{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2970449"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2970449","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΑΞΙΑΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΞΙΑΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ: ΔΙΕΡΕΥΝΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΝΤΑΞΙΑΚΟ ΡΟΛΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΤΑΞΙΑΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΟΥ/ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΓΕΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΗΣ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ","abstract":"Παρά τις διακηρύξεις περί ίσων δικαιωμάτων, το νομοθετικό πλαίσιο στην Ελλάδα συνεχίζει να βαδίζει σε ιατρικοκατευθυνόμενες συλλήψεις για την αναπηρία, ενώ η ενταξιακή εκπαίδευση μοιάζει περισσότερο με έναν απλό γλωσσικό εκσυγχρονισμό. Το γεγονός πως ο ενταξιακός εκπαιδευτικός καλείται να εκπαιδεύσει τον μαθητή με αναπηρία ατομικά και μέσα από εξατομικευμένα προγράμματα σπουδών, σε ξεχωριστούς χώρους απ’ αυτούς της τάξης, υποστηρίζουν την «ειδική» έναντι την «ενταξιακή» εκπαίδευση στην Ελλάδα, προβληματίζοντας παράλληλα αναφορικά με τον ρόλο των ενταξιακών εκπαιδευτικών στο γενικό πλαίσιο εκπαίδευσης. Σκοπός συνεπώς της παρούσας μελέτης, αποτελεί η διερεύνηση του ρόλου του ενταξιακού εκπαιδευτικού στον ελλαδικό χώρο, ενώ επιχειρείται η μελέτη των απόψεων και εκπαιδευτικών πρακτικών που υιοθετεί αναφορικά με τις απόψεις και πρακτικές του γενικού εκπαιδευτικού με τον οποίο συνεργάζεται. Απώτερος σκοπός αποτέλεσε η διερεύνηση της ταυτότητας ενός ενταξιακού εκπαιδευτικού στην σύγχρονη εκπαιδευτική πραγματικότητα, διερευνώντας την απόσταση μεταξύ της ενταξιακής φιλοσοφίας και εκπαιδευτικής πρακτικής. Στην μελέτη συμμετείχαν είκοσι δύο εκπαιδευτικοί γενικής και ειδικής εκπαίδευσης απ’ όλη την Ελλάδα, ενώ τα δεδομένα συλλέχθηκαν μέσω ημι-δομημένων συνεντεύξεων και αναλύθηκαν με την μέθοδο της κωδικοποίησης. Τα αποτελέσματα της μελέτης ανέδειξαν τους ειδικούς εκπαιδευτικούς για μια συγκεκριμένη ομάδα μαθητών, ενώ λειτουργούσαν βοηθητικά στην ολομέλεια αναλαμβάνοντας ρόλους όπως αυτός της διαφοροποίησης της ύλης όταν αυτό κρίνονταν απαραίτητο, επικουρώντας το διδακτικό έργο. Η λιγότερο συχνή εναλλαγή ανάμεσα σε εκείνες και τις συναδέλφους τους, η οργάνωση των διδακτικών δράσεων κυρίως από τις εκπαιδευτικούς γενικής αγωγής, καθώς και η αποχή των ειδικών εκπαιδευτικών από την ενημέρωση της ολομέλειας, σκιαγραφούν τον ρόλο τους στην εκπαιδευτική διαδικασία συμπληρώνοντας τις υπάρχουσες μελέτες οι οποίες έκαναν λόγο για λιγότερο συνεργατικά μοντέλα διδασκαλίας όπως «ένας διδάσκει, ένας βοηθά», ανάμεσα σε ειδικούς και γενικούς εκπαιδευτικούς. Παρ’ όλα αυτά μόνο μια μειοψηφία έκανε λόγο για συνεργατικές πρακτικές, ωστόσο οι εκπαιδευτικοί αυτοί εργάζονταν για αρκετά χρόνια στην ίδια εκπαιδευτική μονάδα. Τέλος, προκλήσεις στο έργο όπως η κρατική υποστήριξη, οι στάσεις της εκπαιδευτικής και γονεϊκής κοινότητας, η θέση εργασίας και άλλες προκλήσεις, σημειώνονται από τις εκπαιδευτικούς απαιτώντας περαιτέρω μελλοντική έρευνα και προσοχή.","abstract_html":"Παρά τις διακηρύξεις περί ίσων δικαιωμάτων, το νομοθετικό πλαίσιο στην Ελλάδα συνεχίζει να βαδίζει σε ιατρικοκατευθυνόμενες συλλήψεις για την αναπηρία, ενώ η ενταξιακή εκπαίδευση μοιάζει περισσότερο με έναν απλό γλωσσικό εκσυγχρονισμό. Το γεγονός πως ο ενταξιακός εκπαιδευτικός καλείται να εκπαιδεύσει τον μαθητή με αναπηρία ατομικά και μέσα από εξατομικευμένα προγράμματα σπουδών, σε ξεχωριστούς χώρους απ’ αυτούς της τάξης, υποστηρίζουν την «ειδική» έναντι την «ενταξιακή» εκπαίδευση στην Ελλάδα, προβληματίζοντας παράλληλα αναφορικά με τον ρόλο των ενταξιακών εκπαιδευτικών στο γενικό πλαίσιο εκπαίδευσης. Σκοπός συνεπώς της παρούσας μελέτης, αποτελεί η διερεύνηση του ρόλου του ενταξιακού εκπαιδευτικού στον ελλαδικό χώρο, ενώ επιχειρείται η μελέτη των απόψεων και εκπαιδευτικών πρακτικών που υιοθετεί αναφορικά με τις απόψεις και πρακτικές του γενικού εκπαιδευτικού με τον οποίο συνεργάζεται. Απώτερος σκοπός αποτέλεσε η διερεύνηση της ταυτότητας ενός ενταξιακού εκπαιδευτικού στην σύγχρονη εκπαιδευτική πραγματικότητα, διερευνώντας την απόσταση μεταξύ της ενταξιακής φιλοσοφίας και εκπαιδευτικής πρακτικής. Στην μελέτη συμμετείχαν είκοσι δύο εκπαιδευτικοί γενικής και ειδικής εκπαίδευσης απ’ όλη την Ελλάδα, ενώ τα δεδομένα συλλέχθηκαν μέσω ημι-δομημένων συνεντεύξεων και αναλύθηκαν με την μέθοδο της κωδικοποίησης. Τα αποτελέσματα της μελέτης ανέδειξαν τους ειδικούς εκπαιδευτικούς για μια συγκεκριμένη ομάδα μαθητών, ενώ λειτουργούσαν βοηθητικά στην ολομέλεια αναλαμβάνοντας ρόλους όπως αυτός της διαφοροποίησης της ύλης όταν αυτό κρίνονταν απαραίτητο, επικουρώντας το διδακτικό έργο. Η λιγότερο συχνή εναλλαγή ανάμεσα σε εκείνες και τις συναδέλφους τους, η οργάνωση των διδακτικών δράσεων κυρίως από τις εκπαιδευτικούς γενικής αγωγής, καθώς και η αποχή των ειδικών εκπαιδευτικών από την ενημέρωση της ολομέλειας, σκιαγραφούν τον ρόλο τους στην εκπαιδευτική διαδικασία συμπληρώνοντας τις υπάρχουσες μελέτες οι οποίες έκαναν λόγο για λιγότερο συνεργατικά μοντέλα διδασκαλίας όπως «ένας διδάσκει, ένας βοηθά», ανάμεσα σε ειδικούς και γενικούς εκπαιδευτικούς. Παρ’ όλα αυτά μόνο μια μειοψηφία έκανε λόγο για συνεργατικές πρακτικές, ωστόσο οι εκπαιδευτικοί αυτοί εργάζονταν για αρκετά χρόνια στην ίδια εκπαιδευτική μονάδα. Τέλος, προκλήσεις στο έργο όπως η κρατική υποστήριξη, οι στάσεις της εκπαιδευτικής και γονεϊκής κοινότητας, η θέση εργασίας και άλλες προκλήσεις, σημειώνονται από τις εκπαιδευτικούς απαιτώντας περαιτέρω μελλοντική έρευνα και προσοχή.","abstract_has_math":false,"creators":["Κοτζαγεωργίου Μαρία","Kotzageorgiou Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:44:46Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2970449"],"render_values":[{"text":"uoadl:2970449","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2970449","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2970449","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2970449","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κοτζαγεωργίου Μαρία","Kotzageorgiou Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2970449","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2970449"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Παρά τις διακηρύξεις περί ίσων δικαιωμάτων, το νομοθετικό πλαίσιο στην Ελλάδα συνεχίζει να βαδίζει σε ιατρικοκατευθυνόμενες συλλήψεις για την αναπηρία, ενώ η ενταξιακή εκπαίδευση μοιάζει περισσότερο με έναν απλό γλωσσικό εκσυγχρονισμό. Το γεγονός πως ο ενταξιακός εκπαιδευτικός καλείται να εκπαιδεύσει τον μαθητή με αναπηρία ατομικά και μέσα από εξατομικευμένα προγράμματα σπουδών, σε ξεχωριστούς χώρους απ’ αυτούς της τάξης, υποστηρίζουν την «ειδική» έναντι την «ενταξιακή» εκπαίδευση στην Ελλάδα, προβληματίζοντας παράλληλα αναφορικά με τον ρόλο των ενταξιακών εκπαιδευτικών στο γενικό πλαίσιο εκπαίδευσης. Σκοπός συνεπώς της παρούσας μελέτης, αποτελεί η διερεύνηση του ρόλου του ενταξιακού εκπαιδευτικού στον ελλαδικό χώρο, ενώ επιχειρείται η μελέτη των απόψεων και εκπαιδευτικών πρακτικών που υιοθετεί αναφορικά με τις απόψεις και πρακτικές του γενικού εκπαιδευτικού με τον οποίο συνεργάζεται. Απώτερος σκοπός αποτέλεσε η διερεύνηση της ταυτότητας ενός ενταξιακού εκπαιδευτικού στην σύγχρονη εκπαιδευτική πραγματικότητα, διερευνώντας την απόσταση μεταξύ της ενταξιακής φιλοσοφίας και εκπαιδευτικής πρακτικής. Στην μελέτη συμμετείχαν είκοσι δύο εκπαιδευτικοί γενικής και ειδικής εκπαίδευσης απ’ όλη την Ελλάδα, ενώ τα δεδομένα συλλέχθηκαν μέσω ημι-δομημένων συνεντεύξεων και αναλύθηκαν με την μέθοδο της κωδικοποίησης. Τα αποτελέσματα της μελέτης ανέδειξαν τους ειδικούς εκπαιδευτικούς για μια συγκεκριμένη ομάδα μαθητών, ενώ λειτουργούσαν βοηθητικά στην ολομέλεια αναλαμβάνοντας ρόλους όπως αυτός της διαφοροποίησης της ύλης όταν αυτό κρίνονταν απαραίτητο, επικουρώντας το διδακτικό έργο. Η λιγότερο συχνή εναλλαγή ανάμεσα σε εκείνες και τις συναδέλφους τους, η οργάνωση των διδακτικών δράσεων κυρίως από τις εκπαιδευτικούς γενικής αγωγής, καθώς και η αποχή των ειδικών εκπαιδευτικών από την ενημέρωση της ολομέλειας, σκιαγραφούν τον ρόλο τους στην εκπαιδευτική διαδικασία συμπληρώνοντας τις υπάρχουσες μελέτες οι οποίες έκαναν λόγο για λιγότερο συνεργατικά μοντέλα διδασκαλίας όπως «ένας διδάσκει, ένας βοηθά», ανάμεσα σε ειδικούς και γενικούς εκπαιδευτικούς. Παρ’ όλα αυτά μόνο μια μειοψηφία έκανε λόγο για συνεργατικές πρακτικές, ωστόσο οι εκπαιδευτικοί αυτοί εργάζονταν για αρκετά χρόνια στην ίδια εκπαιδευτική μονάδα. Τέλος, προκλήσεις στο έργο όπως η κρατική υποστήριξη, οι στάσεις της εκπαιδευτικής και γονεϊκής κοινότητας, η θέση εργασίας και άλλες προκλήσεις, σημειώνονται από τις εκπαιδευτικούς απαιτώντας περαιτέρω μελλοντική έρευνα και προσοχή.","Despite the declarations for equal rights, Greek social policy still remains attached to the clinical model of disability, whilst inclusive education seems more of a linguistic adjustment. The fact that inclusive educators are obligated to teach disabled students in separate classrooms and use individualized educational programs, supports ‘’special’’ rather ‘’inclusive’’ education. In addition, these practices complicate matters concerning the role of inclusive educators in Greek general educational settings. Consequently, the aim of the study is to investigate the role of the inclusive educator within the Greek educational system, his beliefs and practices in link to the beliefs and practices of the general educator. The ultimate goal was the investigation of the inclusive educator identity in contemporary educational settings and probing the gap between inclusive philosophy and educational practice. In the study participated twenty-two general and special education teachers from all around Greece. The data were collected through semi-structured interviews and analyzed with the method of coding. The study concluded that special educators taught only a specific group of students, while they were also helping the students of the general class and differentiated the educational subject when this was necessary, supplementing the teaching process. Special educators tend to participate less in teaching and decision-making procedures comparatively with their general co-teachers, whilst they were absent at the teacher-parent meetings of the general class. These conclusions asserted the existing literature which indicates less co-teaching practices between special and general teachers, such as “one teaches, on assists’’. However, only a minority indicated co-teaching practices, even if those teachers worked together for many years in the same school structure. To conclude, teachers identified challenges such as systemic support, attitudes of teachers and parents, the working place of teachers and other challenges as critical, although those affairs need future research and cause."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΑΞΙΑΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΞΙΑΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ: ΔΙΕΡΕΥΝΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΝΤΑΞΙΑΚΟ ΡΟΛΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΤΑΞΙΑΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΟΥ/ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΓΕΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΗΣ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κοτζαγεωργίου Μαρία","Kotzageorgiou Maria"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Παρά τις διακηρύξεις περί ίσων δικαιωμάτων, το νομοθετικό πλαίσιο στην Ελλάδα συνεχίζει να βαδίζει σε ιατρικοκατευθυνόμενες συλλήψεις για την αναπηρία, ενώ η ενταξιακή εκπαίδευση μοιάζει περισσότερο με έναν απλό γλωσσικό εκσυγχρονισμό. Το γεγονός πως ο ενταξιακός εκπαιδευτικός καλείται να εκπαιδεύσει τον μαθητή με αναπηρία ατομικά και μέσα από εξατομικευμένα προγράμματα σπουδών, σε ξεχωριστούς χώρους απ’ αυτούς της τάξης, υποστηρίζουν την «ειδική» έναντι την «ενταξιακή» εκπαίδευση στην Ελλάδα, προβληματίζοντας παράλληλα αναφορικά με τον ρόλο των ενταξιακών εκπαιδευτικών στο γενικό πλαίσιο εκπαίδευσης. Σκοπός συνεπώς της παρούσας μελέτης, αποτελεί η διερεύνηση του ρόλου του ενταξιακού εκπαιδευτικού στον ελλαδικό χώρο, ενώ επιχειρείται η μελέτη των απόψεων και εκπαιδευτικών πρακτικών που υιοθετεί αναφορικά με τις απόψεις και πρακτικές του γενικού εκπαιδευτικού με τον οποίο συνεργάζεται. Απώτερος σκοπός αποτέλεσε η διερεύνηση της ταυτότητας ενός ενταξιακού εκπαιδευτικού στην σύγχρονη εκπαιδευτική πραγματικότητα, διερευνώντας την απόσταση μεταξύ της ενταξιακής φιλοσοφίας και εκπαιδευτικής πρακτικής. Στην μελέτη συμμετείχαν είκοσι δύο εκπαιδευτικοί γενικής και ειδικής εκπαίδευσης απ’ όλη την Ελλάδα, ενώ τα δεδομένα συλλέχθηκαν μέσω ημι-δομημένων συνεντεύξεων και αναλύθηκαν με την μέθοδο της κωδικοποίησης. Τα αποτελέσματα της μελέτης ανέδειξαν τους ειδικούς εκπαιδευτικούς για μια συγκεκριμένη ομάδα μαθητών, ενώ λειτουργούσαν βοηθητικά στην ολομέλεια αναλαμβάνοντας ρόλους όπως αυτός της διαφοροποίησης της ύλης όταν αυτό κρίνονταν απαραίτητο, επικουρώντας το διδακτικό έργο. Η λιγότερο συχνή εναλλαγή ανάμεσα σε εκείνες και τις συναδέλφους τους, η οργάνωση των διδακτικών δράσεων κυρίως από τις εκπαιδευτικούς γενικής αγωγής, καθώς και η αποχή των ειδικών εκπαιδευτικών από την ενημέρωση της ολομέλειας, σκιαγραφούν τον ρόλο τους στην εκπαιδευτική διαδικασία συμπληρώνοντας τις υπάρχουσες μελέτες οι οποίες έκαναν λόγο για λιγότερο συνεργατικά μοντέλα διδασκαλίας όπως «ένας διδάσκει, ένας βοηθά», ανάμεσα σε ειδικούς και γενικούς εκπαιδευτικούς. Παρ’ όλα αυτά μόνο μια μειοψηφία έκανε λόγο για συνεργατικές πρακτικές, ωστόσο οι εκπαιδευτικοί αυτοί εργάζονταν για αρκετά χρόνια στην ίδια εκπαιδευτική μονάδα. Τέλος, προκλήσεις στο έργο όπως η κρατική υποστήριξη, οι στάσεις της εκπαιδευτικής και γονεϊκής κοινότητας, η θέση εργασίας και άλλες προκλήσεις, σημειώνονται από τις εκπαιδευτικούς απαιτώντας περαιτέρω μελλοντική έρευνα και προσοχή.","Despite the declarations for equal rights, Greek social policy still remains attached to the clinical model of disability, whilst inclusive education seems more of a linguistic adjustment. The fact that inclusive educators are obligated to teach disabled students in separate classrooms and use individualized educational programs, supports ‘’special’’ rather ‘’inclusive’’ education. In addition, these practices complicate matters concerning the role of inclusive educators in Greek general educational settings. Consequently, the aim of the study is to investigate the role of the inclusive educator within the Greek educational system, his beliefs and practices in link to the beliefs and practices of the general educator. The ultimate goal was the investigation of the inclusive educator identity in contemporary educational settings and probing the gap between inclusive philosophy and educational practice. In the study participated twenty-two general and special education teachers from all around Greece. The data were collected through semi-structured interviews and analyzed with the method of coding. The study concluded that special educators taught only a specific group of students, while they were also helping the students of the general class and differentiated the educational subject when this was necessary, supplementing the teaching process. Special educators tend to participate less in teaching and decision-making procedures comparatively with their general co-teachers, whilst they were absent at the teacher-parent meetings of the general class. These conclusions asserted the existing literature which indicates less co-teaching practices between special and general teachers, such as “one teaches, on assists’’. However, only a minority indicated co-teaching practices, even if those teachers worked together for many years in the same school structure. To conclude, teachers identified challenges such as systemic support, attitudes of teachers and parents, the working place of teachers and other challenges as critical, although those affairs need future research and cause."],"dc:identifier":["uoadl:2970449","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2970449"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΑΞΙΑΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΞΙΑΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ: ΔΙΕΡΕΥΝΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΝΤΑΞΙΑΚΟ ΡΟΛΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΤΑΞΙΑΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΟΥ/ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΓΕΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΗΣ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:46Z"}