{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2972424"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2972424","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"\"Σύγχρονες εξελίξεις στην προστασία των πολιτιστικών αγαθών. Προκλήσεις και προοπτικές σε εθνικό και διεθνές επίπεδο\"","abstract":"Τα πολιτιστικά αγαθά αποτελούν μαρτυρία της ανθρώπινης εξέλιξης, υλική έκφραση της δημιουργίας ατόμων, ομάδων και κοινωνιών με συμβολική σημασία, καλλιτεχνική διάσταση και πολιτιστική αξία που απορρέουν ή εκφράζουν πολιτιστικές ταυτότητες. Αγαθά που «κληρονομούμε» από τους προγόνους και ως «θεματοφύλακες» οφείλουμε να διαφυλάξουμε και να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές. Η σκόπιμη καταστροφή εκατοντάδων ιστορικών μνημείων, θρησκευτικών χώρων και άλλων στοιχείων της πολιτιστικής κληρονομιάς στην Κύπρο και την πρώην Γιουγκοσλαβία, που έλαβε το χαρακτήρα πολιτιστικής γενοκτονίας, και πρόσφατα στο Κόσσοβο, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία και το Μάλι, οι λεηλασίες σε μουσεία και άλλους πολιτιστικούς χώρους κατά τη διάρκεια ένοπλων συρράξεων, και από την άλλη πλευρά, η κατεδάφιση πολιτιστικών αγαθών στο όνομα της θρησκευτικής καθαρότητας- όπως οι Βούδες του Μπαμιγιάν στο Αφγανιστάν, αλλά και λιγότερο γνωστά ‘θύματα’ στη Σαουδική Αραβία και αλλού-, παράλληλα με το πάγιο αίτημα της Νεφερτίτης, των Μαρμάρων του Παρθενώνα και των ‘πατρογονικών πνευμάτων’ των αυτοχθόνων να επιστρέψουν στον τόπο τους, σηματοδοτούν τον αφετηριακό προβληματισμό της παρούσας διπλωματικής εργασίας. Στις περιπτώσεις αυτές, η κλασσική αντίληψη της προστασίας των υλικών στοιχείων του πολιτισμού, που θέτει το κυρίαρχο κράτος στο επίκεντρο της πολιτιστικής προστασίας αναμετράται με το άτομο ως φορέα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, σηματοδοτεί το πέρασμα στην ανθρώπινη διάσταση της σύγχρονης πολιτιστικής προστασίας. Έναν νέο τρόπο προσέγγισης της προστασίας των πολιτιστικών αγαθών που επανατοποθετεί ουσιαστικά το πολιτιστικό αγαθό στο φυσικό περιβάλλον του, ως αφήγημα της ανθρώπινης δημιουργίας, εξέλιξης και ιστορίας και τελικά στοιχείο της ταυτότητας κάθε ατόμου, ομάδας, λαού, αλλά και της ανθρωπότητας, επιβεβαιώνοντας ότι ο πολιτισμός αποτελεί συστατικό στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης. Μέσα από την επαναπροσέγγιση της διεθνούς προστασίας των πολιτιστικών αγαθών, το κράτος δεν περιθωριοποιείται. Αντιθέτως, καλείται και αναγκάζεται να διαδραματίσει ενεργό ρόλο, υλοποιώντας την υποχρέωση που έχει αναλάβει για την προστασία των πολιτιστικών αγαθών στο έδαφός του, αλλά και εκτός αυτού π.χ.στο διεθνή βυθό, διαφυλάσσοντας τον πλουραλισμό της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς με τελικό αποδέκτη την ανθρωπότητα στο σύνολό της και τις μελλοντικές γενιές. Η προστασία των πολιτιστικών αγαθών κατά τη διάρκεια ένοπλης σύρραξης προηγήθηκε χρονικά της γενικής προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς, με στόχο την διαφύλαξη της κληρονομιάς της ανθρωπότητας, παράγοντα ενίσχυσης της μεταπολεμικής ειρήνης και ανάπτυξης. Η αυξημένη ανάγκη προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς οδήγησε σ’ ένα σύνθετο πλέγμα συμβατικών και εθιμικών κανόνων, όπου οι υποχρεώσεις διαβαθμίζονται ανάλογα με τη σημασία του εκάστοτε αγαθού. Επιπρόσθετα, ο προσδιορισμός των πολιτιστικών αγαθών έθεσε τις βάσεις για τον εννοιολογικό προσδιορισμό τους στο σύγχρονο διεθνές δίκαιο. Παρά την ύπαρξη κανόνων, ωστόσο, δεν υπάρχει εμπόλεμη σύγκρουση χωρίς βλάβη ή απώλεια πολιτιστικών αγαθών. Αξίζει να σημειωθεί παρά την ετοιμότητα της UNESCO να αναλάβει δράση, ότι η αποστολή ad hoc επιτόπιων επιτροπών εμπειρογνωμόνων αποτελεί συνάρτηση της συναίνεσης του κράτους, των δεδομένων δυνατοτήτων του οργανισμού αλλά και των συνθηκών ασφαλείας στο πεδίο. Στο πλαίσιο αυτό, σημαντικός είναι και ο ρόλος ειδικευμένων ΜΚΟ, όπως του ICOM ICOMOS, και της Διεθνούς Επιτροπής Κυανούς Ασπίδας, που έχει αποκτήσει συμβουλευτικό ρόλο με το Δεύτερο Πρωτόκολλο της Χάγης, καθώς πραγματοποιούν επισκέψεις στο πεδίο ενισχύοντας την διεθνή πληροφόρηση για την κατάσταση των πολιτιστικών μνημείων εν καιρώ πολέμου, και αναλαμβάνουν δράση για την υλοποίηση έργων αποκατάστασης. Η υποχρέωση επανόρθωσης αποτελεί άμεση συνέπεια της έγερσης της διεθνούς ευθύνης για παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, καθώς η υλοποίησή της παραμένει μία από της μεγαλύτερες προκλήσεις στο πεδίο του διεθνούς δικαίου. Η αναγόρευση της καταστροφής ή βλάβης των πολιτιστικών αγαθών σε έγκλημα πολέμου ή έγκλημα κατά της ανθρωπότητας όταν οι εν λόγω ενέργειες στρέφονται κατά συγκεκριμένων πληθυσμιακών ομάδων, έχουν ενισχύσει σημαντικά την προστασία των πολιτιστικών αγαθών, ενώ επιβεβαιώνουν την αμφίδρομη σχέση αγαθών και ανθρώπου. Ο «εξανθρωπισμός» του διεθνούς δικαίου επηρέασε καταλυτικά και την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Μέσα από τη μελέτη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του ανθρωπιστικού δικαίου, αποτυπώθηκε η αμφίδρομη σχέση προστασίας ατόμου και «πολιτιστικών αγαθών». Έτσι, στην ‘νέα ανθρωπιστική τάξη, το άτομο από ωφελούμενο της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς μετατρέπεται σε ενεργό δρώντα στο πεδίο του διεθνούς δικαίου. Επιφορτίζεται έτσι με δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς....","abstract_html":"Τα πολιτιστικά αγαθά αποτελούν μαρτυρία της ανθρώπινης εξέλιξης, υλική έκφραση της δημιουργίας ατόμων, ομάδων και κοινωνιών με συμβολική σημασία, καλλιτεχνική διάσταση και πολιτιστική αξία που απορρέουν ή εκφράζουν πολιτιστικές ταυτότητες. Αγαθά που «κληρονομούμε» από τους προγόνους και ως «θεματοφύλακες» οφείλουμε να διαφυλάξουμε και να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές. Η σκόπιμη καταστροφή εκατοντάδων ιστορικών μνημείων, θρησκευτικών χώρων και άλλων στοιχείων της πολιτιστικής κληρονομιάς στην Κύπρο και την πρώην Γιουγκοσλαβία, που έλαβε το χαρακτήρα πολιτιστικής γενοκτονίας, και πρόσφατα στο Κόσσοβο, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία και το Μάλι, οι λεηλασίες σε μουσεία και άλλους πολιτιστικούς χώρους κατά τη διάρκεια ένοπλων συρράξεων, και από την άλλη πλευρά, η κατεδάφιση πολιτιστικών αγαθών στο όνομα της θρησκευτικής καθαρότητας- όπως οι Βούδες του Μπαμιγιάν στο Αφγανιστάν, αλλά και λιγότερο γνωστά ‘θύματα’ στη Σαουδική Αραβία και αλλού-, παράλληλα με το πάγιο αίτημα της Νεφερτίτης, των Μαρμάρων του Παρθενώνα και των ‘πατρογονικών πνευμάτων’ των αυτοχθόνων να επιστρέψουν στον τόπο τους, σηματοδοτούν τον αφετηριακό προβληματισμό της παρούσας διπλωματικής εργασίας. Στις περιπτώσεις αυτές, η κλασσική αντίληψη της προστασίας των υλικών στοιχείων του πολιτισμού, που θέτει το κυρίαρχο κράτος στο επίκεντρο της πολιτιστικής προστασίας αναμετράται με το άτομο ως φορέα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, σηματοδοτεί το πέρασμα στην ανθρώπινη διάσταση της σύγχρονης πολιτιστικής προστασίας. Έναν νέο τρόπο προσέγγισης της προστασίας των πολιτιστικών αγαθών που επανατοποθετεί ουσιαστικά το πολιτιστικό αγαθό στο φυσικό περιβάλλον του, ως αφήγημα της ανθρώπινης δημιουργίας, εξέλιξης και ιστορίας και τελικά στοιχείο της ταυτότητας κάθε ατόμου, ομάδας, λαού, αλλά και της ανθρωπότητας, επιβεβαιώνοντας ότι ο πολιτισμός αποτελεί συστατικό στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης. Μέσα από την επαναπροσέγγιση της διεθνούς προστασίας των πολιτιστικών αγαθών, το κράτος δεν περιθωριοποιείται. Αντιθέτως, καλείται και αναγκάζεται να διαδραματίσει ενεργό ρόλο, υλοποιώντας την υποχρέωση που έχει αναλάβει για την προστασία των πολιτιστικών αγαθών στο έδαφός του, αλλά και εκτός αυτού π.χ.στο διεθνή βυθό, διαφυλάσσοντας τον πλουραλισμό της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς με τελικό αποδέκτη την ανθρωπότητα στο σύνολό της και τις μελλοντικές γενιές. Η προστασία των πολιτιστικών αγαθών κατά τη διάρκεια ένοπλης σύρραξης προηγήθηκε χρονικά της γενικής προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς, με στόχο την διαφύλαξη της κληρονομιάς της ανθρωπότητας, παράγοντα ενίσχυσης της μεταπολεμικής ειρήνης και ανάπτυξης. Η αυξημένη ανάγκη προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς οδήγησε σ’ ένα σύνθετο πλέγμα συμβατικών και εθιμικών κανόνων, όπου οι υποχρεώσεις διαβαθμίζονται ανάλογα με τη σημασία του εκάστοτε αγαθού. Επιπρόσθετα, ο προσδιορισμός των πολιτιστικών αγαθών έθεσε τις βάσεις για τον εννοιολογικό προσδιορισμό τους στο σύγχρονο διεθνές δίκαιο. Παρά την ύπαρξη κανόνων, ωστόσο, δεν υπάρχει εμπόλεμη σύγκρουση χωρίς βλάβη ή απώλεια πολιτιστικών αγαθών. Αξίζει να σημειωθεί παρά την ετοιμότητα της UNESCO να αναλάβει δράση, ότι η αποστολή ad hoc επιτόπιων επιτροπών εμπειρογνωμόνων αποτελεί συνάρτηση της συναίνεσης του κράτους, των δεδομένων δυνατοτήτων του οργανισμού αλλά και των συνθηκών ασφαλείας στο πεδίο. Στο πλαίσιο αυτό, σημαντικός είναι και ο ρόλος ειδικευμένων ΜΚΟ, όπως του ICOM ICOMOS, και της Διεθνούς Επιτροπής Κυανούς Ασπίδας, που έχει αποκτήσει συμβουλευτικό ρόλο με το Δεύτερο Πρωτόκολλο της Χάγης, καθώς πραγματοποιούν επισκέψεις στο πεδίο ενισχύοντας την διεθνή πληροφόρηση για την κατάσταση των πολιτιστικών μνημείων εν καιρώ πολέμου, και αναλαμβάνουν δράση για την υλοποίηση έργων αποκατάστασης. Η υποχρέωση επανόρθωσης αποτελεί άμεση συνέπεια της έγερσης της διεθνούς ευθύνης για παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, καθώς η υλοποίησή της παραμένει μία από της μεγαλύτερες προκλήσεις στο πεδίο του διεθνούς δικαίου. Η αναγόρευση της καταστροφής ή βλάβης των πολιτιστικών αγαθών σε έγκλημα πολέμου ή έγκλημα κατά της ανθρωπότητας όταν οι εν λόγω ενέργειες στρέφονται κατά συγκεκριμένων πληθυσμιακών ομάδων, έχουν ενισχύσει σημαντικά την προστασία των πολιτιστικών αγαθών, ενώ επιβεβαιώνουν την αμφίδρομη σχέση αγαθών και ανθρώπου. Ο «εξανθρωπισμός» του διεθνούς δικαίου επηρέασε καταλυτικά και την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Μέσα από τη μελέτη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του ανθρωπιστικού δικαίου, αποτυπώθηκε η αμφίδρομη σχέση προστασίας ατόμου και «πολιτιστικών αγαθών». Έτσι, στην ‘νέα ανθρωπιστική τάξη, το άτομο από ωφελούμενο της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς μετατρέπεται σε ενεργό δρώντα στο πεδίο του διεθνούς δικαίου. Επιφορτίζεται έτσι με δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς....","abstract_has_math":false,"creators":["Καραλίδου Σοφία","Karalidou Sofia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:44:54Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Γαλλικά","Greek","English","French"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2972424"],"render_values":[{"text":"uoadl:2972424","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2972424","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2972424","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2972424","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καραλίδου Σοφία","Karalidou Sofia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Γαλλικά","Greek","English","French"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2972424","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2972424"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα πολιτιστικά αγαθά αποτελούν μαρτυρία της ανθρώπινης εξέλιξης, υλική έκφραση της δημιουργίας ατόμων, ομάδων και κοινωνιών με συμβολική σημασία, καλλιτεχνική διάσταση και πολιτιστική αξία που απορρέουν ή εκφράζουν πολιτιστικές ταυτότητες. Αγαθά που «κληρονομούμε» από τους προγόνους και ως «θεματοφύλακες» οφείλουμε να διαφυλάξουμε και να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές. Η σκόπιμη καταστροφή εκατοντάδων ιστορικών μνημείων, θρησκευτικών χώρων και άλλων στοιχείων της πολιτιστικής κληρονομιάς στην Κύπρο και την πρώην Γιουγκοσλαβία, που έλαβε το χαρακτήρα πολιτιστικής γενοκτονίας, και πρόσφατα στο Κόσσοβο, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία και το Μάλι, οι λεηλασίες σε μουσεία και άλλους πολιτιστικούς χώρους κατά τη διάρκεια ένοπλων συρράξεων, και από την άλλη πλευρά, η κατεδάφιση πολιτιστικών αγαθών στο όνομα της θρησκευτικής καθαρότητας- όπως οι Βούδες του Μπαμιγιάν στο Αφγανιστάν, αλλά και λιγότερο γνωστά ‘θύματα’ στη Σαουδική Αραβία και αλλού-, παράλληλα με το πάγιο αίτημα της Νεφερτίτης, των Μαρμάρων του Παρθενώνα και των ‘πατρογονικών πνευμάτων’ των αυτοχθόνων να επιστρέψουν στον τόπο τους, σηματοδοτούν τον αφετηριακό προβληματισμό της παρούσας διπλωματικής εργασίας. Στις περιπτώσεις αυτές, η κλασσική αντίληψη της προστασίας των υλικών στοιχείων του πολιτισμού, που θέτει το κυρίαρχο κράτος στο επίκεντρο της πολιτιστικής προστασίας αναμετράται με το άτομο ως φορέα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, σηματοδοτεί το πέρασμα στην ανθρώπινη διάσταση της σύγχρονης πολιτιστικής προστασίας. Έναν νέο τρόπο προσέγγισης της προστασίας των πολιτιστικών αγαθών που επανατοποθετεί ουσιαστικά το πολιτιστικό αγαθό στο φυσικό περιβάλλον του, ως αφήγημα της ανθρώπινης δημιουργίας, εξέλιξης και ιστορίας και τελικά στοιχείο της ταυτότητας κάθε ατόμου, ομάδας, λαού, αλλά και της ανθρωπότητας, επιβεβαιώνοντας ότι ο πολιτισμός αποτελεί συστατικό στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης. Μέσα από την επαναπροσέγγιση της διεθνούς προστασίας των πολιτιστικών αγαθών, το κράτος δεν περιθωριοποιείται. Αντιθέτως, καλείται και αναγκάζεται να διαδραματίσει ενεργό ρόλο, υλοποιώντας την υποχρέωση που έχει αναλάβει για την προστασία των πολιτιστικών αγαθών στο έδαφός του, αλλά και εκτός αυτού π.χ.στο διεθνή βυθό, διαφυλάσσοντας τον πλουραλισμό της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς με τελικό αποδέκτη την ανθρωπότητα στο σύνολό της και τις μελλοντικές γενιές. Η προστασία των πολιτιστικών αγαθών κατά τη διάρκεια ένοπλης σύρραξης προηγήθηκε χρονικά της γενικής προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς, με στόχο την διαφύλαξη της κληρονομιάς της ανθρωπότητας, παράγοντα ενίσχυσης της μεταπολεμικής ειρήνης και ανάπτυξης. Η αυξημένη ανάγκη προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς οδήγησε σ’ ένα σύνθετο πλέγμα συμβατικών και εθιμικών κανόνων, όπου οι υποχρεώσεις διαβαθμίζονται ανάλογα με τη σημασία του εκάστοτε αγαθού. Επιπρόσθετα, ο προσδιορισμός των πολιτιστικών αγαθών έθεσε τις βάσεις για τον εννοιολογικό προσδιορισμό τους στο σύγχρονο διεθνές δίκαιο. Παρά την ύπαρξη κανόνων, ωστόσο, δεν υπάρχει εμπόλεμη σύγκρουση χωρίς βλάβη ή απώλεια πολιτιστικών αγαθών. Αξίζει να σημειωθεί παρά την ετοιμότητα της UNESCO να αναλάβει δράση, ότι η αποστολή ad hoc επιτόπιων επιτροπών εμπειρογνωμόνων αποτελεί συνάρτηση της συναίνεσης του κράτους, των δεδομένων δυνατοτήτων του οργανισμού αλλά και των συνθηκών ασφαλείας στο πεδίο. Στο πλαίσιο αυτό, σημαντικός είναι και ο ρόλος ειδικευμένων ΜΚΟ, όπως του ICOM ICOMOS, και της Διεθνούς Επιτροπής Κυανούς Ασπίδας, που έχει αποκτήσει συμβουλευτικό ρόλο με το Δεύτερο Πρωτόκολλο της Χάγης, καθώς πραγματοποιούν επισκέψεις στο πεδίο ενισχύοντας την διεθνή πληροφόρηση για την κατάσταση των πολιτιστικών μνημείων εν καιρώ πολέμου, και αναλαμβάνουν δράση για την υλοποίηση έργων αποκατάστασης. Η υποχρέωση επανόρθωσης αποτελεί άμεση συνέπεια της έγερσης της διεθνούς ευθύνης για παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, καθώς η υλοποίησή της παραμένει μία από της μεγαλύτερες προκλήσεις στο πεδίο του διεθνούς δικαίου. Η αναγόρευση της καταστροφής ή βλάβης των πολιτιστικών αγαθών σε έγκλημα πολέμου ή έγκλημα κατά της ανθρωπότητας όταν οι εν λόγω ενέργειες στρέφονται κατά συγκεκριμένων πληθυσμιακών ομάδων, έχουν ενισχύσει σημαντικά την προστασία των πολιτιστικών αγαθών, ενώ επιβεβαιώνουν την αμφίδρομη σχέση αγαθών και ανθρώπου. Ο «εξανθρωπισμός» του διεθνούς δικαίου επηρέασε καταλυτικά και την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Μέσα από τη μελέτη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του ανθρωπιστικού δικαίου, αποτυπώθηκε η αμφίδρομη σχέση προστασίας ατόμου και «πολιτιστικών αγαθών». Έτσι, στην ‘νέα ανθρωπιστική τάξη, το άτομο από ωφελούμενο της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς μετατρέπεται σε ενεργό δρώντα στο πεδίο του διεθνούς δικαίου. Επιφορτίζεται έτσι με δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς....","Cultural goods are a testimony to human evolution, a material expression of the creation of individuals, groups and societies with symbolic significance, artistic dimension and cultural value that derive or express cultural identities. Goods that we \"inherit\" from our ancestors and as \"custodians\" we must preserve and pass on to future generations. The deliberate destruction of hundreds of historical monuments, religious sites and other cultural heritage sites in Cyprus and the former Yugoslavia, which took the form of cultural genocide, and most recently in Kosovo, Iraq, Libya, Syria and Mali, museums were looted and other cultural sites during armed conflicts, and on the other hand, the demolition of cultural property in the name of religious purity - such as the Bamiyan Buddhas in Afghanistan, but also lesser-known 'victims' in Saudi Arabia and elsewhere the constant request of Nefertiti, the Marbles of the Parthenon and the 'ancestral spirits' of the natives to return to their place, signal the starting point of this dissertation. In these cases, the classical conception of the protection of the material elements of culture, which puts the sovereign state at the center of cultural protection, confronts the individual as a bearer of rights and obligations, marks the transition to the human dimension of modern cultural protection. A new way of approaching the protection of cultural property that essentially repositions cultural property into its natural environment, as a narrative of human creation, evolution and history and ultimately an element of identity of each individual, group, people, but also humanity, confirming that culture is a component of human existence. Through the re-approach of international protection of cultural property, the state is not marginalized. On the contrary, it is called and forced to play an active role, fulfilling the obligation it has undertaken to protect cultural property in its territory, but also outside, for example, on the international seabed, preserving the pluralism of the world cultural heritage with the ultimate recipient of humanity. as a whole and future generations. The protection of cultural property during an armed conflict preceded the general protection of cultural heritage, with the aim of preserving the heritage of mankind, a factor in enhancing post-war peace and development. The growing need to protect cultural heritage has led to a complex set of contractual and customary rules, where obligations are graded according to the importance of each good. In addition, the definition of cultural goods laid the foundations for their conceptual definition in modern international law. Despite the existence of rules, however, there is no war without damage or loss of cultural property. It is worth noting, despite UNESCO's readiness to take action, that the ad hoc mission of on-site committees of experts is a function of the state's consensus, given the organisation's capabilities and the security conditions in the field. In this context, the role of specialized NGOs, such as ICOM ICOMOS, and the International Committee on the Blue Shield, which has acquired an advisory role under the Second Hague Protocol, is important, as they visit the field, strengthening international information on the state of cultural wartime monuments, and take action to carry out restoration projects. The obligation to redress is a direct consequence of the rise of international responsibility for violations of international law, as its implementation remains one of the greatest challenges in the field of international law. The declaration of the destruction or damage of cultural property as a war crime or a crime against humanity when such actions are directed against specific population groups has significantly enhanced the protection of cultural property, while confirming the reciprocal relationship between goods and man. The \"humanization\" of international law has also had a catalytic effect on the protection of cultural heritage. Through the study of human rights and humanitarian law, the two-way relationship between the protection of the individual and \"cultural goods\" was captured. Thus, in the ‘new humanitarian order’, the individual from beneficiary of the protection of cultural heritage becomes an active actor in the field of international law. It is thus charged with rights but also obligations for the protection of cultural heritage...."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["\"Σύγχρονες εξελίξεις στην προστασία των πολιτιστικών αγαθών. Προκλήσεις και προοπτικές σε εθνικό και διεθνές επίπεδο\""]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καραλίδου Σοφία","Karalidou Sofia"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Τα πολιτιστικά αγαθά αποτελούν μαρτυρία της ανθρώπινης εξέλιξης, υλική έκφραση της δημιουργίας ατόμων, ομάδων και κοινωνιών με συμβολική σημασία, καλλιτεχνική διάσταση και πολιτιστική αξία που απορρέουν ή εκφράζουν πολιτιστικές ταυτότητες. Αγαθά που «κληρονομούμε» από τους προγόνους και ως «θεματοφύλακες» οφείλουμε να διαφυλάξουμε και να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές. Η σκόπιμη καταστροφή εκατοντάδων ιστορικών μνημείων, θρησκευτικών χώρων και άλλων στοιχείων της πολιτιστικής κληρονομιάς στην Κύπρο και την πρώην Γιουγκοσλαβία, που έλαβε το χαρακτήρα πολιτιστικής γενοκτονίας, και πρόσφατα στο Κόσσοβο, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία και το Μάλι, οι λεηλασίες σε μουσεία και άλλους πολιτιστικούς χώρους κατά τη διάρκεια ένοπλων συρράξεων, και από την άλλη πλευρά, η κατεδάφιση πολιτιστικών αγαθών στο όνομα της θρησκευτικής καθαρότητας- όπως οι Βούδες του Μπαμιγιάν στο Αφγανιστάν, αλλά και λιγότερο γνωστά ‘θύματα’ στη Σαουδική Αραβία και αλλού-, παράλληλα με το πάγιο αίτημα της Νεφερτίτης, των Μαρμάρων του Παρθενώνα και των ‘πατρογονικών πνευμάτων’ των αυτοχθόνων να επιστρέψουν στον τόπο τους, σηματοδοτούν τον αφετηριακό προβληματισμό της παρούσας διπλωματικής εργασίας. Στις περιπτώσεις αυτές, η κλασσική αντίληψη της προστασίας των υλικών στοιχείων του πολιτισμού, που θέτει το κυρίαρχο κράτος στο επίκεντρο της πολιτιστικής προστασίας αναμετράται με το άτομο ως φορέα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, σηματοδοτεί το πέρασμα στην ανθρώπινη διάσταση της σύγχρονης πολιτιστικής προστασίας. Έναν νέο τρόπο προσέγγισης της προστασίας των πολιτιστικών αγαθών που επανατοποθετεί ουσιαστικά το πολιτιστικό αγαθό στο φυσικό περιβάλλον του, ως αφήγημα της ανθρώπινης δημιουργίας, εξέλιξης και ιστορίας και τελικά στοιχείο της ταυτότητας κάθε ατόμου, ομάδας, λαού, αλλά και της ανθρωπότητας, επιβεβαιώνοντας ότι ο πολιτισμός αποτελεί συστατικό στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης. Μέσα από την επαναπροσέγγιση της διεθνούς προστασίας των πολιτιστικών αγαθών, το κράτος δεν περιθωριοποιείται. Αντιθέτως, καλείται και αναγκάζεται να διαδραματίσει ενεργό ρόλο, υλοποιώντας την υποχρέωση που έχει αναλάβει για την προστασία των πολιτιστικών αγαθών στο έδαφός του, αλλά και εκτός αυτού π.χ.στο διεθνή βυθό, διαφυλάσσοντας τον πλουραλισμό της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς με τελικό αποδέκτη την ανθρωπότητα στο σύνολό της και τις μελλοντικές γενιές. Η προστασία των πολιτιστικών αγαθών κατά τη διάρκεια ένοπλης σύρραξης προηγήθηκε χρονικά της γενικής προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς, με στόχο την διαφύλαξη της κληρονομιάς της ανθρωπότητας, παράγοντα ενίσχυσης της μεταπολεμικής ειρήνης και ανάπτυξης. Η αυξημένη ανάγκη προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς οδήγησε σ’ ένα σύνθετο πλέγμα συμβατικών και εθιμικών κανόνων, όπου οι υποχρεώσεις διαβαθμίζονται ανάλογα με τη σημασία του εκάστοτε αγαθού. Επιπρόσθετα, ο προσδιορισμός των πολιτιστικών αγαθών έθεσε τις βάσεις για τον εννοιολογικό προσδιορισμό τους στο σύγχρονο διεθνές δίκαιο. Παρά την ύπαρξη κανόνων, ωστόσο, δεν υπάρχει εμπόλεμη σύγκρουση χωρίς βλάβη ή απώλεια πολιτιστικών αγαθών. Αξίζει να σημειωθεί παρά την ετοιμότητα της UNESCO να αναλάβει δράση, ότι η αποστολή ad hoc επιτόπιων επιτροπών εμπειρογνωμόνων αποτελεί συνάρτηση της συναίνεσης του κράτους, των δεδομένων δυνατοτήτων του οργανισμού αλλά και των συνθηκών ασφαλείας στο πεδίο. Στο πλαίσιο αυτό, σημαντικός είναι και ο ρόλος ειδικευμένων ΜΚΟ, όπως του ICOM ICOMOS, και της Διεθνούς Επιτροπής Κυανούς Ασπίδας, που έχει αποκτήσει συμβουλευτικό ρόλο με το Δεύτερο Πρωτόκολλο της Χάγης, καθώς πραγματοποιούν επισκέψεις στο πεδίο ενισχύοντας την διεθνή πληροφόρηση για την κατάσταση των πολιτιστικών μνημείων εν καιρώ πολέμου, και αναλαμβάνουν δράση για την υλοποίηση έργων αποκατάστασης. Η υποχρέωση επανόρθωσης αποτελεί άμεση συνέπεια της έγερσης της διεθνούς ευθύνης για παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, καθώς η υλοποίησή της παραμένει μία από της μεγαλύτερες προκλήσεις στο πεδίο του διεθνούς δικαίου. Η αναγόρευση της καταστροφής ή βλάβης των πολιτιστικών αγαθών σε έγκλημα πολέμου ή έγκλημα κατά της ανθρωπότητας όταν οι εν λόγω ενέργειες στρέφονται κατά συγκεκριμένων πληθυσμιακών ομάδων, έχουν ενισχύσει σημαντικά την προστασία των πολιτιστικών αγαθών, ενώ επιβεβαιώνουν την αμφίδρομη σχέση αγαθών και ανθρώπου. Ο «εξανθρωπισμός» του διεθνούς δικαίου επηρέασε καταλυτικά και την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Μέσα από τη μελέτη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του ανθρωπιστικού δικαίου, αποτυπώθηκε η αμφίδρομη σχέση προστασίας ατόμου και «πολιτιστικών αγαθών». Έτσι, στην ‘νέα ανθρωπιστική τάξη, το άτομο από ωφελούμενο της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς μετατρέπεται σε ενεργό δρώντα στο πεδίο του διεθνούς δικαίου. Επιφορτίζεται έτσι με δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς....","Cultural goods are a testimony to human evolution, a material expression of the creation of individuals, groups and societies with symbolic significance, artistic dimension and cultural value that derive or express cultural identities. Goods that we \"inherit\" from our ancestors and as \"custodians\" we must preserve and pass on to future generations. The deliberate destruction of hundreds of historical monuments, religious sites and other cultural heritage sites in Cyprus and the former Yugoslavia, which took the form of cultural genocide, and most recently in Kosovo, Iraq, Libya, Syria and Mali, museums were looted and other cultural sites during armed conflicts, and on the other hand, the demolition of cultural property in the name of religious purity - such as the Bamiyan Buddhas in Afghanistan, but also lesser-known 'victims' in Saudi Arabia and elsewhere the constant request of Nefertiti, the Marbles of the Parthenon and the 'ancestral spirits' of the natives to return to their place, signal the starting point of this dissertation. In these cases, the classical conception of the protection of the material elements of culture, which puts the sovereign state at the center of cultural protection, confronts the individual as a bearer of rights and obligations, marks the transition to the human dimension of modern cultural protection. A new way of approaching the protection of cultural property that essentially repositions cultural property into its natural environment, as a narrative of human creation, evolution and history and ultimately an element of identity of each individual, group, people, but also humanity, confirming that culture is a component of human existence. Through the re-approach of international protection of cultural property, the state is not marginalized. On the contrary, it is called and forced to play an active role, fulfilling the obligation it has undertaken to protect cultural property in its territory, but also outside, for example, on the international seabed, preserving the pluralism of the world cultural heritage with the ultimate recipient of humanity. as a whole and future generations. The protection of cultural property during an armed conflict preceded the general protection of cultural heritage, with the aim of preserving the heritage of mankind, a factor in enhancing post-war peace and development. The growing need to protect cultural heritage has led to a complex set of contractual and customary rules, where obligations are graded according to the importance of each good. In addition, the definition of cultural goods laid the foundations for their conceptual definition in modern international law. Despite the existence of rules, however, there is no war without damage or loss of cultural property. It is worth noting, despite UNESCO's readiness to take action, that the ad hoc mission of on-site committees of experts is a function of the state's consensus, given the organisation's capabilities and the security conditions in the field. In this context, the role of specialized NGOs, such as ICOM ICOMOS, and the International Committee on the Blue Shield, which has acquired an advisory role under the Second Hague Protocol, is important, as they visit the field, strengthening international information on the state of cultural wartime monuments, and take action to carry out restoration projects. The obligation to redress is a direct consequence of the rise of international responsibility for violations of international law, as its implementation remains one of the greatest challenges in the field of international law. The declaration of the destruction or damage of cultural property as a war crime or a crime against humanity when such actions are directed against specific population groups has significantly enhanced the protection of cultural property, while confirming the reciprocal relationship between goods and man. The \"humanization\" of international law has also had a catalytic effect on the protection of cultural heritage. Through the study of human rights and humanitarian law, the two-way relationship between the protection of the individual and \"cultural goods\" was captured. Thus, in the ‘new humanitarian order’, the individual from beneficiary of the protection of cultural heritage becomes an active actor in the field of international law. It is thus charged with rights but also obligations for the protection of cultural heritage...."],"dc:identifier":["uoadl:2972424","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2972424"],"dc:language":["Ελληνικά","Γαλλικά","Greek","English","French"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["\"Σύγχρονες εξελίξεις στην προστασία των πολιτιστικών αγαθών. Προκλήσεις και προοπτικές σε εθνικό και διεθνές επίπεδο\""],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:54Z"}