{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2972790"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2972790","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το δικαίωμα πληροφόρησης της περιουσιακής κατάστασης των δημοσίων προσώπων","abstract":"Μία από τις αρχές των οποίων η σημασία για το σύγχρονο κράτος δικαίου έχει αναδειχθεί μεταπολεμικά αλλά και ιδιαίτερα κατά (αλλά και μετά) την πρόσφατη οικονομική κρίση στη χώρα μας, είναι αυτή της διαφάνειας. Του αποκλεισμού δηλαδή φαινομένων διαφθοράς και της θεμελίωσης της κρατικής δράσης στην αρχή της νομιμότητας και στην εύρυθμη λειτουργία των υπηρεσιών χάρη στην ανυστερόβουλη επιτέλεση των αρμοδιοτήτων των δημοσίων προσώπων, καθώς και της αποσύνδεσης της λήψεως αποφάσεων κατά διάθεση του δημοσίου χρήματος με σκοπό διαφορετικό από την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος. Ως ανάχωμα στις αθέμιτες πρακτικές της διαφθοράς θεσμοθετήθηκε ο έλεγχος της περιουσιακής κατάστασης των δημοσίων προσώπων. Το σύστημα αυτό δημοσίου ελέγχου λειτουργεί μέσω της υποβολής της δήλωσης «πόθεν έσχες», το απαρτίζουν δε, η αρχή της διαφάνειας ως δικαιολογητικός σκοπός του μέτρου, τα πρόσωπα που είναι υπόχρεοι σε υποβολή ΔΠΚ, ο τρόπος επιλογής αυτών και η αιτιολόγηση αυτής της επιλογής, ζητήματα που αναφύονται σχετικά με επιμέρους ομάδες προσώπων που δεν εμπίπτουν στον αμιγή ορισμό των δημοσίων προσώπων με την έννοια της κατοχής δημόσιων θέσεων ή αξιωμάτων (όπως λ.χ. οι δημοσιογράφοι, οι μέτοχοι σε μέσα ενημέρωσης), καθώς και το αντικείμενο του ελέγχου, δηλαδή τα περιουσιακά στοιχεία αλλά και ο τρόπος διακρίβωσης της αλήθειας των υποβαλλόμενων δηλώσεων. Ωστόσο αυτό γεννά μια σειρά ερωτημάτων αναφορικά με την επάρκεια και την αποτελεσματικότητα αυτού του μέτρου, αλλά και τον περιορισμό των προσώπων που έχουν κριθεί από τον νομοθέτη ως υπόχρεοι προς την υπαγωγή στον έλεγχο αυτό. Πώς δικαιολογείται η επιλογή των προσώπων, των περιουσιακών στοιχείων και του τρόπου γνωστοποίησης αυτών προς τους πολίτες, ώστε να προαχθεί η διαφάνεια? Ως ποιου σημείου θα μπορούσε να φτάσει η επέκταση του ελέγχου και στα συγγενικά πρόσωπα? Τηρείται η αρχή της αναλογικότητας αναφορικά με τους περιορισμούς των ατομικών δικαιωμάτων των υπόχρεων? Ποια συναφή ζητήματα (αντί) συνταγματικότητας εγείρονται? Προστατεύονται οι υπόχρεοι από την έκθεση που υφίστανται (πέραν της προερχόμενης από τη θέση τους στην πολιτική ζωή) λόγω της δημοσιοποίησης της περιουσιακής τους κατάστασης? Η αποτελεσματικότητα του μέτρου αυτού ως τώρα είναι αρκετή ώστε κοινωνικά να θεωρείται αποδεκτό το «βάρος» που συνεπάγεται για τους υπόχρεους? Ενδιαφέρει ιδιαίτερα ο περιορισμός της προστασίας της οικογενειακής ζωής, λόγω της επέκτασης αυτής της υποχρέωσης και στους συζύγους αλλά και στα ανήλικα τέκνα του υπόχρεου, ενώ στη συνέχεια ο περιορισμός του δικαιώματος στην προστασία της ιδιοκτησίας και των προσωπικών δεδομένων των δημοσίων προσώπων. Τέλος, συνοψίζοντας το σύστημα, αναδεικνύεται η αναγκαιότητα του υπάρχοντος συστήματος, στο μέτρο που αυτό δε θίγει τον πυρήνα των συστελλομένων δικαιωμάτων ούτε και παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας","abstract_html":"Μία από τις αρχές των οποίων η σημασία για το σύγχρονο κράτος δικαίου έχει αναδειχθεί μεταπολεμικά αλλά και ιδιαίτερα κατά (αλλά και μετά) την πρόσφατη οικονομική κρίση στη χώρα μας, είναι αυτή της διαφάνειας. Του αποκλεισμού δηλαδή φαινομένων διαφθοράς και της θεμελίωσης της κρατικής δράσης στην αρχή της νομιμότητας και στην εύρυθμη λειτουργία των υπηρεσιών χάρη στην ανυστερόβουλη επιτέλεση των αρμοδιοτήτων των δημοσίων προσώπων, καθώς και της αποσύνδεσης της λήψεως αποφάσεων κατά διάθεση του δημοσίου χρήματος με σκοπό διαφορετικό από την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος. Ως ανάχωμα στις αθέμιτες πρακτικές της διαφθοράς θεσμοθετήθηκε ο έλεγχος της περιουσιακής κατάστασης των δημοσίων προσώπων. Το σύστημα αυτό δημοσίου ελέγχου λειτουργεί μέσω της υποβολής της δήλωσης «πόθεν έσχες», το απαρτίζουν δε, η αρχή της διαφάνειας ως δικαιολογητικός σκοπός του μέτρου, τα πρόσωπα που είναι υπόχρεοι σε υποβολή ΔΠΚ, ο τρόπος επιλογής αυτών και η αιτιολόγηση αυτής της επιλογής, ζητήματα που αναφύονται σχετικά με επιμέρους ομάδες προσώπων που δεν εμπίπτουν στον αμιγή ορισμό των δημοσίων προσώπων με την έννοια της κατοχής δημόσιων θέσεων ή αξιωμάτων (όπως λ.χ. οι δημοσιογράφοι, οι μέτοχοι σε μέσα ενημέρωσης), καθώς και το αντικείμενο του ελέγχου, δηλαδή τα περιουσιακά στοιχεία αλλά και ο τρόπος διακρίβωσης της αλήθειας των υποβαλλόμενων δηλώσεων. Ωστόσο αυτό γεννά μια σειρά ερωτημάτων αναφορικά με την επάρκεια και την αποτελεσματικότητα αυτού του μέτρου, αλλά και τον περιορισμό των προσώπων που έχουν κριθεί από τον νομοθέτη ως υπόχρεοι προς την υπαγωγή στον έλεγχο αυτό. Πώς δικαιολογείται η επιλογή των προσώπων, των περιουσιακών στοιχείων και του τρόπου γνωστοποίησης αυτών προς τους πολίτες, ώστε να προαχθεί η διαφάνεια? Ως ποιου σημείου θα μπορούσε να φτάσει η επέκταση του ελέγχου και στα συγγενικά πρόσωπα? Τηρείται η αρχή της αναλογικότητας αναφορικά με τους περιορισμούς των ατομικών δικαιωμάτων των υπόχρεων? Ποια συναφή ζητήματα (αντί) συνταγματικότητας εγείρονται? Προστατεύονται οι υπόχρεοι από την έκθεση που υφίστανται (πέραν της προερχόμενης από τη θέση τους στην πολιτική ζωή) λόγω της δημοσιοποίησης της περιουσιακής τους κατάστασης? Η αποτελεσματικότητα του μέτρου αυτού ως τώρα είναι αρκετή ώστε κοινωνικά να θεωρείται αποδεκτό το «βάρος» που συνεπάγεται για τους υπόχρεους? Ενδιαφέρει ιδιαίτερα ο περιορισμός της προστασίας της οικογενειακής ζωής, λόγω της επέκτασης αυτής της υποχρέωσης και στους συζύγους αλλά και στα ανήλικα τέκνα του υπόχρεου, ενώ στη συνέχεια ο περιορισμός του δικαιώματος στην προστασία της ιδιοκτησίας και των προσωπικών δεδομένων των δημοσίων προσώπων. Τέλος, συνοψίζοντας το σύστημα, αναδεικνύεται η αναγκαιότητα του υπάρχοντος συστήματος, στο μέτρο που αυτό δε θίγει τον πυρήνα των συστελλομένων δικαιωμάτων ούτε και παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας","abstract_has_math":false,"creators":["Λωρίτη Θεοδώρα","Loriti Theodora"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:44:58Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2972790"],"render_values":[{"text":"uoadl:2972790","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2972790","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2972790","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2972790","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λωρίτη Θεοδώρα","Loriti Theodora"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2972790","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2972790"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Μία από τις αρχές των οποίων η σημασία για το σύγχρονο κράτος δικαίου έχει αναδειχθεί μεταπολεμικά αλλά και ιδιαίτερα κατά (αλλά και μετά) την πρόσφατη οικονομική κρίση στη χώρα μας, είναι αυτή της διαφάνειας. Του αποκλεισμού δηλαδή φαινομένων διαφθοράς και της θεμελίωσης της κρατικής δράσης στην αρχή της νομιμότητας και στην εύρυθμη λειτουργία των υπηρεσιών χάρη στην ανυστερόβουλη επιτέλεση των αρμοδιοτήτων των δημοσίων προσώπων, καθώς και της αποσύνδεσης της λήψεως αποφάσεων κατά διάθεση του δημοσίου χρήματος με σκοπό διαφορετικό από την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος. Ως ανάχωμα στις αθέμιτες πρακτικές της διαφθοράς θεσμοθετήθηκε ο έλεγχος της περιουσιακής κατάστασης των δημοσίων προσώπων. Το σύστημα αυτό δημοσίου ελέγχου λειτουργεί μέσω της υποβολής της δήλωσης «πόθεν έσχες», το απαρτίζουν δε, η αρχή της διαφάνειας ως δικαιολογητικός σκοπός του μέτρου, τα πρόσωπα που είναι υπόχρεοι σε υποβολή ΔΠΚ, ο τρόπος επιλογής αυτών και η αιτιολόγηση αυτής της επιλογής, ζητήματα που αναφύονται σχετικά με επιμέρους ομάδες προσώπων που δεν εμπίπτουν στον αμιγή ορισμό των δημοσίων προσώπων με την έννοια της κατοχής δημόσιων θέσεων ή αξιωμάτων (όπως λ.χ. οι δημοσιογράφοι, οι μέτοχοι σε μέσα ενημέρωσης), καθώς και το αντικείμενο του ελέγχου, δηλαδή τα περιουσιακά στοιχεία αλλά και ο τρόπος διακρίβωσης της αλήθειας των υποβαλλόμενων δηλώσεων. Ωστόσο αυτό γεννά μια σειρά ερωτημάτων αναφορικά με την επάρκεια και την αποτελεσματικότητα αυτού του μέτρου, αλλά και τον περιορισμό των προσώπων που έχουν κριθεί από τον νομοθέτη ως υπόχρεοι προς την υπαγωγή στον έλεγχο αυτό. Πώς δικαιολογείται η επιλογή των προσώπων, των περιουσιακών στοιχείων και του τρόπου γνωστοποίησης αυτών προς τους πολίτες, ώστε να προαχθεί η διαφάνεια? Ως ποιου σημείου θα μπορούσε να φτάσει η επέκταση του ελέγχου και στα συγγενικά πρόσωπα? Τηρείται η αρχή της αναλογικότητας αναφορικά με τους περιορισμούς των ατομικών δικαιωμάτων των υπόχρεων? Ποια συναφή ζητήματα (αντί) συνταγματικότητας εγείρονται? Προστατεύονται οι υπόχρεοι από την έκθεση που υφίστανται (πέραν της προερχόμενης από τη θέση τους στην πολιτική ζωή) λόγω της δημοσιοποίησης της περιουσιακής τους κατάστασης? Η αποτελεσματικότητα του μέτρου αυτού ως τώρα είναι αρκετή ώστε κοινωνικά να θεωρείται αποδεκτό το «βάρος» που συνεπάγεται για τους υπόχρεους? Ενδιαφέρει ιδιαίτερα ο περιορισμός της προστασίας της οικογενειακής ζωής, λόγω της επέκτασης αυτής της υποχρέωσης και στους συζύγους αλλά και στα ανήλικα τέκνα του υπόχρεου, ενώ στη συνέχεια ο περιορισμός του δικαιώματος στην προστασία της ιδιοκτησίας και των προσωπικών δεδομένων των δημοσίων προσώπων. Τέλος, συνοψίζοντας το σύστημα, αναδεικνύεται η αναγκαιότητα του υπάρχοντος συστήματος, στο μέτρο που αυτό δε θίγει τον πυρήνα των συστελλομένων δικαιωμάτων ούτε και παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας","One of the principles whose importance for the modern rule of law has been highlighted in the post-war period and especially during (and after) the recent economic crisis in our country, is that of transparency. In other words, the exclusion of corruption and the foundation of state action on the principle of legality and the proper functioning of services thanks to the unbiased performance of the responsibilities of public persons, as well as the decoupling of decision-making from the use of public money for purposes other than serving the public interest. The control of the assets of public persons was established as a check on the unfair practices of corruption. This system of public control operates through the submission of the \"declaration of assets\", and is based on the principle of transparency as the justifying purpose of the measure, the persons who are obliged to submit an IPR, the way in which they are selected and the justification for this selection, issues that arise in relation to individual groups of persons who do not fall within the pure definition of public persons in the sense of holding public positions or offices (such as e.g. The question of the scope of the control, i.e. the assets and the way of verifying the truth of the declarations submitted. However, this raises a number of questions as to the adequacy and effectiveness of this measure, but also as to the limitation of the persons deemed by the legislator to be subject to this control. How is the choice of persons, assets and the way in which they are to be disclosed to citizens justified in order to promote transparency? To what extent could the extension of the control to relatives be extended? Does the principle of proportionality apply with regard to restrictions on the individual rights of the persons liable? What relevant (counter-)constitutional issues are raised? Are those liable protected from the exposure they suffer (in addition to that arising from their position in political life) as a result of the disclosure of their assets? Is the effectiveness of this measure so far sufficient for the 'burden' it entails for the persons liable to be considered socially acceptable? Of particular interest is the restriction of the protection of family life, due to the extension of this obligation to the spouses and minor children of the debtor, and then the restriction of the right to protection of the property and personal data of public figures. Finally, in summarising the system, the necessity of the existing system is highlighted, insofar as it does not affect the core of the rights at stake and does not violate the principle of proportionality."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το δικαίωμα πληροφόρησης της περιουσιακής κατάστασης των δημοσίων προσώπων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λωρίτη Θεοδώρα","Loriti Theodora"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Μία από τις αρχές των οποίων η σημασία για το σύγχρονο κράτος δικαίου έχει αναδειχθεί μεταπολεμικά αλλά και ιδιαίτερα κατά (αλλά και μετά) την πρόσφατη οικονομική κρίση στη χώρα μας, είναι αυτή της διαφάνειας. Του αποκλεισμού δηλαδή φαινομένων διαφθοράς και της θεμελίωσης της κρατικής δράσης στην αρχή της νομιμότητας και στην εύρυθμη λειτουργία των υπηρεσιών χάρη στην ανυστερόβουλη επιτέλεση των αρμοδιοτήτων των δημοσίων προσώπων, καθώς και της αποσύνδεσης της λήψεως αποφάσεων κατά διάθεση του δημοσίου χρήματος με σκοπό διαφορετικό από την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος. Ως ανάχωμα στις αθέμιτες πρακτικές της διαφθοράς θεσμοθετήθηκε ο έλεγχος της περιουσιακής κατάστασης των δημοσίων προσώπων. Το σύστημα αυτό δημοσίου ελέγχου λειτουργεί μέσω της υποβολής της δήλωσης «πόθεν έσχες», το απαρτίζουν δε, η αρχή της διαφάνειας ως δικαιολογητικός σκοπός του μέτρου, τα πρόσωπα που είναι υπόχρεοι σε υποβολή ΔΠΚ, ο τρόπος επιλογής αυτών και η αιτιολόγηση αυτής της επιλογής, ζητήματα που αναφύονται σχετικά με επιμέρους ομάδες προσώπων που δεν εμπίπτουν στον αμιγή ορισμό των δημοσίων προσώπων με την έννοια της κατοχής δημόσιων θέσεων ή αξιωμάτων (όπως λ.χ. οι δημοσιογράφοι, οι μέτοχοι σε μέσα ενημέρωσης), καθώς και το αντικείμενο του ελέγχου, δηλαδή τα περιουσιακά στοιχεία αλλά και ο τρόπος διακρίβωσης της αλήθειας των υποβαλλόμενων δηλώσεων. Ωστόσο αυτό γεννά μια σειρά ερωτημάτων αναφορικά με την επάρκεια και την αποτελεσματικότητα αυτού του μέτρου, αλλά και τον περιορισμό των προσώπων που έχουν κριθεί από τον νομοθέτη ως υπόχρεοι προς την υπαγωγή στον έλεγχο αυτό. Πώς δικαιολογείται η επιλογή των προσώπων, των περιουσιακών στοιχείων και του τρόπου γνωστοποίησης αυτών προς τους πολίτες, ώστε να προαχθεί η διαφάνεια? Ως ποιου σημείου θα μπορούσε να φτάσει η επέκταση του ελέγχου και στα συγγενικά πρόσωπα? Τηρείται η αρχή της αναλογικότητας αναφορικά με τους περιορισμούς των ατομικών δικαιωμάτων των υπόχρεων? Ποια συναφή ζητήματα (αντί) συνταγματικότητας εγείρονται? Προστατεύονται οι υπόχρεοι από την έκθεση που υφίστανται (πέραν της προερχόμενης από τη θέση τους στην πολιτική ζωή) λόγω της δημοσιοποίησης της περιουσιακής τους κατάστασης? Η αποτελεσματικότητα του μέτρου αυτού ως τώρα είναι αρκετή ώστε κοινωνικά να θεωρείται αποδεκτό το «βάρος» που συνεπάγεται για τους υπόχρεους? Ενδιαφέρει ιδιαίτερα ο περιορισμός της προστασίας της οικογενειακής ζωής, λόγω της επέκτασης αυτής της υποχρέωσης και στους συζύγους αλλά και στα ανήλικα τέκνα του υπόχρεου, ενώ στη συνέχεια ο περιορισμός του δικαιώματος στην προστασία της ιδιοκτησίας και των προσωπικών δεδομένων των δημοσίων προσώπων. Τέλος, συνοψίζοντας το σύστημα, αναδεικνύεται η αναγκαιότητα του υπάρχοντος συστήματος, στο μέτρο που αυτό δε θίγει τον πυρήνα των συστελλομένων δικαιωμάτων ούτε και παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας","One of the principles whose importance for the modern rule of law has been highlighted in the post-war period and especially during (and after) the recent economic crisis in our country, is that of transparency. In other words, the exclusion of corruption and the foundation of state action on the principle of legality and the proper functioning of services thanks to the unbiased performance of the responsibilities of public persons, as well as the decoupling of decision-making from the use of public money for purposes other than serving the public interest. The control of the assets of public persons was established as a check on the unfair practices of corruption. This system of public control operates through the submission of the \"declaration of assets\", and is based on the principle of transparency as the justifying purpose of the measure, the persons who are obliged to submit an IPR, the way in which they are selected and the justification for this selection, issues that arise in relation to individual groups of persons who do not fall within the pure definition of public persons in the sense of holding public positions or offices (such as e.g. The question of the scope of the control, i.e. the assets and the way of verifying the truth of the declarations submitted. However, this raises a number of questions as to the adequacy and effectiveness of this measure, but also as to the limitation of the persons deemed by the legislator to be subject to this control. How is the choice of persons, assets and the way in which they are to be disclosed to citizens justified in order to promote transparency? To what extent could the extension of the control to relatives be extended? Does the principle of proportionality apply with regard to restrictions on the individual rights of the persons liable? What relevant (counter-)constitutional issues are raised? Are those liable protected from the exposure they suffer (in addition to that arising from their position in political life) as a result of the disclosure of their assets? Is the effectiveness of this measure so far sufficient for the 'burden' it entails for the persons liable to be considered socially acceptable? Of particular interest is the restriction of the protection of family life, due to the extension of this obligation to the spouses and minor children of the debtor, and then the restriction of the right to protection of the property and personal data of public figures. Finally, in summarising the system, the necessity of the existing system is highlighted, insofar as it does not affect the core of the rights at stake and does not violate the principle of proportionality."],"dc:identifier":["uoadl:2972790","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2972790"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Το δικαίωμα πληροφόρησης της περιουσιακής κατάστασης των δημοσίων προσώπων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:58Z"}