{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2972384"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2972384","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη της αποθάρρυνσης, των στενών διαπροσωπικών σχέσεων με τους λειτουργούς υγείας και της κοινωνικής υποστήριξης σε ογκολογικούς ασθενείς.","abstract":"Σκοπός: Η αποθάρρυνση είναι ένα σύνδρομο υπαρξιακής δυσφορίας που χαρακτηρίζεται από συμπτώματα όπως αβοηθητότητα, απώλεια νοήματος, σκοπού και ελπίδας, αίσθημα εγκλωβισμού, προσωπικής αποτυχίας και δυσκολία να αντεπεξέλθει κάποιος στις αντιξοότητες. Η παρούσα μελέτη θα διερευνήσει τη σχέση της αποθάρρυνσης με την κοινωνική υποστήριξη και τις στενές διαπροσωπικές σχέσεις με τους λειτουργούς υγείας σε ασθενείς με καρκίνο. Μέθοδοι: Διενεργήσαμε μία μελέτη παρατήρησης, προοπτική, εγκάρσιας τομής με βολικό δείγμα 150 εξωτερικών και νοσηλευόμενων ασθενών, άνω των 18 ετών, δύο Νοσοκομείων. Για κάθε ασθενή συγκεντρώθηκαν προσωπικά και ιατρικά δεδομένα και διανεμήθηκαν αυτοσυμπληρούμενα ψυχομετρικά εργαλεία για την αξιολόγηση της αποθάρρυνσης(Κλίμακα Αποθάρρυνσης DS-II), της κοινωνικής υποστήριξης (Κλίμακα Κοινωνικής Υποστήριξης MOS), και των στενών διαπροσωπικών σχέσεων με τους λειτουργούς υγείας (Κλίμακα Εμπειριών στις Στενές Διαπροσωπικές Σχέσεις ECRSHORT-FORMSCALE). . Αποτελέσματα: Στο δείγμα των 150 ασθενών που συμμετείχαν, η μέση ηλικία ήταν τα 62 έτη (20-85 έτη), οι 89 (59,3%) ήταν γυναίκες. Το 33% είχε εντόπιση νόσου στο μαστό, το 24% στο γαστρεντερικό και το 15% στον πνεύμονα. Στη μονοπαραγοντική ανάλυση, βρέθηκε ότι οι γυναίκες παρουσίαζαν υψηλότερα επίπεδα στον παράγοντα «DS-II-Δυσφορία» με στατιστικά σημαντική διαφορά (p=0,058 ). Επίσης ο παράγοντας «DS-II-Δυσφορία» παρουσίαζε στατιστικά σημαντική θετική συσχέτιση με την ηλικία (p=0,016). Η πολλαπλή γραμμική παλινδρόμηση ανέδειξε στατιστικά σημαντική επίδραση του παράγοντα «ECR-Δυσφορία με την Εγγύτητα» με τον παράγοντα «DS-II-Νόημα και Σκοπός» (p=0,011, R2=9,3%) και τον παράγοντα «DS-II-Δυσφορία» (p<0,001, R2=12,1%). Επίσης στατιστικά σημαντική ήταν η επίδραση του παράγοντα «ECR-άγχος» με τον «DS-II-Νόημα και Σκοπός» (p=0,055, R2=2,7%) και τον «DS-II-Δυσφορία» (p<0,054, R2=2,4%). Δεν αναδείχθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση της αποθάρρυνσης με τις στενές διαπροσωπικές σχέσεις αποφευκτικού τύπου και με την κοινωνική υποστήριξη. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν σημαντική επίδραση ως προς την αποθάρρυνση σε άτομα του αγχώδους τύπου και του τύπου που εμφανίζει δυσφορία με την στενή επαφή στις διαπροσωπικές σχέσεις με τους λειτουργούς υγείας. Ο εντοπισμός του τύπου στενών διαπροσωπικών σχέσεων που διαμορφώνουν οι ογκολογικοί ασθενείς και η κατάλληλη αντιμετώπιση ενδέχεται να περιορίσουν την υπαρξιακή δυσφορία που παρουσιάζεται με την μορφή της αποθάρρυνσης σε ασθενείς με καρκίνο.","abstract_html":"Σκοπός: Η αποθάρρυνση είναι ένα σύνδρομο υπαρξιακής δυσφορίας που χαρακτηρίζεται από συμπτώματα όπως αβοηθητότητα, απώλεια νοήματος, σκοπού και ελπίδας, αίσθημα εγκλωβισμού, προσωπικής αποτυχίας και δυσκολία να αντεπεξέλθει κάποιος στις αντιξοότητες. Η παρούσα μελέτη θα διερευνήσει τη σχέση της αποθάρρυνσης με την κοινωνική υποστήριξη και τις στενές διαπροσωπικές σχέσεις με τους λειτουργούς υγείας σε ασθενείς με καρκίνο. Μέθοδοι: Διενεργήσαμε μία μελέτη παρατήρησης, προοπτική, εγκάρσιας τομής με βολικό δείγμα 150 εξωτερικών και νοσηλευόμενων ασθενών, άνω των 18 ετών, δύο Νοσοκομείων. Για κάθε ασθενή συγκεντρώθηκαν προσωπικά και ιατρικά δεδομένα και διανεμήθηκαν αυτοσυμπληρούμενα ψυχομετρικά εργαλεία για την αξιολόγηση της αποθάρρυνσης(Κλίμακα Αποθάρρυνσης DS-II), της κοινωνικής υποστήριξης (Κλίμακα Κοινωνικής Υποστήριξης MOS), και των στενών διαπροσωπικών σχέσεων με τους λειτουργούς υγείας (Κλίμακα Εμπειριών στις Στενές Διαπροσωπικές Σχέσεις ECRSHORT-FORMSCALE). . Αποτελέσματα: Στο δείγμα των 150 ασθενών που συμμετείχαν, η μέση ηλικία ήταν τα 62 έτη (20-85 έτη), οι 89 (59,3%) ήταν γυναίκες. Το 33% είχε εντόπιση νόσου στο μαστό, το 24% στο γαστρεντερικό και το 15% στον πνεύμονα. Στη μονοπαραγοντική ανάλυση, βρέθηκε ότι οι γυναίκες παρουσίαζαν υψηλότερα επίπεδα στον παράγοντα «DS-II-Δυσφορία» με στατιστικά σημαντική διαφορά (p=0,058 ). Επίσης ο παράγοντας «DS-II-Δυσφορία» παρουσίαζε στατιστικά σημαντική θετική συσχέτιση με την ηλικία (p=0,016). Η πολλαπλή γραμμική παλινδρόμηση ανέδειξε στατιστικά σημαντική επίδραση του παράγοντα «ECR-Δυσφορία με την Εγγύτητα» με τον παράγοντα «DS-II-Νόημα και Σκοπός» (p=0,011, R2=9,3%) και τον παράγοντα «DS-II-Δυσφορία» (p&lt;0,001, R2=12,1%). Επίσης στατιστικά σημαντική ήταν η επίδραση του παράγοντα «ECR-άγχος» με τον «DS-II-Νόημα και Σκοπός» (p=0,055, R2=2,7%) και τον «DS-II-Δυσφορία» (p&lt;0,054, R2=2,4%). Δεν αναδείχθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση της αποθάρρυνσης με τις στενές διαπροσωπικές σχέσεις αποφευκτικού τύπου και με την κοινωνική υποστήριξη. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν σημαντική επίδραση ως προς την αποθάρρυνση σε άτομα του αγχώδους τύπου και του τύπου που εμφανίζει δυσφορία με την στενή επαφή στις διαπροσωπικές σχέσεις με τους λειτουργούς υγείας. Ο εντοπισμός του τύπου στενών διαπροσωπικών σχέσεων που διαμορφώνουν οι ογκολογικοί ασθενείς και η κατάλληλη αντιμετώπιση ενδέχεται να περιορίσουν την υπαρξιακή δυσφορία που παρουσιάζεται με την μορφή της αποθάρρυνσης σε ασθενείς με καρκίνο.","abstract_has_math":false,"creators":["Χατζηγεωργίου Ευάγγελος","Chatzigeorgiou Evangelos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:44:54Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2972384"],"render_values":[{"text":"uoadl:2972384","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2972384","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2972384","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2972384","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χατζηγεωργίου Ευάγγελος","Chatzigeorgiou Evangelos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2972384","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2972384"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Η αποθάρρυνση είναι ένα σύνδρομο υπαρξιακής δυσφορίας που χαρακτηρίζεται από συμπτώματα όπως αβοηθητότητα, απώλεια νοήματος, σκοπού και ελπίδας, αίσθημα εγκλωβισμού, προσωπικής αποτυχίας και δυσκολία να αντεπεξέλθει κάποιος στις αντιξοότητες. Η παρούσα μελέτη θα διερευνήσει τη σχέση της αποθάρρυνσης με την κοινωνική υποστήριξη και τις στενές διαπροσωπικές σχέσεις με τους λειτουργούς υγείας σε ασθενείς με καρκίνο. Μέθοδοι: Διενεργήσαμε μία μελέτη παρατήρησης, προοπτική, εγκάρσιας τομής με βολικό δείγμα 150 εξωτερικών και νοσηλευόμενων ασθενών, άνω των 18 ετών, δύο Νοσοκομείων. Για κάθε ασθενή συγκεντρώθηκαν προσωπικά και ιατρικά δεδομένα και διανεμήθηκαν αυτοσυμπληρούμενα ψυχομετρικά εργαλεία για την αξιολόγηση της αποθάρρυνσης(Κλίμακα Αποθάρρυνσης DS-II), της κοινωνικής υποστήριξης (Κλίμακα Κοινωνικής Υποστήριξης MOS), και των στενών διαπροσωπικών σχέσεων με τους λειτουργούς υγείας (Κλίμακα Εμπειριών στις Στενές Διαπροσωπικές Σχέσεις ECRSHORT-FORMSCALE). . Αποτελέσματα: Στο δείγμα των 150 ασθενών που συμμετείχαν, η μέση ηλικία ήταν τα 62 έτη (20-85 έτη), οι 89 (59,3%) ήταν γυναίκες. Το 33% είχε εντόπιση νόσου στο μαστό, το 24% στο γαστρεντερικό και το 15% στον πνεύμονα. Στη μονοπαραγοντική ανάλυση, βρέθηκε ότι οι γυναίκες παρουσίαζαν υψηλότερα επίπεδα στον παράγοντα «DS-II-Δυσφορία» με στατιστικά σημαντική διαφορά (p=0,058 ). Επίσης ο παράγοντας «DS-II-Δυσφορία» παρουσίαζε στατιστικά σημαντική θετική συσχέτιση με την ηλικία (p=0,016). Η πολλαπλή γραμμική παλινδρόμηση ανέδειξε στατιστικά σημαντική επίδραση του παράγοντα «ECR-Δυσφορία με την Εγγύτητα» με τον παράγοντα «DS-II-Νόημα και Σκοπός» (p=0,011, R2=9,3%) και τον παράγοντα «DS-II-Δυσφορία» (p<0,001, R2=12,1%). Επίσης στατιστικά σημαντική ήταν η επίδραση του παράγοντα «ECR-άγχος» με τον «DS-II-Νόημα και Σκοπός» (p=0,055, R2=2,7%) και τον «DS-II-Δυσφορία» (p<0,054, R2=2,4%). Δεν αναδείχθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση της αποθάρρυνσης με τις στενές διαπροσωπικές σχέσεις αποφευκτικού τύπου και με την κοινωνική υποστήριξη. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν σημαντική επίδραση ως προς την αποθάρρυνση σε άτομα του αγχώδους τύπου και του τύπου που εμφανίζει δυσφορία με την στενή επαφή στις διαπροσωπικές σχέσεις με τους λειτουργούς υγείας. Ο εντοπισμός του τύπου στενών διαπροσωπικών σχέσεων που διαμορφώνουν οι ογκολογικοί ασθενείς και η κατάλληλη αντιμετώπιση ενδέχεται να περιορίσουν την υπαρξιακή δυσφορία που παρουσιάζεται με την μορφή της αποθάρρυνσης σε ασθενείς με καρκίνο.","Aim: Demoralization is a syndrome of existential distress characterized by symptoms of helplessness, hopelessness, loss of meaning and purpose, personal failure and difficulty coping. This study will explore the correlation between demoralization, social support, and attachment with health care providers in patients with cancer. Methods: We contacted an observational prospective cross-sectional study with a convenience sample of 150 inpatients and outpatients, over 18 years old, in two hospitals. For each patient personal and medical data were collected. We distributed the Greek versions of self-administered psychometric instruments for the evaluation of demoralization (Demoralization Scale II), attachment with health care providers (ECRSHORT-FORMSCALE) and social support (MOS). Results: In our sample of 150 patients the mean age was 62 years (20-85 years), 89 (59,3%) were women. 33% had breast, 24% gastrointestinal and 15% lung cancer. Women had higher levels of DS-II factor 2 with statistically significant difference (p=0,058). Also, DS-II factor 2 had positive statistically significant correlation with age (p=0,016). Multiple linear regression showed statistically significant impact of factor ECR-discomfort with DS-II factor 1 (p=0,011, R2=9,3%) and DS-II factor 2(p<0,001, R2=12,1%). In addition, the impact of factor ECR-anxiety to DS-II factor 1 (p=0,055, R2=2,7%) and DS-II factor 2(p<0,054, R2=2,4%) was statistically significant too. No correlation was found between demoralization and social support. Conclusions: The results reveal that demoralization is affected in patients with anxious and discomfort attachment to health care providers. Prompt identification of attachment pattern in oncologic patients could decrease the existential distress in the form of demoralization that these patients experience."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη της αποθάρρυνσης, των στενών διαπροσωπικών σχέσεων με τους λειτουργούς υγείας και της κοινωνικής υποστήριξης σε ογκολογικούς ασθενείς."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χατζηγεωργίου Ευάγγελος","Chatzigeorgiou Evangelos"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Σκοπός: Η αποθάρρυνση είναι ένα σύνδρομο υπαρξιακής δυσφορίας που χαρακτηρίζεται από συμπτώματα όπως αβοηθητότητα, απώλεια νοήματος, σκοπού και ελπίδας, αίσθημα εγκλωβισμού, προσωπικής αποτυχίας και δυσκολία να αντεπεξέλθει κάποιος στις αντιξοότητες. Η παρούσα μελέτη θα διερευνήσει τη σχέση της αποθάρρυνσης με την κοινωνική υποστήριξη και τις στενές διαπροσωπικές σχέσεις με τους λειτουργούς υγείας σε ασθενείς με καρκίνο. Μέθοδοι: Διενεργήσαμε μία μελέτη παρατήρησης, προοπτική, εγκάρσιας τομής με βολικό δείγμα 150 εξωτερικών και νοσηλευόμενων ασθενών, άνω των 18 ετών, δύο Νοσοκομείων. Για κάθε ασθενή συγκεντρώθηκαν προσωπικά και ιατρικά δεδομένα και διανεμήθηκαν αυτοσυμπληρούμενα ψυχομετρικά εργαλεία για την αξιολόγηση της αποθάρρυνσης(Κλίμακα Αποθάρρυνσης DS-II), της κοινωνικής υποστήριξης (Κλίμακα Κοινωνικής Υποστήριξης MOS), και των στενών διαπροσωπικών σχέσεων με τους λειτουργούς υγείας (Κλίμακα Εμπειριών στις Στενές Διαπροσωπικές Σχέσεις ECRSHORT-FORMSCALE). . Αποτελέσματα: Στο δείγμα των 150 ασθενών που συμμετείχαν, η μέση ηλικία ήταν τα 62 έτη (20-85 έτη), οι 89 (59,3%) ήταν γυναίκες. Το 33% είχε εντόπιση νόσου στο μαστό, το 24% στο γαστρεντερικό και το 15% στον πνεύμονα. Στη μονοπαραγοντική ανάλυση, βρέθηκε ότι οι γυναίκες παρουσίαζαν υψηλότερα επίπεδα στον παράγοντα «DS-II-Δυσφορία» με στατιστικά σημαντική διαφορά (p=0,058 ). Επίσης ο παράγοντας «DS-II-Δυσφορία» παρουσίαζε στατιστικά σημαντική θετική συσχέτιση με την ηλικία (p=0,016). Η πολλαπλή γραμμική παλινδρόμηση ανέδειξε στατιστικά σημαντική επίδραση του παράγοντα «ECR-Δυσφορία με την Εγγύτητα» με τον παράγοντα «DS-II-Νόημα και Σκοπός» (p=0,011, R2=9,3%) και τον παράγοντα «DS-II-Δυσφορία» (p<0,001, R2=12,1%). Επίσης στατιστικά σημαντική ήταν η επίδραση του παράγοντα «ECR-άγχος» με τον «DS-II-Νόημα και Σκοπός» (p=0,055, R2=2,7%) και τον «DS-II-Δυσφορία» (p<0,054, R2=2,4%). Δεν αναδείχθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση της αποθάρρυνσης με τις στενές διαπροσωπικές σχέσεις αποφευκτικού τύπου και με την κοινωνική υποστήριξη. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν σημαντική επίδραση ως προς την αποθάρρυνση σε άτομα του αγχώδους τύπου και του τύπου που εμφανίζει δυσφορία με την στενή επαφή στις διαπροσωπικές σχέσεις με τους λειτουργούς υγείας. Ο εντοπισμός του τύπου στενών διαπροσωπικών σχέσεων που διαμορφώνουν οι ογκολογικοί ασθενείς και η κατάλληλη αντιμετώπιση ενδέχεται να περιορίσουν την υπαρξιακή δυσφορία που παρουσιάζεται με την μορφή της αποθάρρυνσης σε ασθενείς με καρκίνο.","Aim: Demoralization is a syndrome of existential distress characterized by symptoms of helplessness, hopelessness, loss of meaning and purpose, personal failure and difficulty coping. This study will explore the correlation between demoralization, social support, and attachment with health care providers in patients with cancer. Methods: We contacted an observational prospective cross-sectional study with a convenience sample of 150 inpatients and outpatients, over 18 years old, in two hospitals. For each patient personal and medical data were collected. We distributed the Greek versions of self-administered psychometric instruments for the evaluation of demoralization (Demoralization Scale II), attachment with health care providers (ECRSHORT-FORMSCALE) and social support (MOS). Results: In our sample of 150 patients the mean age was 62 years (20-85 years), 89 (59,3%) were women. 33% had breast, 24% gastrointestinal and 15% lung cancer. Women had higher levels of DS-II factor 2 with statistically significant difference (p=0,058). Also, DS-II factor 2 had positive statistically significant correlation with age (p=0,016). Multiple linear regression showed statistically significant impact of factor ECR-discomfort with DS-II factor 1 (p=0,011, R2=9,3%) and DS-II factor 2(p<0,001, R2=12,1%). In addition, the impact of factor ECR-anxiety to DS-II factor 1 (p=0,055, R2=2,7%) and DS-II factor 2(p<0,054, R2=2,4%) was statistically significant too. No correlation was found between demoralization and social support. Conclusions: The results reveal that demoralization is affected in patients with anxious and discomfort attachment to health care providers. Prompt identification of attachment pattern in oncologic patients could decrease the existential distress in the form of demoralization that these patients experience."],"dc:identifier":["uoadl:2972384","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2972384"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μελέτη της αποθάρρυνσης, των στενών διαπροσωπικών σχέσεων με τους λειτουργούς υγείας και της κοινωνικής υποστήριξης σε ογκολογικούς ασθενείς."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:54Z"}