{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2973020"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2973020","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Πρόωρος τοκετός","abstract":"Παρά τις αξιοσημείωτες εξελίξεις στη σύγχρονη μαιευτική, το πρόβλημα του πρόωρου τοκετού παραμένει δισεπίλυτο με την επίπτωση του να παρουσιάζει ανοδικές τάσεις. Η προωρότητα αποτελεί μια από τις σημαντικότερες αιτίες νεογνικής θνησιμότητας και παιδικής νοσηρότητας παγκοσμίως. Τα βρέφη με πολύ χαμηλό βάρος γέννησης διατρέχουν κίνδυνο σημαντικής νοσηρότητας από σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας, νεκρωτική εντεροκολίτιδα και ενδοκοιλιακή αιμορραγία, ενώ πολλά πρόωρα νεογνά παρουσιάζουν σημαντικές μακροχρόνιες νευρολογικές δυσλειτουργίες, χρόνια πνευμονικά προβλήματα και οπτικές διαταραχές. Όσον αφορά την παθοφυσιολογία του πρόωρου τοκετού ορισμένοι μηχανισμοί περιλαμβάνουν την διαταραχή της μητρικής-εμβρυϊκής ανοσοανοχής, την υπερδιάταση της μήτρας, τη αποκόλληση του πλακούντα, αλλά και την ενεργοποίηση της ανοσοαπόκρισης στη φλεγμονή. Ωστόσο, ο μηχανισμός του πρόωρου τοκετού εξακολουθεί να παραμένει ασαφής. Κοινές παράγοντες κινδύνου του πρόωρου τοκετού περιλαμβάνουν την πολυτοκία, την ηλικία και τη φυλή της μητέρας,το κάπνισμα, την εκτεταμένη χρήση τεχνολογιών υποβοηθούμενης τεχνολογίας, αλλά και τις μητρικές λοιμώξεις και χρόνιες παθήσεις όπως το διαβήτη και την υψηλή αρτηριακή πίεση. Επίσης, έχει υποτεθεί ότι γενετικοί παράγοντες αποτελούν την αιτιολογική βάση του πρόωρου τοκετού. Όσον αφορά την αντιμετώπιση του, η πρωτογενής πρόληψης θα πρέπει να αποσκοπεί στην εξάλειψη των τροποποιήσιμων παραγόντων κινδύνου (π.χ. διακοπή του καπνίσματος, αποφυγή επαγγελματικού στρες και μείωση των πολύδυμων κυήσεων). Επί της παρούσης, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να καταδεικνύουν την αποτελεσματικότητα της χορήγησης αντιβιωτικών για τα θεραπεία της μητρικής λοίμωξης. Επιπλέον, η μέτρηση του μήκους του τραχήλου της μήτρας μπορεί να αποτελέσει μια σημαντική μέθοδο στον εντοπισμό των ασθενών που διατρέχουν μεγάλο κίνδυνο πρόωρου τοκετού και την επιλογή της κατάλληλης μεθόδου δευτερογενούς πρόληψης, ήτοι τη χορήγηση προγεστερόνης, την περίδεση ή την τοποθέτηση τραχηλικού πεσσού. Σε περίπτωση που διαπιστωθεί τοκετός η βραχυχρόνια τοκόλυση δημιουργεί το απαραίτητο χρονικό περιθώριο για την επίτευξη της δράσης των κορτικοστεροειδών ή την εισαγωγή της εγκύου σε νοσοκομείο με τις απαραίτητες εγκαταστάσεις για εντατική θεραπεία νεογνών.","abstract_html":"Παρά τις αξιοσημείωτες εξελίξεις στη σύγχρονη μαιευτική, το πρόβλημα του πρόωρου τοκετού παραμένει δισεπίλυτο με την επίπτωση του να παρουσιάζει ανοδικές τάσεις. Η προωρότητα αποτελεί μια από τις σημαντικότερες αιτίες νεογνικής θνησιμότητας και παιδικής νοσηρότητας παγκοσμίως. Τα βρέφη με πολύ χαμηλό βάρος γέννησης διατρέχουν κίνδυνο σημαντικής νοσηρότητας από σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας, νεκρωτική εντεροκολίτιδα και ενδοκοιλιακή αιμορραγία, ενώ πολλά πρόωρα νεογνά παρουσιάζουν σημαντικές μακροχρόνιες νευρολογικές δυσλειτουργίες, χρόνια πνευμονικά προβλήματα και οπτικές διαταραχές. Όσον αφορά την παθοφυσιολογία του πρόωρου τοκετού ορισμένοι μηχανισμοί περιλαμβάνουν την διαταραχή της μητρικής-εμβρυϊκής ανοσοανοχής, την υπερδιάταση της μήτρας, τη αποκόλληση του πλακούντα, αλλά και την ενεργοποίηση της ανοσοαπόκρισης στη φλεγμονή. Ωστόσο, ο μηχανισμός του πρόωρου τοκετού εξακολουθεί να παραμένει ασαφής. Κοινές παράγοντες κινδύνου του πρόωρου τοκετού περιλαμβάνουν την πολυτοκία, την ηλικία και τη φυλή της μητέρας,το κάπνισμα, την εκτεταμένη χρήση τεχνολογιών υποβοηθούμενης τεχνολογίας, αλλά και τις μητρικές λοιμώξεις και χρόνιες παθήσεις όπως το διαβήτη και την υψηλή αρτηριακή πίεση. Επίσης, έχει υποτεθεί ότι γενετικοί παράγοντες αποτελούν την αιτιολογική βάση του πρόωρου τοκετού. Όσον αφορά την αντιμετώπιση του, η πρωτογενής πρόληψης θα πρέπει να αποσκοπεί στην εξάλειψη των τροποποιήσιμων παραγόντων κινδύνου (π.χ. διακοπή του καπνίσματος, αποφυγή επαγγελματικού στρες και μείωση των πολύδυμων κυήσεων). Επί της παρούσης, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να καταδεικνύουν την αποτελεσματικότητα της χορήγησης αντιβιωτικών για τα θεραπεία της μητρικής λοίμωξης. Επιπλέον, η μέτρηση του μήκους του τραχήλου της μήτρας μπορεί να αποτελέσει μια σημαντική μέθοδο στον εντοπισμό των ασθενών που διατρέχουν μεγάλο κίνδυνο πρόωρου τοκετού και την επιλογή της κατάλληλης μεθόδου δευτερογενούς πρόληψης, ήτοι τη χορήγηση προγεστερόνης, την περίδεση ή την τοποθέτηση τραχηλικού πεσσού. Σε περίπτωση που διαπιστωθεί τοκετός η βραχυχρόνια τοκόλυση δημιουργεί το απαραίτητο χρονικό περιθώριο για την επίτευξη της δράσης των κορτικοστεροειδών ή την εισαγωγή της εγκύου σε νοσοκομείο με τις απαραίτητες εγκαταστάσεις για εντατική θεραπεία νεογνών.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπαρώνου Αριστέα","Baronou Aristea"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:44:58Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2973020"],"render_values":[{"text":"uoadl:2973020","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973020","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973020","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2973020","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπαρώνου Αριστέα","Baronou Aristea"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2973020","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973020"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Παρά τις αξιοσημείωτες εξελίξεις στη σύγχρονη μαιευτική, το πρόβλημα του πρόωρου τοκετού παραμένει δισεπίλυτο με την επίπτωση του να παρουσιάζει ανοδικές τάσεις. Η προωρότητα αποτελεί μια από τις σημαντικότερες αιτίες νεογνικής θνησιμότητας και παιδικής νοσηρότητας παγκοσμίως. Τα βρέφη με πολύ χαμηλό βάρος γέννησης διατρέχουν κίνδυνο σημαντικής νοσηρότητας από σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας, νεκρωτική εντεροκολίτιδα και ενδοκοιλιακή αιμορραγία, ενώ πολλά πρόωρα νεογνά παρουσιάζουν σημαντικές μακροχρόνιες νευρολογικές δυσλειτουργίες, χρόνια πνευμονικά προβλήματα και οπτικές διαταραχές. Όσον αφορά την παθοφυσιολογία του πρόωρου τοκετού ορισμένοι μηχανισμοί περιλαμβάνουν την διαταραχή της μητρικής-εμβρυϊκής ανοσοανοχής, την υπερδιάταση της μήτρας, τη αποκόλληση του πλακούντα, αλλά και την ενεργοποίηση της ανοσοαπόκρισης στη φλεγμονή. Ωστόσο, ο μηχανισμός του πρόωρου τοκετού εξακολουθεί να παραμένει ασαφής. Κοινές παράγοντες κινδύνου του πρόωρου τοκετού περιλαμβάνουν την πολυτοκία, την ηλικία και τη φυλή της μητέρας,το κάπνισμα, την εκτεταμένη χρήση τεχνολογιών υποβοηθούμενης τεχνολογίας, αλλά και τις μητρικές λοιμώξεις και χρόνιες παθήσεις όπως το διαβήτη και την υψηλή αρτηριακή πίεση. Επίσης, έχει υποτεθεί ότι γενετικοί παράγοντες αποτελούν την αιτιολογική βάση του πρόωρου τοκετού. Όσον αφορά την αντιμετώπιση του, η πρωτογενής πρόληψης θα πρέπει να αποσκοπεί στην εξάλειψη των τροποποιήσιμων παραγόντων κινδύνου (π.χ. διακοπή του καπνίσματος, αποφυγή επαγγελματικού στρες και μείωση των πολύδυμων κυήσεων). Επί της παρούσης, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να καταδεικνύουν την αποτελεσματικότητα της χορήγησης αντιβιωτικών για τα θεραπεία της μητρικής λοίμωξης. Επιπλέον, η μέτρηση του μήκους του τραχήλου της μήτρας μπορεί να αποτελέσει μια σημαντική μέθοδο στον εντοπισμό των ασθενών που διατρέχουν μεγάλο κίνδυνο πρόωρου τοκετού και την επιλογή της κατάλληλης μεθόδου δευτερογενούς πρόληψης, ήτοι τη χορήγηση προγεστερόνης, την περίδεση ή την τοποθέτηση τραχηλικού πεσσού. Σε περίπτωση που διαπιστωθεί τοκετός η βραχυχρόνια τοκόλυση δημιουργεί το απαραίτητο χρονικό περιθώριο για την επίτευξη της δράσης των κορτικοστεροειδών ή την εισαγωγή της εγκύου σε νοσοκομείο με τις απαραίτητες εγκαταστάσεις για εντατική θεραπεία νεογνών.","Despite the remarkable advancements in modern obstetrics, the problem of premature birth remains unresolved with its impact presenting an upward trend. Prematurity is one of the leading causes of neonatal mortality and childhood morbidity worldwide. Infants with very low birth weight are at risk of significant morbidity from respiratory distress syndrome, necrotic enterocolitis and intraventricular hemorrhage, while many preterm infants are burdened by significant long-term neurological dysfunction, chronic lung problems and eye disorders. Regarding the pathophysiology of preterm birth, some possible mechanisms include the disruption of maternal-fetal immune tolerance, uterine hyperdistension, placental abruption, and the activation of the immune response to inflammation. However, the underlying mechanism of preterm birth remains unclear. Common risk factors for preterm birth include maternal age and race, smoking, extensive use of RTA, but also maternal infections and chronic conditions such as diabetes and hypertension. Moreover, it has been suggested the genetic predisposition may be the causal basis of preterm birth. In terms of treatment, primary prevention should aim to eliminate modifiable risk factors (eg smoking cessation, avoiding occupational stress and reducing multiple pregnancies). At present, there is insufficient evidence to demonstrate the effectiveness of antibiotics in the treatment of maternal infection. In addition, measuring the length of the cervix can be an important method of identifying patients at high risk of preterm birth and selecting the appropriate method of secondary prevention, namely progesterone administration, cerclage or arabin pessary. In case of labour, short-term tocolysis may provide the time necessaryto achieve the action of corticosteroids or to admit the pregnant woman to a hospital with the necessary facilities for intensive care of newborns."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Πρόωρος τοκετός"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπαρώνου Αριστέα","Baronou Aristea"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Παρά τις αξιοσημείωτες εξελίξεις στη σύγχρονη μαιευτική, το πρόβλημα του πρόωρου τοκετού παραμένει δισεπίλυτο με την επίπτωση του να παρουσιάζει ανοδικές τάσεις. Η προωρότητα αποτελεί μια από τις σημαντικότερες αιτίες νεογνικής θνησιμότητας και παιδικής νοσηρότητας παγκοσμίως. Τα βρέφη με πολύ χαμηλό βάρος γέννησης διατρέχουν κίνδυνο σημαντικής νοσηρότητας από σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας, νεκρωτική εντεροκολίτιδα και ενδοκοιλιακή αιμορραγία, ενώ πολλά πρόωρα νεογνά παρουσιάζουν σημαντικές μακροχρόνιες νευρολογικές δυσλειτουργίες, χρόνια πνευμονικά προβλήματα και οπτικές διαταραχές. Όσον αφορά την παθοφυσιολογία του πρόωρου τοκετού ορισμένοι μηχανισμοί περιλαμβάνουν την διαταραχή της μητρικής-εμβρυϊκής ανοσοανοχής, την υπερδιάταση της μήτρας, τη αποκόλληση του πλακούντα, αλλά και την ενεργοποίηση της ανοσοαπόκρισης στη φλεγμονή. Ωστόσο, ο μηχανισμός του πρόωρου τοκετού εξακολουθεί να παραμένει ασαφής. Κοινές παράγοντες κινδύνου του πρόωρου τοκετού περιλαμβάνουν την πολυτοκία, την ηλικία και τη φυλή της μητέρας,το κάπνισμα, την εκτεταμένη χρήση τεχνολογιών υποβοηθούμενης τεχνολογίας, αλλά και τις μητρικές λοιμώξεις και χρόνιες παθήσεις όπως το διαβήτη και την υψηλή αρτηριακή πίεση. Επίσης, έχει υποτεθεί ότι γενετικοί παράγοντες αποτελούν την αιτιολογική βάση του πρόωρου τοκετού. Όσον αφορά την αντιμετώπιση του, η πρωτογενής πρόληψης θα πρέπει να αποσκοπεί στην εξάλειψη των τροποποιήσιμων παραγόντων κινδύνου (π.χ. διακοπή του καπνίσματος, αποφυγή επαγγελματικού στρες και μείωση των πολύδυμων κυήσεων). Επί της παρούσης, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να καταδεικνύουν την αποτελεσματικότητα της χορήγησης αντιβιωτικών για τα θεραπεία της μητρικής λοίμωξης. Επιπλέον, η μέτρηση του μήκους του τραχήλου της μήτρας μπορεί να αποτελέσει μια σημαντική μέθοδο στον εντοπισμό των ασθενών που διατρέχουν μεγάλο κίνδυνο πρόωρου τοκετού και την επιλογή της κατάλληλης μεθόδου δευτερογενούς πρόληψης, ήτοι τη χορήγηση προγεστερόνης, την περίδεση ή την τοποθέτηση τραχηλικού πεσσού. Σε περίπτωση που διαπιστωθεί τοκετός η βραχυχρόνια τοκόλυση δημιουργεί το απαραίτητο χρονικό περιθώριο για την επίτευξη της δράσης των κορτικοστεροειδών ή την εισαγωγή της εγκύου σε νοσοκομείο με τις απαραίτητες εγκαταστάσεις για εντατική θεραπεία νεογνών.","Despite the remarkable advancements in modern obstetrics, the problem of premature birth remains unresolved with its impact presenting an upward trend. Prematurity is one of the leading causes of neonatal mortality and childhood morbidity worldwide. Infants with very low birth weight are at risk of significant morbidity from respiratory distress syndrome, necrotic enterocolitis and intraventricular hemorrhage, while many preterm infants are burdened by significant long-term neurological dysfunction, chronic lung problems and eye disorders. Regarding the pathophysiology of preterm birth, some possible mechanisms include the disruption of maternal-fetal immune tolerance, uterine hyperdistension, placental abruption, and the activation of the immune response to inflammation. However, the underlying mechanism of preterm birth remains unclear. Common risk factors for preterm birth include maternal age and race, smoking, extensive use of RTA, but also maternal infections and chronic conditions such as diabetes and hypertension. Moreover, it has been suggested the genetic predisposition may be the causal basis of preterm birth. In terms of treatment, primary prevention should aim to eliminate modifiable risk factors (eg smoking cessation, avoiding occupational stress and reducing multiple pregnancies). At present, there is insufficient evidence to demonstrate the effectiveness of antibiotics in the treatment of maternal infection. In addition, measuring the length of the cervix can be an important method of identifying patients at high risk of preterm birth and selecting the appropriate method of secondary prevention, namely progesterone administration, cerclage or arabin pessary. In case of labour, short-term tocolysis may provide the time necessaryto achieve the action of corticosteroids or to admit the pregnant woman to a hospital with the necessary facilities for intensive care of newborns."],"dc:identifier":["uoadl:2973020","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973020"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Πρόωρος τοκετός"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:44:58Z"}