{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2969883"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2969883","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η κανονιστική ισχύς της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην πολιτική διεύρυνσης: η εμπειρική ανάλυση της εισδοχής των κρατών της Ανατολικής Ευρώπης και η περίπτωση των Δυτικών Βαλκανίων","abstract":"Τις τελευταίες δεκαετίες πολλές απόψεις έχουν διατυπωθεί σχετικά με τον τρόπο που η Ευρωπαϊκή Ένωση προωθεί τα συμφέροντά της στο διεθνές σύστημα. Η θέση που επικράτησε τον 21ο αιώνα είναι αυτή που θέλει την ΕΕ να δρα ως «κανονιστική δύναμη», να έχει, δηλαδή κατά τον Manners, την ικανότητα να διαμορφώνει τις αντιλήψεις του τι θεωρείται «φυσιολογικό» στις διεθνείς σχέσεις. Στα πλαίσια αυτού του τρόπου δράσης της, η ΕΕ διαθέτει ένα σύνολο μέσων για την προώθηση των αξιών της σε τρίτα κράτη, το αποτελεσματικότερο από τα οποία είναι η διαδικασία διεύρυνσης. Στην παρούσα ανάλυση εξετάζεται εάν η διαδικασία αυτή ασκείται το ίδιο αποτελεσματικά όπως στο παρελθόν. Για το λόγο αυτό, εκτίθενται οι αδυναμίες της διαδικασίας διεύρυνσης και της έννοιας της κανονιστικής δύναμης. Ακολουθεί σύγκριση των αποτελεσμάτων και της εξέλιξης της διαδικασίας σε δύο περιόδους: την περίοδο 1995-2004, στην περίπτωση της εισδοχής των κρατών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, και 2007-2016, για αυτήν των Δυτικών Βαλκανίων. Τέλος, εξετάζεται το φαινόμενο της κόπωσης της διεύρυνσης που αντιμετωπίζει η Ένωση και οι λόγοι που το προκαλούν. Η ανάλυση αυτή οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, πράγματι, εξαιτίας των παραπάνω παραγόντων η δυνατότητα της ΕΕ να «πείσει» τα υποψήφια προς ένταξη κράτη να ασπαστούν αποτελεσματικά τις αξίες της, μειώθηκε την περίοδο από το 2007 και έπειτα.","abstract_html":"Τις τελευταίες δεκαετίες πολλές απόψεις έχουν διατυπωθεί σχετικά με τον τρόπο που η Ευρωπαϊκή Ένωση προωθεί τα συμφέροντά της στο διεθνές σύστημα. Η θέση που επικράτησε τον 21ο αιώνα είναι αυτή που θέλει την ΕΕ να δρα ως «κανονιστική δύναμη», να έχει, δηλαδή κατά τον Manners, την ικανότητα να διαμορφώνει τις αντιλήψεις του τι θεωρείται «φυσιολογικό» στις διεθνείς σχέσεις. Στα πλαίσια αυτού του τρόπου δράσης της, η ΕΕ διαθέτει ένα σύνολο μέσων για την προώθηση των αξιών της σε τρίτα κράτη, το αποτελεσματικότερο από τα οποία είναι η διαδικασία διεύρυνσης. Στην παρούσα ανάλυση εξετάζεται εάν η διαδικασία αυτή ασκείται το ίδιο αποτελεσματικά όπως στο παρελθόν. Για το λόγο αυτό, εκτίθενται οι αδυναμίες της διαδικασίας διεύρυνσης και της έννοιας της κανονιστικής δύναμης. Ακολουθεί σύγκριση των αποτελεσμάτων και της εξέλιξης της διαδικασίας σε δύο περιόδους: την περίοδο 1995-2004, στην περίπτωση της εισδοχής των κρατών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, και 2007-2016, για αυτήν των Δυτικών Βαλκανίων. Τέλος, εξετάζεται το φαινόμενο της κόπωσης της διεύρυνσης που αντιμετωπίζει η Ένωση και οι λόγοι που το προκαλούν. Η ανάλυση αυτή οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, πράγματι, εξαιτίας των παραπάνω παραγόντων η δυνατότητα της ΕΕ να «πείσει» τα υποψήφια προς ένταξη κράτη να ασπαστούν αποτελεσματικά τις αξίες της, μειώθηκε την περίοδο από το 2007 και έπειτα.","abstract_has_math":false,"creators":["Γαλάτουλας Στυλιανός","Galatoulas Stylianos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:44:35Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2969883"],"render_values":[{"text":"uoadl:2969883","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969883","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969883","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2969883","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γαλάτουλας Στυλιανός","Galatoulas Stylianos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2969883","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969883"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τις τελευταίες δεκαετίες πολλές απόψεις έχουν διατυπωθεί σχετικά με τον τρόπο που η Ευρωπαϊκή Ένωση προωθεί τα συμφέροντά της στο διεθνές σύστημα. Η θέση που επικράτησε τον 21ο αιώνα είναι αυτή που θέλει την ΕΕ να δρα ως «κανονιστική δύναμη», να έχει, δηλαδή κατά τον Manners, την ικανότητα να διαμορφώνει τις αντιλήψεις του τι θεωρείται «φυσιολογικό» στις διεθνείς σχέσεις. Στα πλαίσια αυτού του τρόπου δράσης της, η ΕΕ διαθέτει ένα σύνολο μέσων για την προώθηση των αξιών της σε τρίτα κράτη, το αποτελεσματικότερο από τα οποία είναι η διαδικασία διεύρυνσης. Στην παρούσα ανάλυση εξετάζεται εάν η διαδικασία αυτή ασκείται το ίδιο αποτελεσματικά όπως στο παρελθόν. Για το λόγο αυτό, εκτίθενται οι αδυναμίες της διαδικασίας διεύρυνσης και της έννοιας της κανονιστικής δύναμης. Ακολουθεί σύγκριση των αποτελεσμάτων και της εξέλιξης της διαδικασίας σε δύο περιόδους: την περίοδο 1995-2004, στην περίπτωση της εισδοχής των κρατών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, και 2007-2016, για αυτήν των Δυτικών Βαλκανίων. Τέλος, εξετάζεται το φαινόμενο της κόπωσης της διεύρυνσης που αντιμετωπίζει η Ένωση και οι λόγοι που το προκαλούν. Η ανάλυση αυτή οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, πράγματι, εξαιτίας των παραπάνω παραγόντων η δυνατότητα της ΕΕ να «πείσει» τα υποψήφια προς ένταξη κράτη να ασπαστούν αποτελεσματικά τις αξίες της, μειώθηκε την περίοδο από το 2007 και έπειτα.","During the last decades, plenty of opinions have been articulated regarding the way the European Union promotes their interests in the international system. The prevailing opinion in the 21st century, is the one which supports that the EU functions as a “normative power”, that is, according to Manners, the ability to shape the conception about what is considered “normal” in the international relations. The EU has a set of means for promoting their values to third countries, the most efficient of all being the process of enlargement. In this analysis, it is investigated whether this process is being done with the same efficiency as it was done in the past. For this reason, the weak spots of the enlargement process and of the concept of normative power are displayed. A comparison between the results and the evolvement of this process follows, in two time periods: During 1995-2004, with the case of the admission of the states of Central and Eastern Europe, and during 2007-2016, with the case of the Western Balkans. Finally, the enlargement fatigue is investigated, as well as the reasons which cause it. This analysis comes to the conclusion that, indeed, because of the above factors, the ability of the EU to “convince” the candidate countries to efficiently adopt its values, has declined during the years that followed 2007."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η κανονιστική ισχύς της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην πολιτική διεύρυνσης: η εμπειρική ανάλυση της εισδοχής των κρατών της Ανατολικής Ευρώπης και η περίπτωση των Δυτικών Βαλκανίων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γαλάτουλας Στυλιανός","Galatoulas Stylianos"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Τις τελευταίες δεκαετίες πολλές απόψεις έχουν διατυπωθεί σχετικά με τον τρόπο που η Ευρωπαϊκή Ένωση προωθεί τα συμφέροντά της στο διεθνές σύστημα. Η θέση που επικράτησε τον 21ο αιώνα είναι αυτή που θέλει την ΕΕ να δρα ως «κανονιστική δύναμη», να έχει, δηλαδή κατά τον Manners, την ικανότητα να διαμορφώνει τις αντιλήψεις του τι θεωρείται «φυσιολογικό» στις διεθνείς σχέσεις. Στα πλαίσια αυτού του τρόπου δράσης της, η ΕΕ διαθέτει ένα σύνολο μέσων για την προώθηση των αξιών της σε τρίτα κράτη, το αποτελεσματικότερο από τα οποία είναι η διαδικασία διεύρυνσης. Στην παρούσα ανάλυση εξετάζεται εάν η διαδικασία αυτή ασκείται το ίδιο αποτελεσματικά όπως στο παρελθόν. Για το λόγο αυτό, εκτίθενται οι αδυναμίες της διαδικασίας διεύρυνσης και της έννοιας της κανονιστικής δύναμης. Ακολουθεί σύγκριση των αποτελεσμάτων και της εξέλιξης της διαδικασίας σε δύο περιόδους: την περίοδο 1995-2004, στην περίπτωση της εισδοχής των κρατών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, και 2007-2016, για αυτήν των Δυτικών Βαλκανίων. Τέλος, εξετάζεται το φαινόμενο της κόπωσης της διεύρυνσης που αντιμετωπίζει η Ένωση και οι λόγοι που το προκαλούν. Η ανάλυση αυτή οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, πράγματι, εξαιτίας των παραπάνω παραγόντων η δυνατότητα της ΕΕ να «πείσει» τα υποψήφια προς ένταξη κράτη να ασπαστούν αποτελεσματικά τις αξίες της, μειώθηκε την περίοδο από το 2007 και έπειτα.","During the last decades, plenty of opinions have been articulated regarding the way the European Union promotes their interests in the international system. The prevailing opinion in the 21st century, is the one which supports that the EU functions as a “normative power”, that is, according to Manners, the ability to shape the conception about what is considered “normal” in the international relations. The EU has a set of means for promoting their values to third countries, the most efficient of all being the process of enlargement. In this analysis, it is investigated whether this process is being done with the same efficiency as it was done in the past. For this reason, the weak spots of the enlargement process and of the concept of normative power are displayed. A comparison between the results and the evolvement of this process follows, in two time periods: During 1995-2004, with the case of the admission of the states of Central and Eastern Europe, and during 2007-2016, with the case of the Western Balkans. Finally, the enlargement fatigue is investigated, as well as the reasons which cause it. This analysis comes to the conclusion that, indeed, because of the above factors, the ability of the EU to “convince” the candidate countries to efficiently adopt its values, has declined during the years that followed 2007."],"dc:identifier":["uoadl:2969883","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2969883"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Η κανονιστική ισχύς της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην πολιτική διεύρυνσης: η εμπειρική ανάλυση της εισδοχής των κρατών της Ανατολικής Ευρώπης και η περίπτωση των Δυτικών Βαλκανίων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:35Z"}