{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2971379"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2971379","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι στάσεις των επαγγελματιών, εμπλεκομένων με την ποινική δικαιοσύνη (δικαστών, εισαγγελέων, αστυνομικών) προς την Ψυχιατροδικαστική και προς τα άτομα που εμφανίζουν ψυχική νόσο.","abstract":"Ι.- ΕΙΣΑΓΩΓΗ. Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται το ζήτημα αναφορικά με τις στάσεις/θέσεις των επαγγελματιών που εμπλέκονται με την ποινική δικαιοσύνη -ήτοι των δικαστών, των εισαγγελέων και των αστυνομικών- ως προς τον επιστημονικό κλάδο της Ψυχιατροδικαστικής αλλά και τους ψυχικά πάσχοντες. ΙΙ.- ΣΚΟΠΟΣ. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι πρώτον να αποκτήσουμε γνώση αναφορικά με τις στάσεις των δικαστών, των εισαγγελέων και των αστυνομικών ως προς τον τομέα της Ψυχιατροδικαστικής αλλά και ως προς τους ψυχικά πάσχοντες καθότι είναι ένα θέμα που δεν έχει αναλυθεί και μελετηθεί και δεύτερον να ευαισθητοποιηθεί η κοινότητα ως προς την κοινωνική ομάδα των ψυχικά πασχόντων. Όσο ερευνάται η κοινωνική αυτή ομάδα τόσο επιτυγχάνεται η κοινωνική ευαισθητοποίηση. ΙΙΙ.- ΜΕΘΟΔΟΣ Πρακτικά η έρευνα διεξήχθη με την διανομή ερωτηματολογίου το οποίο διαμορφώθηκε από τον επιβλέποντα καθηγητή και την μεταπτυχιακή φοιτήτρια που επιμελήθηκε την συγγραφή αυτής. Το ερωτηματολόγιο αποτελείται από σαράντα (40) ερωτήσεις και στο σύνολο συλλέχθηκαν εκατόν δώδεκα (112) ερωτηματολόγια. Η διανομή και συλλογή των ερωτηματολογίων πραγματοποιήθηκε στα Δικαστήρια -συγκεκριμένα στα Δικαστήρια της πρώην Σχολής Ευελπίδων όπου εδρεύει το Μονομελές και το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών, στο Δικαστικό Μέγαρο Πειραιώς όπου εδρεύει το Μονομελές και Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιά αλλά και η Εισαγγελία Πρωτοδικών Πειραιά αλλά και στο Εφετείο Αθηνών και Πειραιώς, σε αστυνομικά τμήματα, στην Υποδιεύθυνση Ασφαλείας Δυτικής Αττικής (Υ.Α.Δ.Α.) αλλά και στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής (Γ.Α.Δ.Α.). ΙV.- ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ. Εξήχθησαν ποικίλα συμπεράσματα τα οποία παρατίθενται στο περιεχόμενο της παρούσας μελέτης και στην παρούσα περίληψη θα τονισθούν βάσει των υποθέσεων οι στατιστικά σημαντικές διαφορές. Όσον αφορά στην πρώτη υπόθεση στατιστικά σημαντική διαφορά παρουσιάζεται στις ερωτήσεις 13 «Πιστεύετε πως οι ψυχικά ασθενείς στην Ελλάδα εμπλέκονται συχνότερα με την ποινική δικαιοσύνη;», 27 «Πιστεύετε πως η πλειοψηφία των ατόμων που εμπλέκονται με την ποινική δικαιοσύνη εμφανίζουν κάποια ψυχική διαταραχή;» και 34 «Θεωρείτε πως ένα υγιές ψυχικά άτομο μπορεί να ασελγήσει σε ένα ανήλικο άτομο;». Τα αποτελέσματα στις ανωτέρω ερωτήσεις διαμορφώθηκαν ως εξής: στην ερώτηση 13 οι δικαστές θεωρούν σε ποσοστό 14% πως δεν εμπλέκονται συχνότερα με την ποινική δικαιοσύνη οι ψυχικά ασθενείς, 83% θεωρεί πως είναι αλήθεια ότι οι ψυχικά ασθενείς εμπλέκονται συχνότερα με την ποινική δικαιοσύνη και ένα ποσοστό της τάξεως του 3% δεν γνωρίζει, οι εισαγγελείς από την άλλη απάντησαν σε ποσοστό 48% πως δεν εμπλέκονται συχνότερα, σε ποσοστό 41% πως εμπλέκονται ενώ το 11% πως δεν γνωρίζει και οι αστυνομικοί θεωρούν σε ποσοστό 24% πως δεν εμπλέκονται συχνότερα, σε ποσοστό 48% πως εμπλέκονται και ένα σχετικά μεγάλο ποσοστό της τάξεως του 28% πως δεν γνωρίζει (p-value<0,001). Στην ερώτηση 27 οι δικαστές κρίνουν σε ποσοστό 34% πως τα εμπλεκόμενα με την ποινική δικαιοσύνη πρόσωπα δεν εμφανίζουν κάποια ψυχική διαταραχή ενώ το 66% θεωρεί πως εμφανίζουν ενώ κανείς εκ των δικαστών απάντησε πως δεν γνωρίζει, οι εισαγγελείς σε ποσοστό 78% ήταν αρνητικοί -δηλαδή δεν θεωρούν πως η πλειοψηφία των ατόμων που εμπλέκονται με την ποινική δικαιοσύνη εμφανίζουν κάποια ψυχική διαταραχή, το 15% θεωρεί πως εμφανίζουν κάποια ψυχική διαταραχή και το 7% δεν γνωρίζει και οι αστυνομικοί σε ποσοστό 36% απαντούν αρνητικά, σε ποσοστό 38% θεωρούν πως εμφανίζουν ψυχική διαταραχή ενώ σε ποσοστό 26 % δεν γνωρίζουν (p-value<0,001).. Τέλος στην ερώτηση 34 οι δικαστές σε ποσοστό 3% απάντησε πως δεν μπορεί ένα ψυχικά υγιές άτομο να ασελγήσει σε ανήλικο ενώ η συντριπτική πλειοψηφία της τάξεως του 97% θεωρεί πως δύναται ένα ψυχικά υγιές άτομο να ασελγήσει σε ανήλικο, το 26% των εισαγγελέων απάντησε πως δεν είναι δυνατόν ένας ψυχικά υγιής να ασελγήσει σε ανήλικο ενώ το 74% θεωρεί πως είναι δυνατόν και οι αστυνομικοί σε ποσοστό 52% δεν θεωρούν πως ένας ψυχικά υγιής άνθρωπος μπορεί να ασελγήσει σε ανήλικο ενώ σε ποσοστό 48% πως μπορεί (p-value<0,001). Όσον αφορά στην δεύτερη υπόθεση στατιστικά σημαντική διαφορά παρουσιάζεται στην ερώτηση 22 «Γνωρίζετε τί πραγματεύεται ο κλάδος της «ψυχιατροδικαστικής»; Α) Ναι. Β) Όχι.» και τα αποτελέσματα αυτής διαμορφώνονται ως εξής: οι δικαστές μόνο σε ποσοστό 3% δεν γνώριζαν τον κλάδο της Ψυχιατροδικαστικής και σε ποσοστό 97% γνώριζαν, οι εισαγγελείς δεν γνώριζαν σε ποσοστό 26% ενώ τον γνώριζαν σε ποσοστό της τάξεως του 74% και οι αστυνομικοί προκύπτει πως σε ποσοστό 52% δεν έχουν γνώση του κλάδου της Ψυχιατροδικαστικής ενώ το 48% αυτών τον γνωρίζει (p-value<0,001). Ως προς την τέταρτη υπόθεση στατιστικά σημαντική διαφορά διαπιστώθηκε ως προς τις απαντήσεις που δόθηκαν αναφορικά με την ερώτηση 11 «Εάν η απάντηση σας στο προηγούμενο ερώτημα είναι θετική, πόσο συχνά πιστεύετε εμφανίζεται αυτή η «υποτροπή» στο έγκλημα;» και τα αποτελέσματα αυτής διαμορφώνονται ως εξής: το 3% των δικαστών απαντά πολύ συχνά, σχεδόν πάντα, πολύ συχνά δεν απαντά κάποιος και η συντριπτική πλειοψηφία της τάξης του 97% απαντά πάντα εμφανίζεται υποτροπή, οι εισαγγελείς θεωρούν σε ποσοστό 29% πως πολύ συχνά υποτροπιάζουν, ομοίως με τους δικαστές κανείς δεν θεωρεί πως υποτροπιάζουν πολύ συχνά και 71% θεωρεί πως πάντα παρουσιάζουν υποτροπή ενώ και οι αστυνομικοί απαντούν πολύ συχνά, σχεδόν πάντα υποτροπιάζουν σε ποσοστό του 43%, πολύ συχνά δεν απαντά κάποιος και πάντα θεωρεί το 57% (p-value<0,001). Ως προς την πέμπτη υπόθεση δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά. Εν συνεχεία, αναφορικά με την έκτη υπόθεση στατιστικά σημαντική διαφορά διαπιστώθηκε ως προς τις απαντήσεις που δόθηκαν στην ερώτηση 30 «Θεωρείτε ότι είναι δίκαιη και αποτελεσματική η ποινική αντιμετώπιση των εξαρτημένων από ναρκωτικές ουσίες ατόμων;», το 26% των δικαστών θεωρεί πως δεν είναι δίκαιη και αποτελεσματική η αντιμετώπιση των τοξικοεξαρτημένων προσώπων ενώ το74% κρίνει πως είναι δίκαιη και αποτελεσματική, οι εισαγγελείς σε ποσοστό 56% θεωρεί πως δεν είναι δίκαιη και αποτελεσματική ενώ το 44% κρίνει πως είναι δίκαιη και αποτελεσματική η αντιμετώπιση αυτής της κοινωνικής ομάδας και το 80% των αστυνομικών απαντά πως δεν είναι ενώ το 20% απαντά πως είναι (p-value<0,001). Τέλος, ως προς την έβδομη υπόθεση στατιστικά σημαντική διαφορά παρουσιάζεται στις ερωτήσεις 19 «Θεωρείτε πως είστε κατάλληλα εκπαιδευμένοι για την αντιμετώπιση αυτών των ψυχικά ασθενών;» και 35 «Θα συμμετείχατε ενεργά σε εκπαιδευτικά προγράμματα ψυχιατροδικαστικής;» και τα αποτελέσματα διαμορφώθηκαν ως εξής: το 17% των δικαστών θεωρεί πως δεν είναι καθόλου εκπαιδευμένοι για την αντιμετώπιση των ψυχικά πασχόντων δικαστές, το 13% θεωρεί μερικά και το 46% θεωρεί πως είναι αρκετά εκπαιδευμένοι, οι εισαγγελείς σε ποσοστό 37% κρίνει πως είναι καθόλου εκπαιδευμένοι, το 52% μερικά και το 11% απαντά πως είναι αρκετά ενώ οι αστυνομικοί απαντούν καθόλου σε ποσοστό 40%, το 56% θεωρεί μερικά εκπαιδευμένο τον εαυτό του και το 4% αρκετά (p-value<0,001).Τέλος, στην ερώτηση 35 οι δικαστές απαντούν σε ποσοστό 46% πως δεν θα συμμετείχαν ενεργά σε εκπαιδευτικά προγράμματα ψυχιατροδικαστικής και το 54% εξ’ αυτών θα συμμετείχε, οι εισαγγελείς δεν θα συμμετείχαν σε ποσοστό 15% και θα συμμετείχαν σε ποσοστό 85% ενώ οι αστυνομικοί δεν θα συμμετείχαν σε ποσοστό 8% ενώ η συντριπτική πλειοψηφία της τάξεως του 92% θα συμμετείχε ενεργά σε προγράμματα εκπαίδευσης της ψυχιατροδικαστικής (p-value<0,001). Από τα πλέον σημαντικά στοιχεία που ορθό είναι να τονισθούν είναι πως η πλειοψηφία των δικαστών, εισαγγελέων και των αστυνομικών θεώρησε πως άτομα που διαπράττουν ιδιαζόντως ειδεχθή εγκλήματα θα πρέπει να εξετάζονται πρώτα σε ψυχιατρικό επίπεδο -συνεπώς συμπεραίνει κανείς πως υπάρχει μια προκατάληψη όσον αφορά στους ψυχικά πάσχοντες- δηλαδή οι ψυχικά νοσούντες θεωρείται πως διαπράττουν αδικήματα με κάποια βαναυσότητα και σκληρότητα. Επίσης, ως προς τα αδικήματα που άπτονται της προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας των ανηλίκων φαίνεται πως δικαστές και αστυνομικοί αναφέρουν πως επρόκειτο για δράστες με ορισμένη ψυχική διαταραχή. Έμμεσα δηλαδή εμφανίζεται μια αρνητική εικόνα ως προς την ψυχική νόσο. Ενώ οι εισαγγελείς παρουσιάζονται πιο αντικειμενικοί θεωρώντας πως δεν είναι απαραίτητο να πάσχει κάποιος από ψυχική ασθένεια για να διαπράξει κάποιο σχετιζόμενο αδίκημα προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας ανηλίκου. Το μορφωτικό επίπεδο των αστυνομικών σίγουρα διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην αποτύπωση των ανωτέρω απόψεων τους. Όσον αφορά στην γνώση ως προς την Ψυχιατροδικαστική η συντριπτική πλειοψηφία δικαστών και εισαγγελέων γνωρίζει τον κλάδο ενώ πάνω από το 50% των αστυνομικών δηλώνει άγνοια. Αναμενόμενη διαφορά. Ενθαρρυντικό στοιχείο είναι το γεγονός πως υπάρχει συμφωνία απόψεων ως προς το σκέλος της αναγκαιότητας μεταρρυθμίσεων στην ποινική δικαιοσύνη αναφορικά με την μεταχείριση των ψυχικά πασχόντων. Γεγονός που καταδεικνύει και την ανθρωπιστική αντίληψη ως προς αυτή την κοινωνική ομάδα. Τα αποτελέσματα τα οποία προέκυψαν από την επεξεργασία των ανωτέρω ερωτηματολογίων παρουσιάζονται σε πίνακες συνάφειας (συχνότητες και ποσοστά) μαζί με τα p-values των δύο (2) παραπάνω ελέγχων. Οι πλέον σημαντικές συσχετίσεις που προκύπτουν από τα p-values των ελέγχων μικρότερα της τιμής 0.05 παριστάνονται και γραφικά με την χρήση των ραβδογραμμάτων απεικονίζοντας ποσοστά. Η στατιστική ανάλυση έγινε με την χρήση του πακέτου R {version 4.0.2 (2020-06-22)} ενώ τα γραφήματα δημιουργήθηκαν σε MS Excel. V.- ΣΥΖΗΤΗΣΗ & ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ. Τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης οδηγούν στο συμπέρασμα πως απαιτούνται και νέες μελέτες που άπτονται του συγκεκριμένου θέματος αλλά ταυτόχρονα πως σκόπιμη κρίνεται η περαιτέρω συνεργασία της ψυχιατρικής αλλά και της νομικής επιστήμης.","abstract_html":"Ι.- ΕΙΣΑΓΩΓΗ. Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται το ζήτημα αναφορικά με τις στάσεις/θέσεις των επαγγελματιών που εμπλέκονται με την ποινική δικαιοσύνη -ήτοι των δικαστών, των εισαγγελέων και των αστυνομικών- ως προς τον επιστημονικό κλάδο της Ψυχιατροδικαστικής αλλά και τους ψυχικά πάσχοντες. ΙΙ.- ΣΚΟΠΟΣ. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι πρώτον να αποκτήσουμε γνώση αναφορικά με τις στάσεις των δικαστών, των εισαγγελέων και των αστυνομικών ως προς τον τομέα της Ψυχιατροδικαστικής αλλά και ως προς τους ψυχικά πάσχοντες καθότι είναι ένα θέμα που δεν έχει αναλυθεί και μελετηθεί και δεύτερον να ευαισθητοποιηθεί η κοινότητα ως προς την κοινωνική ομάδα των ψυχικά πασχόντων. Όσο ερευνάται η κοινωνική αυτή ομάδα τόσο επιτυγχάνεται η κοινωνική ευαισθητοποίηση. ΙΙΙ.- ΜΕΘΟΔΟΣ Πρακτικά η έρευνα διεξήχθη με την διανομή ερωτηματολογίου το οποίο διαμορφώθηκε από τον επιβλέποντα καθηγητή και την μεταπτυχιακή φοιτήτρια που επιμελήθηκε την συγγραφή αυτής. Το ερωτηματολόγιο αποτελείται από σαράντα (40) ερωτήσεις και στο σύνολο συλλέχθηκαν εκατόν δώδεκα (112) ερωτηματολόγια. Η διανομή και συλλογή των ερωτηματολογίων πραγματοποιήθηκε στα Δικαστήρια -συγκεκριμένα στα Δικαστήρια της πρώην Σχολής Ευελπίδων όπου εδρεύει το Μονομελές και το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών, στο Δικαστικό Μέγαρο Πειραιώς όπου εδρεύει το Μονομελές και Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιά αλλά και η Εισαγγελία Πρωτοδικών Πειραιά αλλά και στο Εφετείο Αθηνών και Πειραιώς, σε αστυνομικά τμήματα, στην Υποδιεύθυνση Ασφαλείας Δυτικής Αττικής (Υ.Α.Δ.Α.) αλλά και στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής (Γ.Α.Δ.Α.). ΙV.- ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ. Εξήχθησαν ποικίλα συμπεράσματα τα οποία παρατίθενται στο περιεχόμενο της παρούσας μελέτης και στην παρούσα περίληψη θα τονισθούν βάσει των υποθέσεων οι στατιστικά σημαντικές διαφορές. Όσον αφορά στην πρώτη υπόθεση στατιστικά σημαντική διαφορά παρουσιάζεται στις ερωτήσεις 13 «Πιστεύετε πως οι ψυχικά ασθενείς στην Ελλάδα εμπλέκονται συχνότερα με την ποινική δικαιοσύνη;», 27 «Πιστεύετε πως η πλειοψηφία των ατόμων που εμπλέκονται με την ποινική δικαιοσύνη εμφανίζουν κάποια ψυχική διαταραχή;» και 34 «Θεωρείτε πως ένα υγιές ψυχικά άτομο μπορεί να ασελγήσει σε ένα ανήλικο άτομο;». Τα αποτελέσματα στις ανωτέρω ερωτήσεις διαμορφώθηκαν ως εξής: στην ερώτηση 13 οι δικαστές θεωρούν σε ποσοστό 14% πως δεν εμπλέκονται συχνότερα με την ποινική δικαιοσύνη οι ψυχικά ασθενείς, 83% θεωρεί πως είναι αλήθεια ότι οι ψυχικά ασθενείς εμπλέκονται συχνότερα με την ποινική δικαιοσύνη και ένα ποσοστό της τάξεως του 3% δεν γνωρίζει, οι εισαγγελείς από την άλλη απάντησαν σε ποσοστό 48% πως δεν εμπλέκονται συχνότερα, σε ποσοστό 41% πως εμπλέκονται ενώ το 11% πως δεν γνωρίζει και οι αστυνομικοί θεωρούν σε ποσοστό 24% πως δεν εμπλέκονται συχνότερα, σε ποσοστό 48% πως εμπλέκονται και ένα σχετικά μεγάλο ποσοστό της τάξεως του 28% πως δεν γνωρίζει (p-value&lt;0,001). Στην ερώτηση 27 οι δικαστές κρίνουν σε ποσοστό 34% πως τα εμπλεκόμενα με την ποινική δικαιοσύνη πρόσωπα δεν εμφανίζουν κάποια ψυχική διαταραχή ενώ το 66% θεωρεί πως εμφανίζουν ενώ κανείς εκ των δικαστών απάντησε πως δεν γνωρίζει, οι εισαγγελείς σε ποσοστό 78% ήταν αρνητικοί -δηλαδή δεν θεωρούν πως η πλειοψηφία των ατόμων που εμπλέκονται με την ποινική δικαιοσύνη εμφανίζουν κάποια ψυχική διαταραχή, το 15% θεωρεί πως εμφανίζουν κάποια ψυχική διαταραχή και το 7% δεν γνωρίζει και οι αστυνομικοί σε ποσοστό 36% απαντούν αρνητικά, σε ποσοστό 38% θεωρούν πως εμφανίζουν ψυχική διαταραχή ενώ σε ποσοστό 26 % δεν γνωρίζουν (p-value&lt;0,001).. Τέλος στην ερώτηση 34 οι δικαστές σε ποσοστό 3% απάντησε πως δεν μπορεί ένα ψυχικά υγιές άτομο να ασελγήσει σε ανήλικο ενώ η συντριπτική πλειοψηφία της τάξεως του 97% θεωρεί πως δύναται ένα ψυχικά υγιές άτομο να ασελγήσει σε ανήλικο, το 26% των εισαγγελέων απάντησε πως δεν είναι δυνατόν ένας ψυχικά υγιής να ασελγήσει σε ανήλικο ενώ το 74% θεωρεί πως είναι δυνατόν και οι αστυνομικοί σε ποσοστό 52% δεν θεωρούν πως ένας ψυχικά υγιής άνθρωπος μπορεί να ασελγήσει σε ανήλικο ενώ σε ποσοστό 48% πως μπορεί (p-value&lt;0,001). Όσον αφορά στην δεύτερη υπόθεση στατιστικά σημαντική διαφορά παρουσιάζεται στην ερώτηση 22 «Γνωρίζετε τί πραγματεύεται ο κλάδος της «ψυχιατροδικαστικής»; Α) Ναι. Β) Όχι.» και τα αποτελέσματα αυτής διαμορφώνονται ως εξής: οι δικαστές μόνο σε ποσοστό 3% δεν γνώριζαν τον κλάδο της Ψυχιατροδικαστικής και σε ποσοστό 97% γνώριζαν, οι εισαγγελείς δεν γνώριζαν σε ποσοστό 26% ενώ τον γνώριζαν σε ποσοστό της τάξεως του 74% και οι αστυνομικοί προκύπτει πως σε ποσοστό 52% δεν έχουν γνώση του κλάδου της Ψυχιατροδικαστικής ενώ το 48% αυτών τον γνωρίζει (p-value&lt;0,001). Ως προς την τέταρτη υπόθεση στατιστικά σημαντική διαφορά διαπιστώθηκε ως προς τις απαντήσεις που δόθηκαν αναφορικά με την ερώτηση 11 «Εάν η απάντηση σας στο προηγούμενο ερώτημα είναι θετική, πόσο συχνά πιστεύετε εμφανίζεται αυτή η «υποτροπή» στο έγκλημα;» και τα αποτελέσματα αυτής διαμορφώνονται ως εξής: το 3% των δικαστών απαντά πολύ συχνά, σχεδόν πάντα, πολύ συχνά δεν απαντά κάποιος και η συντριπτική πλειοψηφία της τάξης του 97% απαντά πάντα εμφανίζεται υποτροπή, οι εισαγγελείς θεωρούν σε ποσοστό 29% πως πολύ συχνά υποτροπιάζουν, ομοίως με τους δικαστές κανείς δεν θεωρεί πως υποτροπιάζουν πολύ συχνά και 71% θεωρεί πως πάντα παρουσιάζουν υποτροπή ενώ και οι αστυνομικοί απαντούν πολύ συχνά, σχεδόν πάντα υποτροπιάζουν σε ποσοστό του 43%, πολύ συχνά δεν απαντά κάποιος και πάντα θεωρεί το 57% (p-value&lt;0,001). Ως προς την πέμπτη υπόθεση δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά. Εν συνεχεία, αναφορικά με την έκτη υπόθεση στατιστικά σημαντική διαφορά διαπιστώθηκε ως προς τις απαντήσεις που δόθηκαν στην ερώτηση 30 «Θεωρείτε ότι είναι δίκαιη και αποτελεσματική η ποινική αντιμετώπιση των εξαρτημένων από ναρκωτικές ουσίες ατόμων;», το 26% των δικαστών θεωρεί πως δεν είναι δίκαιη και αποτελεσματική η αντιμετώπιση των τοξικοεξαρτημένων προσώπων ενώ το74% κρίνει πως είναι δίκαιη και αποτελεσματική, οι εισαγγελείς σε ποσοστό 56% θεωρεί πως δεν είναι δίκαιη και αποτελεσματική ενώ το 44% κρίνει πως είναι δίκαιη και αποτελεσματική η αντιμετώπιση αυτής της κοινωνικής ομάδας και το 80% των αστυνομικών απαντά πως δεν είναι ενώ το 20% απαντά πως είναι (p-value&lt;0,001). Τέλος, ως προς την έβδομη υπόθεση στατιστικά σημαντική διαφορά παρουσιάζεται στις ερωτήσεις 19 «Θεωρείτε πως είστε κατάλληλα εκπαιδευμένοι για την αντιμετώπιση αυτών των ψυχικά ασθενών;» και 35 «Θα συμμετείχατε ενεργά σε εκπαιδευτικά προγράμματα ψυχιατροδικαστικής;» και τα αποτελέσματα διαμορφώθηκαν ως εξής: το 17% των δικαστών θεωρεί πως δεν είναι καθόλου εκπαιδευμένοι για την αντιμετώπιση των ψυχικά πασχόντων δικαστές, το 13% θεωρεί μερικά και το 46% θεωρεί πως είναι αρκετά εκπαιδευμένοι, οι εισαγγελείς σε ποσοστό 37% κρίνει πως είναι καθόλου εκπαιδευμένοι, το 52% μερικά και το 11% απαντά πως είναι αρκετά ενώ οι αστυνομικοί απαντούν καθόλου σε ποσοστό 40%, το 56% θεωρεί μερικά εκπαιδευμένο τον εαυτό του και το 4% αρκετά (p-value&lt;0,001).Τέλος, στην ερώτηση 35 οι δικαστές απαντούν σε ποσοστό 46% πως δεν θα συμμετείχαν ενεργά σε εκπαιδευτικά προγράμματα ψυχιατροδικαστικής και το 54% εξ’ αυτών θα συμμετείχε, οι εισαγγελείς δεν θα συμμετείχαν σε ποσοστό 15% και θα συμμετείχαν σε ποσοστό 85% ενώ οι αστυνομικοί δεν θα συμμετείχαν σε ποσοστό 8% ενώ η συντριπτική πλειοψηφία της τάξεως του 92% θα συμμετείχε ενεργά σε προγράμματα εκπαίδευσης της ψυχιατροδικαστικής (p-value&lt;0,001). Από τα πλέον σημαντικά στοιχεία που ορθό είναι να τονισθούν είναι πως η πλειοψηφία των δικαστών, εισαγγελέων και των αστυνομικών θεώρησε πως άτομα που διαπράττουν ιδιαζόντως ειδεχθή εγκλήματα θα πρέπει να εξετάζονται πρώτα σε ψυχιατρικό επίπεδο -συνεπώς συμπεραίνει κανείς πως υπάρχει μια προκατάληψη όσον αφορά στους ψυχικά πάσχοντες- δηλαδή οι ψυχικά νοσούντες θεωρείται πως διαπράττουν αδικήματα με κάποια βαναυσότητα και σκληρότητα. Επίσης, ως προς τα αδικήματα που άπτονται της προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας των ανηλίκων φαίνεται πως δικαστές και αστυνομικοί αναφέρουν πως επρόκειτο για δράστες με ορισμένη ψυχική διαταραχή. Έμμεσα δηλαδή εμφανίζεται μια αρνητική εικόνα ως προς την ψυχική νόσο. Ενώ οι εισαγγελείς παρουσιάζονται πιο αντικειμενικοί θεωρώντας πως δεν είναι απαραίτητο να πάσχει κάποιος από ψυχική ασθένεια για να διαπράξει κάποιο σχετιζόμενο αδίκημα προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας ανηλίκου. Το μορφωτικό επίπεδο των αστυνομικών σίγουρα διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην αποτύπωση των ανωτέρω απόψεων τους. Όσον αφορά στην γνώση ως προς την Ψυχιατροδικαστική η συντριπτική πλειοψηφία δικαστών και εισαγγελέων γνωρίζει τον κλάδο ενώ πάνω από το 50% των αστυνομικών δηλώνει άγνοια. Αναμενόμενη διαφορά. Ενθαρρυντικό στοιχείο είναι το γεγονός πως υπάρχει συμφωνία απόψεων ως προς το σκέλος της αναγκαιότητας μεταρρυθμίσεων στην ποινική δικαιοσύνη αναφορικά με την μεταχείριση των ψυχικά πασχόντων. Γεγονός που καταδεικνύει και την ανθρωπιστική αντίληψη ως προς αυτή την κοινωνική ομάδα. Τα αποτελέσματα τα οποία προέκυψαν από την επεξεργασία των ανωτέρω ερωτηματολογίων παρουσιάζονται σε πίνακες συνάφειας (συχνότητες και ποσοστά) μαζί με τα p-values των δύο (2) παραπάνω ελέγχων. Οι πλέον σημαντικές συσχετίσεις που προκύπτουν από τα p-values των ελέγχων μικρότερα της τιμής 0.05 παριστάνονται και γραφικά με την χρήση των ραβδογραμμάτων απεικονίζοντας ποσοστά. Η στατιστική ανάλυση έγινε με την χρήση του πακέτου R {version 4.0.2 (2020-06-22)} ενώ τα γραφήματα δημιουργήθηκαν σε MS Excel. V.- ΣΥΖΗΤΗΣΗ &amp; ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ. Τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης οδηγούν στο συμπέρασμα πως απαιτούνται και νέες μελέτες που άπτονται του συγκεκριμένου θέματος αλλά ταυτόχρονα πως σκόπιμη κρίνεται η περαιτέρω συνεργασία της ψυχιατρικής αλλά και της νομικής επιστήμης.","abstract_has_math":false,"creators":["Χρόνη Μαριλένα","Chroni Marilena"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:44:48Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2971379"],"render_values":[{"text":"uoadl:2971379","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2971379","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2971379","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2971379","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χρόνη Μαριλένα","Chroni Marilena"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2971379","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2971379"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ι.- ΕΙΣΑΓΩΓΗ. Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται το ζήτημα αναφορικά με τις στάσεις/θέσεις των επαγγελματιών που εμπλέκονται με την ποινική δικαιοσύνη -ήτοι των δικαστών, των εισαγγελέων και των αστυνομικών- ως προς τον επιστημονικό κλάδο της Ψυχιατροδικαστικής αλλά και τους ψυχικά πάσχοντες. ΙΙ.- ΣΚΟΠΟΣ. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι πρώτον να αποκτήσουμε γνώση αναφορικά με τις στάσεις των δικαστών, των εισαγγελέων και των αστυνομικών ως προς τον τομέα της Ψυχιατροδικαστικής αλλά και ως προς τους ψυχικά πάσχοντες καθότι είναι ένα θέμα που δεν έχει αναλυθεί και μελετηθεί και δεύτερον να ευαισθητοποιηθεί η κοινότητα ως προς την κοινωνική ομάδα των ψυχικά πασχόντων. Όσο ερευνάται η κοινωνική αυτή ομάδα τόσο επιτυγχάνεται η κοινωνική ευαισθητοποίηση. ΙΙΙ.- ΜΕΘΟΔΟΣ Πρακτικά η έρευνα διεξήχθη με την διανομή ερωτηματολογίου το οποίο διαμορφώθηκε από τον επιβλέποντα καθηγητή και την μεταπτυχιακή φοιτήτρια που επιμελήθηκε την συγγραφή αυτής. Το ερωτηματολόγιο αποτελείται από σαράντα (40) ερωτήσεις και στο σύνολο συλλέχθηκαν εκατόν δώδεκα (112) ερωτηματολόγια. Η διανομή και συλλογή των ερωτηματολογίων πραγματοποιήθηκε στα Δικαστήρια -συγκεκριμένα στα Δικαστήρια της πρώην Σχολής Ευελπίδων όπου εδρεύει το Μονομελές και το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών, στο Δικαστικό Μέγαρο Πειραιώς όπου εδρεύει το Μονομελές και Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιά αλλά και η Εισαγγελία Πρωτοδικών Πειραιά αλλά και στο Εφετείο Αθηνών και Πειραιώς, σε αστυνομικά τμήματα, στην Υποδιεύθυνση Ασφαλείας Δυτικής Αττικής (Υ.Α.Δ.Α.) αλλά και στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής (Γ.Α.Δ.Α.). ΙV.- ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ. Εξήχθησαν ποικίλα συμπεράσματα τα οποία παρατίθενται στο περιεχόμενο της παρούσας μελέτης και στην παρούσα περίληψη θα τονισθούν βάσει των υποθέσεων οι στατιστικά σημαντικές διαφορές. Όσον αφορά στην πρώτη υπόθεση στατιστικά σημαντική διαφορά παρουσιάζεται στις ερωτήσεις 13 «Πιστεύετε πως οι ψυχικά ασθενείς στην Ελλάδα εμπλέκονται συχνότερα με την ποινική δικαιοσύνη;», 27 «Πιστεύετε πως η πλειοψηφία των ατόμων που εμπλέκονται με την ποινική δικαιοσύνη εμφανίζουν κάποια ψυχική διαταραχή;» και 34 «Θεωρείτε πως ένα υγιές ψυχικά άτομο μπορεί να ασελγήσει σε ένα ανήλικο άτομο;». Τα αποτελέσματα στις ανωτέρω ερωτήσεις διαμορφώθηκαν ως εξής: στην ερώτηση 13 οι δικαστές θεωρούν σε ποσοστό 14% πως δεν εμπλέκονται συχνότερα με την ποινική δικαιοσύνη οι ψυχικά ασθενείς, 83% θεωρεί πως είναι αλήθεια ότι οι ψυχικά ασθενείς εμπλέκονται συχνότερα με την ποινική δικαιοσύνη και ένα ποσοστό της τάξεως του 3% δεν γνωρίζει, οι εισαγγελείς από την άλλη απάντησαν σε ποσοστό 48% πως δεν εμπλέκονται συχνότερα, σε ποσοστό 41% πως εμπλέκονται ενώ το 11% πως δεν γνωρίζει και οι αστυνομικοί θεωρούν σε ποσοστό 24% πως δεν εμπλέκονται συχνότερα, σε ποσοστό 48% πως εμπλέκονται και ένα σχετικά μεγάλο ποσοστό της τάξεως του 28% πως δεν γνωρίζει (p-value<0,001). Στην ερώτηση 27 οι δικαστές κρίνουν σε ποσοστό 34% πως τα εμπλεκόμενα με την ποινική δικαιοσύνη πρόσωπα δεν εμφανίζουν κάποια ψυχική διαταραχή ενώ το 66% θεωρεί πως εμφανίζουν ενώ κανείς εκ των δικαστών απάντησε πως δεν γνωρίζει, οι εισαγγελείς σε ποσοστό 78% ήταν αρνητικοί -δηλαδή δεν θεωρούν πως η πλειοψηφία των ατόμων που εμπλέκονται με την ποινική δικαιοσύνη εμφανίζουν κάποια ψυχική διαταραχή, το 15% θεωρεί πως εμφανίζουν κάποια ψυχική διαταραχή και το 7% δεν γνωρίζει και οι αστυνομικοί σε ποσοστό 36% απαντούν αρνητικά, σε ποσοστό 38% θεωρούν πως εμφανίζουν ψυχική διαταραχή ενώ σε ποσοστό 26 % δεν γνωρίζουν (p-value<0,001).. Τέλος στην ερώτηση 34 οι δικαστές σε ποσοστό 3% απάντησε πως δεν μπορεί ένα ψυχικά υγιές άτομο να ασελγήσει σε ανήλικο ενώ η συντριπτική πλειοψηφία της τάξεως του 97% θεωρεί πως δύναται ένα ψυχικά υγιές άτομο να ασελγήσει σε ανήλικο, το 26% των εισαγγελέων απάντησε πως δεν είναι δυνατόν ένας ψυχικά υγιής να ασελγήσει σε ανήλικο ενώ το 74% θεωρεί πως είναι δυνατόν και οι αστυνομικοί σε ποσοστό 52% δεν θεωρούν πως ένας ψυχικά υγιής άνθρωπος μπορεί να ασελγήσει σε ανήλικο ενώ σε ποσοστό 48% πως μπορεί (p-value<0,001). Όσον αφορά στην δεύτερη υπόθεση στατιστικά σημαντική διαφορά παρουσιάζεται στην ερώτηση 22 «Γνωρίζετε τί πραγματεύεται ο κλάδος της «ψυχιατροδικαστικής»; Α) Ναι. Β) Όχι.» και τα αποτελέσματα αυτής διαμορφώνονται ως εξής: οι δικαστές μόνο σε ποσοστό 3% δεν γνώριζαν τον κλάδο της Ψυχιατροδικαστικής και σε ποσοστό 97% γνώριζαν, οι εισαγγελείς δεν γνώριζαν σε ποσοστό 26% ενώ τον γνώριζαν σε ποσοστό της τάξεως του 74% και οι αστυνομικοί προκύπτει πως σε ποσοστό 52% δεν έχουν γνώση του κλάδου της Ψυχιατροδικαστικής ενώ το 48% αυτών τον γνωρίζει (p-value<0,001). Ως προς την τέταρτη υπόθεση στατιστικά σημαντική διαφορά διαπιστώθηκε ως προς τις απαντήσεις που δόθηκαν αναφορικά με την ερώτηση 11 «Εάν η απάντηση σας στο προηγούμενο ερώτημα είναι θετική, πόσο συχνά πιστεύετε εμφανίζεται αυτή η «υποτροπή» στο έγκλημα;» και τα αποτελέσματα αυτής διαμορφώνονται ως εξής: το 3% των δικαστών απαντά πολύ συχνά, σχεδόν πάντα, πολύ συχνά δεν απαντά κάποιος και η συντριπτική πλειοψηφία της τάξης του 97% απαντά πάντα εμφανίζεται υποτροπή, οι εισαγγελείς θεωρούν σε ποσοστό 29% πως πολύ συχνά υποτροπιάζουν, ομοίως με τους δικαστές κανείς δεν θεωρεί πως υποτροπιάζουν πολύ συχνά και 71% θεωρεί πως πάντα παρουσιάζουν υποτροπή ενώ και οι αστυνομικοί απαντούν πολύ συχνά, σχεδόν πάντα υποτροπιάζουν σε ποσοστό του 43%, πολύ συχνά δεν απαντά κάποιος και πάντα θεωρεί το 57% (p-value<0,001). Ως προς την πέμπτη υπόθεση δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά. Εν συνεχεία, αναφορικά με την έκτη υπόθεση στατιστικά σημαντική διαφορά διαπιστώθηκε ως προς τις απαντήσεις που δόθηκαν στην ερώτηση 30 «Θεωρείτε ότι είναι δίκαιη και αποτελεσματική η ποινική αντιμετώπιση των εξαρτημένων από ναρκωτικές ουσίες ατόμων;», το 26% των δικαστών θεωρεί πως δεν είναι δίκαιη και αποτελεσματική η αντιμετώπιση των τοξικοεξαρτημένων προσώπων ενώ το74% κρίνει πως είναι δίκαιη και αποτελεσματική, οι εισαγγελείς σε ποσοστό 56% θεωρεί πως δεν είναι δίκαιη και αποτελεσματική ενώ το 44% κρίνει πως είναι δίκαιη και αποτελεσματική η αντιμετώπιση αυτής της κοινωνικής ομάδας και το 80% των αστυνομικών απαντά πως δεν είναι ενώ το 20% απαντά πως είναι (p-value<0,001). Τέλος, ως προς την έβδομη υπόθεση στατιστικά σημαντική διαφορά παρουσιάζεται στις ερωτήσεις 19 «Θεωρείτε πως είστε κατάλληλα εκπαιδευμένοι για την αντιμετώπιση αυτών των ψυχικά ασθενών;» και 35 «Θα συμμετείχατε ενεργά σε εκπαιδευτικά προγράμματα ψυχιατροδικαστικής;» και τα αποτελέσματα διαμορφώθηκαν ως εξής: το 17% των δικαστών θεωρεί πως δεν είναι καθόλου εκπαιδευμένοι για την αντιμετώπιση των ψυχικά πασχόντων δικαστές, το 13% θεωρεί μερικά και το 46% θεωρεί πως είναι αρκετά εκπαιδευμένοι, οι εισαγγελείς σε ποσοστό 37% κρίνει πως είναι καθόλου εκπαιδευμένοι, το 52% μερικά και το 11% απαντά πως είναι αρκετά ενώ οι αστυνομικοί απαντούν καθόλου σε ποσοστό 40%, το 56% θεωρεί μερικά εκπαιδευμένο τον εαυτό του και το 4% αρκετά (p-value<0,001).Τέλος, στην ερώτηση 35 οι δικαστές απαντούν σε ποσοστό 46% πως δεν θα συμμετείχαν ενεργά σε εκπαιδευτικά προγράμματα ψυχιατροδικαστικής και το 54% εξ’ αυτών θα συμμετείχε, οι εισαγγελείς δεν θα συμμετείχαν σε ποσοστό 15% και θα συμμετείχαν σε ποσοστό 85% ενώ οι αστυνομικοί δεν θα συμμετείχαν σε ποσοστό 8% ενώ η συντριπτική πλειοψηφία της τάξεως του 92% θα συμμετείχε ενεργά σε προγράμματα εκπαίδευσης της ψυχιατροδικαστικής (p-value<0,001). Από τα πλέον σημαντικά στοιχεία που ορθό είναι να τονισθούν είναι πως η πλειοψηφία των δικαστών, εισαγγελέων και των αστυνομικών θεώρησε πως άτομα που διαπράττουν ιδιαζόντως ειδεχθή εγκλήματα θα πρέπει να εξετάζονται πρώτα σε ψυχιατρικό επίπεδο -συνεπώς συμπεραίνει κανείς πως υπάρχει μια προκατάληψη όσον αφορά στους ψυχικά πάσχοντες- δηλαδή οι ψυχικά νοσούντες θεωρείται πως διαπράττουν αδικήματα με κάποια βαναυσότητα και σκληρότητα. Επίσης, ως προς τα αδικήματα που άπτονται της προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας των ανηλίκων φαίνεται πως δικαστές και αστυνομικοί αναφέρουν πως επρόκειτο για δράστες με ορισμένη ψυχική διαταραχή. Έμμεσα δηλαδή εμφανίζεται μια αρνητική εικόνα ως προς την ψυχική νόσο. Ενώ οι εισαγγελείς παρουσιάζονται πιο αντικειμενικοί θεωρώντας πως δεν είναι απαραίτητο να πάσχει κάποιος από ψυχική ασθένεια για να διαπράξει κάποιο σχετιζόμενο αδίκημα προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας ανηλίκου. Το μορφωτικό επίπεδο των αστυνομικών σίγουρα διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην αποτύπωση των ανωτέρω απόψεων τους. Όσον αφορά στην γνώση ως προς την Ψυχιατροδικαστική η συντριπτική πλειοψηφία δικαστών και εισαγγελέων γνωρίζει τον κλάδο ενώ πάνω από το 50% των αστυνομικών δηλώνει άγνοια. Αναμενόμενη διαφορά. Ενθαρρυντικό στοιχείο είναι το γεγονός πως υπάρχει συμφωνία απόψεων ως προς το σκέλος της αναγκαιότητας μεταρρυθμίσεων στην ποινική δικαιοσύνη αναφορικά με την μεταχείριση των ψυχικά πασχόντων. Γεγονός που καταδεικνύει και την ανθρωπιστική αντίληψη ως προς αυτή την κοινωνική ομάδα. Τα αποτελέσματα τα οποία προέκυψαν από την επεξεργασία των ανωτέρω ερωτηματολογίων παρουσιάζονται σε πίνακες συνάφειας (συχνότητες και ποσοστά) μαζί με τα p-values των δύο (2) παραπάνω ελέγχων. Οι πλέον σημαντικές συσχετίσεις που προκύπτουν από τα p-values των ελέγχων μικρότερα της τιμής 0.05 παριστάνονται και γραφικά με την χρήση των ραβδογραμμάτων απεικονίζοντας ποσοστά. Η στατιστική ανάλυση έγινε με την χρήση του πακέτου R {version 4.0.2 (2020-06-22)} ενώ τα γραφήματα δημιουργήθηκαν σε MS Excel. V.- ΣΥΖΗΤΗΣΗ & ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ. Τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης οδηγούν στο συμπέρασμα πως απαιτούνται και νέες μελέτες που άπτονται του συγκεκριμένου θέματος αλλά ταυτόχρονα πως σκόπιμη κρίνεται η περαιτέρω συνεργασία της ψυχιατρικής αλλά και της νομικής επιστήμης.","I.- INTRODUCTION. This dissertation deals with the issue regarding the attitudes / positions of professionals involved in criminal justice - namely judges, prosecutors and police - in the field of Psychiatric Forensics and the mentally ill. II.- PURPOSE. The purpose of this study is firstly to gain knowledge regarding the attitudes of judges, prosecutors and police officers in the field of Psychiatric Forensics but also in relation to the mentally ill as it is an issue that has not been analyzed and studied and secondly to raise public awareness as to the social group of the mentally ill. The more this social group is researched, the more social awareness is achieved. III.- METHODOLOGY. In practice, the research was conducted by distributing a questionnaire which was formulated by the supervising professor and the postgraduate student who supervised its writing. The questionnaire consists of forty (40) questions and a total of one hundred and twelve (112) questionnaires were collected. The distribution and collection of the questionnaires took place in the Courts - specifically in the Courts of the former Evelpidon School where the Single and Multi-Member First Instance Court of Athens is located, the Athens Prosecutor's Office, at the Piraeus Courthouse where the Single-Member but also in the Court of Appeal of Athens and Piraeus, in police stations, in the Security Sub-Directorate of West Attica (Y.A.D.A.) but also in the General Police Directorate of Attica (G.A.D.A.). IV.- RESULTS. Various conclusions have been drawn which are presented in the content of the present study and in the present summary the statistically significant differences will be highlighted on the basis of the hypotheses. Regarding the first case, a statistically significant difference is presented in questions 13 \"Do you think that the mentally ill in Greece are more often involved in criminal justice?\", 27 \"Do you think that the majority of people involved in criminal justice have a mental disorder?\" and 34 \"Do you think a mentally healthy person can be rude to a minor?\" The results of the above questions were as follows: in question 13 judges consider 14% that the mentally ill are not more often involved in criminal justice, 83% believe that it is true that the mentally ill are more often involved in criminal justice and a percentage 3% do not know, the prosecutors on the other hand answered 48% that they are not involved more often, 41% that they are involved while 11% that they do not know and the police consider 24% that they are not involved more often, in 48% that they are involved and a relatively large percentage of 28% that they do not know (p-value <0.001). In question 27, 34% of the judges consider that the persons involved in criminal justice do not show any mental disorder while 66% consider that they do, while none of the judges answered that they do not know, 78% of the prosecutors were negative - that is do not think that the majority of people involved in criminal justice have a mental disorder, 15% believe that they have a mental disorder and 7% do not know and 36% of the police respond negatively, 38% think that they have a mental disorder mental disorder while 26% do not know (p-value <0.001) .. Finally in question 34 the judges in 3% answered that a mentally healthy person can not abuse a minor while the vast majority of 97% believe how can a mentally healthy person abuse a minor, 26% of prosecutors answered that it is not possible for a mentally healthy person to abuse a minor while 74% believe that it is possible 52% of police officers do not believe that a mentally healthy person can abuse a minor, while 48% do not (p-value <0.001). Regarding the second case, a statistically significant difference is presented in question 22 \"Do you know what the\" psychiatric forensics \"industry is dealing with? Oh yes. B) No. \" and its results are as follows: judges only 3% did not know the field of Psychiatric Forensics and 97% did not know, prosecutors did not know 26% while 74% knew it and police officers that 52% do not have knowledge of the field of Psychiatric Forensics while 48% of them know it (p-value <0.001). In the fourth case, a statistically significant difference was found in the answers given to question 11 \"If your answer to the previous question is yes, how often do you think this 'recurrence' in crime occurs?\" and its results are as follows: 3% of judges answer very often, almost always, very often no one answers and the vast majority of 97% answer always recur, 29% of prosecutors believe that they recur very often , like the judges, no one thinks that they relapse very often and 71% think that they always have a relapse while the police answer very often, almost always they relapse at a rate of 43%, very often no one answers and always thinks 57% (p -value <0.001). There was no statistically significant difference in the fifth case. Subsequently, in the sixth case, a statistically significant difference was found in the answers given to question 30 \"Do you think it is fair and effective to prosecute drug addicts?\", 26% of judges consider that it is not fair. and effective treatment of drug addicts while 74% believe that it is fair and effective, 56% of prosecutors believe that it is not fair and effective while 44% believe that it is fair and effective to treat this social group and 80% of police officers answer that it is not while 20% answer that it is (p-value <0.001). Finally, the seventh hypothesis is statistically significant in questions 19 \"Do you think you are properly trained to deal with these mentally ill people?\" and 35 \"Would you actively participate in psychiatric forensic training programs?\" and the results were as follows: 17% of judges consider that they are not trained at all to deal with mentally ill judges, 13% consider some and 46% consider that they are sufficiently trained, 37% of prosecutors consider that they are not at all trained, 52% some and 11% answer that they are enough while the police 40% answer at all, 56% consider themselves somewhat educated and 4% enough (p-value <0.001). Finally, in question 35 the judges answer 46% that they would not actively participate in educational programs forensic medicine and 54% of them would participate, prosecutors would not participate in 15% and 85% while police officers would not participate in 8% while the vast majority of 92% would actively participate in psychiatric forensic training programs (p-value <0.001One of the most important facts to be emphasized is that the majority of judges, prosecutors and police officers considered that perpetrators of particularly heinous crimes should be examined first at a psychiatric level - so one can conclude that there is a prejudice against the mentally ill. - that is, the mentally ill are considered to be committing crimes with some cruelty and cruelty. Also, regarding the offenses related to the insult of the sexual dignity of minors, it seems that judges and police report that they were perpetrators with a certain mental disorder. In other words, indirectly, a negative image appears in terms of mental illness. While prosecutors are more objective in believing that it is not necessary for someone to suffer from a mental illness in order to commit a related offense of insulting the sexual dignity of a minor. The educational level of the police certainly plays an important role in capturing their above views. Regarding the knowledge of Psychiatric Forensics, the vast majority of judges and prosecutors know the industry while over 50% of police officers declare ignorance. Expected difference. It is encouraging that there is a consensus on the need for criminal justice reform in relation to the treatment of the mentally ill. A fact that demonstrates the humanitarian perception towards this social group. The results obtained from the processing of the above questionnaires are presented in relevance tables (frequencies and percentages) together with the p-values of the two (2) above tests. The most important correlations resulting from the p-values of the controls less than the value 0.05 are also represented graphically using bar graphs depicting percentages. The statistical analysis was performed using the package R {version 4.0.2 (2020-06-22)} while the graphs were created in MS Excel. V.- DISCUSSION & CONCLUSIONS. The results of the present study lead to the conclusion that new studies are needed that relate to this issue but at the same time that further cooperation between psychiatry and legal science is considered appropriate."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι στάσεις των επαγγελματιών, εμπλεκομένων με την ποινική δικαιοσύνη (δικαστών, εισαγγελέων, αστυνομικών) προς την Ψυχιατροδικαστική και προς τα άτομα που εμφανίζουν ψυχική νόσο."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χρόνη Μαριλένα","Chroni Marilena"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Ι.- ΕΙΣΑΓΩΓΗ. Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται το ζήτημα αναφορικά με τις στάσεις/θέσεις των επαγγελματιών που εμπλέκονται με την ποινική δικαιοσύνη -ήτοι των δικαστών, των εισαγγελέων και των αστυνομικών- ως προς τον επιστημονικό κλάδο της Ψυχιατροδικαστικής αλλά και τους ψυχικά πάσχοντες. ΙΙ.- ΣΚΟΠΟΣ. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι πρώτον να αποκτήσουμε γνώση αναφορικά με τις στάσεις των δικαστών, των εισαγγελέων και των αστυνομικών ως προς τον τομέα της Ψυχιατροδικαστικής αλλά και ως προς τους ψυχικά πάσχοντες καθότι είναι ένα θέμα που δεν έχει αναλυθεί και μελετηθεί και δεύτερον να ευαισθητοποιηθεί η κοινότητα ως προς την κοινωνική ομάδα των ψυχικά πασχόντων. Όσο ερευνάται η κοινωνική αυτή ομάδα τόσο επιτυγχάνεται η κοινωνική ευαισθητοποίηση. ΙΙΙ.- ΜΕΘΟΔΟΣ Πρακτικά η έρευνα διεξήχθη με την διανομή ερωτηματολογίου το οποίο διαμορφώθηκε από τον επιβλέποντα καθηγητή και την μεταπτυχιακή φοιτήτρια που επιμελήθηκε την συγγραφή αυτής. Το ερωτηματολόγιο αποτελείται από σαράντα (40) ερωτήσεις και στο σύνολο συλλέχθηκαν εκατόν δώδεκα (112) ερωτηματολόγια. Η διανομή και συλλογή των ερωτηματολογίων πραγματοποιήθηκε στα Δικαστήρια -συγκεκριμένα στα Δικαστήρια της πρώην Σχολής Ευελπίδων όπου εδρεύει το Μονομελές και το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών, στο Δικαστικό Μέγαρο Πειραιώς όπου εδρεύει το Μονομελές και Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιά αλλά και η Εισαγγελία Πρωτοδικών Πειραιά αλλά και στο Εφετείο Αθηνών και Πειραιώς, σε αστυνομικά τμήματα, στην Υποδιεύθυνση Ασφαλείας Δυτικής Αττικής (Υ.Α.Δ.Α.) αλλά και στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής (Γ.Α.Δ.Α.). ΙV.- ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ. Εξήχθησαν ποικίλα συμπεράσματα τα οποία παρατίθενται στο περιεχόμενο της παρούσας μελέτης και στην παρούσα περίληψη θα τονισθούν βάσει των υποθέσεων οι στατιστικά σημαντικές διαφορές. Όσον αφορά στην πρώτη υπόθεση στατιστικά σημαντική διαφορά παρουσιάζεται στις ερωτήσεις 13 «Πιστεύετε πως οι ψυχικά ασθενείς στην Ελλάδα εμπλέκονται συχνότερα με την ποινική δικαιοσύνη;», 27 «Πιστεύετε πως η πλειοψηφία των ατόμων που εμπλέκονται με την ποινική δικαιοσύνη εμφανίζουν κάποια ψυχική διαταραχή;» και 34 «Θεωρείτε πως ένα υγιές ψυχικά άτομο μπορεί να ασελγήσει σε ένα ανήλικο άτομο;». Τα αποτελέσματα στις ανωτέρω ερωτήσεις διαμορφώθηκαν ως εξής: στην ερώτηση 13 οι δικαστές θεωρούν σε ποσοστό 14% πως δεν εμπλέκονται συχνότερα με την ποινική δικαιοσύνη οι ψυχικά ασθενείς, 83% θεωρεί πως είναι αλήθεια ότι οι ψυχικά ασθενείς εμπλέκονται συχνότερα με την ποινική δικαιοσύνη και ένα ποσοστό της τάξεως του 3% δεν γνωρίζει, οι εισαγγελείς από την άλλη απάντησαν σε ποσοστό 48% πως δεν εμπλέκονται συχνότερα, σε ποσοστό 41% πως εμπλέκονται ενώ το 11% πως δεν γνωρίζει και οι αστυνομικοί θεωρούν σε ποσοστό 24% πως δεν εμπλέκονται συχνότερα, σε ποσοστό 48% πως εμπλέκονται και ένα σχετικά μεγάλο ποσοστό της τάξεως του 28% πως δεν γνωρίζει (p-value<0,001). Στην ερώτηση 27 οι δικαστές κρίνουν σε ποσοστό 34% πως τα εμπλεκόμενα με την ποινική δικαιοσύνη πρόσωπα δεν εμφανίζουν κάποια ψυχική διαταραχή ενώ το 66% θεωρεί πως εμφανίζουν ενώ κανείς εκ των δικαστών απάντησε πως δεν γνωρίζει, οι εισαγγελείς σε ποσοστό 78% ήταν αρνητικοί -δηλαδή δεν θεωρούν πως η πλειοψηφία των ατόμων που εμπλέκονται με την ποινική δικαιοσύνη εμφανίζουν κάποια ψυχική διαταραχή, το 15% θεωρεί πως εμφανίζουν κάποια ψυχική διαταραχή και το 7% δεν γνωρίζει και οι αστυνομικοί σε ποσοστό 36% απαντούν αρνητικά, σε ποσοστό 38% θεωρούν πως εμφανίζουν ψυχική διαταραχή ενώ σε ποσοστό 26 % δεν γνωρίζουν (p-value<0,001).. Τέλος στην ερώτηση 34 οι δικαστές σε ποσοστό 3% απάντησε πως δεν μπορεί ένα ψυχικά υγιές άτομο να ασελγήσει σε ανήλικο ενώ η συντριπτική πλειοψηφία της τάξεως του 97% θεωρεί πως δύναται ένα ψυχικά υγιές άτομο να ασελγήσει σε ανήλικο, το 26% των εισαγγελέων απάντησε πως δεν είναι δυνατόν ένας ψυχικά υγιής να ασελγήσει σε ανήλικο ενώ το 74% θεωρεί πως είναι δυνατόν και οι αστυνομικοί σε ποσοστό 52% δεν θεωρούν πως ένας ψυχικά υγιής άνθρωπος μπορεί να ασελγήσει σε ανήλικο ενώ σε ποσοστό 48% πως μπορεί (p-value<0,001). Όσον αφορά στην δεύτερη υπόθεση στατιστικά σημαντική διαφορά παρουσιάζεται στην ερώτηση 22 «Γνωρίζετε τί πραγματεύεται ο κλάδος της «ψυχιατροδικαστικής»; Α) Ναι. Β) Όχι.» και τα αποτελέσματα αυτής διαμορφώνονται ως εξής: οι δικαστές μόνο σε ποσοστό 3% δεν γνώριζαν τον κλάδο της Ψυχιατροδικαστικής και σε ποσοστό 97% γνώριζαν, οι εισαγγελείς δεν γνώριζαν σε ποσοστό 26% ενώ τον γνώριζαν σε ποσοστό της τάξεως του 74% και οι αστυνομικοί προκύπτει πως σε ποσοστό 52% δεν έχουν γνώση του κλάδου της Ψυχιατροδικαστικής ενώ το 48% αυτών τον γνωρίζει (p-value<0,001). Ως προς την τέταρτη υπόθεση στατιστικά σημαντική διαφορά διαπιστώθηκε ως προς τις απαντήσεις που δόθηκαν αναφορικά με την ερώτηση 11 «Εάν η απάντηση σας στο προηγούμενο ερώτημα είναι θετική, πόσο συχνά πιστεύετε εμφανίζεται αυτή η «υποτροπή» στο έγκλημα;» και τα αποτελέσματα αυτής διαμορφώνονται ως εξής: το 3% των δικαστών απαντά πολύ συχνά, σχεδόν πάντα, πολύ συχνά δεν απαντά κάποιος και η συντριπτική πλειοψηφία της τάξης του 97% απαντά πάντα εμφανίζεται υποτροπή, οι εισαγγελείς θεωρούν σε ποσοστό 29% πως πολύ συχνά υποτροπιάζουν, ομοίως με τους δικαστές κανείς δεν θεωρεί πως υποτροπιάζουν πολύ συχνά και 71% θεωρεί πως πάντα παρουσιάζουν υποτροπή ενώ και οι αστυνομικοί απαντούν πολύ συχνά, σχεδόν πάντα υποτροπιάζουν σε ποσοστό του 43%, πολύ συχνά δεν απαντά κάποιος και πάντα θεωρεί το 57% (p-value<0,001). Ως προς την πέμπτη υπόθεση δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά. Εν συνεχεία, αναφορικά με την έκτη υπόθεση στατιστικά σημαντική διαφορά διαπιστώθηκε ως προς τις απαντήσεις που δόθηκαν στην ερώτηση 30 «Θεωρείτε ότι είναι δίκαιη και αποτελεσματική η ποινική αντιμετώπιση των εξαρτημένων από ναρκωτικές ουσίες ατόμων;», το 26% των δικαστών θεωρεί πως δεν είναι δίκαιη και αποτελεσματική η αντιμετώπιση των τοξικοεξαρτημένων προσώπων ενώ το74% κρίνει πως είναι δίκαιη και αποτελεσματική, οι εισαγγελείς σε ποσοστό 56% θεωρεί πως δεν είναι δίκαιη και αποτελεσματική ενώ το 44% κρίνει πως είναι δίκαιη και αποτελεσματική η αντιμετώπιση αυτής της κοινωνικής ομάδας και το 80% των αστυνομικών απαντά πως δεν είναι ενώ το 20% απαντά πως είναι (p-value<0,001). Τέλος, ως προς την έβδομη υπόθεση στατιστικά σημαντική διαφορά παρουσιάζεται στις ερωτήσεις 19 «Θεωρείτε πως είστε κατάλληλα εκπαιδευμένοι για την αντιμετώπιση αυτών των ψυχικά ασθενών;» και 35 «Θα συμμετείχατε ενεργά σε εκπαιδευτικά προγράμματα ψυχιατροδικαστικής;» και τα αποτελέσματα διαμορφώθηκαν ως εξής: το 17% των δικαστών θεωρεί πως δεν είναι καθόλου εκπαιδευμένοι για την αντιμετώπιση των ψυχικά πασχόντων δικαστές, το 13% θεωρεί μερικά και το 46% θεωρεί πως είναι αρκετά εκπαιδευμένοι, οι εισαγγελείς σε ποσοστό 37% κρίνει πως είναι καθόλου εκπαιδευμένοι, το 52% μερικά και το 11% απαντά πως είναι αρκετά ενώ οι αστυνομικοί απαντούν καθόλου σε ποσοστό 40%, το 56% θεωρεί μερικά εκπαιδευμένο τον εαυτό του και το 4% αρκετά (p-value<0,001).Τέλος, στην ερώτηση 35 οι δικαστές απαντούν σε ποσοστό 46% πως δεν θα συμμετείχαν ενεργά σε εκπαιδευτικά προγράμματα ψυχιατροδικαστικής και το 54% εξ’ αυτών θα συμμετείχε, οι εισαγγελείς δεν θα συμμετείχαν σε ποσοστό 15% και θα συμμετείχαν σε ποσοστό 85% ενώ οι αστυνομικοί δεν θα συμμετείχαν σε ποσοστό 8% ενώ η συντριπτική πλειοψηφία της τάξεως του 92% θα συμμετείχε ενεργά σε προγράμματα εκπαίδευσης της ψυχιατροδικαστικής (p-value<0,001). Από τα πλέον σημαντικά στοιχεία που ορθό είναι να τονισθούν είναι πως η πλειοψηφία των δικαστών, εισαγγελέων και των αστυνομικών θεώρησε πως άτομα που διαπράττουν ιδιαζόντως ειδεχθή εγκλήματα θα πρέπει να εξετάζονται πρώτα σε ψυχιατρικό επίπεδο -συνεπώς συμπεραίνει κανείς πως υπάρχει μια προκατάληψη όσον αφορά στους ψυχικά πάσχοντες- δηλαδή οι ψυχικά νοσούντες θεωρείται πως διαπράττουν αδικήματα με κάποια βαναυσότητα και σκληρότητα. Επίσης, ως προς τα αδικήματα που άπτονται της προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας των ανηλίκων φαίνεται πως δικαστές και αστυνομικοί αναφέρουν πως επρόκειτο για δράστες με ορισμένη ψυχική διαταραχή. Έμμεσα δηλαδή εμφανίζεται μια αρνητική εικόνα ως προς την ψυχική νόσο. Ενώ οι εισαγγελείς παρουσιάζονται πιο αντικειμενικοί θεωρώντας πως δεν είναι απαραίτητο να πάσχει κάποιος από ψυχική ασθένεια για να διαπράξει κάποιο σχετιζόμενο αδίκημα προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας ανηλίκου. Το μορφωτικό επίπεδο των αστυνομικών σίγουρα διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην αποτύπωση των ανωτέρω απόψεων τους. Όσον αφορά στην γνώση ως προς την Ψυχιατροδικαστική η συντριπτική πλειοψηφία δικαστών και εισαγγελέων γνωρίζει τον κλάδο ενώ πάνω από το 50% των αστυνομικών δηλώνει άγνοια. Αναμενόμενη διαφορά. Ενθαρρυντικό στοιχείο είναι το γεγονός πως υπάρχει συμφωνία απόψεων ως προς το σκέλος της αναγκαιότητας μεταρρυθμίσεων στην ποινική δικαιοσύνη αναφορικά με την μεταχείριση των ψυχικά πασχόντων. Γεγονός που καταδεικνύει και την ανθρωπιστική αντίληψη ως προς αυτή την κοινωνική ομάδα. Τα αποτελέσματα τα οποία προέκυψαν από την επεξεργασία των ανωτέρω ερωτηματολογίων παρουσιάζονται σε πίνακες συνάφειας (συχνότητες και ποσοστά) μαζί με τα p-values των δύο (2) παραπάνω ελέγχων. Οι πλέον σημαντικές συσχετίσεις που προκύπτουν από τα p-values των ελέγχων μικρότερα της τιμής 0.05 παριστάνονται και γραφικά με την χρήση των ραβδογραμμάτων απεικονίζοντας ποσοστά. Η στατιστική ανάλυση έγινε με την χρήση του πακέτου R {version 4.0.2 (2020-06-22)} ενώ τα γραφήματα δημιουργήθηκαν σε MS Excel. V.- ΣΥΖΗΤΗΣΗ & ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ. Τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης οδηγούν στο συμπέρασμα πως απαιτούνται και νέες μελέτες που άπτονται του συγκεκριμένου θέματος αλλά ταυτόχρονα πως σκόπιμη κρίνεται η περαιτέρω συνεργασία της ψυχιατρικής αλλά και της νομικής επιστήμης.","I.- INTRODUCTION. This dissertation deals with the issue regarding the attitudes / positions of professionals involved in criminal justice - namely judges, prosecutors and police - in the field of Psychiatric Forensics and the mentally ill. II.- PURPOSE. The purpose of this study is firstly to gain knowledge regarding the attitudes of judges, prosecutors and police officers in the field of Psychiatric Forensics but also in relation to the mentally ill as it is an issue that has not been analyzed and studied and secondly to raise public awareness as to the social group of the mentally ill. The more this social group is researched, the more social awareness is achieved. III.- METHODOLOGY. In practice, the research was conducted by distributing a questionnaire which was formulated by the supervising professor and the postgraduate student who supervised its writing. The questionnaire consists of forty (40) questions and a total of one hundred and twelve (112) questionnaires were collected. The distribution and collection of the questionnaires took place in the Courts - specifically in the Courts of the former Evelpidon School where the Single and Multi-Member First Instance Court of Athens is located, the Athens Prosecutor's Office, at the Piraeus Courthouse where the Single-Member but also in the Court of Appeal of Athens and Piraeus, in police stations, in the Security Sub-Directorate of West Attica (Y.A.D.A.) but also in the General Police Directorate of Attica (G.A.D.A.). IV.- RESULTS. Various conclusions have been drawn which are presented in the content of the present study and in the present summary the statistically significant differences will be highlighted on the basis of the hypotheses. Regarding the first case, a statistically significant difference is presented in questions 13 \"Do you think that the mentally ill in Greece are more often involved in criminal justice?\", 27 \"Do you think that the majority of people involved in criminal justice have a mental disorder?\" and 34 \"Do you think a mentally healthy person can be rude to a minor?\" The results of the above questions were as follows: in question 13 judges consider 14% that the mentally ill are not more often involved in criminal justice, 83% believe that it is true that the mentally ill are more often involved in criminal justice and a percentage 3% do not know, the prosecutors on the other hand answered 48% that they are not involved more often, 41% that they are involved while 11% that they do not know and the police consider 24% that they are not involved more often, in 48% that they are involved and a relatively large percentage of 28% that they do not know (p-value <0.001). In question 27, 34% of the judges consider that the persons involved in criminal justice do not show any mental disorder while 66% consider that they do, while none of the judges answered that they do not know, 78% of the prosecutors were negative - that is do not think that the majority of people involved in criminal justice have a mental disorder, 15% believe that they have a mental disorder and 7% do not know and 36% of the police respond negatively, 38% think that they have a mental disorder mental disorder while 26% do not know (p-value <0.001) .. Finally in question 34 the judges in 3% answered that a mentally healthy person can not abuse a minor while the vast majority of 97% believe how can a mentally healthy person abuse a minor, 26% of prosecutors answered that it is not possible for a mentally healthy person to abuse a minor while 74% believe that it is possible 52% of police officers do not believe that a mentally healthy person can abuse a minor, while 48% do not (p-value <0.001). Regarding the second case, a statistically significant difference is presented in question 22 \"Do you know what the\" psychiatric forensics \"industry is dealing with? Oh yes. B) No. \" and its results are as follows: judges only 3% did not know the field of Psychiatric Forensics and 97% did not know, prosecutors did not know 26% while 74% knew it and police officers that 52% do not have knowledge of the field of Psychiatric Forensics while 48% of them know it (p-value <0.001). In the fourth case, a statistically significant difference was found in the answers given to question 11 \"If your answer to the previous question is yes, how often do you think this 'recurrence' in crime occurs?\" and its results are as follows: 3% of judges answer very often, almost always, very often no one answers and the vast majority of 97% answer always recur, 29% of prosecutors believe that they recur very often , like the judges, no one thinks that they relapse very often and 71% think that they always have a relapse while the police answer very often, almost always they relapse at a rate of 43%, very often no one answers and always thinks 57% (p -value <0.001). There was no statistically significant difference in the fifth case. Subsequently, in the sixth case, a statistically significant difference was found in the answers given to question 30 \"Do you think it is fair and effective to prosecute drug addicts?\", 26% of judges consider that it is not fair. and effective treatment of drug addicts while 74% believe that it is fair and effective, 56% of prosecutors believe that it is not fair and effective while 44% believe that it is fair and effective to treat this social group and 80% of police officers answer that it is not while 20% answer that it is (p-value <0.001). Finally, the seventh hypothesis is statistically significant in questions 19 \"Do you think you are properly trained to deal with these mentally ill people?\" and 35 \"Would you actively participate in psychiatric forensic training programs?\" and the results were as follows: 17% of judges consider that they are not trained at all to deal with mentally ill judges, 13% consider some and 46% consider that they are sufficiently trained, 37% of prosecutors consider that they are not at all trained, 52% some and 11% answer that they are enough while the police 40% answer at all, 56% consider themselves somewhat educated and 4% enough (p-value <0.001). Finally, in question 35 the judges answer 46% that they would not actively participate in educational programs forensic medicine and 54% of them would participate, prosecutors would not participate in 15% and 85% while police officers would not participate in 8% while the vast majority of 92% would actively participate in psychiatric forensic training programs (p-value <0.001One of the most important facts to be emphasized is that the majority of judges, prosecutors and police officers considered that perpetrators of particularly heinous crimes should be examined first at a psychiatric level - so one can conclude that there is a prejudice against the mentally ill. - that is, the mentally ill are considered to be committing crimes with some cruelty and cruelty. Also, regarding the offenses related to the insult of the sexual dignity of minors, it seems that judges and police report that they were perpetrators with a certain mental disorder. In other words, indirectly, a negative image appears in terms of mental illness. While prosecutors are more objective in believing that it is not necessary for someone to suffer from a mental illness in order to commit a related offense of insulting the sexual dignity of a minor. The educational level of the police certainly plays an important role in capturing their above views. Regarding the knowledge of Psychiatric Forensics, the vast majority of judges and prosecutors know the industry while over 50% of police officers declare ignorance. Expected difference. It is encouraging that there is a consensus on the need for criminal justice reform in relation to the treatment of the mentally ill. A fact that demonstrates the humanitarian perception towards this social group. The results obtained from the processing of the above questionnaires are presented in relevance tables (frequencies and percentages) together with the p-values of the two (2) above tests. The most important correlations resulting from the p-values of the controls less than the value 0.05 are also represented graphically using bar graphs depicting percentages. The statistical analysis was performed using the package R {version 4.0.2 (2020-06-22)} while the graphs were created in MS Excel. V.- DISCUSSION & CONCLUSIONS. The results of the present study lead to the conclusion that new studies are needed that relate to this issue but at the same time that further cooperation between psychiatry and legal science is considered appropriate."],"dc:identifier":["uoadl:2971379","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2971379"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Οι στάσεις των επαγγελματιών, εμπλεκομένων με την ποινική δικαιοσύνη (δικαστών, εισαγγελέων, αστυνομικών) προς την Ψυχιατροδικαστική και προς τα άτομα που εμφανίζουν ψυχική νόσο."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:48Z"}