{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2971525"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2971525","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αιμορραγικές διαταραχές στην κύηση","abstract":"Η εγκυμοσύνη αποτελεί μια υπερπηκτική κατάσταση, προστατεύοντας τη γυναίκα από την αιμορραγία κατά τον τοκετό, προδιαθέτοντας όμως σε θρομβωτικές εκδηλώσεις. Η υπερπηκτικότητα αποδίδεται σε μεταβολές των αιμοπεταλίων, των παραγόντων πήξεως, των φυσικών αναστολέων της πήξης και της ινωδολυτικής δραστηριότητας. Κατά την εγκυμοσύνη παρατηρείται αύξηση των επιπέδων των παραγόντων πήξης VII, VIII, X, XII, του παράγοντα von Willebrand r(VWF), του ινωδογόνου, καθώς και των φυσικών αναστολέων, συμπεριλαμβανομένης και της θρομβομοντουλίνης και της protein C. Τα επίπεδα των FII, FV και FIX δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερες διακυμάνσεις, τα επίπεδα του FXI μικρή αύξηση ενώ τα επίπεδα του FXIII εμφανίζουν ελάττωση κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης. Οι παραπάνω μεταβολές φαίνεται να οφείλονται στις ορμονικές μεταβολές και στις αλλαγές στο λιπιδαιμικό προφίλ της εγκύου και παρατηρούνται ως επί το πλείστον και στις γυναίκες με κληρονομικές αιμορραγικές διαταραχές. Σε γυναίκες με βαριές αιμορραγικές διαταραχές (πχ βαριά έλλειψη FΧΙΙΙ ή ινωδογόνου ή σε νόσο von Willebrand τύπου 3) ενδείκνυται η χορήγηση προφυλακτικής θεραπείας με αντικατάσταση του ελλείποντος παράγοντα καθ’όλη τη διάρκεια της κύησης , ενώ σε αυτές με ήπια ή μέτριας μορφής διαταραχή (πχ νόσο von Willebrand τύπου 1, φορείς αιμορροφιλίας Α) συνιστάται θεραπεία επί αιμορραγίας ή επεμβατικής διαδικασίας. Λόγω των διαφορετικών μεταβολών που συντελούνται στους διαφορετικούς παράγοντες πήξης συνιστάται η μέτρηση των επιπέδων αυτών κατά το 3ο τρίμηνο με σκοπό να καταρτίζεται το βέλτιστο πλάνο του τοκετού (τρόπος τοκετού, επιλογή αναισθησίας). Όσον αφορά στις διαταραχές των αιμοπεταλίων στην κύηση , αυτές μπορεί να αφορούν στον αριθμό ή τη λειτουργικότητα αυτών. Η θρομβοπενία της κύησης αφορά στο 5% των κυήσεων και έχει καλοήθη πορεία, ενώ η αυτοάνοση θρομβοπενική πορφύρα είναι η συχνότερη αιτία θρομβοπενίας 1ου -2ου τριμήνου και επιπλέκεται τόσο με μητρική αιμορραγία (post partum haemorrhage-PPH) όσο και εμβρυική (νεογνική αλλοάνοση θρομβοπενία-εγκεφαλική αιμορραγία). Συμπερασματικά, στην κύηση συντελούνται αιμοστατικές αλλαγές που καθιστούν αναγκαία τη στενή παρακολούθηση της εγκύου από έμπειρη ομάδα μαιευτήρα, αιματολόγου και αναισθησιολόγου σε τριτοβάθμιο κέντρο με τράπεζα αίματος, μονάδα νεογνών και μονάδα αιμορραγικών διαταραχών.","abstract_html":"Η εγκυμοσύνη αποτελεί μια υπερπηκτική κατάσταση, προστατεύοντας τη γυναίκα από την αιμορραγία κατά τον τοκετό, προδιαθέτοντας όμως σε θρομβωτικές εκδηλώσεις. Η υπερπηκτικότητα αποδίδεται σε μεταβολές των αιμοπεταλίων, των παραγόντων πήξεως, των φυσικών αναστολέων της πήξης και της ινωδολυτικής δραστηριότητας. Κατά την εγκυμοσύνη παρατηρείται αύξηση των επιπέδων των παραγόντων πήξης VII, VIII, X, XII, του παράγοντα von Willebrand r(VWF), του ινωδογόνου, καθώς και των φυσικών αναστολέων, συμπεριλαμβανομένης και της θρομβομοντουλίνης και της protein C. Τα επίπεδα των FII, FV και FIX δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερες διακυμάνσεις, τα επίπεδα του FXI μικρή αύξηση ενώ τα επίπεδα του FXIII εμφανίζουν ελάττωση κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης. Οι παραπάνω μεταβολές φαίνεται να οφείλονται στις ορμονικές μεταβολές και στις αλλαγές στο λιπιδαιμικό προφίλ της εγκύου και παρατηρούνται ως επί το πλείστον και στις γυναίκες με κληρονομικές αιμορραγικές διαταραχές. Σε γυναίκες με βαριές αιμορραγικές διαταραχές (πχ βαριά έλλειψη FΧΙΙΙ ή ινωδογόνου ή σε νόσο von Willebrand τύπου 3) ενδείκνυται η χορήγηση προφυλακτικής θεραπείας με αντικατάσταση του ελλείποντος παράγοντα καθ’όλη τη διάρκεια της κύησης , ενώ σε αυτές με ήπια ή μέτριας μορφής διαταραχή (πχ νόσο von Willebrand τύπου 1, φορείς αιμορροφιλίας Α) συνιστάται θεραπεία επί αιμορραγίας ή επεμβατικής διαδικασίας. Λόγω των διαφορετικών μεταβολών που συντελούνται στους διαφορετικούς παράγοντες πήξης συνιστάται η μέτρηση των επιπέδων αυτών κατά το 3ο τρίμηνο με σκοπό να καταρτίζεται το βέλτιστο πλάνο του τοκετού (τρόπος τοκετού, επιλογή αναισθησίας). Όσον αφορά στις διαταραχές των αιμοπεταλίων στην κύηση , αυτές μπορεί να αφορούν στον αριθμό ή τη λειτουργικότητα αυτών. Η θρομβοπενία της κύησης αφορά στο 5% των κυήσεων και έχει καλοήθη πορεία, ενώ η αυτοάνοση θρομβοπενική πορφύρα είναι η συχνότερη αιτία θρομβοπενίας 1ου -2ου τριμήνου και επιπλέκεται τόσο με μητρική αιμορραγία (post partum haemorrhage-PPH) όσο και εμβρυική (νεογνική αλλοάνοση θρομβοπενία-εγκεφαλική αιμορραγία). Συμπερασματικά, στην κύηση συντελούνται αιμοστατικές αλλαγές που καθιστούν αναγκαία τη στενή παρακολούθηση της εγκύου από έμπειρη ομάδα μαιευτήρα, αιματολόγου και αναισθησιολόγου σε τριτοβάθμιο κέντρο με τράπεζα αίματος, μονάδα νεογνών και μονάδα αιμορραγικών διαταραχών.","abstract_has_math":false,"creators":["Τοπούζογλου Ζωή","Topouzoglou Zoi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:44:48Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2971525"],"render_values":[{"text":"uoadl:2971525","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2971525","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2971525","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2971525","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τοπούζογλου Ζωή","Topouzoglou Zoi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2971525","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2971525"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εγκυμοσύνη αποτελεί μια υπερπηκτική κατάσταση, προστατεύοντας τη γυναίκα από την αιμορραγία κατά τον τοκετό, προδιαθέτοντας όμως σε θρομβωτικές εκδηλώσεις. Η υπερπηκτικότητα αποδίδεται σε μεταβολές των αιμοπεταλίων, των παραγόντων πήξεως, των φυσικών αναστολέων της πήξης και της ινωδολυτικής δραστηριότητας. Κατά την εγκυμοσύνη παρατηρείται αύξηση των επιπέδων των παραγόντων πήξης VII, VIII, X, XII, του παράγοντα von Willebrand r(VWF), του ινωδογόνου, καθώς και των φυσικών αναστολέων, συμπεριλαμβανομένης και της θρομβομοντουλίνης και της protein C. Τα επίπεδα των FII, FV και FIX δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερες διακυμάνσεις, τα επίπεδα του FXI μικρή αύξηση ενώ τα επίπεδα του FXIII εμφανίζουν ελάττωση κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης. Οι παραπάνω μεταβολές φαίνεται να οφείλονται στις ορμονικές μεταβολές και στις αλλαγές στο λιπιδαιμικό προφίλ της εγκύου και παρατηρούνται ως επί το πλείστον και στις γυναίκες με κληρονομικές αιμορραγικές διαταραχές. Σε γυναίκες με βαριές αιμορραγικές διαταραχές (πχ βαριά έλλειψη FΧΙΙΙ ή ινωδογόνου ή σε νόσο von Willebrand τύπου 3) ενδείκνυται η χορήγηση προφυλακτικής θεραπείας με αντικατάσταση του ελλείποντος παράγοντα καθ’όλη τη διάρκεια της κύησης , ενώ σε αυτές με ήπια ή μέτριας μορφής διαταραχή (πχ νόσο von Willebrand τύπου 1, φορείς αιμορροφιλίας Α) συνιστάται θεραπεία επί αιμορραγίας ή επεμβατικής διαδικασίας. Λόγω των διαφορετικών μεταβολών που συντελούνται στους διαφορετικούς παράγοντες πήξης συνιστάται η μέτρηση των επιπέδων αυτών κατά το 3ο τρίμηνο με σκοπό να καταρτίζεται το βέλτιστο πλάνο του τοκετού (τρόπος τοκετού, επιλογή αναισθησίας). Όσον αφορά στις διαταραχές των αιμοπεταλίων στην κύηση , αυτές μπορεί να αφορούν στον αριθμό ή τη λειτουργικότητα αυτών. Η θρομβοπενία της κύησης αφορά στο 5% των κυήσεων και έχει καλοήθη πορεία, ενώ η αυτοάνοση θρομβοπενική πορφύρα είναι η συχνότερη αιτία θρομβοπενίας 1ου -2ου τριμήνου και επιπλέκεται τόσο με μητρική αιμορραγία (post partum haemorrhage-PPH) όσο και εμβρυική (νεογνική αλλοάνοση θρομβοπενία-εγκεφαλική αιμορραγία). Συμπερασματικά, στην κύηση συντελούνται αιμοστατικές αλλαγές που καθιστούν αναγκαία τη στενή παρακολούθηση της εγκύου από έμπειρη ομάδα μαιευτήρα, αιματολόγου και αναισθησιολόγου σε τριτοβάθμιο κέντρο με τράπεζα αίματος, μονάδα νεογνών και μονάδα αιμορραγικών διαταραχών.","Normal pregnancy is accompanied by changes in the coagulation and fibrinolytic systems. These include increases in a number of clotting factors (I, II, VII, VIII, IX and XII), a decrease in protein S levels and inhibition of fibrinolysis. Factor (F) XI is the only blood coagulation factor that decreases. While these physiological changes may be important for minimizing intrapartum blood loss, they make pregnancy and the post- partum period an hypercoagulable state. Women with congenital bleeding disorders or who are carriers of X-linked or autosomal disorders should be counseled prior to conception so that pregnancy can be safely undertaken with careful preparation. A treatment plan should be set up by a specialized care team that includes the hematologist, obstetrician, and anesthesiologist; the patient should be followed closely during pregnancy, through delivery, and in the immediate postpartum period. Prophylactic treatment with the missing factor is indicated in cases of severe bleeding disorders, such as von Willebrand disease type 3, while women with moderate disorders such as hemophilia carriers should be given therapy under certain circumstances (i.e bleeding procedures) when needed. Platelet disorders in pregnancy are not uncommon. Correct diagnosis is important because ITP can be associated with fetal thrombocytopenia (intracranial hemorrhage), making route of delivery important, while gestational thrombocytopenia is quite common and harmless both for the mother and the fetus. In conclusion, careful planning and monitoring during gestation is essential in patients with known abnormalities. Acquired abnormalities of hemostasis may present particular difficulties with diagnosis and management. With specialized expert care, the majority of women with these disorders can safely deliver a healthy infant."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αιμορραγικές διαταραχές στην κύηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τοπούζογλου Ζωή","Topouzoglou Zoi"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Η εγκυμοσύνη αποτελεί μια υπερπηκτική κατάσταση, προστατεύοντας τη γυναίκα από την αιμορραγία κατά τον τοκετό, προδιαθέτοντας όμως σε θρομβωτικές εκδηλώσεις. Η υπερπηκτικότητα αποδίδεται σε μεταβολές των αιμοπεταλίων, των παραγόντων πήξεως, των φυσικών αναστολέων της πήξης και της ινωδολυτικής δραστηριότητας. Κατά την εγκυμοσύνη παρατηρείται αύξηση των επιπέδων των παραγόντων πήξης VII, VIII, X, XII, του παράγοντα von Willebrand r(VWF), του ινωδογόνου, καθώς και των φυσικών αναστολέων, συμπεριλαμβανομένης και της θρομβομοντουλίνης και της protein C. Τα επίπεδα των FII, FV και FIX δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερες διακυμάνσεις, τα επίπεδα του FXI μικρή αύξηση ενώ τα επίπεδα του FXIII εμφανίζουν ελάττωση κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης. Οι παραπάνω μεταβολές φαίνεται να οφείλονται στις ορμονικές μεταβολές και στις αλλαγές στο λιπιδαιμικό προφίλ της εγκύου και παρατηρούνται ως επί το πλείστον και στις γυναίκες με κληρονομικές αιμορραγικές διαταραχές. Σε γυναίκες με βαριές αιμορραγικές διαταραχές (πχ βαριά έλλειψη FΧΙΙΙ ή ινωδογόνου ή σε νόσο von Willebrand τύπου 3) ενδείκνυται η χορήγηση προφυλακτικής θεραπείας με αντικατάσταση του ελλείποντος παράγοντα καθ’όλη τη διάρκεια της κύησης , ενώ σε αυτές με ήπια ή μέτριας μορφής διαταραχή (πχ νόσο von Willebrand τύπου 1, φορείς αιμορροφιλίας Α) συνιστάται θεραπεία επί αιμορραγίας ή επεμβατικής διαδικασίας. Λόγω των διαφορετικών μεταβολών που συντελούνται στους διαφορετικούς παράγοντες πήξης συνιστάται η μέτρηση των επιπέδων αυτών κατά το 3ο τρίμηνο με σκοπό να καταρτίζεται το βέλτιστο πλάνο του τοκετού (τρόπος τοκετού, επιλογή αναισθησίας). Όσον αφορά στις διαταραχές των αιμοπεταλίων στην κύηση , αυτές μπορεί να αφορούν στον αριθμό ή τη λειτουργικότητα αυτών. Η θρομβοπενία της κύησης αφορά στο 5% των κυήσεων και έχει καλοήθη πορεία, ενώ η αυτοάνοση θρομβοπενική πορφύρα είναι η συχνότερη αιτία θρομβοπενίας 1ου -2ου τριμήνου και επιπλέκεται τόσο με μητρική αιμορραγία (post partum haemorrhage-PPH) όσο και εμβρυική (νεογνική αλλοάνοση θρομβοπενία-εγκεφαλική αιμορραγία). Συμπερασματικά, στην κύηση συντελούνται αιμοστατικές αλλαγές που καθιστούν αναγκαία τη στενή παρακολούθηση της εγκύου από έμπειρη ομάδα μαιευτήρα, αιματολόγου και αναισθησιολόγου σε τριτοβάθμιο κέντρο με τράπεζα αίματος, μονάδα νεογνών και μονάδα αιμορραγικών διαταραχών.","Normal pregnancy is accompanied by changes in the coagulation and fibrinolytic systems. These include increases in a number of clotting factors (I, II, VII, VIII, IX and XII), a decrease in protein S levels and inhibition of fibrinolysis. Factor (F) XI is the only blood coagulation factor that decreases. While these physiological changes may be important for minimizing intrapartum blood loss, they make pregnancy and the post- partum period an hypercoagulable state. Women with congenital bleeding disorders or who are carriers of X-linked or autosomal disorders should be counseled prior to conception so that pregnancy can be safely undertaken with careful preparation. A treatment plan should be set up by a specialized care team that includes the hematologist, obstetrician, and anesthesiologist; the patient should be followed closely during pregnancy, through delivery, and in the immediate postpartum period. Prophylactic treatment with the missing factor is indicated in cases of severe bleeding disorders, such as von Willebrand disease type 3, while women with moderate disorders such as hemophilia carriers should be given therapy under certain circumstances (i.e bleeding procedures) when needed. Platelet disorders in pregnancy are not uncommon. Correct diagnosis is important because ITP can be associated with fetal thrombocytopenia (intracranial hemorrhage), making route of delivery important, while gestational thrombocytopenia is quite common and harmless both for the mother and the fetus. In conclusion, careful planning and monitoring during gestation is essential in patients with known abnormalities. Acquired abnormalities of hemostasis may present particular difficulties with diagnosis and management. With specialized expert care, the majority of women with these disorders can safely deliver a healthy infant."],"dc:identifier":["uoadl:2971525","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2971525"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αιμορραγικές διαταραχές στην κύηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:48Z"}