{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2969716"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2969716","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Νομικά Ζητήματα από την Υποχρεωτική Δημόσια Πρόταση Εξαγοράς","abstract":"Η Δημόσια Πρόταση Εξαγοράς απευθύνεται στους κατόχους κινητών αξιών της εταιρίας-στόχου και διακρίνεται σε προαιρετική, που υποβάλλεται πρωτοβουλία του προτείνοντος και υποχρεωτική, που έπεται της απόκτησης ελέγχου ή της ενίσχυσης του ήδη υφιστάμενου. Δικαιολογητικό λόγο της επιβολής υποχρεωτικής δημόσιας πρότασης και των σχετικών με το αντάλλαγμα της ρυθμίσεων αποτελεί η εξασφάλιση της ισότιμης μεταχείρισης των μετόχων της εταιρίας και η προστασία των μετόχων μειοψηφίας, μετά την απόκτηση του ελέγχου της από νέο φορέα, στους οποίους χορηγείται ένα «δικαίωμα αποεπένδυσης». Έτσι κατά την Οδηγία 2004/25/ΕΚ, σε περίπτωση υπέρβασης των νομοθετικών ορίων δικαιωμάτων ψήφου (στην Ελλάδα κατά το αρ. 7 ν. 3461/2006 τα όρια ορίζονται στην απόκτηση τουλάχιστον 1/3 των δικαιωμάτων ψήφου ή τουλάχιστον 3% σε περίπτωση κατοχής δικαιωμάτων ψήφου άνω του 1/3 και κάτω του 1/2), εκ των οποίων τεκμαίρεται ότι το πρόσωπο έχει αποκτήσει άμεσο ή έμμεσο έλεγχο στην εταιρία, κατά μόνας ή σε συνδυασμό με πρόσωπα με τα οποία δρα συντονισμένα, υποχρεούται τότε να υποβάλλει σε όλους τους μετόχους της εταιρίας-στόχου υποχρεωτική δημόσια πρόταση εξαγοράς. Η νομολογία μάλιστα έχει κρίνει ότι στην κτήση του ελέγχου οδηγεί όχι μόνο η άσκηση ή δυνατότητα άσκησης δικαιωμάτων ψήφου, ως θετική ενέργεια, αλλά ακόμη και η αδρανοποίησή τους ως αρνητική ενέργεια, η οποία έχει ως αποτέλεσμα να επωφελείται ο υπόχρεος. Το στοιχείο που εξυπηρετεί το σκοπό του θεσμού των υποχρεωτικών δημόσιων προτάσεων εξαγοράς είναι το ελάχιστο αντάλλαγμα της προσφοράς, νομοθετική διάταξη που συμβάλλει στην προστασία των μετόχων της μειοψηφίας και στην διασφάλιση της ίσης μεταχείρισης, καθώς χορηγείται η δυνατότητα στους μετόχους μειοψηφίας να αποεπενδύσουν και να εξέλθουν της επιχείρησης στην ίδια τιμή, όπως ο πρώην μεγαλομέτοχος, ή έναντι εύλογης τιμής που δικαιολογούν αυτή την πρόωρη έξοδο. Η διαδικασία της υποχρεωτικής δημόσιας πρότασης ορίζεται ρητά στο νόμο και σε περίπτωση που ο υπόχρεος προτείνων παραβεί τις διατάξεις θα του επιβληθούν διοικητικές κυρώσεις (πρόστιμο έως 3.000.000 ευρώ) από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς ενώ, η κρατούσα και ορθότερη άποψη αποδέχεται την θεμελίωση αστικών αξιώσεων των μετόχων μειοψηφίας, και υποστηρίζει ότι ο υπόχρεος ενέχεται και σε αποζημίωση έναντι αυτών, αν η συμπεριφορά του πληροί το πραγματικό και τις προϋποθέσεις των διατάξεων περί αδικοπραξιών (ΑΚ 914 ή κατά περίπτωση ΑΚ 919). Η ζημία δε που θα πρέπει να αποκατασταθεί θα αντιστοιχεί στο διαφυγόν κέρδος της διαφοράς μεταξύ της τιμής εκποίησης των μετοχών και του εύλογου ανταλλάγματος σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 9 παρ. 4 του ν. 3461/2006 (θεωρία της διαφοράς), ενώ δεν αποκλείεται και η ενδεχόμενη θετική ζημία λόγω επηρεασμού της τιμής των μετοχών.","abstract_html":"Η Δημόσια Πρόταση Εξαγοράς απευθύνεται στους κατόχους κινητών αξιών της εταιρίας-στόχου και διακρίνεται σε προαιρετική, που υποβάλλεται πρωτοβουλία του προτείνοντος και υποχρεωτική, που έπεται της απόκτησης ελέγχου ή της ενίσχυσης του ήδη υφιστάμενου. Δικαιολογητικό λόγο της επιβολής υποχρεωτικής δημόσιας πρότασης και των σχετικών με το αντάλλαγμα της ρυθμίσεων αποτελεί η εξασφάλιση της ισότιμης μεταχείρισης των μετόχων της εταιρίας και η προστασία των μετόχων μειοψηφίας, μετά την απόκτηση του ελέγχου της από νέο φορέα, στους οποίους χορηγείται ένα «δικαίωμα αποεπένδυσης». Έτσι κατά την Οδηγία 2004/25/ΕΚ, σε περίπτωση υπέρβασης των νομοθετικών ορίων δικαιωμάτων ψήφου (στην Ελλάδα κατά το αρ. 7 ν. 3461/2006 τα όρια ορίζονται στην απόκτηση τουλάχιστον 1/3 των δικαιωμάτων ψήφου ή τουλάχιστον 3% σε περίπτωση κατοχής δικαιωμάτων ψήφου άνω του 1/3 και κάτω του 1/2), εκ των οποίων τεκμαίρεται ότι το πρόσωπο έχει αποκτήσει άμεσο ή έμμεσο έλεγχο στην εταιρία, κατά μόνας ή σε συνδυασμό με πρόσωπα με τα οποία δρα συντονισμένα, υποχρεούται τότε να υποβάλλει σε όλους τους μετόχους της εταιρίας-στόχου υποχρεωτική δημόσια πρόταση εξαγοράς. Η νομολογία μάλιστα έχει κρίνει ότι στην κτήση του ελέγχου οδηγεί όχι μόνο η άσκηση ή δυνατότητα άσκησης δικαιωμάτων ψήφου, ως θετική ενέργεια, αλλά ακόμη και η αδρανοποίησή τους ως αρνητική ενέργεια, η οποία έχει ως αποτέλεσμα να επωφελείται ο υπόχρεος. Το στοιχείο που εξυπηρετεί το σκοπό του θεσμού των υποχρεωτικών δημόσιων προτάσεων εξαγοράς είναι το ελάχιστο αντάλλαγμα της προσφοράς, νομοθετική διάταξη που συμβάλλει στην προστασία των μετόχων της μειοψηφίας και στην διασφάλιση της ίσης μεταχείρισης, καθώς χορηγείται η δυνατότητα στους μετόχους μειοψηφίας να αποεπενδύσουν και να εξέλθουν της επιχείρησης στην ίδια τιμή, όπως ο πρώην μεγαλομέτοχος, ή έναντι εύλογης τιμής που δικαιολογούν αυτή την πρόωρη έξοδο. Η διαδικασία της υποχρεωτικής δημόσιας πρότασης ορίζεται ρητά στο νόμο και σε περίπτωση που ο υπόχρεος προτείνων παραβεί τις διατάξεις θα του επιβληθούν διοικητικές κυρώσεις (πρόστιμο έως 3.000.000 ευρώ) από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς ενώ, η κρατούσα και ορθότερη άποψη αποδέχεται την θεμελίωση αστικών αξιώσεων των μετόχων μειοψηφίας, και υποστηρίζει ότι ο υπόχρεος ενέχεται και σε αποζημίωση έναντι αυτών, αν η συμπεριφορά του πληροί το πραγματικό και τις προϋποθέσεις των διατάξεων περί αδικοπραξιών (ΑΚ 914 ή κατά περίπτωση ΑΚ 919). Η ζημία δε που θα πρέπει να αποκατασταθεί θα αντιστοιχεί στο διαφυγόν κέρδος της διαφοράς μεταξύ της τιμής εκποίησης των μετοχών και του εύλογου ανταλλάγματος σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 9 παρ. 4 του ν. 3461/2006 (θεωρία της διαφοράς), ενώ δεν αποκλείεται και η ενδεχόμενη θετική ζημία λόγω επηρεασμού της τιμής των μετοχών.","abstract_has_math":false,"creators":["Στρέμπας Κωνσταντίνος","Strempas Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:44:35Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2969716"],"render_values":[{"text":"uoadl:2969716","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969716","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969716","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2969716","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Στρέμπας Κωνσταντίνος","Strempas Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2969716","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969716"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Δημόσια Πρόταση Εξαγοράς απευθύνεται στους κατόχους κινητών αξιών της εταιρίας-στόχου και διακρίνεται σε προαιρετική, που υποβάλλεται πρωτοβουλία του προτείνοντος και υποχρεωτική, που έπεται της απόκτησης ελέγχου ή της ενίσχυσης του ήδη υφιστάμενου. Δικαιολογητικό λόγο της επιβολής υποχρεωτικής δημόσιας πρότασης και των σχετικών με το αντάλλαγμα της ρυθμίσεων αποτελεί η εξασφάλιση της ισότιμης μεταχείρισης των μετόχων της εταιρίας και η προστασία των μετόχων μειοψηφίας, μετά την απόκτηση του ελέγχου της από νέο φορέα, στους οποίους χορηγείται ένα «δικαίωμα αποεπένδυσης». Έτσι κατά την Οδηγία 2004/25/ΕΚ, σε περίπτωση υπέρβασης των νομοθετικών ορίων δικαιωμάτων ψήφου (στην Ελλάδα κατά το αρ. 7 ν. 3461/2006 τα όρια ορίζονται στην απόκτηση τουλάχιστον 1/3 των δικαιωμάτων ψήφου ή τουλάχιστον 3% σε περίπτωση κατοχής δικαιωμάτων ψήφου άνω του 1/3 και κάτω του 1/2), εκ των οποίων τεκμαίρεται ότι το πρόσωπο έχει αποκτήσει άμεσο ή έμμεσο έλεγχο στην εταιρία, κατά μόνας ή σε συνδυασμό με πρόσωπα με τα οποία δρα συντονισμένα, υποχρεούται τότε να υποβάλλει σε όλους τους μετόχους της εταιρίας-στόχου υποχρεωτική δημόσια πρόταση εξαγοράς. Η νομολογία μάλιστα έχει κρίνει ότι στην κτήση του ελέγχου οδηγεί όχι μόνο η άσκηση ή δυνατότητα άσκησης δικαιωμάτων ψήφου, ως θετική ενέργεια, αλλά ακόμη και η αδρανοποίησή τους ως αρνητική ενέργεια, η οποία έχει ως αποτέλεσμα να επωφελείται ο υπόχρεος. Το στοιχείο που εξυπηρετεί το σκοπό του θεσμού των υποχρεωτικών δημόσιων προτάσεων εξαγοράς είναι το ελάχιστο αντάλλαγμα της προσφοράς, νομοθετική διάταξη που συμβάλλει στην προστασία των μετόχων της μειοψηφίας και στην διασφάλιση της ίσης μεταχείρισης, καθώς χορηγείται η δυνατότητα στους μετόχους μειοψηφίας να αποεπενδύσουν και να εξέλθουν της επιχείρησης στην ίδια τιμή, όπως ο πρώην μεγαλομέτοχος, ή έναντι εύλογης τιμής που δικαιολογούν αυτή την πρόωρη έξοδο. Η διαδικασία της υποχρεωτικής δημόσιας πρότασης ορίζεται ρητά στο νόμο και σε περίπτωση που ο υπόχρεος προτείνων παραβεί τις διατάξεις θα του επιβληθούν διοικητικές κυρώσεις (πρόστιμο έως 3.000.000 ευρώ) από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς ενώ, η κρατούσα και ορθότερη άποψη αποδέχεται την θεμελίωση αστικών αξιώσεων των μετόχων μειοψηφίας, και υποστηρίζει ότι ο υπόχρεος ενέχεται και σε αποζημίωση έναντι αυτών, αν η συμπεριφορά του πληροί το πραγματικό και τις προϋποθέσεις των διατάξεων περί αδικοπραξιών (ΑΚ 914 ή κατά περίπτωση ΑΚ 919). Η ζημία δε που θα πρέπει να αποκατασταθεί θα αντιστοιχεί στο διαφυγόν κέρδος της διαφοράς μεταξύ της τιμής εκποίησης των μετοχών και του εύλογου ανταλλάγματος σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 9 παρ. 4 του ν. 3461/2006 (θεωρία της διαφοράς), ενώ δεν αποκλείεται και η ενδεχόμενη θετική ζημία λόγω επηρεασμού της τιμής των μετοχών.","The takeover bid is addressed to the holders of securities of the offeree company, two types of which is the voluntary, made at the initiative of the offeror and the mandatory, which follows the acquisition of company’s control or the strengthening of the existing one. Ratio of imposing of the mandatory bid and of the equitable price provision is the equal treatment of the company's shareholders and the protection of minority shareholders, to whom a \"divestment right\" is granted, after a new shareholder has acquired the company’s control. Thus, according to Directive 2004/25/EC, in case of exceeding the legislative limits of voting rights (in Greece according to Ar. 7 of Law 3461/2006 the limits are defined in the acquisition of at least 1/3 of the voting rights or at least 3% in case of possession more than 1/3 and less than 1/2), of which it is presumed that the person has acquired direct or indirect control over the company, alone or in combination with persons acting in concert to him/her, he/she is then obliged to submit mandatory bid to all the shareholders of the offeree company. The case law has in fact ruled that not only the exercise or possibility of exercising of voting rights, as a positive action, leads to the acquisition of control, but even their inactivation as a negative action, which results in the benefit of the obligor. The element that serves the purpose of the institution of mandatory bids is the mandatory minimum equitable price of the offer, a legislative provision that helps to protect the minority shareholders and to ensure equal treatment, as it allows the minority shareholders to disinvest and exit the company at the same price as the former major shareholder, or at a reasonable price justifying this early exit. The procedure of the mandatory takeover bid is explicitly defined in the law and in case the offeror breaches the provisions will be imposed administrative sanctions (fine up to 3,000,000 euros) by the Hellenic Capital Market Supervisory Authority, while the prevailing and righter opinion accepts substantiation of civil claims of minority shareholders, and argues that the offeror also owes compensation against them, if his conduct meets the conditions of the tort provisions (GrCIV 914 or in case GrCIV 919). The loss that will have to be repaired corresponds to the lost profits of the difference between the sale price of the shares and the equitable price according to the provision of article 9 par. 4 of Greek law 3461/2006 (theory of difference), while the possible compensatory damage due to stock price impact is not excluded."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Νομικά Ζητήματα από την Υποχρεωτική Δημόσια Πρόταση Εξαγοράς"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Στρέμπας Κωνσταντίνος","Strempas Konstantinos"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Η Δημόσια Πρόταση Εξαγοράς απευθύνεται στους κατόχους κινητών αξιών της εταιρίας-στόχου και διακρίνεται σε προαιρετική, που υποβάλλεται πρωτοβουλία του προτείνοντος και υποχρεωτική, που έπεται της απόκτησης ελέγχου ή της ενίσχυσης του ήδη υφιστάμενου. Δικαιολογητικό λόγο της επιβολής υποχρεωτικής δημόσιας πρότασης και των σχετικών με το αντάλλαγμα της ρυθμίσεων αποτελεί η εξασφάλιση της ισότιμης μεταχείρισης των μετόχων της εταιρίας και η προστασία των μετόχων μειοψηφίας, μετά την απόκτηση του ελέγχου της από νέο φορέα, στους οποίους χορηγείται ένα «δικαίωμα αποεπένδυσης». Έτσι κατά την Οδηγία 2004/25/ΕΚ, σε περίπτωση υπέρβασης των νομοθετικών ορίων δικαιωμάτων ψήφου (στην Ελλάδα κατά το αρ. 7 ν. 3461/2006 τα όρια ορίζονται στην απόκτηση τουλάχιστον 1/3 των δικαιωμάτων ψήφου ή τουλάχιστον 3% σε περίπτωση κατοχής δικαιωμάτων ψήφου άνω του 1/3 και κάτω του 1/2), εκ των οποίων τεκμαίρεται ότι το πρόσωπο έχει αποκτήσει άμεσο ή έμμεσο έλεγχο στην εταιρία, κατά μόνας ή σε συνδυασμό με πρόσωπα με τα οποία δρα συντονισμένα, υποχρεούται τότε να υποβάλλει σε όλους τους μετόχους της εταιρίας-στόχου υποχρεωτική δημόσια πρόταση εξαγοράς. Η νομολογία μάλιστα έχει κρίνει ότι στην κτήση του ελέγχου οδηγεί όχι μόνο η άσκηση ή δυνατότητα άσκησης δικαιωμάτων ψήφου, ως θετική ενέργεια, αλλά ακόμη και η αδρανοποίησή τους ως αρνητική ενέργεια, η οποία έχει ως αποτέλεσμα να επωφελείται ο υπόχρεος. Το στοιχείο που εξυπηρετεί το σκοπό του θεσμού των υποχρεωτικών δημόσιων προτάσεων εξαγοράς είναι το ελάχιστο αντάλλαγμα της προσφοράς, νομοθετική διάταξη που συμβάλλει στην προστασία των μετόχων της μειοψηφίας και στην διασφάλιση της ίσης μεταχείρισης, καθώς χορηγείται η δυνατότητα στους μετόχους μειοψηφίας να αποεπενδύσουν και να εξέλθουν της επιχείρησης στην ίδια τιμή, όπως ο πρώην μεγαλομέτοχος, ή έναντι εύλογης τιμής που δικαιολογούν αυτή την πρόωρη έξοδο. Η διαδικασία της υποχρεωτικής δημόσιας πρότασης ορίζεται ρητά στο νόμο και σε περίπτωση που ο υπόχρεος προτείνων παραβεί τις διατάξεις θα του επιβληθούν διοικητικές κυρώσεις (πρόστιμο έως 3.000.000 ευρώ) από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς ενώ, η κρατούσα και ορθότερη άποψη αποδέχεται την θεμελίωση αστικών αξιώσεων των μετόχων μειοψηφίας, και υποστηρίζει ότι ο υπόχρεος ενέχεται και σε αποζημίωση έναντι αυτών, αν η συμπεριφορά του πληροί το πραγματικό και τις προϋποθέσεις των διατάξεων περί αδικοπραξιών (ΑΚ 914 ή κατά περίπτωση ΑΚ 919). Η ζημία δε που θα πρέπει να αποκατασταθεί θα αντιστοιχεί στο διαφυγόν κέρδος της διαφοράς μεταξύ της τιμής εκποίησης των μετοχών και του εύλογου ανταλλάγματος σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 9 παρ. 4 του ν. 3461/2006 (θεωρία της διαφοράς), ενώ δεν αποκλείεται και η ενδεχόμενη θετική ζημία λόγω επηρεασμού της τιμής των μετοχών.","The takeover bid is addressed to the holders of securities of the offeree company, two types of which is the voluntary, made at the initiative of the offeror and the mandatory, which follows the acquisition of company’s control or the strengthening of the existing one. Ratio of imposing of the mandatory bid and of the equitable price provision is the equal treatment of the company's shareholders and the protection of minority shareholders, to whom a \"divestment right\" is granted, after a new shareholder has acquired the company’s control. Thus, according to Directive 2004/25/EC, in case of exceeding the legislative limits of voting rights (in Greece according to Ar. 7 of Law 3461/2006 the limits are defined in the acquisition of at least 1/3 of the voting rights or at least 3% in case of possession more than 1/3 and less than 1/2), of which it is presumed that the person has acquired direct or indirect control over the company, alone or in combination with persons acting in concert to him/her, he/she is then obliged to submit mandatory bid to all the shareholders of the offeree company. The case law has in fact ruled that not only the exercise or possibility of exercising of voting rights, as a positive action, leads to the acquisition of control, but even their inactivation as a negative action, which results in the benefit of the obligor. The element that serves the purpose of the institution of mandatory bids is the mandatory minimum equitable price of the offer, a legislative provision that helps to protect the minority shareholders and to ensure equal treatment, as it allows the minority shareholders to disinvest and exit the company at the same price as the former major shareholder, or at a reasonable price justifying this early exit. The procedure of the mandatory takeover bid is explicitly defined in the law and in case the offeror breaches the provisions will be imposed administrative sanctions (fine up to 3,000,000 euros) by the Hellenic Capital Market Supervisory Authority, while the prevailing and righter opinion accepts substantiation of civil claims of minority shareholders, and argues that the offeror also owes compensation against them, if his conduct meets the conditions of the tort provisions (GrCIV 914 or in case GrCIV 919). The loss that will have to be repaired corresponds to the lost profits of the difference between the sale price of the shares and the equitable price according to the provision of article 9 par. 4 of Greek law 3461/2006 (theory of difference), while the possible compensatory damage due to stock price impact is not excluded."],"dc:identifier":["uoadl:2969716","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969716"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Νομικά Ζητήματα από την Υποχρεωτική Δημόσια Πρόταση Εξαγοράς"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:35Z"}