{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2969080"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2969080","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η Άμεση Πολιτική Συμμετοχή στην Aντιπροσωπευτική Δημοκρατία","abstract":"Ο 21ος αιώνας είναι ένας αιώνας προκλήσεων και μεγάλων ερωτημάτων. Προκλήσεων διότι η μετάβαση στην ύστερη νεωτερικότητα έχει εξοπλίσει τις κοινωνίες με εμπειρίες και τεχνογνωσία για την καλύτερη και πιο αποτελεσματική οργάνωση των πολιτικών και κοινωνικών συστημάτων τους. Μεγάλων ερωτημάτων, διότι ήδη δέκα χρόνια μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη, οι επιπτώσεις του φονταμενταλισμού των αγορών παραμένουν στο προσκήνιο. Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα και δη το Σύνταγμα, όπως πολλάκις έχει υποστηρίξει ο επιστημονικός κόσμος, άντεξε στην κρίση. Ωστόσο, οι ρητορικές που επιδιώκουν να το καπηλευτούν εξακολουθούν να δημιουργούν ένα κλίμα αμφισβήτησης για την αποτελεσματικότητά του. Στο επίκεντρο της ρητορικής βρίσκεται ο λαός και οι εξουσίες που εκείνος έχει εντός του πλαισίου της προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Επομένως οι εξουσίες του λαού, δηλαδή η κυριαρχία που του αναγνωρίζεται στο πολιτικό σύστημα της σύγχρονης ελληνικής δημοκρατίας, βάλλονται, είτε πρωτογενώς είτε δευτερογενώς, από ρητορικές και πολιτικές πρακτικές που τις υπονομεύουν και τις καθιστούν λιγότερο αποτελεσματικές. Το τελευταίο ορίζει αναγκαία και άμεση την προστασία της λαϊκής κυριαρχίας, δηλαδή την προστασία της δημοκρατίας. Ωστόσο αυτή η προστασία δεν επέρχεται με την συστολή της. Αντίθετα, ευκταία θεωρείται η ενίσχυση της δημοκρατικής αρχής, με σεβασμό στις επιταγές του συντάγματος, ώστε τελικά η ίδια η κοινωνία να αποκτήσει την απαραίτητη κουλτούρα πολιτική συμμετοχής, πράγμα που μπορεί να οδηγήσει στον επαναπροσδιορισμό της λαϊκής κυριαρχίας με πρωταγωνιστικό ρόλο στο πολιτικό σύστημα. Υπό αυτό το πρίσμα, η μελέτη πραγματεύεται την ενίσχυσης της λαϊκής κυριαρχίας με την υιοθέτηση θεσμών άμεσης πολιτικής συμμετοχής. Αφορμώμενη από το φαινόμενο του (συνταγματικού) 6 λαϊκισμού επιδιώκει να διερευνήσει τα συνταγματικά όρια εντός των οποίων μπορούν να υιοθετηθούν θεσμοί άμεσης πολιτικής συμμετοχής, οι οποίοι εντούτοις να μην οδηγούν στην παρεκτροπή της λαϊκής κυριαρχίας. Η μελέτη χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος «Η Λαϊκή Κυριαρχία ως πυρήνας του Δημοκρατικού Συνταγματικού Κράτους», δομείται σε δύο κύρια κεφάλαια. Το πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζει την ιστορική διαμόρφωση και τη σύγχρονη συνταγματική αποτύπωση της λαϊκής κυριαρχίας και το δεύτερο προσδιορίζει τον συνταγματικό λαϊκισμό ως παρεκτροπή της λαϊκής κυριαρχίας. Αντίστοιχα το δεύτερο μέρος «Τα περιθώρια επίρρωσης της λαϊκής κυριαρχίας στο ελληνικό σύστημα» αποτελείται από δύο κύρια κεφάλαια. Στο πρώτο παρουσιάζονται τα περιθώρια επίρρωσης της λαϊκής κυριαρχίας στο ελληνικό πολιτικό σύστημα και στο δεύτερο κεφάλαιο παρατίθενται οι προτάσεις με τις οποίες μπορεί να επιτευχθεί λελογισμένη ενίσχυση της λαϊκή συμμετοχής. Η μελέτη ολοκληρώνεται με τον επίλογο και την παράθεση της βιβλιογραφίας που χρησιμοποιήθηκε.","abstract_html":"Ο 21ος αιώνας είναι ένας αιώνας προκλήσεων και μεγάλων ερωτημάτων. Προκλήσεων διότι η μετάβαση στην ύστερη νεωτερικότητα έχει εξοπλίσει τις κοινωνίες με εμπειρίες και τεχνογνωσία για την καλύτερη και πιο αποτελεσματική οργάνωση των πολιτικών και κοινωνικών συστημάτων τους. Μεγάλων ερωτημάτων, διότι ήδη δέκα χρόνια μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη, οι επιπτώσεις του φονταμενταλισμού των αγορών παραμένουν στο προσκήνιο. Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα και δη το Σύνταγμα, όπως πολλάκις έχει υποστηρίξει ο επιστημονικός κόσμος, άντεξε στην κρίση. Ωστόσο, οι ρητορικές που επιδιώκουν να το καπηλευτούν εξακολουθούν να δημιουργούν ένα κλίμα αμφισβήτησης για την αποτελεσματικότητά του. Στο επίκεντρο της ρητορικής βρίσκεται ο λαός και οι εξουσίες που εκείνος έχει εντός του πλαισίου της προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Επομένως οι εξουσίες του λαού, δηλαδή η κυριαρχία που του αναγνωρίζεται στο πολιτικό σύστημα της σύγχρονης ελληνικής δημοκρατίας, βάλλονται, είτε πρωτογενώς είτε δευτερογενώς, από ρητορικές και πολιτικές πρακτικές που τις υπονομεύουν και τις καθιστούν λιγότερο αποτελεσματικές. Το τελευταίο ορίζει αναγκαία και άμεση την προστασία της λαϊκής κυριαρχίας, δηλαδή την προστασία της δημοκρατίας. Ωστόσο αυτή η προστασία δεν επέρχεται με την συστολή της. Αντίθετα, ευκταία θεωρείται η ενίσχυση της δημοκρατικής αρχής, με σεβασμό στις επιταγές του συντάγματος, ώστε τελικά η ίδια η κοινωνία να αποκτήσει την απαραίτητη κουλτούρα πολιτική συμμετοχής, πράγμα που μπορεί να οδηγήσει στον επαναπροσδιορισμό της λαϊκής κυριαρχίας με πρωταγωνιστικό ρόλο στο πολιτικό σύστημα. Υπό αυτό το πρίσμα, η μελέτη πραγματεύεται την ενίσχυσης της λαϊκής κυριαρχίας με την υιοθέτηση θεσμών άμεσης πολιτικής συμμετοχής. Αφορμώμενη από το φαινόμενο του (συνταγματικού) 6 λαϊκισμού επιδιώκει να διερευνήσει τα συνταγματικά όρια εντός των οποίων μπορούν να υιοθετηθούν θεσμοί άμεσης πολιτικής συμμετοχής, οι οποίοι εντούτοις να μην οδηγούν στην παρεκτροπή της λαϊκής κυριαρχίας. Η μελέτη χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος «Η Λαϊκή Κυριαρχία ως πυρήνας του Δημοκρατικού Συνταγματικού Κράτους», δομείται σε δύο κύρια κεφάλαια. Το πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζει την ιστορική διαμόρφωση και τη σύγχρονη συνταγματική αποτύπωση της λαϊκής κυριαρχίας και το δεύτερο προσδιορίζει τον συνταγματικό λαϊκισμό ως παρεκτροπή της λαϊκής κυριαρχίας. Αντίστοιχα το δεύτερο μέρος «Τα περιθώρια επίρρωσης της λαϊκής κυριαρχίας στο ελληνικό σύστημα» αποτελείται από δύο κύρια κεφάλαια. Στο πρώτο παρουσιάζονται τα περιθώρια επίρρωσης της λαϊκής κυριαρχίας στο ελληνικό πολιτικό σύστημα και στο δεύτερο κεφάλαιο παρατίθενται οι προτάσεις με τις οποίες μπορεί να επιτευχθεί λελογισμένη ενίσχυση της λαϊκή συμμετοχής. Η μελέτη ολοκληρώνεται με τον επίλογο και την παράθεση της βιβλιογραφίας που χρησιμοποιήθηκε.","abstract_has_math":false,"creators":["Ζαχαριουδάκης Ηλίας","Zacharioudakis Ilias"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:44:31Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2969080"],"render_values":[{"text":"uoadl:2969080","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969080","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969080","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2969080","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ζαχαριουδάκης Ηλίας","Zacharioudakis Ilias"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2969080","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969080"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο 21ος αιώνας είναι ένας αιώνας προκλήσεων και μεγάλων ερωτημάτων. Προκλήσεων διότι η μετάβαση στην ύστερη νεωτερικότητα έχει εξοπλίσει τις κοινωνίες με εμπειρίες και τεχνογνωσία για την καλύτερη και πιο αποτελεσματική οργάνωση των πολιτικών και κοινωνικών συστημάτων τους. Μεγάλων ερωτημάτων, διότι ήδη δέκα χρόνια μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη, οι επιπτώσεις του φονταμενταλισμού των αγορών παραμένουν στο προσκήνιο. Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα και δη το Σύνταγμα, όπως πολλάκις έχει υποστηρίξει ο επιστημονικός κόσμος, άντεξε στην κρίση. Ωστόσο, οι ρητορικές που επιδιώκουν να το καπηλευτούν εξακολουθούν να δημιουργούν ένα κλίμα αμφισβήτησης για την αποτελεσματικότητά του. Στο επίκεντρο της ρητορικής βρίσκεται ο λαός και οι εξουσίες που εκείνος έχει εντός του πλαισίου της προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Επομένως οι εξουσίες του λαού, δηλαδή η κυριαρχία που του αναγνωρίζεται στο πολιτικό σύστημα της σύγχρονης ελληνικής δημοκρατίας, βάλλονται, είτε πρωτογενώς είτε δευτερογενώς, από ρητορικές και πολιτικές πρακτικές που τις υπονομεύουν και τις καθιστούν λιγότερο αποτελεσματικές. Το τελευταίο ορίζει αναγκαία και άμεση την προστασία της λαϊκής κυριαρχίας, δηλαδή την προστασία της δημοκρατίας. Ωστόσο αυτή η προστασία δεν επέρχεται με την συστολή της. Αντίθετα, ευκταία θεωρείται η ενίσχυση της δημοκρατικής αρχής, με σεβασμό στις επιταγές του συντάγματος, ώστε τελικά η ίδια η κοινωνία να αποκτήσει την απαραίτητη κουλτούρα πολιτική συμμετοχής, πράγμα που μπορεί να οδηγήσει στον επαναπροσδιορισμό της λαϊκής κυριαρχίας με πρωταγωνιστικό ρόλο στο πολιτικό σύστημα. Υπό αυτό το πρίσμα, η μελέτη πραγματεύεται την ενίσχυσης της λαϊκής κυριαρχίας με την υιοθέτηση θεσμών άμεσης πολιτικής συμμετοχής. Αφορμώμενη από το φαινόμενο του (συνταγματικού) 6 λαϊκισμού επιδιώκει να διερευνήσει τα συνταγματικά όρια εντός των οποίων μπορούν να υιοθετηθούν θεσμοί άμεσης πολιτικής συμμετοχής, οι οποίοι εντούτοις να μην οδηγούν στην παρεκτροπή της λαϊκής κυριαρχίας. Η μελέτη χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος «Η Λαϊκή Κυριαρχία ως πυρήνας του Δημοκρατικού Συνταγματικού Κράτους», δομείται σε δύο κύρια κεφάλαια. Το πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζει την ιστορική διαμόρφωση και τη σύγχρονη συνταγματική αποτύπωση της λαϊκής κυριαρχίας και το δεύτερο προσδιορίζει τον συνταγματικό λαϊκισμό ως παρεκτροπή της λαϊκής κυριαρχίας. Αντίστοιχα το δεύτερο μέρος «Τα περιθώρια επίρρωσης της λαϊκής κυριαρχίας στο ελληνικό σύστημα» αποτελείται από δύο κύρια κεφάλαια. Στο πρώτο παρουσιάζονται τα περιθώρια επίρρωσης της λαϊκής κυριαρχίας στο ελληνικό πολιτικό σύστημα και στο δεύτερο κεφάλαιο παρατίθενται οι προτάσεις με τις οποίες μπορεί να επιτευχθεί λελογισμένη ενίσχυση της λαϊκή συμμετοχής. Η μελέτη ολοκληρώνεται με τον επίλογο και την παράθεση της βιβλιογραφίας που χρησιμοποιήθηκε.","The 21th century is characterized by challenges as far as the political and social systems are concerned. The last decade added further problematization as the economic crisis burst in many countries of Europe and Greece, which contributed the phenomenon of populism. More specifically, this study examines popular sovereignty as a measure of these challenges in terms of political order. In the context of the Unitary Parliamentary Republic of Greece this paper projects popular sovereignty in the center of political changes by considering important the adoption of institutions of direct participation and explores its limitations as well."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η Άμεση Πολιτική Συμμετοχή στην Aντιπροσωπευτική Δημοκρατία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ζαχαριουδάκης Ηλίας","Zacharioudakis Ilias"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Ο 21ος αιώνας είναι ένας αιώνας προκλήσεων και μεγάλων ερωτημάτων. Προκλήσεων διότι η μετάβαση στην ύστερη νεωτερικότητα έχει εξοπλίσει τις κοινωνίες με εμπειρίες και τεχνογνωσία για την καλύτερη και πιο αποτελεσματική οργάνωση των πολιτικών και κοινωνικών συστημάτων τους. Μεγάλων ερωτημάτων, διότι ήδη δέκα χρόνια μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη, οι επιπτώσεις του φονταμενταλισμού των αγορών παραμένουν στο προσκήνιο. Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα και δη το Σύνταγμα, όπως πολλάκις έχει υποστηρίξει ο επιστημονικός κόσμος, άντεξε στην κρίση. Ωστόσο, οι ρητορικές που επιδιώκουν να το καπηλευτούν εξακολουθούν να δημιουργούν ένα κλίμα αμφισβήτησης για την αποτελεσματικότητά του. Στο επίκεντρο της ρητορικής βρίσκεται ο λαός και οι εξουσίες που εκείνος έχει εντός του πλαισίου της προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Επομένως οι εξουσίες του λαού, δηλαδή η κυριαρχία που του αναγνωρίζεται στο πολιτικό σύστημα της σύγχρονης ελληνικής δημοκρατίας, βάλλονται, είτε πρωτογενώς είτε δευτερογενώς, από ρητορικές και πολιτικές πρακτικές που τις υπονομεύουν και τις καθιστούν λιγότερο αποτελεσματικές. Το τελευταίο ορίζει αναγκαία και άμεση την προστασία της λαϊκής κυριαρχίας, δηλαδή την προστασία της δημοκρατίας. Ωστόσο αυτή η προστασία δεν επέρχεται με την συστολή της. Αντίθετα, ευκταία θεωρείται η ενίσχυση της δημοκρατικής αρχής, με σεβασμό στις επιταγές του συντάγματος, ώστε τελικά η ίδια η κοινωνία να αποκτήσει την απαραίτητη κουλτούρα πολιτική συμμετοχής, πράγμα που μπορεί να οδηγήσει στον επαναπροσδιορισμό της λαϊκής κυριαρχίας με πρωταγωνιστικό ρόλο στο πολιτικό σύστημα. Υπό αυτό το πρίσμα, η μελέτη πραγματεύεται την ενίσχυσης της λαϊκής κυριαρχίας με την υιοθέτηση θεσμών άμεσης πολιτικής συμμετοχής. Αφορμώμενη από το φαινόμενο του (συνταγματικού) 6 λαϊκισμού επιδιώκει να διερευνήσει τα συνταγματικά όρια εντός των οποίων μπορούν να υιοθετηθούν θεσμοί άμεσης πολιτικής συμμετοχής, οι οποίοι εντούτοις να μην οδηγούν στην παρεκτροπή της λαϊκής κυριαρχίας. Η μελέτη χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος «Η Λαϊκή Κυριαρχία ως πυρήνας του Δημοκρατικού Συνταγματικού Κράτους», δομείται σε δύο κύρια κεφάλαια. Το πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζει την ιστορική διαμόρφωση και τη σύγχρονη συνταγματική αποτύπωση της λαϊκής κυριαρχίας και το δεύτερο προσδιορίζει τον συνταγματικό λαϊκισμό ως παρεκτροπή της λαϊκής κυριαρχίας. Αντίστοιχα το δεύτερο μέρος «Τα περιθώρια επίρρωσης της λαϊκής κυριαρχίας στο ελληνικό σύστημα» αποτελείται από δύο κύρια κεφάλαια. Στο πρώτο παρουσιάζονται τα περιθώρια επίρρωσης της λαϊκής κυριαρχίας στο ελληνικό πολιτικό σύστημα και στο δεύτερο κεφάλαιο παρατίθενται οι προτάσεις με τις οποίες μπορεί να επιτευχθεί λελογισμένη ενίσχυση της λαϊκή συμμετοχής. Η μελέτη ολοκληρώνεται με τον επίλογο και την παράθεση της βιβλιογραφίας που χρησιμοποιήθηκε.","The 21th century is characterized by challenges as far as the political and social systems are concerned. The last decade added further problematization as the economic crisis burst in many countries of Europe and Greece, which contributed the phenomenon of populism. More specifically, this study examines popular sovereignty as a measure of these challenges in terms of political order. In the context of the Unitary Parliamentary Republic of Greece this paper projects popular sovereignty in the center of political changes by considering important the adoption of institutions of direct participation and explores its limitations as well."],"dc:identifier":["uoadl:2969080","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969080"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Η Άμεση Πολιτική Συμμετοχή στην Aντιπροσωπευτική Δημοκρατία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:31Z"}