{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2971981"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2971981","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Investigation of AChR chimeric constructs with improved pharmacokinetics as a novel treatment for Myasthenia Gravis","abstract":"Η Βαριά Μυασθένεια (MG) είναι μια οργανοειδική, εξαρτώμενη από Τ κύτταρα και καθοδηγούμενη από αντισώματα, αυτοάνοση νόσος με καλά χαρακτηρισμένους αντιγονικούς στόχους και κλινική παθολογία. Τα αυτοαντισώματα στοχεύουν κυρίως εναντίον του υποδοχέα της ακετυλοχολίνης (AChR) και σε λιγότερους ασθενείς εναντίον άλλων συστατικών της νευρομυϊκής σύναψης (NMJ). Η MG χαρακτηρίζεται από την παρεμπόδιση της μετάδοσης του διεγερτικού σήματος και καταστροφή της NMJ από τα αυτοαντισώματα, οδηγώντας σε μυϊκή αδυναμία και κόπωση. Τωρινές θεραπείες για την MG βασίζονται σε μη-ειδικούς ανοσορυθμιστικούς παράγοντες που στοχεύουν στην συμπτωματική ανακούφιση των ασθενών και έχουν αρκετές παρενέργειες. Επομένως, νέες επιστημονικές προσπάθειες πρέπει να στοχεύουν στην ανάπτυξη πρωτότυπων αντιγονοειδικών ανοσοθεραπειών που έχουν ως σκοπό των επαναπρογραμματισμό αυτοδραστικών κυττάρων και επανίδρυση της ανοσολογικής ανοχής απέναντι σε στόχους των αυτοαντισωμάτων. Η πειραματική MG (EAMG) έχει εφαρμοστεί σε ζωικά μοντέλα και έχει χρησιμοποιηθεί για την μελέτη αντιγονοειδικών ανοσοθεραπειών. Αυτές οι στρατηγικές επικεντρώνονται στην χορήγηση υπομονάδων του AChR για την πρόκληση ανοσολογικής ανοχής προκειμένου να βελτιώσουν την εν εξέλιξη νόσο και έχουν φέρει ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Γενικότερα, οι θεραπευτικές πρωτεΐνες παρουσιάζουν περιορισμένο χρόνο ημιζωής στην κυκλοφορία του αίματος λόγω αποικοδόμησης και εκκαθάρισης. Έρευνες έχουν δείξει πως η σύζευξη πρωτεϊνών με μονάδες που προσδένονται στην αλβουμίνη με στόχο την πρόληψη της ενδοκυττάρωσης, ή με πολυμερή που αυξάνουν την υδροδυναμική τους ακτίνα, μπορεί να αυξήσει τον in vivo χρόνο ημιζωής των θεραπευτικών πρωτεϊνών. Σε αυτήν την εργασία, κατασκευάσαμε χιμαιρικές πρωτεΐνες της εξωκυτταρικής περιοχής της α1 υπομονάδας του ανθρώπινου AChR (hα1-ECD), που αποτελεί το κύριο αυτοαντιγόνο στην MG, είτε μέσω γενετικού ανασυνδιασμού με μονάδες ή πεπτίδια πρόσδεσης στην αλβουμίνη (G148-ABD3 και SA06 αντίστοιχα), είτε μέσω χημικής πρόσδεσης με PEG πολυμερή, προκείμενου να εξετάσουμε τα φαρμακοκινητικά τους χαρακτηριστικά σε σύγκριση με την μη τροποποιημένη hα1-ECD. Τα αποτελέσματα μας καταδεικνύουν πως η σύζευξη αυτών των μορίων παρατείνει τον χρόνο ημιζωής της hα1-ECD σε in vivo μοντέλο EAMG με Lewis αρουραίους, ενώ ταυτόχρονα επιτρέπει την διατήρηση της δομικής και λειτουργικής της ακεραιότητας in vitro. Ωστόσο, περισσότερες έρευνες είναι αναγκαίες προκειμένου να βελτιστοποιηθούν τα φαρμακοκινητικά και φαρμακοδυναμικά χαρακτηριστικά της τροποποιημένης hα1-ECD, πριν την κλινική της εφαρμογή ως θεραπεία για την MG. Επιπλέον, παρόμοιες στρατηγικές θα μπορούσαν φανούν χρήσιμες στην ανάπτυξη και βελτιστοποίηση πρωτότυπων αντιγονοειδικών θεραπειών για πρόκληση ανοσολογικής ανοχής σε συγγενείς αυτοάνοσες παθήσεις.","abstract_html":"Η Βαριά Μυασθένεια (MG) είναι μια οργανοειδική, εξαρτώμενη από Τ κύτταρα και καθοδηγούμενη από αντισώματα, αυτοάνοση νόσος με καλά χαρακτηρισμένους αντιγονικούς στόχους και κλινική παθολογία. Τα αυτοαντισώματα στοχεύουν κυρίως εναντίον του υποδοχέα της ακετυλοχολίνης (AChR) και σε λιγότερους ασθενείς εναντίον άλλων συστατικών της νευρομυϊκής σύναψης (NMJ). Η MG χαρακτηρίζεται από την παρεμπόδιση της μετάδοσης του διεγερτικού σήματος και καταστροφή της NMJ από τα αυτοαντισώματα, οδηγώντας σε μυϊκή αδυναμία και κόπωση. Τωρινές θεραπείες για την MG βασίζονται σε μη-ειδικούς ανοσορυθμιστικούς παράγοντες που στοχεύουν στην συμπτωματική ανακούφιση των ασθενών και έχουν αρκετές παρενέργειες. Επομένως, νέες επιστημονικές προσπάθειες πρέπει να στοχεύουν στην ανάπτυξη πρωτότυπων αντιγονοειδικών ανοσοθεραπειών που έχουν ως σκοπό των επαναπρογραμματισμό αυτοδραστικών κυττάρων και επανίδρυση της ανοσολογικής ανοχής απέναντι σε στόχους των αυτοαντισωμάτων. Η πειραματική MG (EAMG) έχει εφαρμοστεί σε ζωικά μοντέλα και έχει χρησιμοποιηθεί για την μελέτη αντιγονοειδικών ανοσοθεραπειών. Αυτές οι στρατηγικές επικεντρώνονται στην χορήγηση υπομονάδων του AChR για την πρόκληση ανοσολογικής ανοχής προκειμένου να βελτιώσουν την εν εξέλιξη νόσο και έχουν φέρει ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Γενικότερα, οι θεραπευτικές πρωτεΐνες παρουσιάζουν περιορισμένο χρόνο ημιζωής στην κυκλοφορία του αίματος λόγω αποικοδόμησης και εκκαθάρισης. Έρευνες έχουν δείξει πως η σύζευξη πρωτεϊνών με μονάδες που προσδένονται στην αλβουμίνη με στόχο την πρόληψη της ενδοκυττάρωσης, ή με πολυμερή που αυξάνουν την υδροδυναμική τους ακτίνα, μπορεί να αυξήσει τον in vivo χρόνο ημιζωής των θεραπευτικών πρωτεϊνών. Σε αυτήν την εργασία, κατασκευάσαμε χιμαιρικές πρωτεΐνες της εξωκυτταρικής περιοχής της α1 υπομονάδας του ανθρώπινου AChR (hα1-ECD), που αποτελεί το κύριο αυτοαντιγόνο στην MG, είτε μέσω γενετικού ανασυνδιασμού με μονάδες ή πεπτίδια πρόσδεσης στην αλβουμίνη (G148-ABD3 και SA06 αντίστοιχα), είτε μέσω χημικής πρόσδεσης με PEG πολυμερή, προκείμενου να εξετάσουμε τα φαρμακοκινητικά τους χαρακτηριστικά σε σύγκριση με την μη τροποποιημένη hα1-ECD. Τα αποτελέσματα μας καταδεικνύουν πως η σύζευξη αυτών των μορίων παρατείνει τον χρόνο ημιζωής της hα1-ECD σε in vivo μοντέλο EAMG με Lewis αρουραίους, ενώ ταυτόχρονα επιτρέπει την διατήρηση της δομικής και λειτουργικής της ακεραιότητας in vitro. Ωστόσο, περισσότερες έρευνες είναι αναγκαίες προκειμένου να βελτιστοποιηθούν τα φαρμακοκινητικά και φαρμακοδυναμικά χαρακτηριστικά της τροποποιημένης hα1-ECD, πριν την κλινική της εφαρμογή ως θεραπεία για την MG. Επιπλέον, παρόμοιες στρατηγικές θα μπορούσαν φανούν χρήσιμες στην ανάπτυξη και βελτιστοποίηση πρωτότυπων αντιγονοειδικών θεραπειών για πρόκληση ανοσολογικής ανοχής σε συγγενείς αυτοάνοσες παθήσεις.","abstract_has_math":false,"creators":["Ντουκάκη Ελένη","Ntoukaki Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:44:49Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2971981"],"render_values":[{"text":"uoadl:2971981","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2971981","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2971981","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2971981","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ντουκάκη Ελένη","Ntoukaki Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2971981","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2971981"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Βαριά Μυασθένεια (MG) είναι μια οργανοειδική, εξαρτώμενη από Τ κύτταρα και καθοδηγούμενη από αντισώματα, αυτοάνοση νόσος με καλά χαρακτηρισμένους αντιγονικούς στόχους και κλινική παθολογία. Τα αυτοαντισώματα στοχεύουν κυρίως εναντίον του υποδοχέα της ακετυλοχολίνης (AChR) και σε λιγότερους ασθενείς εναντίον άλλων συστατικών της νευρομυϊκής σύναψης (NMJ). Η MG χαρακτηρίζεται από την παρεμπόδιση της μετάδοσης του διεγερτικού σήματος και καταστροφή της NMJ από τα αυτοαντισώματα, οδηγώντας σε μυϊκή αδυναμία και κόπωση. Τωρινές θεραπείες για την MG βασίζονται σε μη-ειδικούς ανοσορυθμιστικούς παράγοντες που στοχεύουν στην συμπτωματική ανακούφιση των ασθενών και έχουν αρκετές παρενέργειες. Επομένως, νέες επιστημονικές προσπάθειες πρέπει να στοχεύουν στην ανάπτυξη πρωτότυπων αντιγονοειδικών ανοσοθεραπειών που έχουν ως σκοπό των επαναπρογραμματισμό αυτοδραστικών κυττάρων και επανίδρυση της ανοσολογικής ανοχής απέναντι σε στόχους των αυτοαντισωμάτων. Η πειραματική MG (EAMG) έχει εφαρμοστεί σε ζωικά μοντέλα και έχει χρησιμοποιηθεί για την μελέτη αντιγονοειδικών ανοσοθεραπειών. Αυτές οι στρατηγικές επικεντρώνονται στην χορήγηση υπομονάδων του AChR για την πρόκληση ανοσολογικής ανοχής προκειμένου να βελτιώσουν την εν εξέλιξη νόσο και έχουν φέρει ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Γενικότερα, οι θεραπευτικές πρωτεΐνες παρουσιάζουν περιορισμένο χρόνο ημιζωής στην κυκλοφορία του αίματος λόγω αποικοδόμησης και εκκαθάρισης. Έρευνες έχουν δείξει πως η σύζευξη πρωτεϊνών με μονάδες που προσδένονται στην αλβουμίνη με στόχο την πρόληψη της ενδοκυττάρωσης, ή με πολυμερή που αυξάνουν την υδροδυναμική τους ακτίνα, μπορεί να αυξήσει τον in vivo χρόνο ημιζωής των θεραπευτικών πρωτεϊνών. Σε αυτήν την εργασία, κατασκευάσαμε χιμαιρικές πρωτεΐνες της εξωκυτταρικής περιοχής της α1 υπομονάδας του ανθρώπινου AChR (hα1-ECD), που αποτελεί το κύριο αυτοαντιγόνο στην MG, είτε μέσω γενετικού ανασυνδιασμού με μονάδες ή πεπτίδια πρόσδεσης στην αλβουμίνη (G148-ABD3 και SA06 αντίστοιχα), είτε μέσω χημικής πρόσδεσης με PEG πολυμερή, προκείμενου να εξετάσουμε τα φαρμακοκινητικά τους χαρακτηριστικά σε σύγκριση με την μη τροποποιημένη hα1-ECD. Τα αποτελέσματα μας καταδεικνύουν πως η σύζευξη αυτών των μορίων παρατείνει τον χρόνο ημιζωής της hα1-ECD σε in vivo μοντέλο EAMG με Lewis αρουραίους, ενώ ταυτόχρονα επιτρέπει την διατήρηση της δομικής και λειτουργικής της ακεραιότητας in vitro. Ωστόσο, περισσότερες έρευνες είναι αναγκαίες προκειμένου να βελτιστοποιηθούν τα φαρμακοκινητικά και φαρμακοδυναμικά χαρακτηριστικά της τροποποιημένης hα1-ECD, πριν την κλινική της εφαρμογή ως θεραπεία για την MG. Επιπλέον, παρόμοιες στρατηγικές θα μπορούσαν φανούν χρήσιμες στην ανάπτυξη και βελτιστοποίηση πρωτότυπων αντιγονοειδικών θεραπειών για πρόκληση ανοσολογικής ανοχής σε συγγενείς αυτοάνοσες παθήσεις.","Myasthenia Gravis (MG) is an organ specific antibody mediated T-cell dependent autoimmune disease with well characterized antigenic targets and clinical pathology. Autoantibodies are directed mainly against the acetylcholine receptor (AChR), and in fewer patients against other components of the neuromuscular junction (NMJ). MG is characterized by impaired excitatory signal transmission and destruction of the NMJ by the autoantibodies, leading to muscle weakness and fatigue. Current MG treatments are based on non-specific immunomodulatory agents that focus on symptomatic relief and can have several side effects. Thus, new scientific endeavors should focus on the generation of novel antigen-specific immunotherapies that aim on autoreactive cell re-programming and tolerance re-establishment towards autoantibody targets. Experimental myasthenia gravis (EAMG) animal models have been used for the study of antigen-specific immunotherapies. These strategies mainly involve the tolerogenic administration of AChR subunits to ameliorate ongoing disease and have provided encouraging results. In general, biotherapeutics exhibit a limited serum half-life due to degradation and clearance. Research has shown that linkage of proteins in albumin binding moieties to prevent endocytosis, or polymeric molecules that increase their hydrodynamic radius, can extend the in vivo half-life of biotherapeutics. In this project, we have engineered constructs of the main MG autoantigen, the human AChR α1 subunit extracellular domain (hα1-ECD) fused with an albumin binding domain or peptide (G148-ABD3 and SA06 respectively), or PEG units, to examine their pharmacokinetics compared to unmodified hα1-ECD. Our data showed that conjugation of these moieties extends the in vivo half-life of hα1-ECD in EAMG Lewis rats, while retaining in vitro structural and functional integrity. Nevertheless, further research is needed to optimize the pharmacokinetics and pharmacodynamics of modified hα1-ECD as a therapeutic agent in MG, before proceeding to clinical applications. Also, such strategies could prove beneficial for the generation and optimization of novel antigen-specific tolerance-inducing immunotherapies in other related autoimmune diseases."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Investigation of AChR chimeric constructs with improved pharmacokinetics as a novel treatment for Myasthenia Gravis"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ντουκάκη Ελένη","Ntoukaki Eleni"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Η Βαριά Μυασθένεια (MG) είναι μια οργανοειδική, εξαρτώμενη από Τ κύτταρα και καθοδηγούμενη από αντισώματα, αυτοάνοση νόσος με καλά χαρακτηρισμένους αντιγονικούς στόχους και κλινική παθολογία. Τα αυτοαντισώματα στοχεύουν κυρίως εναντίον του υποδοχέα της ακετυλοχολίνης (AChR) και σε λιγότερους ασθενείς εναντίον άλλων συστατικών της νευρομυϊκής σύναψης (NMJ). Η MG χαρακτηρίζεται από την παρεμπόδιση της μετάδοσης του διεγερτικού σήματος και καταστροφή της NMJ από τα αυτοαντισώματα, οδηγώντας σε μυϊκή αδυναμία και κόπωση. Τωρινές θεραπείες για την MG βασίζονται σε μη-ειδικούς ανοσορυθμιστικούς παράγοντες που στοχεύουν στην συμπτωματική ανακούφιση των ασθενών και έχουν αρκετές παρενέργειες. Επομένως, νέες επιστημονικές προσπάθειες πρέπει να στοχεύουν στην ανάπτυξη πρωτότυπων αντιγονοειδικών ανοσοθεραπειών που έχουν ως σκοπό των επαναπρογραμματισμό αυτοδραστικών κυττάρων και επανίδρυση της ανοσολογικής ανοχής απέναντι σε στόχους των αυτοαντισωμάτων. Η πειραματική MG (EAMG) έχει εφαρμοστεί σε ζωικά μοντέλα και έχει χρησιμοποιηθεί για την μελέτη αντιγονοειδικών ανοσοθεραπειών. Αυτές οι στρατηγικές επικεντρώνονται στην χορήγηση υπομονάδων του AChR για την πρόκληση ανοσολογικής ανοχής προκειμένου να βελτιώσουν την εν εξέλιξη νόσο και έχουν φέρει ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Γενικότερα, οι θεραπευτικές πρωτεΐνες παρουσιάζουν περιορισμένο χρόνο ημιζωής στην κυκλοφορία του αίματος λόγω αποικοδόμησης και εκκαθάρισης. Έρευνες έχουν δείξει πως η σύζευξη πρωτεϊνών με μονάδες που προσδένονται στην αλβουμίνη με στόχο την πρόληψη της ενδοκυττάρωσης, ή με πολυμερή που αυξάνουν την υδροδυναμική τους ακτίνα, μπορεί να αυξήσει τον in vivo χρόνο ημιζωής των θεραπευτικών πρωτεϊνών. Σε αυτήν την εργασία, κατασκευάσαμε χιμαιρικές πρωτεΐνες της εξωκυτταρικής περιοχής της α1 υπομονάδας του ανθρώπινου AChR (hα1-ECD), που αποτελεί το κύριο αυτοαντιγόνο στην MG, είτε μέσω γενετικού ανασυνδιασμού με μονάδες ή πεπτίδια πρόσδεσης στην αλβουμίνη (G148-ABD3 και SA06 αντίστοιχα), είτε μέσω χημικής πρόσδεσης με PEG πολυμερή, προκείμενου να εξετάσουμε τα φαρμακοκινητικά τους χαρακτηριστικά σε σύγκριση με την μη τροποποιημένη hα1-ECD. Τα αποτελέσματα μας καταδεικνύουν πως η σύζευξη αυτών των μορίων παρατείνει τον χρόνο ημιζωής της hα1-ECD σε in vivo μοντέλο EAMG με Lewis αρουραίους, ενώ ταυτόχρονα επιτρέπει την διατήρηση της δομικής και λειτουργικής της ακεραιότητας in vitro. Ωστόσο, περισσότερες έρευνες είναι αναγκαίες προκειμένου να βελτιστοποιηθούν τα φαρμακοκινητικά και φαρμακοδυναμικά χαρακτηριστικά της τροποποιημένης hα1-ECD, πριν την κλινική της εφαρμογή ως θεραπεία για την MG. Επιπλέον, παρόμοιες στρατηγικές θα μπορούσαν φανούν χρήσιμες στην ανάπτυξη και βελτιστοποίηση πρωτότυπων αντιγονοειδικών θεραπειών για πρόκληση ανοσολογικής ανοχής σε συγγενείς αυτοάνοσες παθήσεις.","Myasthenia Gravis (MG) is an organ specific antibody mediated T-cell dependent autoimmune disease with well characterized antigenic targets and clinical pathology. Autoantibodies are directed mainly against the acetylcholine receptor (AChR), and in fewer patients against other components of the neuromuscular junction (NMJ). MG is characterized by impaired excitatory signal transmission and destruction of the NMJ by the autoantibodies, leading to muscle weakness and fatigue. Current MG treatments are based on non-specific immunomodulatory agents that focus on symptomatic relief and can have several side effects. Thus, new scientific endeavors should focus on the generation of novel antigen-specific immunotherapies that aim on autoreactive cell re-programming and tolerance re-establishment towards autoantibody targets. Experimental myasthenia gravis (EAMG) animal models have been used for the study of antigen-specific immunotherapies. These strategies mainly involve the tolerogenic administration of AChR subunits to ameliorate ongoing disease and have provided encouraging results. In general, biotherapeutics exhibit a limited serum half-life due to degradation and clearance. Research has shown that linkage of proteins in albumin binding moieties to prevent endocytosis, or polymeric molecules that increase their hydrodynamic radius, can extend the in vivo half-life of biotherapeutics. In this project, we have engineered constructs of the main MG autoantigen, the human AChR α1 subunit extracellular domain (hα1-ECD) fused with an albumin binding domain or peptide (G148-ABD3 and SA06 respectively), or PEG units, to examine their pharmacokinetics compared to unmodified hα1-ECD. Our data showed that conjugation of these moieties extends the in vivo half-life of hα1-ECD in EAMG Lewis rats, while retaining in vitro structural and functional integrity. Nevertheless, further research is needed to optimize the pharmacokinetics and pharmacodynamics of modified hα1-ECD as a therapeutic agent in MG, before proceeding to clinical applications. Also, such strategies could prove beneficial for the generation and optimization of novel antigen-specific tolerance-inducing immunotherapies in other related autoimmune diseases."],"dc:identifier":["uoadl:2971981","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2971981"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Investigation of AChR chimeric constructs with improved pharmacokinetics as a novel treatment for Myasthenia Gravis"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:49Z"}