρος, επιχειρείται η εφαρμογή των συμπερασμάτων της προηγούμενης ανασυγκρότησης της γκοφμανικής δραματουργίας στην εξέταση των αλληλεπιδράσεων εντός των κοινωνικών εγκαταστάσεων του στρατού, της εκκλησίας και του σχολείου, δανειζόμενοι και αναλύοντας με τον παραπάνω τρόπο εμπειρικές μελέτες ερευνητών της αλληλεπίδρασης, με σκοπό να αναδειχθούν πρακτικά οι ερευνητικές δυνατότητες της ανασυγκροτημένης γκοφμανικής δραματουργικής κοινωνιολογίας.","Canadian sociologist Erving Goffman has been widely accused of ignoring the concept of domination in his theoretical and empirical studies. In fact, some note that Goffmann's theory actually contributes to the justification of existing social relations of domination, and consequently to their reproduction. In the present work, an attempt is made to show that such an accusation is not entirely correct. We argue that Goffman's theory of the dramaturgical organization of everyday interactions cannot be fully understood without taking into account the factor and the dimension of domination. In the first part of this dissertation, the main points of Goffman's theory of interaction are identified and, utilizing Pierre Bourdieu's field theory, a theoretical reconstruction of Goffman’s sociology is attempted, in order to highlight a new reading, which finds its footings inside Goffman’s writings. In the second part, the examination of Goffman’s dramaturgical theory, under the light of the reconstruction of the first part, makes it possible to draw two basic conclusions: on the one hand, the construction of the self for Goffman is dramaturgical, i.e. the self is constructed inside a present or potential dramaturgically organized interaction, within dramaturgically organized space and time. On the other hand, we argue that it is precisely this dramaturgical character of interaction, space and the self that makes domination a nuclear element of their formulation. Thus, we locate domination on a double level. At a microanalytical level, where domination lies in the unique definition of the situation of each interaction, which characterizes the relationships that develop within it, establishing and confirming hierarchies, and where every threat to the definition of the situtation is felt as a threat to the existing domination itself. At a formalistic level, where domination is located in the structure of the distribution of dramaturgical means, that is, the tools that the subjects have at their disposal in order to participate and carry out an interaction. This structure, however, is predetermined. This means that the subjects have indeed at their disposal certain dramaturgical means of interaction, the distribution and use of which, however, are not often under their control. In the third and last part, an attempt is made to apply the conlusions of the previous reconstruction of Goffman’s dramaturgy to the examination of the interactions within the social establishments of the army, the church and the school, borrowing and analyzing in the above way some empirical studies carried out by other interaction researchers, in order to demonstrate in practice the research possibilities of the reconstructed goffmanian dramaturgical sociology."],"dc:identifier":["uoadl:2969006","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969006"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Η καθημερινοποίηση της κυριαρχίας: η γκοφμανική δραματουργία ως περιγραφική κοινωνιολογία της κυριαρχίας στις καθημερινές αλληλεπιδράσεις"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:30Z"}