{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2971202"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2971202","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ταξινόμηση των ενδομητρικών καρκινωμάτων: ιστομορφολογία και παθογένεια","abstract":"Ο καρκίνος του ενδομητρίου (Endometrial Cancer, EC) αποτελεί τον συχνότερο γυναικολογικό καρκίνο, αφορώντας κυρίως γυναίκες ανεπτυγμένων χωρών της Ευρώπης και Αμερικής, με αυξανόμενα ποσοστά επίπτωσης και θνησιμότητας. Εμφανίζεται συχνότερα σε μεταμμηνοπαυσιακές παχυσαρκες γυναίκες και αν διαγνωστεί σε πρώιμο στάδιο σχετίζεται με εξαιρετική πρόγνωση. Η εμφάνιση συμπτωματολογίας αποτελεί την πρώτη υπόνοια ύπαρξης EC, καθώς δεν υπάρχει προσυμπτωματικός έλεγχος για αυτό τύπο καρκινώματος. Η διάγνωση βασίζεται στην κλινική και υπερηχογραφική εικόνα, αλλά κυρίως στην ιστοπαθολογική εξέταση. Πρωτίστως, είναι ουσιαστική η σταδιοποίηση και το grading της κακοήθειας των όγκων, προς εξακρίβωση του ιστολογικού τύπου, της διαφοροποίησης και των διάφορων προγνωστικών παραμέτρων αναφορικά με την διαχείριση και επιβίωση των ασθενών. Ευρέως αποδεκτά ιστομορφολογικά συστήματα αξιολόγησης κινδύνου των ECs θεωρούνται το σύστημα κατά WHO, το FIGO grading και οι κατευθυντήριες οδηγίες του ESMO. Δεδομένης της ετερογένειας των όγκων και της αλληλοεπικάλυψης ιστολογικών χαρακτηριστικών, κρίνεται αναγκαία η εισαγωγή μοριακών δεικτών στα συστήματα ταξινόμησης. Βάση στην μοριακή ταξινόμηση των ECs αποτέλεσε η ταξινόμηση τους κατά Bockman σε τύπου 1 και τύπου 2, ανάλογα με τον ιστολογικό τύπο και το προφίλ των μεταλλάξεων τους. Η σημαντικότερη προσπάθεια πραγματοποιήθηκε από την μελέτη «TCGA», με τον διαχωρισμό των ECs σε 4 σημαντικά προγνωστικές μοριακές υποομάδες, όντας συνυφασμένες με το μοριακό υπόβαθρο,την υποτροπή και την συνολική επιβίωση των ασθενών. Εν συνεχεία εκτελέστηκαν έρευνες, όπως η ProMisE, δοκιμάζοντας διαφορετικές μοριακές τεχνικές, υποστηρίζοντας επίσης την προγνωστική αξία των 4 αυτών μοριακών υποομάδων. Παράλληλα, πραγματοποιήθηκαν κλινικές δοκιμές, σαν τις PORTEC, εξετάζοντας την χρησιμότητα της μοριακής ταξινόμησης στην επιλογή επικουρικής θεραπείας, με πολύ ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Σκοπός επομένως της παρούσας βιβλιογραφικής ανασκόπησης αποτελεί η ανάλυση της παθογένειας των ενδομητρικών καρκινωμάτων και των διάφορων συστημάτων ιστομορφολογικής ταξινόμησης τους. Τονίζεται η αναγκαιότητα ενσωμάτωσης της μοριακής ταξινόμησης στα τρέχοντα διαγνωστικά και θεραπευτικά πρωτόκολλα, προσφέροντας μεγάλος όφελος στην εκτίμηση κινδύνου υποτροπής/μετάστασης και στην εξατομίκευση της εκάστοτε θεραπευτικής διαχείρισης. Έως σήμερα δεν έχει επιτευχθεί η πλήρης ενσωμάτωση των μοριακών χαρακτηριστικών στην κλινική πράξη, επομένως απαιτούνται περαιτέρω εκτεταμένες κλινικές δοκιμές με σκοπό να ξεπεραστούν συγκεκριμένες διαγνωστικές δυσκολίες και να εξισορροπηθεί το υψηλό κόστος και η περιπλοκότητα της ιστομοριακής ταξινόμησης.","abstract_html":"Ο καρκίνος του ενδομητρίου (Endometrial Cancer, EC) αποτελεί τον συχνότερο γυναικολογικό καρκίνο, αφορώντας κυρίως γυναίκες ανεπτυγμένων χωρών της Ευρώπης και Αμερικής, με αυξανόμενα ποσοστά επίπτωσης και θνησιμότητας. Εμφανίζεται συχνότερα σε μεταμμηνοπαυσιακές παχυσαρκες γυναίκες και αν διαγνωστεί σε πρώιμο στάδιο σχετίζεται με εξαιρετική πρόγνωση. Η εμφάνιση συμπτωματολογίας αποτελεί την πρώτη υπόνοια ύπαρξης EC, καθώς δεν υπάρχει προσυμπτωματικός έλεγχος για αυτό τύπο καρκινώματος. Η διάγνωση βασίζεται στην κλινική και υπερηχογραφική εικόνα, αλλά κυρίως στην ιστοπαθολογική εξέταση. Πρωτίστως, είναι ουσιαστική η σταδιοποίηση και το grading της κακοήθειας των όγκων, προς εξακρίβωση του ιστολογικού τύπου, της διαφοροποίησης και των διάφορων προγνωστικών παραμέτρων αναφορικά με την διαχείριση και επιβίωση των ασθενών. Ευρέως αποδεκτά ιστομορφολογικά συστήματα αξιολόγησης κινδύνου των ECs θεωρούνται το σύστημα κατά WHO, το FIGO grading και οι κατευθυντήριες οδηγίες του ESMO. Δεδομένης της ετερογένειας των όγκων και της αλληλοεπικάλυψης ιστολογικών χαρακτηριστικών, κρίνεται αναγκαία η εισαγωγή μοριακών δεικτών στα συστήματα ταξινόμησης. Βάση στην μοριακή ταξινόμηση των ECs αποτέλεσε η ταξινόμηση τους κατά Bockman σε τύπου 1 και τύπου 2, ανάλογα με τον ιστολογικό τύπο και το προφίλ των μεταλλάξεων τους. Η σημαντικότερη προσπάθεια πραγματοποιήθηκε από την μελέτη «TCGA», με τον διαχωρισμό των ECs σε 4 σημαντικά προγνωστικές μοριακές υποομάδες, όντας συνυφασμένες με το μοριακό υπόβαθρο,την υποτροπή και την συνολική επιβίωση των ασθενών. Εν συνεχεία εκτελέστηκαν έρευνες, όπως η ProMisE, δοκιμάζοντας διαφορετικές μοριακές τεχνικές, υποστηρίζοντας επίσης την προγνωστική αξία των 4 αυτών μοριακών υποομάδων. Παράλληλα, πραγματοποιήθηκαν κλινικές δοκιμές, σαν τις PORTEC, εξετάζοντας την χρησιμότητα της μοριακής ταξινόμησης στην επιλογή επικουρικής θεραπείας, με πολύ ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Σκοπός επομένως της παρούσας βιβλιογραφικής ανασκόπησης αποτελεί η ανάλυση της παθογένειας των ενδομητρικών καρκινωμάτων και των διάφορων συστημάτων ιστομορφολογικής ταξινόμησης τους. Τονίζεται η αναγκαιότητα ενσωμάτωσης της μοριακής ταξινόμησης στα τρέχοντα διαγνωστικά και θεραπευτικά πρωτόκολλα, προσφέροντας μεγάλος όφελος στην εκτίμηση κινδύνου υποτροπής/μετάστασης και στην εξατομίκευση της εκάστοτε θεραπευτικής διαχείρισης. Έως σήμερα δεν έχει επιτευχθεί η πλήρης ενσωμάτωση των μοριακών χαρακτηριστικών στην κλινική πράξη, επομένως απαιτούνται περαιτέρω εκτεταμένες κλινικές δοκιμές με σκοπό να ξεπεραστούν συγκεκριμένες διαγνωστικές δυσκολίες και να εξισορροπηθεί το υψηλό κόστος και η περιπλοκότητα της ιστομοριακής ταξινόμησης.","abstract_has_math":false,"creators":["Σταμελιά Μαρία-Άννα","Stamelia Maria-Anna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:44:48Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2971202"],"render_values":[{"text":"uoadl:2971202","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2971202","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2971202","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2971202","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σταμελιά Μαρία-Άννα","Stamelia Maria-Anna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2971202","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2971202"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο καρκίνος του ενδομητρίου (Endometrial Cancer, EC) αποτελεί τον συχνότερο γυναικολογικό καρκίνο, αφορώντας κυρίως γυναίκες ανεπτυγμένων χωρών της Ευρώπης και Αμερικής, με αυξανόμενα ποσοστά επίπτωσης και θνησιμότητας. Εμφανίζεται συχνότερα σε μεταμμηνοπαυσιακές παχυσαρκες γυναίκες και αν διαγνωστεί σε πρώιμο στάδιο σχετίζεται με εξαιρετική πρόγνωση. Η εμφάνιση συμπτωματολογίας αποτελεί την πρώτη υπόνοια ύπαρξης EC, καθώς δεν υπάρχει προσυμπτωματικός έλεγχος για αυτό τύπο καρκινώματος. Η διάγνωση βασίζεται στην κλινική και υπερηχογραφική εικόνα, αλλά κυρίως στην ιστοπαθολογική εξέταση. Πρωτίστως, είναι ουσιαστική η σταδιοποίηση και το grading της κακοήθειας των όγκων, προς εξακρίβωση του ιστολογικού τύπου, της διαφοροποίησης και των διάφορων προγνωστικών παραμέτρων αναφορικά με την διαχείριση και επιβίωση των ασθενών. Ευρέως αποδεκτά ιστομορφολογικά συστήματα αξιολόγησης κινδύνου των ECs θεωρούνται το σύστημα κατά WHO, το FIGO grading και οι κατευθυντήριες οδηγίες του ESMO. Δεδομένης της ετερογένειας των όγκων και της αλληλοεπικάλυψης ιστολογικών χαρακτηριστικών, κρίνεται αναγκαία η εισαγωγή μοριακών δεικτών στα συστήματα ταξινόμησης. Βάση στην μοριακή ταξινόμηση των ECs αποτέλεσε η ταξινόμηση τους κατά Bockman σε τύπου 1 και τύπου 2, ανάλογα με τον ιστολογικό τύπο και το προφίλ των μεταλλάξεων τους. Η σημαντικότερη προσπάθεια πραγματοποιήθηκε από την μελέτη «TCGA», με τον διαχωρισμό των ECs σε 4 σημαντικά προγνωστικές μοριακές υποομάδες, όντας συνυφασμένες με το μοριακό υπόβαθρο,την υποτροπή και την συνολική επιβίωση των ασθενών. Εν συνεχεία εκτελέστηκαν έρευνες, όπως η ProMisE, δοκιμάζοντας διαφορετικές μοριακές τεχνικές, υποστηρίζοντας επίσης την προγνωστική αξία των 4 αυτών μοριακών υποομάδων. Παράλληλα, πραγματοποιήθηκαν κλινικές δοκιμές, σαν τις PORTEC, εξετάζοντας την χρησιμότητα της μοριακής ταξινόμησης στην επιλογή επικουρικής θεραπείας, με πολύ ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Σκοπός επομένως της παρούσας βιβλιογραφικής ανασκόπησης αποτελεί η ανάλυση της παθογένειας των ενδομητρικών καρκινωμάτων και των διάφορων συστημάτων ιστομορφολογικής ταξινόμησης τους. Τονίζεται η αναγκαιότητα ενσωμάτωσης της μοριακής ταξινόμησης στα τρέχοντα διαγνωστικά και θεραπευτικά πρωτόκολλα, προσφέροντας μεγάλος όφελος στην εκτίμηση κινδύνου υποτροπής/μετάστασης και στην εξατομίκευση της εκάστοτε θεραπευτικής διαχείρισης. Έως σήμερα δεν έχει επιτευχθεί η πλήρης ενσωμάτωση των μοριακών χαρακτηριστικών στην κλινική πράξη, επομένως απαιτούνται περαιτέρω εκτεταμένες κλινικές δοκιμές με σκοπό να ξεπεραστούν συγκεκριμένες διαγνωστικές δυσκολίες και να εξισορροπηθεί το υψηλό κόστος και η περιπλοκότητα της ιστομοριακής ταξινόμησης.","Endometrial cancer (EC) is the most common gynecological cancer, mainly affecting women in developed countries of Europe and America, with increasing incidence and mortality rates. It occurs more often in postmenopausal obese women and if diagnosed in an early stage, is associated with excellent prognosis. The manifestation of symptoms is an alarming sign of EC, since there is no screening method for this type of cancer. The diagnosis is based on the clinical and ultrasonographic evaluation, but mostly on the histopathological examination. First of all, staging and grading of the tumours are essential, in order to determine the histological type, the differentiation and various prognostic parameters, relatedto the management and survival of such patients. WHO classification system, FIGO grading system and ESMO guidelinesare deemed as widely accepted histomorphological systems for risk assessment. Given the heterogeneity of these tumours and the overlap of histological features, it is crucial to introduce the use of molecular markers into the stratification systems. The basis of molecular classification of ECs was the Bockman stratification, into type 1 and type 2 EC, depending on their histotype and mutation profile. The most important effort was made by the “TCGA” study with the separation of ECs into 4 predictive molecular subgroups, which were correlated with the molecular profile, progression-free survival, recurrence and overall survival of the patients. Subsequently, more research studies were carried out, such as ProMisE, experimenting with different molecular techniques, which also supported the existence and prognostic value of these molecular subgroups. In tandem, clinical trials, like PORTEC cohorts, were conducted via examining the utility of molecular stratification in the selection of adjuvant therapy, with very promising results. The purpose of this literature review is therefore the analysis of the pathogenesis of ECs, and their various histomorphological classification systems. The need of integration of molecular stratification into current diagnostic and therapeutic protocols of these patients is emphasized, offering a great benefit in the assessment of relapse/metastasis risk and in the individualization of the respective therapeutic management. Hitherto, it has not been accomplished yet a full intergration of molecular features in clinical practice, thus more extensive clinical trials need to be performed for the purpose of overcoming specific diagnostic difficulties and also balancing the high cost and complexity of the histomolecular classification of EC."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ταξινόμηση των ενδομητρικών καρκινωμάτων: ιστομορφολογία και παθογένεια"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σταμελιά Μαρία-Άννα","Stamelia Maria-Anna"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Ο καρκίνος του ενδομητρίου (Endometrial Cancer, EC) αποτελεί τον συχνότερο γυναικολογικό καρκίνο, αφορώντας κυρίως γυναίκες ανεπτυγμένων χωρών της Ευρώπης και Αμερικής, με αυξανόμενα ποσοστά επίπτωσης και θνησιμότητας. Εμφανίζεται συχνότερα σε μεταμμηνοπαυσιακές παχυσαρκες γυναίκες και αν διαγνωστεί σε πρώιμο στάδιο σχετίζεται με εξαιρετική πρόγνωση. Η εμφάνιση συμπτωματολογίας αποτελεί την πρώτη υπόνοια ύπαρξης EC, καθώς δεν υπάρχει προσυμπτωματικός έλεγχος για αυτό τύπο καρκινώματος. Η διάγνωση βασίζεται στην κλινική και υπερηχογραφική εικόνα, αλλά κυρίως στην ιστοπαθολογική εξέταση. Πρωτίστως, είναι ουσιαστική η σταδιοποίηση και το grading της κακοήθειας των όγκων, προς εξακρίβωση του ιστολογικού τύπου, της διαφοροποίησης και των διάφορων προγνωστικών παραμέτρων αναφορικά με την διαχείριση και επιβίωση των ασθενών. Ευρέως αποδεκτά ιστομορφολογικά συστήματα αξιολόγησης κινδύνου των ECs θεωρούνται το σύστημα κατά WHO, το FIGO grading και οι κατευθυντήριες οδηγίες του ESMO. Δεδομένης της ετερογένειας των όγκων και της αλληλοεπικάλυψης ιστολογικών χαρακτηριστικών, κρίνεται αναγκαία η εισαγωγή μοριακών δεικτών στα συστήματα ταξινόμησης. Βάση στην μοριακή ταξινόμηση των ECs αποτέλεσε η ταξινόμηση τους κατά Bockman σε τύπου 1 και τύπου 2, ανάλογα με τον ιστολογικό τύπο και το προφίλ των μεταλλάξεων τους. Η σημαντικότερη προσπάθεια πραγματοποιήθηκε από την μελέτη «TCGA», με τον διαχωρισμό των ECs σε 4 σημαντικά προγνωστικές μοριακές υποομάδες, όντας συνυφασμένες με το μοριακό υπόβαθρο,την υποτροπή και την συνολική επιβίωση των ασθενών. Εν συνεχεία εκτελέστηκαν έρευνες, όπως η ProMisE, δοκιμάζοντας διαφορετικές μοριακές τεχνικές, υποστηρίζοντας επίσης την προγνωστική αξία των 4 αυτών μοριακών υποομάδων. Παράλληλα, πραγματοποιήθηκαν κλινικές δοκιμές, σαν τις PORTEC, εξετάζοντας την χρησιμότητα της μοριακής ταξινόμησης στην επιλογή επικουρικής θεραπείας, με πολύ ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Σκοπός επομένως της παρούσας βιβλιογραφικής ανασκόπησης αποτελεί η ανάλυση της παθογένειας των ενδομητρικών καρκινωμάτων και των διάφορων συστημάτων ιστομορφολογικής ταξινόμησης τους. Τονίζεται η αναγκαιότητα ενσωμάτωσης της μοριακής ταξινόμησης στα τρέχοντα διαγνωστικά και θεραπευτικά πρωτόκολλα, προσφέροντας μεγάλος όφελος στην εκτίμηση κινδύνου υποτροπής/μετάστασης και στην εξατομίκευση της εκάστοτε θεραπευτικής διαχείρισης. Έως σήμερα δεν έχει επιτευχθεί η πλήρης ενσωμάτωση των μοριακών χαρακτηριστικών στην κλινική πράξη, επομένως απαιτούνται περαιτέρω εκτεταμένες κλινικές δοκιμές με σκοπό να ξεπεραστούν συγκεκριμένες διαγνωστικές δυσκολίες και να εξισορροπηθεί το υψηλό κόστος και η περιπλοκότητα της ιστομοριακής ταξινόμησης.","Endometrial cancer (EC) is the most common gynecological cancer, mainly affecting women in developed countries of Europe and America, with increasing incidence and mortality rates. It occurs more often in postmenopausal obese women and if diagnosed in an early stage, is associated with excellent prognosis. The manifestation of symptoms is an alarming sign of EC, since there is no screening method for this type of cancer. The diagnosis is based on the clinical and ultrasonographic evaluation, but mostly on the histopathological examination. First of all, staging and grading of the tumours are essential, in order to determine the histological type, the differentiation and various prognostic parameters, relatedto the management and survival of such patients. WHO classification system, FIGO grading system and ESMO guidelinesare deemed as widely accepted histomorphological systems for risk assessment. Given the heterogeneity of these tumours and the overlap of histological features, it is crucial to introduce the use of molecular markers into the stratification systems. The basis of molecular classification of ECs was the Bockman stratification, into type 1 and type 2 EC, depending on their histotype and mutation profile. The most important effort was made by the “TCGA” study with the separation of ECs into 4 predictive molecular subgroups, which were correlated with the molecular profile, progression-free survival, recurrence and overall survival of the patients. Subsequently, more research studies were carried out, such as ProMisE, experimenting with different molecular techniques, which also supported the existence and prognostic value of these molecular subgroups. In tandem, clinical trials, like PORTEC cohorts, were conducted via examining the utility of molecular stratification in the selection of adjuvant therapy, with very promising results. The purpose of this literature review is therefore the analysis of the pathogenesis of ECs, and their various histomorphological classification systems. The need of integration of molecular stratification into current diagnostic and therapeutic protocols of these patients is emphasized, offering a great benefit in the assessment of relapse/metastasis risk and in the individualization of the respective therapeutic management. Hitherto, it has not been accomplished yet a full intergration of molecular features in clinical practice, thus more extensive clinical trials need to be performed for the purpose of overcoming specific diagnostic difficulties and also balancing the high cost and complexity of the histomolecular classification of EC."],"dc:identifier":["uoadl:2971202","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2971202"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ταξινόμηση των ενδομητρικών καρκινωμάτων: ιστομορφολογία και παθογένεια"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:48Z"}