{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2969436"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2969436","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η συσχέτιση δεσμού προσκόλλησης και αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας σε κρατούμενους και ποινικούς παραβάτες","abstract":"Εισαγωγή: Ο δεσμός προσκόλλησης (attachment) στη βρεφική και παιδική ηλικία με το πρωταρχικό άτομο φροντίδας (συνήθως μητέρα) είναι αναμφισβήτητα μια έννοια που παίζει κεντρικό ρόλο στη ζωή και στην ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη κάθε ατόμου. Θεωρείται ότι επηρεάζει καθοριστικά την μελλοντική εξέλιξη της προσωπικότητας του ατόμου και τον τρόπο που συνδέεται και σχετίζεται με άλλους ανθρώπους. Τα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας έχουν σοβαρό έλλειμμα στις κοινωνικές σχέσεις, δε φαίνεται να έχουν αναπτυγμένη την δεξιότητα της ενσυναίσθησης και επιπλέον δε μπορούν να συνδεθούν συναισθηματικά με άλλους ανθρώπους. Θεωρείται ότι οι διαταραχές προσωπικότητας σχετίζονται σημαντικά με τον συναισθηματικό δεσμό των ενηλίκων καθώς και με σωματική και ψυχολογική βία. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να διερευνήσει την πιθανή συσχέτιση του δεσμού με την αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας στην ενήλικη ζωή. Πιο συγκεκριμένα, θα διερευνηθούν οι αντιλήψεις για τον δεσμό στην ενήλικη ζωή με την μητέρα, ο τύπος δεσμού που συνάπτεται με τους γονείς, με τους ερωτικούς συντρόφους, τους «σημαντικούς» άλλους και γενικά με τους άλλους χωρίς να καθορίζεται συγκεκριμένο άτομο. Μέθοδος: Το δείγμα της έρευνας αποτελείται από 60 άνδρες, ηλικίας 18-65 ετών. Το κλινικό δείγμα (ομάδα ασθενών) αποτέλεσαν 30 άνδρες με διάγνωση αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας (με ή και χωρίς συννοσηρότητα με άλλη ψυχική διαταραχή) πρώην κρατούμενοι και ποινικοί παραβάτες οι οποίοι παρακολουθούνταν από το Ιατρείο Ψυχιατροδικαστικής του Π.Γ.Ν. «Αττικόν» και οι υπόλοιποι 30 άνδρες από ευκαιριακό δείγμα του γενικού πληθυσμού (ομάδα μαρτύρων). Η έρευνα διεξήχθη μέσω 5 αυτοσυμπληρούμενων ερωτηματολογίων: το Ερωτηματολόγιο για τις Αντιλήψεις για το Δεσμό στην Ενήλικη Ζωή (Perceptions of Adult Attachment Questionnaire, PAAQ, Lichtenstein & Cassidy, 1991), η κλίμακα Μέτρησης Γονεϊκού Δεσμού (Parental Bonding Instrument, PBI, Parker et al., 1979), το Ερωτηματολόγιο Εμπειριών στις Διαπροσωπικές Σχέσεις (Experiences in Close Relationships Inventory, ECR, Brennan, Clark & Shaver, 1998), το Ερωτηματολόγιο Σχέσεων (Relationship Scales Questionnaire,RSQ; Griffin & Bartholomew‚ 1994) καθώς και το Ερωτηματολόγιο Σχέσεων (Relationship Questionnaire, RQ, Bartholomew & Horowitz,1991). Επιπλέον, όλοι οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να απαντήσουν σ’ένα ερωτηματολόγιο δημογραφικών δεδομένων . Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν τις περισσότερες από τις υποθέσεις της έρευνας και αναδεικνύουν τις διαφοροποιήσεις των ατόμων με και χωρίς διαταραχή προσωπικότητας τόσο ως προς το είδος του δεσμού που έχουν αναπτύξει με τους γονείς του όσο και με τους ερωτικούς συντρόφους και τους «σημαντικούς άλλους» ανθρώπους.. Πιο συγκεκριμένα, από την ανάλυση και παρουσίαση των διερευνητικών ερωτημάτων προέκυψαν στατιστικά σημαντικές διαφοροποιήσεις (p<0,05) ως προς τα εξής: Στο ερωτηματόλογιο για τις Αντιλήψεις για τον Δεσμό στην Ενήλικη Ζωή (PAAQ) αναφορικά με τις αντιλήψεις για τις πρώιμες εμπειρίες του δεσμού υπάρχει διαφοροποίηση ανάμεσα στις δύο ομάδες (p=0,000). Οι μάρτυρες φάνηκε να έχουν δεχθεί λιγότερη απόρριψη (p=0,000) από την μητέρα (βασικό φροντιστή) σε σύγκριση με τους ασθενείς και αντίστοιχα οι ασθενείς μεγαλύτερα επίπεδα αντιστροφής ρόλων/υπερεμπλοκής (p=0,000) στη πρώιμη παιδική ηλικία σε σύγκριση με τους μάρτυρες. Εξαίρεση αποτελεί η μεταβλητή της τρυφερότητας, όπου οι ασθενείς φάνηκε να έχουν λάβει περισσότερη τρυφερότητα από τους μάρτυρες. Στη κλίμακα της παρούσας αντίληψης για τον δεσμό, φάνηκε ότι οι ασθενείς έχουν συγχωρέσει σε μεγαλύτερο βαθμό την μητέρα (βασικό φροντιστή) για τις δυσκολίες της παιδικής ηλικίας σε σύγκριση με τους μάρτυρες, όμως φαίνεται να απορρίπτουν σε μεγαλύτερο βαθμό τις εμπειρίες δεσμού (απόρριψη εμπειριών δεσμού), δείχνουν να αντιλαμβάνονται τον δεσμό πιο ευάλωτα και φαίνεται να είναι περισσότερο θυμωμένοι (p=0,000) μαζί της. Αναφορικά με την πρόσβαση στις αναμνήσεις από την παιδική ηλικία οι ασθενείς φαίνεται να θυμούνται περισσότερο από τους μάρτυρες. Επιπλέον, στην Κλίμακα Γονεϊκού Δεσμού (PBI) αναφορικά με το είδος γονεικής συμπεριφοράς σε σχέση με την μητέρα και τον πατέρα τόσο οι ασθενείς όσο και οι υγιείς μάρτυρες φαίνεται ότι κατατάσσονται στο είδος «έλεγχος χωρίς στοργή» (χαμηλή φροντίδα-υψηλή προστασία/έλεγχος). Στη Κλίμακα Εμπειριών στις Διαπροσωπικές Σχέσεις (ECR) η ομάδα των μαρτύρων συγκεντρώνει υψηλότερες τιμές στον αποφευκτικό-απορριπτικό τύπο δεσμού, ενώ η ομάδα των ασθενών υψηλότερες τιμές στον αποφευκτικό/φοβικό τύπο δεσμού. Στατιστικά σημαντική διαφοροποίηση προκύπτει και στις μεταβλητές των τύπων δεσμού στο Ερωτηματολογίου Σχέσεων (RSQ) για τον δεσμό που συνάπτεται χωρίς να καθορίζεται συγκεκριμένο άτομο όπου τόσο ασθενείς όσο και μάρτυρες φαίνεται να εμφανίζουν υψηλότερες τιμές στον αποφευκτικό/απορριπτικό τύπο δεσμού. Τέλος, στο ερωτηματολόγιο Σχέσεων (RQ) για τον δεσμό με τους «σημαντικούς άλλους» προκύπτει ότι οι ασθενείς συνάπτουν αποφευκτικό-απορριπτικό τύπο δεσμού (88,2%) και οι μάρτυρες ασφαλή τύπο δεσμού (85%). Δεν υπήρξαν στατιστικά σημαντικές διαφοροποιήσεις (p>0,05) ως προς μεταβλητή της μητρικής φροντίδας και προστασίας (p=0,006) καθώς και στη μεταβλητή του αποφευκτικού/απορριπτικού τύπου δεσμού (p=0,006). Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη είναι η πρώτη στον ελληνικό πληθυσμό που εξετάζει και επιβεβαιώνει την συσχέτιση δεσμού και αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας έχουν δεχθεί περισσότερη απόρριψη/παραμέληση από την μητέρα τους και αντιστροφή ρόλων/υπερεμπλοκή, απορρίπτουν περισσότερο τις εμπειρίες δεσμού της παιδικής ηλικίας, βιώνουν τον δεσμό στη παρούσα αντίληψη περισσότερο ευάλωτα και θυμωμένα σε σχέση με την μητέρα και φαίνεται να έχουν μεγαλύτερη πρόσβαση στις αναμνήσεις από την παιδική ηλικία σε σχέση με την ομάδα των μαρτύρων. Ο δεσμός με την μητέρα και τον πατέρα στα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας κατατάσσεται στον «έλεγχο χωρίς στοργή» (χαμηλή φροντίδα και υψηλή προστασία/έλεγχο). Επιπλέον, τα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας τείνουν να συνάπτουν αποφευκτικό/φοβικό τύπο δεσμού στις ερωτικές σχέσεις και αναφορικά με τις σχέσεις με τους άλλους προκύπτει ότι συνάπτεται αποφευκτικός-απορριπτικός τύπος δεσμού.","abstract_html":"Εισαγωγή: Ο δεσμός προσκόλλησης (attachment) στη βρεφική και παιδική ηλικία με το πρωταρχικό άτομο φροντίδας (συνήθως μητέρα) είναι αναμφισβήτητα μια έννοια που παίζει κεντρικό ρόλο στη ζωή και στην ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη κάθε ατόμου. Θεωρείται ότι επηρεάζει καθοριστικά την μελλοντική εξέλιξη της προσωπικότητας του ατόμου και τον τρόπο που συνδέεται και σχετίζεται με άλλους ανθρώπους. Τα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας έχουν σοβαρό έλλειμμα στις κοινωνικές σχέσεις, δε φαίνεται να έχουν αναπτυγμένη την δεξιότητα της ενσυναίσθησης και επιπλέον δε μπορούν να συνδεθούν συναισθηματικά με άλλους ανθρώπους. Θεωρείται ότι οι διαταραχές προσωπικότητας σχετίζονται σημαντικά με τον συναισθηματικό δεσμό των ενηλίκων καθώς και με σωματική και ψυχολογική βία. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να διερευνήσει την πιθανή συσχέτιση του δεσμού με την αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας στην ενήλικη ζωή. Πιο συγκεκριμένα, θα διερευνηθούν οι αντιλήψεις για τον δεσμό στην ενήλικη ζωή με την μητέρα, ο τύπος δεσμού που συνάπτεται με τους γονείς, με τους ερωτικούς συντρόφους, τους «σημαντικούς» άλλους και γενικά με τους άλλους χωρίς να καθορίζεται συγκεκριμένο άτομο. Μέθοδος: Το δείγμα της έρευνας αποτελείται από 60 άνδρες, ηλικίας 18-65 ετών. Το κλινικό δείγμα (ομάδα ασθενών) αποτέλεσαν 30 άνδρες με διάγνωση αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας (με ή και χωρίς συννοσηρότητα με άλλη ψυχική διαταραχή) πρώην κρατούμενοι και ποινικοί παραβάτες οι οποίοι παρακολουθούνταν από το Ιατρείο Ψυχιατροδικαστικής του Π.Γ.Ν. «Αττικόν» και οι υπόλοιποι 30 άνδρες από ευκαιριακό δείγμα του γενικού πληθυσμού (ομάδα μαρτύρων). Η έρευνα διεξήχθη μέσω 5 αυτοσυμπληρούμενων ερωτηματολογίων: το Ερωτηματολόγιο για τις Αντιλήψεις για το Δεσμό στην Ενήλικη Ζωή (Perceptions of Adult Attachment Questionnaire, PAAQ, Lichtenstein &amp; Cassidy, 1991), η κλίμακα Μέτρησης Γονεϊκού Δεσμού (Parental Bonding Instrument, PBI, Parker et al., 1979), το Ερωτηματολόγιο Εμπειριών στις Διαπροσωπικές Σχέσεις (Experiences in Close Relationships Inventory, ECR, Brennan, Clark &amp; Shaver, 1998), το Ερωτηματολόγιο Σχέσεων (Relationship Scales Questionnaire,RSQ; Griffin &amp; Bartholomew‚ 1994) καθώς και το Ερωτηματολόγιο Σχέσεων (Relationship Questionnaire, RQ, Bartholomew &amp; Horowitz,1991). Επιπλέον, όλοι οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να απαντήσουν σ’ένα ερωτηματολόγιο δημογραφικών δεδομένων . Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν τις περισσότερες από τις υποθέσεις της έρευνας και αναδεικνύουν τις διαφοροποιήσεις των ατόμων με και χωρίς διαταραχή προσωπικότητας τόσο ως προς το είδος του δεσμού που έχουν αναπτύξει με τους γονείς του όσο και με τους ερωτικούς συντρόφους και τους «σημαντικούς άλλους» ανθρώπους.. Πιο συγκεκριμένα, από την ανάλυση και παρουσίαση των διερευνητικών ερωτημάτων προέκυψαν στατιστικά σημαντικές διαφοροποιήσεις (p&lt;0,05) ως προς τα εξής: Στο ερωτηματόλογιο για τις Αντιλήψεις για τον Δεσμό στην Ενήλικη Ζωή (PAAQ) αναφορικά με τις αντιλήψεις για τις πρώιμες εμπειρίες του δεσμού υπάρχει διαφοροποίηση ανάμεσα στις δύο ομάδες (p=0,000). Οι μάρτυρες φάνηκε να έχουν δεχθεί λιγότερη απόρριψη (p=0,000) από την μητέρα (βασικό φροντιστή) σε σύγκριση με τους ασθενείς και αντίστοιχα οι ασθενείς μεγαλύτερα επίπεδα αντιστροφής ρόλων/υπερεμπλοκής (p=0,000) στη πρώιμη παιδική ηλικία σε σύγκριση με τους μάρτυρες. Εξαίρεση αποτελεί η μεταβλητή της τρυφερότητας, όπου οι ασθενείς φάνηκε να έχουν λάβει περισσότερη τρυφερότητα από τους μάρτυρες. Στη κλίμακα της παρούσας αντίληψης για τον δεσμό, φάνηκε ότι οι ασθενείς έχουν συγχωρέσει σε μεγαλύτερο βαθμό την μητέρα (βασικό φροντιστή) για τις δυσκολίες της παιδικής ηλικίας σε σύγκριση με τους μάρτυρες, όμως φαίνεται να απορρίπτουν σε μεγαλύτερο βαθμό τις εμπειρίες δεσμού (απόρριψη εμπειριών δεσμού), δείχνουν να αντιλαμβάνονται τον δεσμό πιο ευάλωτα και φαίνεται να είναι περισσότερο θυμωμένοι (p=0,000) μαζί της. Αναφορικά με την πρόσβαση στις αναμνήσεις από την παιδική ηλικία οι ασθενείς φαίνεται να θυμούνται περισσότερο από τους μάρτυρες. Επιπλέον, στην Κλίμακα Γονεϊκού Δεσμού (PBI) αναφορικά με το είδος γονεικής συμπεριφοράς σε σχέση με την μητέρα και τον πατέρα τόσο οι ασθενείς όσο και οι υγιείς μάρτυρες φαίνεται ότι κατατάσσονται στο είδος «έλεγχος χωρίς στοργή» (χαμηλή φροντίδα-υψηλή προστασία/έλεγχος). Στη Κλίμακα Εμπειριών στις Διαπροσωπικές Σχέσεις (ECR) η ομάδα των μαρτύρων συγκεντρώνει υψηλότερες τιμές στον αποφευκτικό-απορριπτικό τύπο δεσμού, ενώ η ομάδα των ασθενών υψηλότερες τιμές στον αποφευκτικό/φοβικό τύπο δεσμού. Στατιστικά σημαντική διαφοροποίηση προκύπτει και στις μεταβλητές των τύπων δεσμού στο Ερωτηματολογίου Σχέσεων (RSQ) για τον δεσμό που συνάπτεται χωρίς να καθορίζεται συγκεκριμένο άτομο όπου τόσο ασθενείς όσο και μάρτυρες φαίνεται να εμφανίζουν υψηλότερες τιμές στον αποφευκτικό/απορριπτικό τύπο δεσμού. Τέλος, στο ερωτηματολόγιο Σχέσεων (RQ) για τον δεσμό με τους «σημαντικούς άλλους» προκύπτει ότι οι ασθενείς συνάπτουν αποφευκτικό-απορριπτικό τύπο δεσμού (88,2%) και οι μάρτυρες ασφαλή τύπο δεσμού (85%). Δεν υπήρξαν στατιστικά σημαντικές διαφοροποιήσεις (p&gt;0,05) ως προς μεταβλητή της μητρικής φροντίδας και προστασίας (p=0,006) καθώς και στη μεταβλητή του αποφευκτικού/απορριπτικού τύπου δεσμού (p=0,006). Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη είναι η πρώτη στον ελληνικό πληθυσμό που εξετάζει και επιβεβαιώνει την συσχέτιση δεσμού και αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας έχουν δεχθεί περισσότερη απόρριψη/παραμέληση από την μητέρα τους και αντιστροφή ρόλων/υπερεμπλοκή, απορρίπτουν περισσότερο τις εμπειρίες δεσμού της παιδικής ηλικίας, βιώνουν τον δεσμό στη παρούσα αντίληψη περισσότερο ευάλωτα και θυμωμένα σε σχέση με την μητέρα και φαίνεται να έχουν μεγαλύτερη πρόσβαση στις αναμνήσεις από την παιδική ηλικία σε σχέση με την ομάδα των μαρτύρων. Ο δεσμός με την μητέρα και τον πατέρα στα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας κατατάσσεται στον «έλεγχο χωρίς στοργή» (χαμηλή φροντίδα και υψηλή προστασία/έλεγχο). Επιπλέον, τα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας τείνουν να συνάπτουν αποφευκτικό/φοβικό τύπο δεσμού στις ερωτικές σχέσεις και αναφορικά με τις σχέσεις με τους άλλους προκύπτει ότι συνάπτεται αποφευκτικός-απορριπτικός τύπος δεσμού.","abstract_has_math":false,"creators":["Καπετανάκου Ιωάννα","Kapetanakou Ioanna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:44:33Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2969436"],"render_values":[{"text":"uoadl:2969436","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969436","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969436","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2969436","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καπετανάκου Ιωάννα","Kapetanakou Ioanna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2969436","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969436"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Ο δεσμός προσκόλλησης (attachment) στη βρεφική και παιδική ηλικία με το πρωταρχικό άτομο φροντίδας (συνήθως μητέρα) είναι αναμφισβήτητα μια έννοια που παίζει κεντρικό ρόλο στη ζωή και στην ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη κάθε ατόμου. Θεωρείται ότι επηρεάζει καθοριστικά την μελλοντική εξέλιξη της προσωπικότητας του ατόμου και τον τρόπο που συνδέεται και σχετίζεται με άλλους ανθρώπους. Τα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας έχουν σοβαρό έλλειμμα στις κοινωνικές σχέσεις, δε φαίνεται να έχουν αναπτυγμένη την δεξιότητα της ενσυναίσθησης και επιπλέον δε μπορούν να συνδεθούν συναισθηματικά με άλλους ανθρώπους. Θεωρείται ότι οι διαταραχές προσωπικότητας σχετίζονται σημαντικά με τον συναισθηματικό δεσμό των ενηλίκων καθώς και με σωματική και ψυχολογική βία. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να διερευνήσει την πιθανή συσχέτιση του δεσμού με την αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας στην ενήλικη ζωή. Πιο συγκεκριμένα, θα διερευνηθούν οι αντιλήψεις για τον δεσμό στην ενήλικη ζωή με την μητέρα, ο τύπος δεσμού που συνάπτεται με τους γονείς, με τους ερωτικούς συντρόφους, τους «σημαντικούς» άλλους και γενικά με τους άλλους χωρίς να καθορίζεται συγκεκριμένο άτομο. Μέθοδος: Το δείγμα της έρευνας αποτελείται από 60 άνδρες, ηλικίας 18-65 ετών. Το κλινικό δείγμα (ομάδα ασθενών) αποτέλεσαν 30 άνδρες με διάγνωση αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας (με ή και χωρίς συννοσηρότητα με άλλη ψυχική διαταραχή) πρώην κρατούμενοι και ποινικοί παραβάτες οι οποίοι παρακολουθούνταν από το Ιατρείο Ψυχιατροδικαστικής του Π.Γ.Ν. «Αττικόν» και οι υπόλοιποι 30 άνδρες από ευκαιριακό δείγμα του γενικού πληθυσμού (ομάδα μαρτύρων). Η έρευνα διεξήχθη μέσω 5 αυτοσυμπληρούμενων ερωτηματολογίων: το Ερωτηματολόγιο για τις Αντιλήψεις για το Δεσμό στην Ενήλικη Ζωή (Perceptions of Adult Attachment Questionnaire, PAAQ, Lichtenstein & Cassidy, 1991), η κλίμακα Μέτρησης Γονεϊκού Δεσμού (Parental Bonding Instrument, PBI, Parker et al., 1979), το Ερωτηματολόγιο Εμπειριών στις Διαπροσωπικές Σχέσεις (Experiences in Close Relationships Inventory, ECR, Brennan, Clark & Shaver, 1998), το Ερωτηματολόγιο Σχέσεων (Relationship Scales Questionnaire,RSQ; Griffin & Bartholomew‚ 1994) καθώς και το Ερωτηματολόγιο Σχέσεων (Relationship Questionnaire, RQ, Bartholomew & Horowitz,1991). Επιπλέον, όλοι οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να απαντήσουν σ’ένα ερωτηματολόγιο δημογραφικών δεδομένων . Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν τις περισσότερες από τις υποθέσεις της έρευνας και αναδεικνύουν τις διαφοροποιήσεις των ατόμων με και χωρίς διαταραχή προσωπικότητας τόσο ως προς το είδος του δεσμού που έχουν αναπτύξει με τους γονείς του όσο και με τους ερωτικούς συντρόφους και τους «σημαντικούς άλλους» ανθρώπους.. Πιο συγκεκριμένα, από την ανάλυση και παρουσίαση των διερευνητικών ερωτημάτων προέκυψαν στατιστικά σημαντικές διαφοροποιήσεις (p<0,05) ως προς τα εξής: Στο ερωτηματόλογιο για τις Αντιλήψεις για τον Δεσμό στην Ενήλικη Ζωή (PAAQ) αναφορικά με τις αντιλήψεις για τις πρώιμες εμπειρίες του δεσμού υπάρχει διαφοροποίηση ανάμεσα στις δύο ομάδες (p=0,000). Οι μάρτυρες φάνηκε να έχουν δεχθεί λιγότερη απόρριψη (p=0,000) από την μητέρα (βασικό φροντιστή) σε σύγκριση με τους ασθενείς και αντίστοιχα οι ασθενείς μεγαλύτερα επίπεδα αντιστροφής ρόλων/υπερεμπλοκής (p=0,000) στη πρώιμη παιδική ηλικία σε σύγκριση με τους μάρτυρες. Εξαίρεση αποτελεί η μεταβλητή της τρυφερότητας, όπου οι ασθενείς φάνηκε να έχουν λάβει περισσότερη τρυφερότητα από τους μάρτυρες. Στη κλίμακα της παρούσας αντίληψης για τον δεσμό, φάνηκε ότι οι ασθενείς έχουν συγχωρέσει σε μεγαλύτερο βαθμό την μητέρα (βασικό φροντιστή) για τις δυσκολίες της παιδικής ηλικίας σε σύγκριση με τους μάρτυρες, όμως φαίνεται να απορρίπτουν σε μεγαλύτερο βαθμό τις εμπειρίες δεσμού (απόρριψη εμπειριών δεσμού), δείχνουν να αντιλαμβάνονται τον δεσμό πιο ευάλωτα και φαίνεται να είναι περισσότερο θυμωμένοι (p=0,000) μαζί της. Αναφορικά με την πρόσβαση στις αναμνήσεις από την παιδική ηλικία οι ασθενείς φαίνεται να θυμούνται περισσότερο από τους μάρτυρες. Επιπλέον, στην Κλίμακα Γονεϊκού Δεσμού (PBI) αναφορικά με το είδος γονεικής συμπεριφοράς σε σχέση με την μητέρα και τον πατέρα τόσο οι ασθενείς όσο και οι υγιείς μάρτυρες φαίνεται ότι κατατάσσονται στο είδος «έλεγχος χωρίς στοργή» (χαμηλή φροντίδα-υψηλή προστασία/έλεγχος). Στη Κλίμακα Εμπειριών στις Διαπροσωπικές Σχέσεις (ECR) η ομάδα των μαρτύρων συγκεντρώνει υψηλότερες τιμές στον αποφευκτικό-απορριπτικό τύπο δεσμού, ενώ η ομάδα των ασθενών υψηλότερες τιμές στον αποφευκτικό/φοβικό τύπο δεσμού. Στατιστικά σημαντική διαφοροποίηση προκύπτει και στις μεταβλητές των τύπων δεσμού στο Ερωτηματολογίου Σχέσεων (RSQ) για τον δεσμό που συνάπτεται χωρίς να καθορίζεται συγκεκριμένο άτομο όπου τόσο ασθενείς όσο και μάρτυρες φαίνεται να εμφανίζουν υψηλότερες τιμές στον αποφευκτικό/απορριπτικό τύπο δεσμού. Τέλος, στο ερωτηματολόγιο Σχέσεων (RQ) για τον δεσμό με τους «σημαντικούς άλλους» προκύπτει ότι οι ασθενείς συνάπτουν αποφευκτικό-απορριπτικό τύπο δεσμού (88,2%) και οι μάρτυρες ασφαλή τύπο δεσμού (85%). Δεν υπήρξαν στατιστικά σημαντικές διαφοροποιήσεις (p>0,05) ως προς μεταβλητή της μητρικής φροντίδας και προστασίας (p=0,006) καθώς και στη μεταβλητή του αποφευκτικού/απορριπτικού τύπου δεσμού (p=0,006). Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη είναι η πρώτη στον ελληνικό πληθυσμό που εξετάζει και επιβεβαιώνει την συσχέτιση δεσμού και αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας έχουν δεχθεί περισσότερη απόρριψη/παραμέληση από την μητέρα τους και αντιστροφή ρόλων/υπερεμπλοκή, απορρίπτουν περισσότερο τις εμπειρίες δεσμού της παιδικής ηλικίας, βιώνουν τον δεσμό στη παρούσα αντίληψη περισσότερο ευάλωτα και θυμωμένα σε σχέση με την μητέρα και φαίνεται να έχουν μεγαλύτερη πρόσβαση στις αναμνήσεις από την παιδική ηλικία σε σχέση με την ομάδα των μαρτύρων. Ο δεσμός με την μητέρα και τον πατέρα στα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας κατατάσσεται στον «έλεγχο χωρίς στοργή» (χαμηλή φροντίδα και υψηλή προστασία/έλεγχο). Επιπλέον, τα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας τείνουν να συνάπτουν αποφευκτικό/φοβικό τύπο δεσμού στις ερωτικές σχέσεις και αναφορικά με τις σχέσεις με τους άλλους προκύπτει ότι συνάπτεται αποφευκτικός-απορριπτικός τύπος δεσμού.","Introduction: The attachment bond is the emotional connection between an infant and his primary caretaker (commonly mother). Certainly, it has a central role in the emotional development of every person. It is considered that attachment influence the future development of people personality and the way they connect and relate to other people. People with antisocial personality disorder have severe social deficits, do not seem to have developed the skill of empathy as well as they cannot connect emotionally with other people. Personality disorders are thought to be significantly related to adult attachment as well as physical and psychological violence. Purpose: The purpose of this study is to investigate the possible association of attachment bond to patients with antisocial personality disorder in adulthood. More specifically, it aims to investigate the perceptions of attachment in adulthood with their mother and to clarify the type of attachment with their parents, the type of attachment in romantic relationships, to ‘’important’’ persons and to other people generally without being defined specific person. Method: A sample of 60 males participated in the current research aged 18-65 years. The case group was composed of thirty patients (criminal offenders and ex-inmates) diagnosed with antisocial personality disorder (with or without psychiatric comorbidity) who were recruited by the Forensic Psychiatry Clinic of Atticon University General Hospital (Athens,Greece). Also, a control group of thirty people (convenience sample) from general population. All participants completed five self-report questionnaires: the Perceptions of Adult Attachment Questionnaire (PAAQ, Lichtenstein & Cassidy, 1991), the Parental Bonding Instrument (PBI,Parker et al., 1979), Experiences in Close Relationships Inventory (ECR,Brennan, Clark & Shaver, 1998),the Relationship Questionnaire (RSQ,Griffin&Bartholomew‚1994) and the Relationship Questionnaire (RQ,Bartholomew &Horowitz,1991). In addition, All participants were asked to respond in writing to a self-completion questionnaire on their socio-demographic data. Results: The results confirm most of the research hypotheses and highlight the differences between people with and without personality disorder regarding to type of attachment they have created with their parents, with romantic partners, as well as the ¨important others¨ and generally with other people. More specifically, from the analysis and presentation of the exploratory questions, statistically significant differences emerged (p <0.05) in the following: In the Perceptions of Adult Attachment Questionnaire (PAAQ) it appears the control group has received less rejection (p= 0.000) from their mother (primary caregiver) compared to the case group and the case group (p= 0.000) has received higher levels of role reversal/enmeshment from their mother compared to control group. The exception was about the tenderness perception, where the patients have received more tenderness than the control group. Regarding the perceptions of early experiences of attachment, there is an important differentiation between the two groups (p = 0.000). In the perception of the present evaluation regarding the attachment, and more specifically in the subscales of balance / forgiveness of childhood difficulties, it seems that the case group has forgiven more their mother (primary caregiver) compared to the control group, in rejection of bonding experiences the case group rejects to a greater extent the attachment experiences than the control group,and also appears to apprehend more vulnerable (p= 0.000) and more angry (p = 0.000) the attachment with their mother (primary caregiver) compared to the control group. As for the perception of access to memories from childhood there is also differentiation between the two groups (p = 0.000). More specifically, the case group seems to have more access to childhood memories than the control group. Furthermore, In the Parental Bonding Instrument (PBI) regarding to type of parental behavior with mother and father both patients and control group create “affectionless control΅ (low care and high protection). In the Experiences in Close Relationship Questionnaire (ECR) case group showed higher values to avoidant/fearful type and the control group showed higher values to avoidant/dismissing attachment type. There is a statistically significant difference in the perceptions of attachment types in the Relationship Questionnaire (RSQ) without being defined specific person where both patients and control group seem to appear higher values in the avoidant/dismissing type. Finally, the Relationship Questionnaire (RQ) which was used to indicate the attachment type with the \"important others\" shows that the case group create avoidant/dismissing type of attachment (88.2%),contrary to control group which create secure type of attachment (85%). There were no statistically significant differences (p> 0.05) between the dimension of maternal care and protection (p=0.006), as well as the dimension of the avoidant/dismissing attachment type. Conclusions: This study is the first in the Greek population to examine and confirm the association between attachment and antisocial personality disorder. It turns out that people with antisocial personality disorder have received more rejection from their mother, have experienced more role reversal/enmeshment, are more likely to reject childhood attachment experiences, evaluate the current perception of attachment with their mother as vulnerable and more angry than the control group and appear to have greater access to memories from childhood. The attachment with mother and father to individuals with antisocial personality disorder is presented as ‘’affectionless control’’ (low care and high protection) as compared to general population. In addition, people with antisocial personality disorder tend to create avoidant/fearful attachment type to romantic relationships and avoidant/dismissing type to relationships with others."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η συσχέτιση δεσμού προσκόλλησης και αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας σε κρατούμενους και ποινικούς παραβάτες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καπετανάκου Ιωάννα","Kapetanakou Ioanna"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή: Ο δεσμός προσκόλλησης (attachment) στη βρεφική και παιδική ηλικία με το πρωταρχικό άτομο φροντίδας (συνήθως μητέρα) είναι αναμφισβήτητα μια έννοια που παίζει κεντρικό ρόλο στη ζωή και στην ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη κάθε ατόμου. Θεωρείται ότι επηρεάζει καθοριστικά την μελλοντική εξέλιξη της προσωπικότητας του ατόμου και τον τρόπο που συνδέεται και σχετίζεται με άλλους ανθρώπους. Τα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας έχουν σοβαρό έλλειμμα στις κοινωνικές σχέσεις, δε φαίνεται να έχουν αναπτυγμένη την δεξιότητα της ενσυναίσθησης και επιπλέον δε μπορούν να συνδεθούν συναισθηματικά με άλλους ανθρώπους. Θεωρείται ότι οι διαταραχές προσωπικότητας σχετίζονται σημαντικά με τον συναισθηματικό δεσμό των ενηλίκων καθώς και με σωματική και ψυχολογική βία. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να διερευνήσει την πιθανή συσχέτιση του δεσμού με την αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας στην ενήλικη ζωή. Πιο συγκεκριμένα, θα διερευνηθούν οι αντιλήψεις για τον δεσμό στην ενήλικη ζωή με την μητέρα, ο τύπος δεσμού που συνάπτεται με τους γονείς, με τους ερωτικούς συντρόφους, τους «σημαντικούς» άλλους και γενικά με τους άλλους χωρίς να καθορίζεται συγκεκριμένο άτομο. Μέθοδος: Το δείγμα της έρευνας αποτελείται από 60 άνδρες, ηλικίας 18-65 ετών. Το κλινικό δείγμα (ομάδα ασθενών) αποτέλεσαν 30 άνδρες με διάγνωση αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας (με ή και χωρίς συννοσηρότητα με άλλη ψυχική διαταραχή) πρώην κρατούμενοι και ποινικοί παραβάτες οι οποίοι παρακολουθούνταν από το Ιατρείο Ψυχιατροδικαστικής του Π.Γ.Ν. «Αττικόν» και οι υπόλοιποι 30 άνδρες από ευκαιριακό δείγμα του γενικού πληθυσμού (ομάδα μαρτύρων). Η έρευνα διεξήχθη μέσω 5 αυτοσυμπληρούμενων ερωτηματολογίων: το Ερωτηματολόγιο για τις Αντιλήψεις για το Δεσμό στην Ενήλικη Ζωή (Perceptions of Adult Attachment Questionnaire, PAAQ, Lichtenstein & Cassidy, 1991), η κλίμακα Μέτρησης Γονεϊκού Δεσμού (Parental Bonding Instrument, PBI, Parker et al., 1979), το Ερωτηματολόγιο Εμπειριών στις Διαπροσωπικές Σχέσεις (Experiences in Close Relationships Inventory, ECR, Brennan, Clark & Shaver, 1998), το Ερωτηματολόγιο Σχέσεων (Relationship Scales Questionnaire,RSQ; Griffin & Bartholomew‚ 1994) καθώς και το Ερωτηματολόγιο Σχέσεων (Relationship Questionnaire, RQ, Bartholomew & Horowitz,1991). Επιπλέον, όλοι οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να απαντήσουν σ’ένα ερωτηματολόγιο δημογραφικών δεδομένων . Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν τις περισσότερες από τις υποθέσεις της έρευνας και αναδεικνύουν τις διαφοροποιήσεις των ατόμων με και χωρίς διαταραχή προσωπικότητας τόσο ως προς το είδος του δεσμού που έχουν αναπτύξει με τους γονείς του όσο και με τους ερωτικούς συντρόφους και τους «σημαντικούς άλλους» ανθρώπους.. Πιο συγκεκριμένα, από την ανάλυση και παρουσίαση των διερευνητικών ερωτημάτων προέκυψαν στατιστικά σημαντικές διαφοροποιήσεις (p<0,05) ως προς τα εξής: Στο ερωτηματόλογιο για τις Αντιλήψεις για τον Δεσμό στην Ενήλικη Ζωή (PAAQ) αναφορικά με τις αντιλήψεις για τις πρώιμες εμπειρίες του δεσμού υπάρχει διαφοροποίηση ανάμεσα στις δύο ομάδες (p=0,000). Οι μάρτυρες φάνηκε να έχουν δεχθεί λιγότερη απόρριψη (p=0,000) από την μητέρα (βασικό φροντιστή) σε σύγκριση με τους ασθενείς και αντίστοιχα οι ασθενείς μεγαλύτερα επίπεδα αντιστροφής ρόλων/υπερεμπλοκής (p=0,000) στη πρώιμη παιδική ηλικία σε σύγκριση με τους μάρτυρες. Εξαίρεση αποτελεί η μεταβλητή της τρυφερότητας, όπου οι ασθενείς φάνηκε να έχουν λάβει περισσότερη τρυφερότητα από τους μάρτυρες. Στη κλίμακα της παρούσας αντίληψης για τον δεσμό, φάνηκε ότι οι ασθενείς έχουν συγχωρέσει σε μεγαλύτερο βαθμό την μητέρα (βασικό φροντιστή) για τις δυσκολίες της παιδικής ηλικίας σε σύγκριση με τους μάρτυρες, όμως φαίνεται να απορρίπτουν σε μεγαλύτερο βαθμό τις εμπειρίες δεσμού (απόρριψη εμπειριών δεσμού), δείχνουν να αντιλαμβάνονται τον δεσμό πιο ευάλωτα και φαίνεται να είναι περισσότερο θυμωμένοι (p=0,000) μαζί της. Αναφορικά με την πρόσβαση στις αναμνήσεις από την παιδική ηλικία οι ασθενείς φαίνεται να θυμούνται περισσότερο από τους μάρτυρες. Επιπλέον, στην Κλίμακα Γονεϊκού Δεσμού (PBI) αναφορικά με το είδος γονεικής συμπεριφοράς σε σχέση με την μητέρα και τον πατέρα τόσο οι ασθενείς όσο και οι υγιείς μάρτυρες φαίνεται ότι κατατάσσονται στο είδος «έλεγχος χωρίς στοργή» (χαμηλή φροντίδα-υψηλή προστασία/έλεγχος). Στη Κλίμακα Εμπειριών στις Διαπροσωπικές Σχέσεις (ECR) η ομάδα των μαρτύρων συγκεντρώνει υψηλότερες τιμές στον αποφευκτικό-απορριπτικό τύπο δεσμού, ενώ η ομάδα των ασθενών υψηλότερες τιμές στον αποφευκτικό/φοβικό τύπο δεσμού. Στατιστικά σημαντική διαφοροποίηση προκύπτει και στις μεταβλητές των τύπων δεσμού στο Ερωτηματολογίου Σχέσεων (RSQ) για τον δεσμό που συνάπτεται χωρίς να καθορίζεται συγκεκριμένο άτομο όπου τόσο ασθενείς όσο και μάρτυρες φαίνεται να εμφανίζουν υψηλότερες τιμές στον αποφευκτικό/απορριπτικό τύπο δεσμού. Τέλος, στο ερωτηματολόγιο Σχέσεων (RQ) για τον δεσμό με τους «σημαντικούς άλλους» προκύπτει ότι οι ασθενείς συνάπτουν αποφευκτικό-απορριπτικό τύπο δεσμού (88,2%) και οι μάρτυρες ασφαλή τύπο δεσμού (85%). Δεν υπήρξαν στατιστικά σημαντικές διαφοροποιήσεις (p>0,05) ως προς μεταβλητή της μητρικής φροντίδας και προστασίας (p=0,006) καθώς και στη μεταβλητή του αποφευκτικού/απορριπτικού τύπου δεσμού (p=0,006). Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη είναι η πρώτη στον ελληνικό πληθυσμό που εξετάζει και επιβεβαιώνει την συσχέτιση δεσμού και αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας έχουν δεχθεί περισσότερη απόρριψη/παραμέληση από την μητέρα τους και αντιστροφή ρόλων/υπερεμπλοκή, απορρίπτουν περισσότερο τις εμπειρίες δεσμού της παιδικής ηλικίας, βιώνουν τον δεσμό στη παρούσα αντίληψη περισσότερο ευάλωτα και θυμωμένα σε σχέση με την μητέρα και φαίνεται να έχουν μεγαλύτερη πρόσβαση στις αναμνήσεις από την παιδική ηλικία σε σχέση με την ομάδα των μαρτύρων. Ο δεσμός με την μητέρα και τον πατέρα στα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας κατατάσσεται στον «έλεγχο χωρίς στοργή» (χαμηλή φροντίδα και υψηλή προστασία/έλεγχο). Επιπλέον, τα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας τείνουν να συνάπτουν αποφευκτικό/φοβικό τύπο δεσμού στις ερωτικές σχέσεις και αναφορικά με τις σχέσεις με τους άλλους προκύπτει ότι συνάπτεται αποφευκτικός-απορριπτικός τύπος δεσμού.","Introduction: The attachment bond is the emotional connection between an infant and his primary caretaker (commonly mother). Certainly, it has a central role in the emotional development of every person. It is considered that attachment influence the future development of people personality and the way they connect and relate to other people. People with antisocial personality disorder have severe social deficits, do not seem to have developed the skill of empathy as well as they cannot connect emotionally with other people. Personality disorders are thought to be significantly related to adult attachment as well as physical and psychological violence. Purpose: The purpose of this study is to investigate the possible association of attachment bond to patients with antisocial personality disorder in adulthood. More specifically, it aims to investigate the perceptions of attachment in adulthood with their mother and to clarify the type of attachment with their parents, the type of attachment in romantic relationships, to ‘’important’’ persons and to other people generally without being defined specific person. Method: A sample of 60 males participated in the current research aged 18-65 years. The case group was composed of thirty patients (criminal offenders and ex-inmates) diagnosed with antisocial personality disorder (with or without psychiatric comorbidity) who were recruited by the Forensic Psychiatry Clinic of Atticon University General Hospital (Athens,Greece). Also, a control group of thirty people (convenience sample) from general population. All participants completed five self-report questionnaires: the Perceptions of Adult Attachment Questionnaire (PAAQ, Lichtenstein & Cassidy, 1991), the Parental Bonding Instrument (PBI,Parker et al., 1979), Experiences in Close Relationships Inventory (ECR,Brennan, Clark & Shaver, 1998),the Relationship Questionnaire (RSQ,Griffin&Bartholomew‚1994) and the Relationship Questionnaire (RQ,Bartholomew &Horowitz,1991). In addition, All participants were asked to respond in writing to a self-completion questionnaire on their socio-demographic data. Results: The results confirm most of the research hypotheses and highlight the differences between people with and without personality disorder regarding to type of attachment they have created with their parents, with romantic partners, as well as the ¨important others¨ and generally with other people. More specifically, from the analysis and presentation of the exploratory questions, statistically significant differences emerged (p <0.05) in the following: In the Perceptions of Adult Attachment Questionnaire (PAAQ) it appears the control group has received less rejection (p= 0.000) from their mother (primary caregiver) compared to the case group and the case group (p= 0.000) has received higher levels of role reversal/enmeshment from their mother compared to control group. The exception was about the tenderness perception, where the patients have received more tenderness than the control group. Regarding the perceptions of early experiences of attachment, there is an important differentiation between the two groups (p = 0.000). In the perception of the present evaluation regarding the attachment, and more specifically in the subscales of balance / forgiveness of childhood difficulties, it seems that the case group has forgiven more their mother (primary caregiver) compared to the control group, in rejection of bonding experiences the case group rejects to a greater extent the attachment experiences than the control group,and also appears to apprehend more vulnerable (p= 0.000) and more angry (p = 0.000) the attachment with their mother (primary caregiver) compared to the control group. As for the perception of access to memories from childhood there is also differentiation between the two groups (p = 0.000). More specifically, the case group seems to have more access to childhood memories than the control group. Furthermore, In the Parental Bonding Instrument (PBI) regarding to type of parental behavior with mother and father both patients and control group create “affectionless control΅ (low care and high protection). In the Experiences in Close Relationship Questionnaire (ECR) case group showed higher values to avoidant/fearful type and the control group showed higher values to avoidant/dismissing attachment type. There is a statistically significant difference in the perceptions of attachment types in the Relationship Questionnaire (RSQ) without being defined specific person where both patients and control group seem to appear higher values in the avoidant/dismissing type. Finally, the Relationship Questionnaire (RQ) which was used to indicate the attachment type with the \"important others\" shows that the case group create avoidant/dismissing type of attachment (88.2%),contrary to control group which create secure type of attachment (85%). There were no statistically significant differences (p> 0.05) between the dimension of maternal care and protection (p=0.006), as well as the dimension of the avoidant/dismissing attachment type. Conclusions: This study is the first in the Greek population to examine and confirm the association between attachment and antisocial personality disorder. It turns out that people with antisocial personality disorder have received more rejection from their mother, have experienced more role reversal/enmeshment, are more likely to reject childhood attachment experiences, evaluate the current perception of attachment with their mother as vulnerable and more angry than the control group and appear to have greater access to memories from childhood. The attachment with mother and father to individuals with antisocial personality disorder is presented as ‘’affectionless control’’ (low care and high protection) as compared to general population. In addition, people with antisocial personality disorder tend to create avoidant/fearful attachment type to romantic relationships and avoidant/dismissing type to relationships with others."],"dc:identifier":["uoadl:2969436","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969436"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η συσχέτιση δεσμού προσκόλλησης και αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας σε κρατούμενους και ποινικούς παραβάτες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:33Z"}