{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2972565"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2972565","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η εμπειρία από την εφαρμογή του μέτρου της αναδιάρθρωσης παθητικού (bail-in) σε κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης","abstract":"Μετά το ξέσπασμα της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης (2007-2009) πολλά πιστωτικά ιδρύματα στην Αμερική κρίθηκαν αφερέγγυα και τα περισσότερα από αυτά διασώθηκαν χάρη στην κρατική παρέμβαση με προσφορά ιδίων κεφαλαίων ή παροχή εγγυήσεων (bail-out). Επακόλουθο αυτής της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης ήταν τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να λάβουν, επίσης, μέτρα διάσωσης του χρηματοπιστωτικού τομέα χορηγώντας κρατική ενίσχυση στα πιστωτικά τους ιδρύματα, με σκοπό την αποκατάσταση της βιωσιμότητάς τους. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον της συνεχιζόμενης οικονομικής ύφεσης στην Ευρώπη και με αποκορύφωμα τη δημοσιονομική κρίση κυρίως στις χώρες του Νότου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ελλείψει εναρμονισμένου νομοθετικού πλαισίου για την εξυγίανση των πιστωτικών ιδρυμάτων, ενέκρινε τουλάχιστον 5 τρισεκατομμύρια ευρώ για μέτρα κρατικής ενίσχυσης προς τα πιστωτικά ιδρύματα, προκειμένου να αποφευχθεί η περαιτέρω διατάραξη της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας. Καθώς, όμως, η εκτεταμένη εφαρμογή του bail-out οδηγούσε σε αύξηση του δημοσίου χρέους και σε περαιτέρω επιβάρυνση των κρατικών προϋπολογισμών, ανεδείχθη η ανάγκη ανατροπής του τότε ισχύοντος καθεστώτος και η μετάβαση από τη διάσωση των πιστωτικών ιδρυμάτων με κρατικούς πόρους στη διάσωση με τη συμβολή του ιδιωτικού τομέα. Στην προσπάθεια αντιμετώπισης κρίσεων φερεγγυότητας χωρίς τη χρήση κρατικού χρήματος, τα κράτη μέλη της Ε.Ε. προχώρησαν, ξεχωριστά, στη θέσπιση εθνικών νόμων εξυγίανσης, οι οποίοι ίσχυσαν μέχρι το 2014, όταν τέθηκε σε ισχύ σε ευρωπαϊκό πλέον επίπεδο η Οδηγία 2014/59 για την ανάκαμψη και εξυγίανση των πιστωτικών ιδρυμάτων (BRRD). Κεντρικό άξονα της Οδηγίας αποτελεί η πρόβλεψη του μέτρου της αναδιάρθρωσης παθητικού (bail-in), ως μέτρου εξυγίανσης, βάσει του οποίου η ανακεφαλαιοποίηση των αφερέγγυων πιστωτικών ιδρυμάτων γίνεται πλέον με ζημία των μετόχων και των λοιπών πιστωτών τους και όχι με χρήματα των φορολογούμενων πολιτών. Ωστόσο, η εφαρμογή του bail-in ως μέτρου εξυγίανσης στην Ε.Ε. είχε ξεκινήσει πολύ πριν τη θέσπιση της Οδηγίας 2014/59. Ήδη από το 2011 έως και το 2013, σε πιστωτικά ιδρύματα δύο κρατών μελών της Ε.Ε. εφαρμόστηκε το bail-in σύμφωνα με εθνικούς νόμους, ο ένας εκ των οποίων ήταν βασισμένος στην Πρόταση της σχετικής Οδηγίας. Η περαιτέρω εφαρμογή του μέτρου της αναδιάρθρωσης παθητικού σε ευρωπαϊκά πιστωτικά ιδρύματα αντικατόπτριζε τη σταδιακή μετάβαση από το bail-out στο bail-in. Οι επιπτώσεις που είχε η εφαρμογή του bail-in σε πολιτικό και νομικό επίπεδο, καθώς και σε επίπεδο αγορών παρουσιάζουν διαφορές, με κάποιες περιπτώσεις να έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, ενώ άλλες να έχουν ελάχιστες συνέπειες. Παρόλα αυτά, όλες οι διαδικασίες εφαρμογής του μέτρου έχουν μεγάλο ενδιαφέρον και αναδεικνύουν τις διάφορες προκλήσεις με τις οποίες ήρθε αντιμέτωπη η ευρωπαϊκή νομοθεσία μέχρι τη θέσπιση ενός σταθερού και εναρμονισμένου ρυθμιστικού πλαισίου που παρέχει ασφάλεια δικαίου.","abstract_html":"Μετά το ξέσπασμα της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης (2007-2009) πολλά πιστωτικά ιδρύματα στην Αμερική κρίθηκαν αφερέγγυα και τα περισσότερα από αυτά διασώθηκαν χάρη στην κρατική παρέμβαση με προσφορά ιδίων κεφαλαίων ή παροχή εγγυήσεων (bail-out). Επακόλουθο αυτής της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης ήταν τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να λάβουν, επίσης, μέτρα διάσωσης του χρηματοπιστωτικού τομέα χορηγώντας κρατική ενίσχυση στα πιστωτικά τους ιδρύματα, με σκοπό την αποκατάσταση της βιωσιμότητάς τους. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον της συνεχιζόμενης οικονομικής ύφεσης στην Ευρώπη και με αποκορύφωμα τη δημοσιονομική κρίση κυρίως στις χώρες του Νότου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ελλείψει εναρμονισμένου νομοθετικού πλαισίου για την εξυγίανση των πιστωτικών ιδρυμάτων, ενέκρινε τουλάχιστον 5 τρισεκατομμύρια ευρώ για μέτρα κρατικής ενίσχυσης προς τα πιστωτικά ιδρύματα, προκειμένου να αποφευχθεί η περαιτέρω διατάραξη της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας. Καθώς, όμως, η εκτεταμένη εφαρμογή του bail-out οδηγούσε σε αύξηση του δημοσίου χρέους και σε περαιτέρω επιβάρυνση των κρατικών προϋπολογισμών, ανεδείχθη η ανάγκη ανατροπής του τότε ισχύοντος καθεστώτος και η μετάβαση από τη διάσωση των πιστωτικών ιδρυμάτων με κρατικούς πόρους στη διάσωση με τη συμβολή του ιδιωτικού τομέα. Στην προσπάθεια αντιμετώπισης κρίσεων φερεγγυότητας χωρίς τη χρήση κρατικού χρήματος, τα κράτη μέλη της Ε.Ε. προχώρησαν, ξεχωριστά, στη θέσπιση εθνικών νόμων εξυγίανσης, οι οποίοι ίσχυσαν μέχρι το 2014, όταν τέθηκε σε ισχύ σε ευρωπαϊκό πλέον επίπεδο η Οδηγία 2014/59 για την ανάκαμψη και εξυγίανση των πιστωτικών ιδρυμάτων (BRRD). Κεντρικό άξονα της Οδηγίας αποτελεί η πρόβλεψη του μέτρου της αναδιάρθρωσης παθητικού (bail-in), ως μέτρου εξυγίανσης, βάσει του οποίου η ανακεφαλαιοποίηση των αφερέγγυων πιστωτικών ιδρυμάτων γίνεται πλέον με ζημία των μετόχων και των λοιπών πιστωτών τους και όχι με χρήματα των φορολογούμενων πολιτών. Ωστόσο, η εφαρμογή του bail-in ως μέτρου εξυγίανσης στην Ε.Ε. είχε ξεκινήσει πολύ πριν τη θέσπιση της Οδηγίας 2014/59. Ήδη από το 2011 έως και το 2013, σε πιστωτικά ιδρύματα δύο κρατών μελών της Ε.Ε. εφαρμόστηκε το bail-in σύμφωνα με εθνικούς νόμους, ο ένας εκ των οποίων ήταν βασισμένος στην Πρόταση της σχετικής Οδηγίας. Η περαιτέρω εφαρμογή του μέτρου της αναδιάρθρωσης παθητικού σε ευρωπαϊκά πιστωτικά ιδρύματα αντικατόπτριζε τη σταδιακή μετάβαση από το bail-out στο bail-in. Οι επιπτώσεις που είχε η εφαρμογή του bail-in σε πολιτικό και νομικό επίπεδο, καθώς και σε επίπεδο αγορών παρουσιάζουν διαφορές, με κάποιες περιπτώσεις να έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, ενώ άλλες να έχουν ελάχιστες συνέπειες. Παρόλα αυτά, όλες οι διαδικασίες εφαρμογής του μέτρου έχουν μεγάλο ενδιαφέρον και αναδεικνύουν τις διάφορες προκλήσεις με τις οποίες ήρθε αντιμέτωπη η ευρωπαϊκή νομοθεσία μέχρι τη θέσπιση ενός σταθερού και εναρμονισμένου ρυθμιστικού πλαισίου που παρέχει ασφάλεια δικαίου.","abstract_has_math":false,"creators":["Σπύρου Χριστίνα","Spyrou Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:44:56Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2972565"],"render_values":[{"text":"uoadl:2972565","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2972565","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2972565","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2972565","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σπύρου Χριστίνα","Spyrou Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2972565","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2972565"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Μετά το ξέσπασμα της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης (2007-2009) πολλά πιστωτικά ιδρύματα στην Αμερική κρίθηκαν αφερέγγυα και τα περισσότερα από αυτά διασώθηκαν χάρη στην κρατική παρέμβαση με προσφορά ιδίων κεφαλαίων ή παροχή εγγυήσεων (bail-out). Επακόλουθο αυτής της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης ήταν τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να λάβουν, επίσης, μέτρα διάσωσης του χρηματοπιστωτικού τομέα χορηγώντας κρατική ενίσχυση στα πιστωτικά τους ιδρύματα, με σκοπό την αποκατάσταση της βιωσιμότητάς τους. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον της συνεχιζόμενης οικονομικής ύφεσης στην Ευρώπη και με αποκορύφωμα τη δημοσιονομική κρίση κυρίως στις χώρες του Νότου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ελλείψει εναρμονισμένου νομοθετικού πλαισίου για την εξυγίανση των πιστωτικών ιδρυμάτων, ενέκρινε τουλάχιστον 5 τρισεκατομμύρια ευρώ για μέτρα κρατικής ενίσχυσης προς τα πιστωτικά ιδρύματα, προκειμένου να αποφευχθεί η περαιτέρω διατάραξη της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας. Καθώς, όμως, η εκτεταμένη εφαρμογή του bail-out οδηγούσε σε αύξηση του δημοσίου χρέους και σε περαιτέρω επιβάρυνση των κρατικών προϋπολογισμών, ανεδείχθη η ανάγκη ανατροπής του τότε ισχύοντος καθεστώτος και η μετάβαση από τη διάσωση των πιστωτικών ιδρυμάτων με κρατικούς πόρους στη διάσωση με τη συμβολή του ιδιωτικού τομέα. Στην προσπάθεια αντιμετώπισης κρίσεων φερεγγυότητας χωρίς τη χρήση κρατικού χρήματος, τα κράτη μέλη της Ε.Ε. προχώρησαν, ξεχωριστά, στη θέσπιση εθνικών νόμων εξυγίανσης, οι οποίοι ίσχυσαν μέχρι το 2014, όταν τέθηκε σε ισχύ σε ευρωπαϊκό πλέον επίπεδο η Οδηγία 2014/59 για την ανάκαμψη και εξυγίανση των πιστωτικών ιδρυμάτων (BRRD). Κεντρικό άξονα της Οδηγίας αποτελεί η πρόβλεψη του μέτρου της αναδιάρθρωσης παθητικού (bail-in), ως μέτρου εξυγίανσης, βάσει του οποίου η ανακεφαλαιοποίηση των αφερέγγυων πιστωτικών ιδρυμάτων γίνεται πλέον με ζημία των μετόχων και των λοιπών πιστωτών τους και όχι με χρήματα των φορολογούμενων πολιτών. Ωστόσο, η εφαρμογή του bail-in ως μέτρου εξυγίανσης στην Ε.Ε. είχε ξεκινήσει πολύ πριν τη θέσπιση της Οδηγίας 2014/59. Ήδη από το 2011 έως και το 2013, σε πιστωτικά ιδρύματα δύο κρατών μελών της Ε.Ε. εφαρμόστηκε το bail-in σύμφωνα με εθνικούς νόμους, ο ένας εκ των οποίων ήταν βασισμένος στην Πρόταση της σχετικής Οδηγίας. Η περαιτέρω εφαρμογή του μέτρου της αναδιάρθρωσης παθητικού σε ευρωπαϊκά πιστωτικά ιδρύματα αντικατόπτριζε τη σταδιακή μετάβαση από το bail-out στο bail-in. Οι επιπτώσεις που είχε η εφαρμογή του bail-in σε πολιτικό και νομικό επίπεδο, καθώς και σε επίπεδο αγορών παρουσιάζουν διαφορές, με κάποιες περιπτώσεις να έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, ενώ άλλες να έχουν ελάχιστες συνέπειες. Παρόλα αυτά, όλες οι διαδικασίες εφαρμογής του μέτρου έχουν μεγάλο ενδιαφέρον και αναδεικνύουν τις διάφορες προκλήσεις με τις οποίες ήρθε αντιμέτωπη η ευρωπαϊκή νομοθεσία μέχρι τη θέσπιση ενός σταθερού και εναρμονισμένου ρυθμιστικού πλαισίου που παρέχει ασφάλεια δικαίου.","After the outbreak of the international financial crisis (2007-2009) a lot of credit institutions in America were declared insolvent and most of them were saved thanks to the State intervention, by offering own funds or providing bail-out guarantees. The consequence of this global economic crisis was that the Member States of the European Unio also took measures to rescue the financial sector by granting State aid to their credit institutions, with the aim to restore their viability. In this environment of the ongoing economic downturn in Europe and given that the fiscal crisis mainly in the countries of the European South was thriving, the European Commission, in the absence of a harmonized legislative resolution framework, approved at least EUR 5 trillion for government measures to help financially the credit institutions and to avoid further disruption of the financial stability. However, as the extensive implementation of the bail-out tool led to an increase in the public debt and a further burden on the state budgets, there has emerged the need to transit from the rescue of credit institutions with state resources, to the rescue of them with the contribution of the private sector. In an attempt to deal with insolvency crises, without the use of state money, the EU Member States proceeded, separately, with the enactment of national resolution laws, which lasted until 2014, when the Directive 2014/59 entered into force at European level, concerning the recovery and reorganization of credit institutions (BRRD). The most important rule of this Directive is the provision of the tool of bail-in, as a resolution tool, according to which the recapitalization of insolvent credit institutions is now at the expense of shareholders and their other creditors. However, the implementation of bail-in as a consolidation measure in the EU, had started long before the adoption of Directive 2014/59. Already from 2011 to 2013, in credit institutions of two EU Member States, bail-in was implemented in accordance with national laws, one of which was based on the Proposal of the relevant Directive. The further application of the bail-in tool in European credit institutions reflected the gradual transition from bail-out to bail-in. The effects of its implementation at political and legal level, as well as at market level show differences, with some cases having provoked strong reactions, while others had minimum consequences. Nevertheless, all the procedures of implementing this tool are really interesting and highlight the various challenges faced by the European legislation, until a stable and harmonized framework has been enacted and since then provides legal certainty."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η εμπειρία από την εφαρμογή του μέτρου της αναδιάρθρωσης παθητικού (bail-in) σε κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σπύρου Χριστίνα","Spyrou Christina"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Μετά το ξέσπασμα της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης (2007-2009) πολλά πιστωτικά ιδρύματα στην Αμερική κρίθηκαν αφερέγγυα και τα περισσότερα από αυτά διασώθηκαν χάρη στην κρατική παρέμβαση με προσφορά ιδίων κεφαλαίων ή παροχή εγγυήσεων (bail-out). Επακόλουθο αυτής της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης ήταν τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να λάβουν, επίσης, μέτρα διάσωσης του χρηματοπιστωτικού τομέα χορηγώντας κρατική ενίσχυση στα πιστωτικά τους ιδρύματα, με σκοπό την αποκατάσταση της βιωσιμότητάς τους. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον της συνεχιζόμενης οικονομικής ύφεσης στην Ευρώπη και με αποκορύφωμα τη δημοσιονομική κρίση κυρίως στις χώρες του Νότου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ελλείψει εναρμονισμένου νομοθετικού πλαισίου για την εξυγίανση των πιστωτικών ιδρυμάτων, ενέκρινε τουλάχιστον 5 τρισεκατομμύρια ευρώ για μέτρα κρατικής ενίσχυσης προς τα πιστωτικά ιδρύματα, προκειμένου να αποφευχθεί η περαιτέρω διατάραξη της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας. Καθώς, όμως, η εκτεταμένη εφαρμογή του bail-out οδηγούσε σε αύξηση του δημοσίου χρέους και σε περαιτέρω επιβάρυνση των κρατικών προϋπολογισμών, ανεδείχθη η ανάγκη ανατροπής του τότε ισχύοντος καθεστώτος και η μετάβαση από τη διάσωση των πιστωτικών ιδρυμάτων με κρατικούς πόρους στη διάσωση με τη συμβολή του ιδιωτικού τομέα. Στην προσπάθεια αντιμετώπισης κρίσεων φερεγγυότητας χωρίς τη χρήση κρατικού χρήματος, τα κράτη μέλη της Ε.Ε. προχώρησαν, ξεχωριστά, στη θέσπιση εθνικών νόμων εξυγίανσης, οι οποίοι ίσχυσαν μέχρι το 2014, όταν τέθηκε σε ισχύ σε ευρωπαϊκό πλέον επίπεδο η Οδηγία 2014/59 για την ανάκαμψη και εξυγίανση των πιστωτικών ιδρυμάτων (BRRD). Κεντρικό άξονα της Οδηγίας αποτελεί η πρόβλεψη του μέτρου της αναδιάρθρωσης παθητικού (bail-in), ως μέτρου εξυγίανσης, βάσει του οποίου η ανακεφαλαιοποίηση των αφερέγγυων πιστωτικών ιδρυμάτων γίνεται πλέον με ζημία των μετόχων και των λοιπών πιστωτών τους και όχι με χρήματα των φορολογούμενων πολιτών. Ωστόσο, η εφαρμογή του bail-in ως μέτρου εξυγίανσης στην Ε.Ε. είχε ξεκινήσει πολύ πριν τη θέσπιση της Οδηγίας 2014/59. Ήδη από το 2011 έως και το 2013, σε πιστωτικά ιδρύματα δύο κρατών μελών της Ε.Ε. εφαρμόστηκε το bail-in σύμφωνα με εθνικούς νόμους, ο ένας εκ των οποίων ήταν βασισμένος στην Πρόταση της σχετικής Οδηγίας. Η περαιτέρω εφαρμογή του μέτρου της αναδιάρθρωσης παθητικού σε ευρωπαϊκά πιστωτικά ιδρύματα αντικατόπτριζε τη σταδιακή μετάβαση από το bail-out στο bail-in. Οι επιπτώσεις που είχε η εφαρμογή του bail-in σε πολιτικό και νομικό επίπεδο, καθώς και σε επίπεδο αγορών παρουσιάζουν διαφορές, με κάποιες περιπτώσεις να έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, ενώ άλλες να έχουν ελάχιστες συνέπειες. Παρόλα αυτά, όλες οι διαδικασίες εφαρμογής του μέτρου έχουν μεγάλο ενδιαφέρον και αναδεικνύουν τις διάφορες προκλήσεις με τις οποίες ήρθε αντιμέτωπη η ευρωπαϊκή νομοθεσία μέχρι τη θέσπιση ενός σταθερού και εναρμονισμένου ρυθμιστικού πλαισίου που παρέχει ασφάλεια δικαίου.","After the outbreak of the international financial crisis (2007-2009) a lot of credit institutions in America were declared insolvent and most of them were saved thanks to the State intervention, by offering own funds or providing bail-out guarantees. The consequence of this global economic crisis was that the Member States of the European Unio also took measures to rescue the financial sector by granting State aid to their credit institutions, with the aim to restore their viability. In this environment of the ongoing economic downturn in Europe and given that the fiscal crisis mainly in the countries of the European South was thriving, the European Commission, in the absence of a harmonized legislative resolution framework, approved at least EUR 5 trillion for government measures to help financially the credit institutions and to avoid further disruption of the financial stability. However, as the extensive implementation of the bail-out tool led to an increase in the public debt and a further burden on the state budgets, there has emerged the need to transit from the rescue of credit institutions with state resources, to the rescue of them with the contribution of the private sector. In an attempt to deal with insolvency crises, without the use of state money, the EU Member States proceeded, separately, with the enactment of national resolution laws, which lasted until 2014, when the Directive 2014/59 entered into force at European level, concerning the recovery and reorganization of credit institutions (BRRD). The most important rule of this Directive is the provision of the tool of bail-in, as a resolution tool, according to which the recapitalization of insolvent credit institutions is now at the expense of shareholders and their other creditors. However, the implementation of bail-in as a consolidation measure in the EU, had started long before the adoption of Directive 2014/59. Already from 2011 to 2013, in credit institutions of two EU Member States, bail-in was implemented in accordance with national laws, one of which was based on the Proposal of the relevant Directive. The further application of the bail-in tool in European credit institutions reflected the gradual transition from bail-out to bail-in. The effects of its implementation at political and legal level, as well as at market level show differences, with some cases having provoked strong reactions, while others had minimum consequences. Nevertheless, all the procedures of implementing this tool are really interesting and highlight the various challenges faced by the European legislation, until a stable and harmonized framework has been enacted and since then provides legal certainty."],"dc:identifier":["uoadl:2972565","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2972565"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η εμπειρία από την εφαρμογή του μέτρου της αναδιάρθρωσης παθητικού (bail-in) σε κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:56Z"}