{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2969801"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2969801","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μπορεί η πρώιμη φυσικοθεραπευτική παρέμβαση να περιορίσει τις επιπτώσεις του συνδρόμου μετά τη ΜΕΘ (PICS);","abstract":"Εισαγωγή: Η αλματώδης πρόοδος των τελευταίων χρόνων στον τομέα της Επείγουσας Ιατρικής έχει βελτιώσει το προσδόκιμο ζωής, αλλά και τα ποσοστά επιβίωσης των ασθενών που εισέρχονται στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας(ΜΕΘ). Ταυτόχρονα, αναδύονται νέες προκλήσεις, καθώς ο στόχος των παρεμβάσεων στις ΜΕΘ δεν είναι μόνο η επιβίωση, αλλά και η καλύτερη ποιότητα ζωής των ασθενών που επιβιώνουν μίας σοβαρής ασθένειας. Το Σύνδρομο μετά την ΜΕΘ(Post-Intensive Care Syndrome/PICS) είναι μία σχετικά πρόσφατα χαρακτηρισμένη κλινική οντότητα, η οποία περιλαμβάνει συμπτώματα που μπορεί να προκύψουν κατά την διάρκεια νοσηλείας στην ΜΕΘ, και να επιμείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την έξοδο από αυτήν, μειώνοντας την ποιότητα ζωής των ασθενών. Σκοπός: Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση επιχειρεί να συστηματοποιήσει την υπάρχουσα γνώση σχετικά με την αποτελεσματικότητα των φυσικοθεραπευτικών παρεμβάσεων που εφαρμόζονται στη ΜΕΘ, με σκοπό τη μείωση των επιπτώσεων του PICS. Μέθοδος και Υλικό: Η μελέτη ακολούθησε τις οδηγίες PRISMA. Έγινε αναζήτηση των σχετικών μελετών στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων MEDLINE, EMBASE, PEDro και Cochrane Register for Controlled Trials (CENTRAL) κατά το χρονικό διάστημα Απριλίου-Ιουλίου 2020. Επιλέχθηκαν μόνο τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες (RCTs) με πληθυσμό ενηλίκων ανδρών και γυναικών (>18 ετών), στις ομάδες παρέμβασης των οποίων η φυσικοθεραπεία είχε πρώιμο χαρακτήρα, ενώ στις ομάδες ελέγχου η φυσικοθεραπεία είτε ξεκινούσε μετά τη ΜΕΘ είτε οι ασθενείς ελάμβαναν την συνηθισμένη φροντίδα της ΜΕΘ. Η εσωτερική και εξωτερική εγκυρότητα των μελετών αξιολογήθηκε με την κλίμακα PEDro. Αποτελέσματα: Η αναζήτηση ανέδειξε συνολικά 5.105 αναφορές, από τις οποίες βάσει του τίτλου και των κριτηρίων ένταξης και αποκλεισμού, αξιολογήθηκαν περαιτέρω οι 40, αφού αποκλείστηκαν όσες μελέτες δεν περιελάμβαναν πρώιμη φυσικοθεραπευτική παρέμβαση στη ΜΕΘ, ήταν μελέτες περίπτωσης ή ήταν συστηματικές ανασκοπήσεις. Τελικώς, στην παρούσα συστηματική ανασκόπηση συμπεριελήφθησαν 6 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες. Στις εν λόγω μελέτες, τα προγράμματα παρέμβασης βρέθηκε να διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους, τόσο ως προς το χρονικό σημείο έναρξης της παρέμβασης, όσο και ως προς τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά. Μόνο σε μία από τις μελέτες η παρέμβαση ξεκίνησε στη Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας, αμέσως μετά το εξιτήριο από τη ΜΕΘ, ενώ στις υπόλοιπες 5 το χρονικό σημείο έναρξης της παρέμβασης κυμαινόταν μεταξύ της πρώτης και της τρίτης ημέρας, και σε μία εξ ’αυτών, η οποία αφορούσε σηπτικούς ασθενείς, η παρέμβαση ξεκινούσε 48h μετά την διάγνωση της σήψης. Τα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα των μελετών αξιολογήθηκαν βάσει των ακόλουθων κριτηρίων.Ως προς τα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα (κατά την έξοδο από τη ΜΕΘ) αξιολογήθηκαν: α. η Μυϊκή Αδυναμία της Μονάδας με την εξαβάθμια κλίμακα μυϊκής ισχύος, β. οι μέρες χωρίς παραλήρημα, και γ. το στρες μέσω της κλίμακας HADS (Hospital Anxiety and Depression Scale).Ως προς τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα (μετρήσιμα κατά την επαναξιολόγηση μετά το εξιτήριο από το νοσοκομείο) χρησιμοποιήθηκαν επιπλέον τα τεστ EQ5D (Health-Related Quality of Life, EuroQol 5 Dimensions) και η σύντομη έκδοση του SF-36 PF (Medical Outcomes Study 36- Item Short Form Health Survey Physical Function Scale). Συνολικά, τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης έδειξαν ότι τα εφαρμοζόμενα θεραπευτικά πρωτόκολλα είχαν θετικά αποτελέσματα για την άμβλυνση των επιπτώσεων του PICS, τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα, χωρίς όμως να μπορεί να εξαχθεί ένα ασφαλές συμπέρασμα ως προς τα χαρακτηριστικά του βέλτιστου πρωτοκόλλου αποτελεσματικής αντιμετώπισης του συγκεκριμένου συνδρόμου. Συμπεράσματα: Η πρώιμη φυσικοθεραπευτική παρέμβαση φαίνεται ότι έχει σημαντικά τόσο βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, στη σωματική, ψυχολογική και νοητική κατάσταση των ασθενών, όσο και μακροπρόθεσμα, στη λειτουργικότητα και την ποιότητα ζωής των ασθενών. Ωστόσο, απαιτείται περαιτέρω έρευνα για την ανάδειξη ασφαλών πρωτοκόλλων πρώιμης παρέμβασης που θα μπορούν να γενικευτούν σε αυτούς τους ασθενείς.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η αλματώδης πρόοδος των τελευταίων χρόνων στον τομέα της Επείγουσας Ιατρικής έχει βελτιώσει το προσδόκιμο ζωής, αλλά και τα ποσοστά επιβίωσης των ασθενών που εισέρχονται στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας(ΜΕΘ). Ταυτόχρονα, αναδύονται νέες προκλήσεις, καθώς ο στόχος των παρεμβάσεων στις ΜΕΘ δεν είναι μόνο η επιβίωση, αλλά και η καλύτερη ποιότητα ζωής των ασθενών που επιβιώνουν μίας σοβαρής ασθένειας. Το Σύνδρομο μετά την ΜΕΘ(Post-Intensive Care Syndrome/PICS) είναι μία σχετικά πρόσφατα χαρακτηρισμένη κλινική οντότητα, η οποία περιλαμβάνει συμπτώματα που μπορεί να προκύψουν κατά την διάρκεια νοσηλείας στην ΜΕΘ, και να επιμείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την έξοδο από αυτήν, μειώνοντας την ποιότητα ζωής των ασθενών. Σκοπός: Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση επιχειρεί να συστηματοποιήσει την υπάρχουσα γνώση σχετικά με την αποτελεσματικότητα των φυσικοθεραπευτικών παρεμβάσεων που εφαρμόζονται στη ΜΕΘ, με σκοπό τη μείωση των επιπτώσεων του PICS. Μέθοδος και Υλικό: Η μελέτη ακολούθησε τις οδηγίες PRISMA. Έγινε αναζήτηση των σχετικών μελετών στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων MEDLINE, EMBASE, PEDro και Cochrane Register for Controlled Trials (CENTRAL) κατά το χρονικό διάστημα Απριλίου-Ιουλίου 2020. Επιλέχθηκαν μόνο τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες (RCTs) με πληθυσμό ενηλίκων ανδρών και γυναικών (&gt;18 ετών), στις ομάδες παρέμβασης των οποίων η φυσικοθεραπεία είχε πρώιμο χαρακτήρα, ενώ στις ομάδες ελέγχου η φυσικοθεραπεία είτε ξεκινούσε μετά τη ΜΕΘ είτε οι ασθενείς ελάμβαναν την συνηθισμένη φροντίδα της ΜΕΘ. Η εσωτερική και εξωτερική εγκυρότητα των μελετών αξιολογήθηκε με την κλίμακα PEDro. Αποτελέσματα: Η αναζήτηση ανέδειξε συνολικά 5.105 αναφορές, από τις οποίες βάσει του τίτλου και των κριτηρίων ένταξης και αποκλεισμού, αξιολογήθηκαν περαιτέρω οι 40, αφού αποκλείστηκαν όσες μελέτες δεν περιελάμβαναν πρώιμη φυσικοθεραπευτική παρέμβαση στη ΜΕΘ, ήταν μελέτες περίπτωσης ή ήταν συστηματικές ανασκοπήσεις. Τελικώς, στην παρούσα συστηματική ανασκόπηση συμπεριελήφθησαν 6 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες. Στις εν λόγω μελέτες, τα προγράμματα παρέμβασης βρέθηκε να διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους, τόσο ως προς το χρονικό σημείο έναρξης της παρέμβασης, όσο και ως προς τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά. Μόνο σε μία από τις μελέτες η παρέμβαση ξεκίνησε στη Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας, αμέσως μετά το εξιτήριο από τη ΜΕΘ, ενώ στις υπόλοιπες 5 το χρονικό σημείο έναρξης της παρέμβασης κυμαινόταν μεταξύ της πρώτης και της τρίτης ημέρας, και σε μία εξ ’αυτών, η οποία αφορούσε σηπτικούς ασθενείς, η παρέμβαση ξεκινούσε 48h μετά την διάγνωση της σήψης. Τα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα των μελετών αξιολογήθηκαν βάσει των ακόλουθων κριτηρίων.Ως προς τα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα (κατά την έξοδο από τη ΜΕΘ) αξιολογήθηκαν: α. η Μυϊκή Αδυναμία της Μονάδας με την εξαβάθμια κλίμακα μυϊκής ισχύος, β. οι μέρες χωρίς παραλήρημα, και γ. το στρες μέσω της κλίμακας HADS (Hospital Anxiety and Depression Scale).Ως προς τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα (μετρήσιμα κατά την επαναξιολόγηση μετά το εξιτήριο από το νοσοκομείο) χρησιμοποιήθηκαν επιπλέον τα τεστ EQ5D (Health-Related Quality of Life, EuroQol 5 Dimensions) και η σύντομη έκδοση του SF-36 PF (Medical Outcomes Study 36- Item Short Form Health Survey Physical Function Scale). Συνολικά, τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης έδειξαν ότι τα εφαρμοζόμενα θεραπευτικά πρωτόκολλα είχαν θετικά αποτελέσματα για την άμβλυνση των επιπτώσεων του PICS, τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα, χωρίς όμως να μπορεί να εξαχθεί ένα ασφαλές συμπέρασμα ως προς τα χαρακτηριστικά του βέλτιστου πρωτοκόλλου αποτελεσματικής αντιμετώπισης του συγκεκριμένου συνδρόμου. Συμπεράσματα: Η πρώιμη φυσικοθεραπευτική παρέμβαση φαίνεται ότι έχει σημαντικά τόσο βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, στη σωματική, ψυχολογική και νοητική κατάσταση των ασθενών, όσο και μακροπρόθεσμα, στη λειτουργικότητα και την ποιότητα ζωής των ασθενών. Ωστόσο, απαιτείται περαιτέρω έρευνα για την ανάδειξη ασφαλών πρωτοκόλλων πρώιμης παρέμβασης που θα μπορούν να γενικευτούν σε αυτούς τους ασθενείς.","abstract_has_math":false,"creators":["Δημητριάδου Κωνσταντίνα","Dimitriadou Konstantina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2021,"date_issued":"2021","date_published":"2021","updated_at":"2026-11-19T05:44:35Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2969801"],"render_values":[{"text":"uoadl:2969801","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969801","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969801","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2969801","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δημητριάδου Κωνσταντίνα","Dimitriadou Konstantina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2021"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2969801","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969801"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η αλματώδης πρόοδος των τελευταίων χρόνων στον τομέα της Επείγουσας Ιατρικής έχει βελτιώσει το προσδόκιμο ζωής, αλλά και τα ποσοστά επιβίωσης των ασθενών που εισέρχονται στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας(ΜΕΘ). Ταυτόχρονα, αναδύονται νέες προκλήσεις, καθώς ο στόχος των παρεμβάσεων στις ΜΕΘ δεν είναι μόνο η επιβίωση, αλλά και η καλύτερη ποιότητα ζωής των ασθενών που επιβιώνουν μίας σοβαρής ασθένειας. Το Σύνδρομο μετά την ΜΕΘ(Post-Intensive Care Syndrome/PICS) είναι μία σχετικά πρόσφατα χαρακτηρισμένη κλινική οντότητα, η οποία περιλαμβάνει συμπτώματα που μπορεί να προκύψουν κατά την διάρκεια νοσηλείας στην ΜΕΘ, και να επιμείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την έξοδο από αυτήν, μειώνοντας την ποιότητα ζωής των ασθενών. Σκοπός: Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση επιχειρεί να συστηματοποιήσει την υπάρχουσα γνώση σχετικά με την αποτελεσματικότητα των φυσικοθεραπευτικών παρεμβάσεων που εφαρμόζονται στη ΜΕΘ, με σκοπό τη μείωση των επιπτώσεων του PICS. Μέθοδος και Υλικό: Η μελέτη ακολούθησε τις οδηγίες PRISMA. Έγινε αναζήτηση των σχετικών μελετών στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων MEDLINE, EMBASE, PEDro και Cochrane Register for Controlled Trials (CENTRAL) κατά το χρονικό διάστημα Απριλίου-Ιουλίου 2020. Επιλέχθηκαν μόνο τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες (RCTs) με πληθυσμό ενηλίκων ανδρών και γυναικών (>18 ετών), στις ομάδες παρέμβασης των οποίων η φυσικοθεραπεία είχε πρώιμο χαρακτήρα, ενώ στις ομάδες ελέγχου η φυσικοθεραπεία είτε ξεκινούσε μετά τη ΜΕΘ είτε οι ασθενείς ελάμβαναν την συνηθισμένη φροντίδα της ΜΕΘ. Η εσωτερική και εξωτερική εγκυρότητα των μελετών αξιολογήθηκε με την κλίμακα PEDro. Αποτελέσματα: Η αναζήτηση ανέδειξε συνολικά 5.105 αναφορές, από τις οποίες βάσει του τίτλου και των κριτηρίων ένταξης και αποκλεισμού, αξιολογήθηκαν περαιτέρω οι 40, αφού αποκλείστηκαν όσες μελέτες δεν περιελάμβαναν πρώιμη φυσικοθεραπευτική παρέμβαση στη ΜΕΘ, ήταν μελέτες περίπτωσης ή ήταν συστηματικές ανασκοπήσεις. Τελικώς, στην παρούσα συστηματική ανασκόπηση συμπεριελήφθησαν 6 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες. Στις εν λόγω μελέτες, τα προγράμματα παρέμβασης βρέθηκε να διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους, τόσο ως προς το χρονικό σημείο έναρξης της παρέμβασης, όσο και ως προς τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά. Μόνο σε μία από τις μελέτες η παρέμβαση ξεκίνησε στη Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας, αμέσως μετά το εξιτήριο από τη ΜΕΘ, ενώ στις υπόλοιπες 5 το χρονικό σημείο έναρξης της παρέμβασης κυμαινόταν μεταξύ της πρώτης και της τρίτης ημέρας, και σε μία εξ ’αυτών, η οποία αφορούσε σηπτικούς ασθενείς, η παρέμβαση ξεκινούσε 48h μετά την διάγνωση της σήψης. Τα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα των μελετών αξιολογήθηκαν βάσει των ακόλουθων κριτηρίων.Ως προς τα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα (κατά την έξοδο από τη ΜΕΘ) αξιολογήθηκαν: α. η Μυϊκή Αδυναμία της Μονάδας με την εξαβάθμια κλίμακα μυϊκής ισχύος, β. οι μέρες χωρίς παραλήρημα, και γ. το στρες μέσω της κλίμακας HADS (Hospital Anxiety and Depression Scale).Ως προς τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα (μετρήσιμα κατά την επαναξιολόγηση μετά το εξιτήριο από το νοσοκομείο) χρησιμοποιήθηκαν επιπλέον τα τεστ EQ5D (Health-Related Quality of Life, EuroQol 5 Dimensions) και η σύντομη έκδοση του SF-36 PF (Medical Outcomes Study 36- Item Short Form Health Survey Physical Function Scale). Συνολικά, τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης έδειξαν ότι τα εφαρμοζόμενα θεραπευτικά πρωτόκολλα είχαν θετικά αποτελέσματα για την άμβλυνση των επιπτώσεων του PICS, τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα, χωρίς όμως να μπορεί να εξαχθεί ένα ασφαλές συμπέρασμα ως προς τα χαρακτηριστικά του βέλτιστου πρωτοκόλλου αποτελεσματικής αντιμετώπισης του συγκεκριμένου συνδρόμου. Συμπεράσματα: Η πρώιμη φυσικοθεραπευτική παρέμβαση φαίνεται ότι έχει σημαντικά τόσο βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, στη σωματική, ψυχολογική και νοητική κατάσταση των ασθενών, όσο και μακροπρόθεσμα, στη λειτουργικότητα και την ποιότητα ζωής των ασθενών. Ωστόσο, απαιτείται περαιτέρω έρευνα για την ανάδειξη ασφαλών πρωτοκόλλων πρώιμης παρέμβασης που θα μπορούν να γενικευτούν σε αυτούς τους ασθενείς.","Background: Emergency Medicine has progressed rapidly in the last few years, based on the scientific evidence and resulted in higher life-expectancy, as well as better survival rates for patients admitted in the Intensive Care Units (ICU). This led to new challenges for medical professionals, as the goal of therapy shifted from survival to a better quality of life for ICU survivors. Post-Intensive Care Syndrome (PICS) is a newly characterized clinical entity, which includes symptoms that may occur during an ICU hospitalization and do not subside even after a long period of time, reducing patients’ quality of life. Objective: The present systematic collected and analyzed the current scientific evidence regarding the effectiveness of the early physical therapy interventions used in ICU in order to reduce the incidence rate of PICS. Method and Material: The study followed the PRISMA guidelines. A search for relevant studies was conducted on the electronic databases of MEDLINE, EMBASE, PEDro and Cochrane Register for Controlled Trials (CENTRAL), during the period between April and July 2020. Only randomized controlled trials (RCTs) were included, with the sample being adults of both sexes (>18 years), and in which the intervention group begun their physiotherapy regimen during the ICU stay (early intervention), whereas the control group either received standard ICU care (including standard physiotherapy) or received therapy after the ICU stay. RCTs in which the intervention group received the intervention before ICU admittance were excluded. Internal and external validity of the studies was evaluated with the PEDro scale. Results: The initial search resulted in 5.105 reports, of which 40 were further fully evaluated, as they matched the title and inclusion criteria, since the other reports were excluded because their intervention programs didn’t match the criteria of an early intervention, or they were case studies, or systematic reviews. The final selection resulted in 6 RCTs to be included in this Systematic review. In these studies, the intervention programs were characterized by qualitative (timing/starting point, type of exercise, intensity) and quantitative (frequency, combination with cognitive therapy) differences. In one study, the intervention was characterized as an early one, although it started at the High-Dependency Unit (HDU) and not the ICU. In the other five studies, the starting point was set between the first and third day. Short-term outcomes were evaluated at ICU discharge, using: a. the Oxford Scale to measure ICU-AW, b. delirium-free days and c. the Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS) to evaluate stress. For the long-term outcomes, five reports used the Health-Related Quality of Life, EuroQol 5 Dimensions (EQ5D) and the Medical Outcomes Study 36-Item Short Form Health Survey Physical Function Scale (SF-36 PF). Overall, the results of this study showed that the therapeutic protocols implemented had positive effects on short -and long-term reducing the incidence of PICS, however without drawing a safe conclusion regarding the characteristics of an optimum protocol for the effective treatment of this syndrome. Conclusion: The results of this systematic review showed that there is sufficient preliminary evidence to suggest that early physiotherapeutic intervention in the ICU has positive effects in reducing the incidence rate of PICS, on a physical, mental and cognitive level. However, further research is needed to identify safe early intervention protocols that could be generalized in these patients."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μπορεί η πρώιμη φυσικοθεραπευτική παρέμβαση να περιορίσει τις επιπτώσεις του συνδρόμου μετά τη ΜΕΘ (PICS);"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δημητριάδου Κωνσταντίνα","Dimitriadou Konstantina"],"dc:date":["2021"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η αλματώδης πρόοδος των τελευταίων χρόνων στον τομέα της Επείγουσας Ιατρικής έχει βελτιώσει το προσδόκιμο ζωής, αλλά και τα ποσοστά επιβίωσης των ασθενών που εισέρχονται στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας(ΜΕΘ). Ταυτόχρονα, αναδύονται νέες προκλήσεις, καθώς ο στόχος των παρεμβάσεων στις ΜΕΘ δεν είναι μόνο η επιβίωση, αλλά και η καλύτερη ποιότητα ζωής των ασθενών που επιβιώνουν μίας σοβαρής ασθένειας. Το Σύνδρομο μετά την ΜΕΘ(Post-Intensive Care Syndrome/PICS) είναι μία σχετικά πρόσφατα χαρακτηρισμένη κλινική οντότητα, η οποία περιλαμβάνει συμπτώματα που μπορεί να προκύψουν κατά την διάρκεια νοσηλείας στην ΜΕΘ, και να επιμείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την έξοδο από αυτήν, μειώνοντας την ποιότητα ζωής των ασθενών. Σκοπός: Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση επιχειρεί να συστηματοποιήσει την υπάρχουσα γνώση σχετικά με την αποτελεσματικότητα των φυσικοθεραπευτικών παρεμβάσεων που εφαρμόζονται στη ΜΕΘ, με σκοπό τη μείωση των επιπτώσεων του PICS. Μέθοδος και Υλικό: Η μελέτη ακολούθησε τις οδηγίες PRISMA. Έγινε αναζήτηση των σχετικών μελετών στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων MEDLINE, EMBASE, PEDro και Cochrane Register for Controlled Trials (CENTRAL) κατά το χρονικό διάστημα Απριλίου-Ιουλίου 2020. Επιλέχθηκαν μόνο τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες (RCTs) με πληθυσμό ενηλίκων ανδρών και γυναικών (>18 ετών), στις ομάδες παρέμβασης των οποίων η φυσικοθεραπεία είχε πρώιμο χαρακτήρα, ενώ στις ομάδες ελέγχου η φυσικοθεραπεία είτε ξεκινούσε μετά τη ΜΕΘ είτε οι ασθενείς ελάμβαναν την συνηθισμένη φροντίδα της ΜΕΘ. Η εσωτερική και εξωτερική εγκυρότητα των μελετών αξιολογήθηκε με την κλίμακα PEDro. Αποτελέσματα: Η αναζήτηση ανέδειξε συνολικά 5.105 αναφορές, από τις οποίες βάσει του τίτλου και των κριτηρίων ένταξης και αποκλεισμού, αξιολογήθηκαν περαιτέρω οι 40, αφού αποκλείστηκαν όσες μελέτες δεν περιελάμβαναν πρώιμη φυσικοθεραπευτική παρέμβαση στη ΜΕΘ, ήταν μελέτες περίπτωσης ή ήταν συστηματικές ανασκοπήσεις. Τελικώς, στην παρούσα συστηματική ανασκόπηση συμπεριελήφθησαν 6 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες. Στις εν λόγω μελέτες, τα προγράμματα παρέμβασης βρέθηκε να διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους, τόσο ως προς το χρονικό σημείο έναρξης της παρέμβασης, όσο και ως προς τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά. Μόνο σε μία από τις μελέτες η παρέμβαση ξεκίνησε στη Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας, αμέσως μετά το εξιτήριο από τη ΜΕΘ, ενώ στις υπόλοιπες 5 το χρονικό σημείο έναρξης της παρέμβασης κυμαινόταν μεταξύ της πρώτης και της τρίτης ημέρας, και σε μία εξ ’αυτών, η οποία αφορούσε σηπτικούς ασθενείς, η παρέμβαση ξεκινούσε 48h μετά την διάγνωση της σήψης. Τα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα των μελετών αξιολογήθηκαν βάσει των ακόλουθων κριτηρίων.Ως προς τα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα (κατά την έξοδο από τη ΜΕΘ) αξιολογήθηκαν: α. η Μυϊκή Αδυναμία της Μονάδας με την εξαβάθμια κλίμακα μυϊκής ισχύος, β. οι μέρες χωρίς παραλήρημα, και γ. το στρες μέσω της κλίμακας HADS (Hospital Anxiety and Depression Scale).Ως προς τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα (μετρήσιμα κατά την επαναξιολόγηση μετά το εξιτήριο από το νοσοκομείο) χρησιμοποιήθηκαν επιπλέον τα τεστ EQ5D (Health-Related Quality of Life, EuroQol 5 Dimensions) και η σύντομη έκδοση του SF-36 PF (Medical Outcomes Study 36- Item Short Form Health Survey Physical Function Scale). Συνολικά, τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης έδειξαν ότι τα εφαρμοζόμενα θεραπευτικά πρωτόκολλα είχαν θετικά αποτελέσματα για την άμβλυνση των επιπτώσεων του PICS, τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα, χωρίς όμως να μπορεί να εξαχθεί ένα ασφαλές συμπέρασμα ως προς τα χαρακτηριστικά του βέλτιστου πρωτοκόλλου αποτελεσματικής αντιμετώπισης του συγκεκριμένου συνδρόμου. Συμπεράσματα: Η πρώιμη φυσικοθεραπευτική παρέμβαση φαίνεται ότι έχει σημαντικά τόσο βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα, στη σωματική, ψυχολογική και νοητική κατάσταση των ασθενών, όσο και μακροπρόθεσμα, στη λειτουργικότητα και την ποιότητα ζωής των ασθενών. Ωστόσο, απαιτείται περαιτέρω έρευνα για την ανάδειξη ασφαλών πρωτοκόλλων πρώιμης παρέμβασης που θα μπορούν να γενικευτούν σε αυτούς τους ασθενείς.","Background: Emergency Medicine has progressed rapidly in the last few years, based on the scientific evidence and resulted in higher life-expectancy, as well as better survival rates for patients admitted in the Intensive Care Units (ICU). This led to new challenges for medical professionals, as the goal of therapy shifted from survival to a better quality of life for ICU survivors. Post-Intensive Care Syndrome (PICS) is a newly characterized clinical entity, which includes symptoms that may occur during an ICU hospitalization and do not subside even after a long period of time, reducing patients’ quality of life. Objective: The present systematic collected and analyzed the current scientific evidence regarding the effectiveness of the early physical therapy interventions used in ICU in order to reduce the incidence rate of PICS. Method and Material: The study followed the PRISMA guidelines. A search for relevant studies was conducted on the electronic databases of MEDLINE, EMBASE, PEDro and Cochrane Register for Controlled Trials (CENTRAL), during the period between April and July 2020. Only randomized controlled trials (RCTs) were included, with the sample being adults of both sexes (>18 years), and in which the intervention group begun their physiotherapy regimen during the ICU stay (early intervention), whereas the control group either received standard ICU care (including standard physiotherapy) or received therapy after the ICU stay. RCTs in which the intervention group received the intervention before ICU admittance were excluded. Internal and external validity of the studies was evaluated with the PEDro scale. Results: The initial search resulted in 5.105 reports, of which 40 were further fully evaluated, as they matched the title and inclusion criteria, since the other reports were excluded because their intervention programs didn’t match the criteria of an early intervention, or they were case studies, or systematic reviews. The final selection resulted in 6 RCTs to be included in this Systematic review. In these studies, the intervention programs were characterized by qualitative (timing/starting point, type of exercise, intensity) and quantitative (frequency, combination with cognitive therapy) differences. In one study, the intervention was characterized as an early one, although it started at the High-Dependency Unit (HDU) and not the ICU. In the other five studies, the starting point was set between the first and third day. Short-term outcomes were evaluated at ICU discharge, using: a. the Oxford Scale to measure ICU-AW, b. delirium-free days and c. the Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS) to evaluate stress. For the long-term outcomes, five reports used the Health-Related Quality of Life, EuroQol 5 Dimensions (EQ5D) and the Medical Outcomes Study 36-Item Short Form Health Survey Physical Function Scale (SF-36 PF). Overall, the results of this study showed that the therapeutic protocols implemented had positive effects on short -and long-term reducing the incidence of PICS, however without drawing a safe conclusion regarding the characteristics of an optimum protocol for the effective treatment of this syndrome. Conclusion: The results of this systematic review showed that there is sufficient preliminary evidence to suggest that early physiotherapeutic intervention in the ICU has positive effects in reducing the incidence rate of PICS, on a physical, mental and cognitive level. However, further research is needed to identify safe early intervention protocols that could be generalized in these patients."],"dc:identifier":["uoadl:2969801","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969801"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μπορεί η πρώιμη φυσικοθεραπευτική παρέμβαση να περιορίσει τις επιπτώσεις του συνδρόμου μετά τη ΜΕΘ (PICS);"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:35Z"}