{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2973540"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2973540","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η διαδικασία της σιωπηρής αναθεώρησης των ορίων περιορισμού στις διεθνείς ναυτιλιακές συμβάσεις (The tacit amendment procedure)","abstract":"Ο θεσμός του περιορισμού της ευθύνης, ως εξαίρεση στον κανόνα της πλήρους αποζημίωσης, έχει κατά καιρούς προκαλέσει διάφορες αντιρρήσεις και έχει βρει αντίστοιχα διάφορες δικαιολογητικές βάσεις. Ωστόσο, συχνά, το κύριο αίτιο των αντιρρήσεων στον θεσμό του περιορισμού είναι τα χαμηλά όρια στα οποία μπορούν οι δικαιούχοι να περιορίσουν την ευθύνη τους, και όχι τόσο ο θεσμός του περιορισμού αυτός καθ’ αυτός. Η αργή «παραδοσιακή» διαδικασία αναθεώρησης των Διεθνών Συνθηκών (Δ.Σ.) συχνά απαιτεί πολλά έτη για να ολοκληρωθεί, ενώ ενίοτε, κάποιες Δ.Σ. δεν υιοθετούνται από πολλά κράτη ή ακόμη δεν τίθενται καν σε ισχύ. Έτσι, συχνά, τα εκάστοτε ισχύοντα όρια περιορισμού της ευθύνης δεν είναι κοινωνικώς ανεχτά, ενώ ταυτόχρονα, δεν επιτυγχάνεται διεθνής ομοιομορφία με επιπλέον συνέπεια να παρατηρείται και το φαινόμενο του “forum shopping”. Η λύση, σύμφωνα με τον Δ.Ν.Ο, ήταν μια νέα, ταχύτερη διαδικασία αναθεώρησης των ορίων περιορισμού η οποία θα ξεκινά με απόφαση της Νομικής Επιτροπής του Δ.Ν.Ο. (όσον αφορά, τουλάχιστον, τις εδώ εξεταζόμενες Δ.Σ.). Τα νέα όρια θα τίθενται σε εφαρμογή μόλις περάσει μια προκαθορισμένη χρονική περίοδος για την υιοθέτηση και θέση τους σε ισχύ, εφόσον βέβαια τα προταθέντα όρια λάβουν την απαιτούμενη πλειοψηφία από τα Συμβαλλόμενα, στο εκάστοτε διεθνές νομοθετικό κείμενο, κράτη. Η διαδικασία αυτή είναι η «σιωπηρή διαδικασία αναθεώρησης των ορίων περιορισμού της ευθύνης» (“tacit amendment procedure”) η οποία «πέρασε», κυρίως μέσω τροποποιητικών Πρωτοκόλλων, σε διάφορα διεθνή κείμενα, όπως η «Διεθνής Σύμβαση του Λονδίνου για τον περιορισμό της ευθύνης για ναυτικές απαιτήσεις» (LLMC), η «Διεθνής Σύμβαση των Αθηνών σχετικά με την θαλάσσια μεταφορά επιβατών και των αποσκευών τους», η «Διεθνής Σύμβαση περί αστικής ευθύνης για ζημίες ρύπανσης από πετρέλαιο», του 1992 (CLC), καθώς και άλλες σημαντικές στην πράξη Δ.Σ., οι οποίες αναλύονται στο παρόν. Το βασικό ζήτημα που εγείρεται με την συγκεκριμένη διαδικασία είναι το εξής: Από την στιγμή που τίθενται σε ισχύ διεθνώς τα νέα τροποποιημένα ποσοτικά όρια ευθύνης, θεωρείται ότι έχουν τεθεί ταυτόχρονα και σε ισχύ για όλες τις έννομες τάξεις των συμβαλλόμενων στην οικεία Δ.Σ. κρατών; Ή μήπως απαιτείται να προηγηθούν ορισμένες διαδικασίες εσωτερικού δικαίου, για κάθε συμβαλλόμενο κράτος, πριν αρχίσουν τα νέα όρια να εφαρμόζονται σε κάθε ξεχωριστή έννομο τάξη; Στην θεωρία σήμερα η άποψη της «ταυτόχρονης» εφαρμογής υποστηρίζεται όλο και περισσότερο, ενώ παράλληλα, οι περισσότερες έννομες τάξεις δεν ακολουθούν μια ενιαία πρακτική με τις περισσότερες, ωστόσο, να ακολουθούν (με τον έναν ή τον άλλον τρόπο) την παραδοσιακή διαδικασία της «ξεχωριστής» εισαγωγής των νέων ορίων στην εθνική έννομη τάξη. Η αξιοποίηση της νεότερης θέσης έχει, πάντως, υπέρ της δυο βασικά επιχειρήματα: Επιτρέπει την ταχεία και ταυτόχρονη αναπροσαρμογή των ορίων περιορισμού για κάθε συμβαλλόμενο κράτος. Ταχεία γιατί έτσι λειτουργεί η “rapid procedure” και ταυτόχρονη γιατί, εφόσον γίνει δεχτό ότι ο χρόνος θέσης σε ισχύ διεθνώς και εθνικώς είναι ενιαίος, τότε τα νέα όρια θα ισχύουν σε κάθε έννομη τάξη από το ίδιο χρονικό σημείο. Αυτό, σε κάθε περίπτωση, δημιουργεί ασφάλεια δικαίου, όχι μόνο για τα κράτη και τους ιδιώτες, αλλά και για τους ασφαλιστές που έτσι κοστολογούν τον κίνδυνο με μεγαλύτερη ακρίβεια, ενώ, αποφεύγεται και το φαινόμενο του “forum shopping”. Λέξεις κλειδιά: Ναυτικό Δίκαιο, περιορισμός της ευθύνης για ναυτικές απαιτήσεις, διαδικασία σιωπηρής αναθεώρησης των ορίων περιορισμού, χρόνος έναρξης ισχύος των νέων ορίων περιορισμού στις εθνικές έννομες τάξεις.","abstract_html":"Ο θεσμός του περιορισμού της ευθύνης, ως εξαίρεση στον κανόνα της πλήρους αποζημίωσης, έχει κατά καιρούς προκαλέσει διάφορες αντιρρήσεις και έχει βρει αντίστοιχα διάφορες δικαιολογητικές βάσεις. Ωστόσο, συχνά, το κύριο αίτιο των αντιρρήσεων στον θεσμό του περιορισμού είναι τα χαμηλά όρια στα οποία μπορούν οι δικαιούχοι να περιορίσουν την ευθύνη τους, και όχι τόσο ο θεσμός του περιορισμού αυτός καθ’ αυτός. Η αργή «παραδοσιακή» διαδικασία αναθεώρησης των Διεθνών Συνθηκών (Δ.Σ.) συχνά απαιτεί πολλά έτη για να ολοκληρωθεί, ενώ ενίοτε, κάποιες Δ.Σ. δεν υιοθετούνται από πολλά κράτη ή ακόμη δεν τίθενται καν σε ισχύ. Έτσι, συχνά, τα εκάστοτε ισχύοντα όρια περιορισμού της ευθύνης δεν είναι κοινωνικώς ανεχτά, ενώ ταυτόχρονα, δεν επιτυγχάνεται διεθνής ομοιομορφία με επιπλέον συνέπεια να παρατηρείται και το φαινόμενο του “forum shopping”. Η λύση, σύμφωνα με τον Δ.Ν.Ο, ήταν μια νέα, ταχύτερη διαδικασία αναθεώρησης των ορίων περιορισμού η οποία θα ξεκινά με απόφαση της Νομικής Επιτροπής του Δ.Ν.Ο. (όσον αφορά, τουλάχιστον, τις εδώ εξεταζόμενες Δ.Σ.). Τα νέα όρια θα τίθενται σε εφαρμογή μόλις περάσει μια προκαθορισμένη χρονική περίοδος για την υιοθέτηση και θέση τους σε ισχύ, εφόσον βέβαια τα προταθέντα όρια λάβουν την απαιτούμενη πλειοψηφία από τα Συμβαλλόμενα, στο εκάστοτε διεθνές νομοθετικό κείμενο, κράτη. Η διαδικασία αυτή είναι η «σιωπηρή διαδικασία αναθεώρησης των ορίων περιορισμού της ευθύνης» (“tacit amendment procedure”) η οποία «πέρασε», κυρίως μέσω τροποποιητικών Πρωτοκόλλων, σε διάφορα διεθνή κείμενα, όπως η «Διεθνής Σύμβαση του Λονδίνου για τον περιορισμό της ευθύνης για ναυτικές απαιτήσεις» (LLMC), η «Διεθνής Σύμβαση των Αθηνών σχετικά με την θαλάσσια μεταφορά επιβατών και των αποσκευών τους», η «Διεθνής Σύμβαση περί αστικής ευθύνης για ζημίες ρύπανσης από πετρέλαιο», του 1992 (CLC), καθώς και άλλες σημαντικές στην πράξη Δ.Σ., οι οποίες αναλύονται στο παρόν. Το βασικό ζήτημα που εγείρεται με την συγκεκριμένη διαδικασία είναι το εξής: Από την στιγμή που τίθενται σε ισχύ διεθνώς τα νέα τροποποιημένα ποσοτικά όρια ευθύνης, θεωρείται ότι έχουν τεθεί ταυτόχρονα και σε ισχύ για όλες τις έννομες τάξεις των συμβαλλόμενων στην οικεία Δ.Σ. κρατών; Ή μήπως απαιτείται να προηγηθούν ορισμένες διαδικασίες εσωτερικού δικαίου, για κάθε συμβαλλόμενο κράτος, πριν αρχίσουν τα νέα όρια να εφαρμόζονται σε κάθε ξεχωριστή έννομο τάξη; Στην θεωρία σήμερα η άποψη της «ταυτόχρονης» εφαρμογής υποστηρίζεται όλο και περισσότερο, ενώ παράλληλα, οι περισσότερες έννομες τάξεις δεν ακολουθούν μια ενιαία πρακτική με τις περισσότερες, ωστόσο, να ακολουθούν (με τον έναν ή τον άλλον τρόπο) την παραδοσιακή διαδικασία της «ξεχωριστής» εισαγωγής των νέων ορίων στην εθνική έννομη τάξη. Η αξιοποίηση της νεότερης θέσης έχει, πάντως, υπέρ της δυο βασικά επιχειρήματα: Επιτρέπει την ταχεία και ταυτόχρονη αναπροσαρμογή των ορίων περιορισμού για κάθε συμβαλλόμενο κράτος. Ταχεία γιατί έτσι λειτουργεί η “rapid procedure” και ταυτόχρονη γιατί, εφόσον γίνει δεχτό ότι ο χρόνος θέσης σε ισχύ διεθνώς και εθνικώς είναι ενιαίος, τότε τα νέα όρια θα ισχύουν σε κάθε έννομη τάξη από το ίδιο χρονικό σημείο. Αυτό, σε κάθε περίπτωση, δημιουργεί ασφάλεια δικαίου, όχι μόνο για τα κράτη και τους ιδιώτες, αλλά και για τους ασφαλιστές που έτσι κοστολογούν τον κίνδυνο με μεγαλύτερη ακρίβεια, ενώ, αποφεύγεται και το φαινόμενο του “forum shopping”. Λέξεις κλειδιά: Ναυτικό Δίκαιο, περιορισμός της ευθύνης για ναυτικές απαιτήσεις, διαδικασία σιωπηρής αναθεώρησης των ορίων περιορισμού, χρόνος έναρξης ισχύος των νέων ορίων περιορισμού στις εθνικές έννομες τάξεις.","abstract_has_math":false,"creators":["Παλαιολόγος Νικόλαος","Palaiologos Nikolaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:01Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2973540"],"render_values":[{"text":"uoadl:2973540","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973540","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973540","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2973540","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παλαιολόγος Νικόλαος","Palaiologos Nikolaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2973540","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973540"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο θεσμός του περιορισμού της ευθύνης, ως εξαίρεση στον κανόνα της πλήρους αποζημίωσης, έχει κατά καιρούς προκαλέσει διάφορες αντιρρήσεις και έχει βρει αντίστοιχα διάφορες δικαιολογητικές βάσεις. Ωστόσο, συχνά, το κύριο αίτιο των αντιρρήσεων στον θεσμό του περιορισμού είναι τα χαμηλά όρια στα οποία μπορούν οι δικαιούχοι να περιορίσουν την ευθύνη τους, και όχι τόσο ο θεσμός του περιορισμού αυτός καθ’ αυτός. Η αργή «παραδοσιακή» διαδικασία αναθεώρησης των Διεθνών Συνθηκών (Δ.Σ.) συχνά απαιτεί πολλά έτη για να ολοκληρωθεί, ενώ ενίοτε, κάποιες Δ.Σ. δεν υιοθετούνται από πολλά κράτη ή ακόμη δεν τίθενται καν σε ισχύ. Έτσι, συχνά, τα εκάστοτε ισχύοντα όρια περιορισμού της ευθύνης δεν είναι κοινωνικώς ανεχτά, ενώ ταυτόχρονα, δεν επιτυγχάνεται διεθνής ομοιομορφία με επιπλέον συνέπεια να παρατηρείται και το φαινόμενο του “forum shopping”. Η λύση, σύμφωνα με τον Δ.Ν.Ο, ήταν μια νέα, ταχύτερη διαδικασία αναθεώρησης των ορίων περιορισμού η οποία θα ξεκινά με απόφαση της Νομικής Επιτροπής του Δ.Ν.Ο. (όσον αφορά, τουλάχιστον, τις εδώ εξεταζόμενες Δ.Σ.). Τα νέα όρια θα τίθενται σε εφαρμογή μόλις περάσει μια προκαθορισμένη χρονική περίοδος για την υιοθέτηση και θέση τους σε ισχύ, εφόσον βέβαια τα προταθέντα όρια λάβουν την απαιτούμενη πλειοψηφία από τα Συμβαλλόμενα, στο εκάστοτε διεθνές νομοθετικό κείμενο, κράτη. Η διαδικασία αυτή είναι η «σιωπηρή διαδικασία αναθεώρησης των ορίων περιορισμού της ευθύνης» (“tacit amendment procedure”) η οποία «πέρασε», κυρίως μέσω τροποποιητικών Πρωτοκόλλων, σε διάφορα διεθνή κείμενα, όπως η «Διεθνής Σύμβαση του Λονδίνου για τον περιορισμό της ευθύνης για ναυτικές απαιτήσεις» (LLMC), η «Διεθνής Σύμβαση των Αθηνών σχετικά με την θαλάσσια μεταφορά επιβατών και των αποσκευών τους», η «Διεθνής Σύμβαση περί αστικής ευθύνης για ζημίες ρύπανσης από πετρέλαιο», του 1992 (CLC), καθώς και άλλες σημαντικές στην πράξη Δ.Σ., οι οποίες αναλύονται στο παρόν. Το βασικό ζήτημα που εγείρεται με την συγκεκριμένη διαδικασία είναι το εξής: Από την στιγμή που τίθενται σε ισχύ διεθνώς τα νέα τροποποιημένα ποσοτικά όρια ευθύνης, θεωρείται ότι έχουν τεθεί ταυτόχρονα και σε ισχύ για όλες τις έννομες τάξεις των συμβαλλόμενων στην οικεία Δ.Σ. κρατών; Ή μήπως απαιτείται να προηγηθούν ορισμένες διαδικασίες εσωτερικού δικαίου, για κάθε συμβαλλόμενο κράτος, πριν αρχίσουν τα νέα όρια να εφαρμόζονται σε κάθε ξεχωριστή έννομο τάξη; Στην θεωρία σήμερα η άποψη της «ταυτόχρονης» εφαρμογής υποστηρίζεται όλο και περισσότερο, ενώ παράλληλα, οι περισσότερες έννομες τάξεις δεν ακολουθούν μια ενιαία πρακτική με τις περισσότερες, ωστόσο, να ακολουθούν (με τον έναν ή τον άλλον τρόπο) την παραδοσιακή διαδικασία της «ξεχωριστής» εισαγωγής των νέων ορίων στην εθνική έννομη τάξη. Η αξιοποίηση της νεότερης θέσης έχει, πάντως, υπέρ της δυο βασικά επιχειρήματα: Επιτρέπει την ταχεία και ταυτόχρονη αναπροσαρμογή των ορίων περιορισμού για κάθε συμβαλλόμενο κράτος. Ταχεία γιατί έτσι λειτουργεί η “rapid procedure” και ταυτόχρονη γιατί, εφόσον γίνει δεχτό ότι ο χρόνος θέσης σε ισχύ διεθνώς και εθνικώς είναι ενιαίος, τότε τα νέα όρια θα ισχύουν σε κάθε έννομη τάξη από το ίδιο χρονικό σημείο. Αυτό, σε κάθε περίπτωση, δημιουργεί ασφάλεια δικαίου, όχι μόνο για τα κράτη και τους ιδιώτες, αλλά και για τους ασφαλιστές που έτσι κοστολογούν τον κίνδυνο με μεγαλύτερη ακρίβεια, ενώ, αποφεύγεται και το φαινόμενο του “forum shopping”. Λέξεις κλειδιά: Ναυτικό Δίκαιο, περιορισμός της ευθύνης για ναυτικές απαιτήσεις, διαδικασία σιωπηρής αναθεώρησης των ορίων περιορισμού, χρόνος έναρξης ισχύος των νέων ορίων περιορισμού στις εθνικές έννομες τάξεις.","The institution of limitation of liability, as an exception to the rule of full compensation, has at times given rise to various objections and has accordingly found various justifications. However, often the main cause of objections to the institution of limitation is the low limits to which beneficiaries can limit their liability, and not so much the institution of limitation as such. The slow 'traditional' process of revising international conventions (I.Cs) often takes many years to complete, and sometimes some I.Cs are not adopted by many states or do not even enter into force. As a result, the applicable limits of limitation of liability are often not socially acceptable, while at the same time, international uniformity is not achieved, with the additional consequence of ‘forum shopping’. The solution, according to the I.M.O., was a new, faster procedure for reviewing the limitation limits which would be initiated by a decision of the I.M.O. Legal Committee (at least as far as the Boards under consideration here are concerned). The new limits would come into force once a predetermined period of time for their adoption and entry into force had passed, provided of course that the proposed limits received the required majority of the States Parties to the international instrument in question. This procedure is the 'tacit amendment procedure' which has been 'passed', mainly through amending Protocols, in various international instruments such as the 'London Convention on Limitation of Liability for Maritime Claims' (LLMC), the \"Athens International Convention relating to the Carriage of Passengers and their Luggage by Sea\", the \"International Convention on Civil Liability for Oil Pollution Damage\", 1992 (CLC), as well as other important in practice I.Cs, which are discussed herein. The key issue raised by this procedure is the following: Once the new modified quantitative limits of liability enter into force internationally, are they deemed to have entered into force simultaneously for all jurisdictions of the States Parties to the relevant I.C.? Or are certain domestic law procedures, for each contracting state, required to be preceded before the new limits can begin to apply to each separate domestic jurisdiction? In theory today, the view of 'simultaneous' implementation is increasingly supported, while at the same time, most jurisdictions do not follow a uniform practice, with most of them, however, following (in one way or another) the traditional procedure of 'separate' introduction of the new limits into the domestic jurisdiction. The use of the newer position has, however, two main arguments in its favour: It allows for a rapid and simultaneous adjustment of the limitation limits for each Contracting State. Rapid because this is how the 'rapid procedure' works, and simultaneous because, if it is accepted that the time of entry into force internationally and nationally is uniform, then the new limits will apply in each jurisdiction from the same point in time. This, in any case, creates legal certainty, not only for states and individuals, but also for insurers, who can thus cost the risk more accurately and avoid the phenomenon of ‘forum shopping’."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η διαδικασία της σιωπηρής αναθεώρησης των ορίων περιορισμού στις διεθνείς ναυτιλιακές συμβάσεις (The tacit amendment procedure)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παλαιολόγος Νικόλαος","Palaiologos Nikolaos"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Ο θεσμός του περιορισμού της ευθύνης, ως εξαίρεση στον κανόνα της πλήρους αποζημίωσης, έχει κατά καιρούς προκαλέσει διάφορες αντιρρήσεις και έχει βρει αντίστοιχα διάφορες δικαιολογητικές βάσεις. Ωστόσο, συχνά, το κύριο αίτιο των αντιρρήσεων στον θεσμό του περιορισμού είναι τα χαμηλά όρια στα οποία μπορούν οι δικαιούχοι να περιορίσουν την ευθύνη τους, και όχι τόσο ο θεσμός του περιορισμού αυτός καθ’ αυτός. Η αργή «παραδοσιακή» διαδικασία αναθεώρησης των Διεθνών Συνθηκών (Δ.Σ.) συχνά απαιτεί πολλά έτη για να ολοκληρωθεί, ενώ ενίοτε, κάποιες Δ.Σ. δεν υιοθετούνται από πολλά κράτη ή ακόμη δεν τίθενται καν σε ισχύ. Έτσι, συχνά, τα εκάστοτε ισχύοντα όρια περιορισμού της ευθύνης δεν είναι κοινωνικώς ανεχτά, ενώ ταυτόχρονα, δεν επιτυγχάνεται διεθνής ομοιομορφία με επιπλέον συνέπεια να παρατηρείται και το φαινόμενο του “forum shopping”. Η λύση, σύμφωνα με τον Δ.Ν.Ο, ήταν μια νέα, ταχύτερη διαδικασία αναθεώρησης των ορίων περιορισμού η οποία θα ξεκινά με απόφαση της Νομικής Επιτροπής του Δ.Ν.Ο. (όσον αφορά, τουλάχιστον, τις εδώ εξεταζόμενες Δ.Σ.). Τα νέα όρια θα τίθενται σε εφαρμογή μόλις περάσει μια προκαθορισμένη χρονική περίοδος για την υιοθέτηση και θέση τους σε ισχύ, εφόσον βέβαια τα προταθέντα όρια λάβουν την απαιτούμενη πλειοψηφία από τα Συμβαλλόμενα, στο εκάστοτε διεθνές νομοθετικό κείμενο, κράτη. Η διαδικασία αυτή είναι η «σιωπηρή διαδικασία αναθεώρησης των ορίων περιορισμού της ευθύνης» (“tacit amendment procedure”) η οποία «πέρασε», κυρίως μέσω τροποποιητικών Πρωτοκόλλων, σε διάφορα διεθνή κείμενα, όπως η «Διεθνής Σύμβαση του Λονδίνου για τον περιορισμό της ευθύνης για ναυτικές απαιτήσεις» (LLMC), η «Διεθνής Σύμβαση των Αθηνών σχετικά με την θαλάσσια μεταφορά επιβατών και των αποσκευών τους», η «Διεθνής Σύμβαση περί αστικής ευθύνης για ζημίες ρύπανσης από πετρέλαιο», του 1992 (CLC), καθώς και άλλες σημαντικές στην πράξη Δ.Σ., οι οποίες αναλύονται στο παρόν. Το βασικό ζήτημα που εγείρεται με την συγκεκριμένη διαδικασία είναι το εξής: Από την στιγμή που τίθενται σε ισχύ διεθνώς τα νέα τροποποιημένα ποσοτικά όρια ευθύνης, θεωρείται ότι έχουν τεθεί ταυτόχρονα και σε ισχύ για όλες τις έννομες τάξεις των συμβαλλόμενων στην οικεία Δ.Σ. κρατών; Ή μήπως απαιτείται να προηγηθούν ορισμένες διαδικασίες εσωτερικού δικαίου, για κάθε συμβαλλόμενο κράτος, πριν αρχίσουν τα νέα όρια να εφαρμόζονται σε κάθε ξεχωριστή έννομο τάξη; Στην θεωρία σήμερα η άποψη της «ταυτόχρονης» εφαρμογής υποστηρίζεται όλο και περισσότερο, ενώ παράλληλα, οι περισσότερες έννομες τάξεις δεν ακολουθούν μια ενιαία πρακτική με τις περισσότερες, ωστόσο, να ακολουθούν (με τον έναν ή τον άλλον τρόπο) την παραδοσιακή διαδικασία της «ξεχωριστής» εισαγωγής των νέων ορίων στην εθνική έννομη τάξη. Η αξιοποίηση της νεότερης θέσης έχει, πάντως, υπέρ της δυο βασικά επιχειρήματα: Επιτρέπει την ταχεία και ταυτόχρονη αναπροσαρμογή των ορίων περιορισμού για κάθε συμβαλλόμενο κράτος. Ταχεία γιατί έτσι λειτουργεί η “rapid procedure” και ταυτόχρονη γιατί, εφόσον γίνει δεχτό ότι ο χρόνος θέσης σε ισχύ διεθνώς και εθνικώς είναι ενιαίος, τότε τα νέα όρια θα ισχύουν σε κάθε έννομη τάξη από το ίδιο χρονικό σημείο. Αυτό, σε κάθε περίπτωση, δημιουργεί ασφάλεια δικαίου, όχι μόνο για τα κράτη και τους ιδιώτες, αλλά και για τους ασφαλιστές που έτσι κοστολογούν τον κίνδυνο με μεγαλύτερη ακρίβεια, ενώ, αποφεύγεται και το φαινόμενο του “forum shopping”. Λέξεις κλειδιά: Ναυτικό Δίκαιο, περιορισμός της ευθύνης για ναυτικές απαιτήσεις, διαδικασία σιωπηρής αναθεώρησης των ορίων περιορισμού, χρόνος έναρξης ισχύος των νέων ορίων περιορισμού στις εθνικές έννομες τάξεις.","The institution of limitation of liability, as an exception to the rule of full compensation, has at times given rise to various objections and has accordingly found various justifications. However, often the main cause of objections to the institution of limitation is the low limits to which beneficiaries can limit their liability, and not so much the institution of limitation as such. The slow 'traditional' process of revising international conventions (I.Cs) often takes many years to complete, and sometimes some I.Cs are not adopted by many states or do not even enter into force. As a result, the applicable limits of limitation of liability are often not socially acceptable, while at the same time, international uniformity is not achieved, with the additional consequence of ‘forum shopping’. The solution, according to the I.M.O., was a new, faster procedure for reviewing the limitation limits which would be initiated by a decision of the I.M.O. Legal Committee (at least as far as the Boards under consideration here are concerned). The new limits would come into force once a predetermined period of time for their adoption and entry into force had passed, provided of course that the proposed limits received the required majority of the States Parties to the international instrument in question. This procedure is the 'tacit amendment procedure' which has been 'passed', mainly through amending Protocols, in various international instruments such as the 'London Convention on Limitation of Liability for Maritime Claims' (LLMC), the \"Athens International Convention relating to the Carriage of Passengers and their Luggage by Sea\", the \"International Convention on Civil Liability for Oil Pollution Damage\", 1992 (CLC), as well as other important in practice I.Cs, which are discussed herein. The key issue raised by this procedure is the following: Once the new modified quantitative limits of liability enter into force internationally, are they deemed to have entered into force simultaneously for all jurisdictions of the States Parties to the relevant I.C.? Or are certain domestic law procedures, for each contracting state, required to be preceded before the new limits can begin to apply to each separate domestic jurisdiction? In theory today, the view of 'simultaneous' implementation is increasingly supported, while at the same time, most jurisdictions do not follow a uniform practice, with most of them, however, following (in one way or another) the traditional procedure of 'separate' introduction of the new limits into the domestic jurisdiction. The use of the newer position has, however, two main arguments in its favour: It allows for a rapid and simultaneous adjustment of the limitation limits for each Contracting State. Rapid because this is how the 'rapid procedure' works, and simultaneous because, if it is accepted that the time of entry into force internationally and nationally is uniform, then the new limits will apply in each jurisdiction from the same point in time. This, in any case, creates legal certainty, not only for states and individuals, but also for insurers, who can thus cost the risk more accurately and avoid the phenomenon of ‘forum shopping’."],"dc:identifier":["uoadl:2973540","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973540"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η διαδικασία της σιωπηρής αναθεώρησης των ορίων περιορισμού στις διεθνείς ναυτιλιακές συμβάσεις (The tacit amendment procedure)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:01Z"}