{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2973571"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2973571","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Violence and harassment in the world of work : the ILO convention no. 190 (2019) and the recommendation no. 206 (2019)","abstract":"τις 21 Ιουνίου 2019, η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ΔΟΕ) υιοθέτησε τη Σύμβαση-ορόσημο της ΔΟΕ αριθ. 190 σχετικά με την εξάλειψη της βίας και της παρενόχλησης στον κόσμο της εργασίας. Τα εργασιακά πρότυπα που ορίζονται σε αυτή τη Σύμβαση αποτέλεσαν αντικείμενο διαπραγμάτευσης για μια περίοδο δύο ετών από τις κυβερνήσεις των μελών της ΔΟΕ, τους εκπροσώπους των εργαζομένων και τις οργανώσεις των εργοδοτών. Η υιοθέτηση της Σύμβασης Νο. 190 είναι από μόνη της επαναστατική, λαμβάνοντας υπόψη ότι περίπου 500 εκατομμύρια γυναίκες σε ηλικία εργασίας ζουν σε χώρες όπως αναφέρεται ότι δεν έχουν καμία νομική προστασία έναντι της παρενόχλησης στην εργασία. Επιπλέον, η συμβολή του κινήματος #MeToo ήταν καθοριστική για την ανάδειξη και την εδραίωση μιας έμφυλης οπτικής σε θέματα βίας και παρενόχλησης στον κόσμο της εργασίας. Δυστυχώς, παραμένει κοινός τόπος ότι τα περιστατικά βίας και παρενόχλησης, συμπεριλαμβανομένης της βίας και της παρενόχλησης με βάση το φύλο, παραμένουν ελάχιστα αναφερόμενα. Ωστόσο, οι επιπτώσεις του κινήματος #MeToo δεν περιορίστηκαν μόνο στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο αλλά ανέπτυξαν νομικές επιπτώσεις. Η Σύμβαση αριθ. 190 και η συμπληρωματική σύσταση αριθ. νομική θέσπιση ενός ολοκληρωμένου διεθνούς προτύπου εργασίας σχετικά με τέτοιες προσβλητικές συμπεριφορές στον κόσμο και διεύρυνε την προστασία των θιγόμενων ατόμων. Στο πρώτο κεφάλαιο της παρούσας έκθεσης, σκοπεύεται να διεξαχθεί μια εννοιολόγηση των όρων «φύλο», «βία και παρενόχληση με βάση το φύλο» και «κόσμος της εργασίας» χρησιμοποιώντας τόσο την υποτροφία που προέρχεται από σπουδές φύλου όσο και τη φεμινιστική νομική θεωρία. Μια τέτοια προσπάθεια εννοιολόγησης εξαιρετικά αόριστων εννοιών με φιλοσοφικές, ιστορικές και νομικές προεκτάσεις δεν επιθυμεί να καταλήξει σε εξάντληση του θέματος. Σκοπός αυτού του κεφαλαίου είναι να αμφισβητήσει, πριν εισέλθουμε στο κύριο θέμα, τη θετικιστική αντίληψη του δικαίου θέτοντας σχετικά ερωτήματα. Στο δεύτερο κεφάλαιο της παρούσας γίνεται μια εκτεταμένη τριπλή ανάλυση της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας σχετικά με τα βασικά και διακριτά χαρακτηριστικά της. Καταρχάς, μια σύντομη ιστορική επισκόπηση της δημιουργίας της ΔΟΕ επικεντρώνεται στο ιστορικό πλαίσιο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στο Σύνταγμά της και στο «πνεύμα» της Διακήρυξης της Φιλαδέλφειας που τονίζει τον σκοπό της κοινωνικής δικαιοσύνης. Δεύτερον, η τριμερής δομή της ΔΟΕ και ο αντίκτυπός της αναλύονται ως μοναδικό χαρακτηριστικό του διεθνούς οργανισμού. Στο πλαίσιο αυτό, εξετάζονται επίσης οι κύριοι φορείς της ΔΟΕ και οι αρμοδιότητές τους. Στην τρίτη και τέταρτη θέση, διεξάγω μια υπερβολική ανάλυση τόσο για τα ουσιαστικά όσο και για τα διαδικαστικά στοιχεία των διεθνών προτύπων εργασίας ως τα κύρια νομοθετικά μέσα της ΔΟΕ και για τον μηχανισμό έκτακτης αναθεώρησης των προτύπων αντίστοιχα. Τελικά, το δεύτερο κεφάλαιο της παρούσας για τη ΔΟΕ θέτει το ίδιο το πλαίσιο του οργανισμού και ανοίγει το δρόμο για μια καλύτερη κατανόηση της σημασίας της εν λόγω Σύμβασης και Σύστασης. Το τρίτο κεφάλαιο, στο πρώτο μέρος του πραγματεύεται τις τριμερείς διαπραγματεύσεις πριν από την υιοθέτηση της Σύμβασης, επισημαίνοντας τα κύρια σημεία γύρω από τα οποία αναπτύχθηκε η συζήτηση, δηλαδή τη «συνέχεια βίας και παρενόχλησης», την προτίμηση για τον όρο «κόσμος για εργασία». αντί του χώρου εργασίας, προκειμένου να επιτευχθεί μια ευρύτερη κάλυψη όλων των πιθανών μορφών βίας και παρενόχλησης που σχετίζονται με την εργασία και η συζήτηση γύρω από τους κινδύνους για τους εργαζόμενους σε ορισμένους τομείς απασχόλησης και της οικονομίας. Στη συνέχεια, ένα ξεχωριστό υποκεφάλαιο αφιερώνεται στην εισαγωγή του ρόλου του κινήματος #MeToo στη διατύπωση της Σύμβασης, ενώ τίθεται επίσης κριτικά το ερώτημα εάν τα κοινωνικά αιτήματα #MeToo ικανοποιήθηκαν πραγματικά -ή καλύτερα θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν τη μετάδοσή τους στη νομική σφαίρα. Το δεύτερο μέρος του τρίτου κεφαλαίου προχωρά σε μια εξαντλητική συνδυαστική παρουσίαση των διατάξεων της Σύμβασης και της Σύστασης, όπου δίνεται έμφαση στους βασικούς πυλώνες της Σύμβασης υπό το φως της Σύστασης, η οποία παρέχει καθοδήγηση για την εφαρμογή και την ερμηνεία της. Στο τέταρτο κεφάλαιο παρουσιάζεται τόσο το ευρωπαϊκό όσο και το διεθνές νομικό πλαίσιο για το εργατικό δίκαιο σχετικά με τα μέτρα που λαμβάνονται για την πρόληψη, προστασία και εξάλειψη της βίας και της παρενόχλησης στον κόσμο της εργασίας. Υποστηρίζεται ότι μέσα σε ένα δυτικό διεθνικό νομικό πλαίσιο, όπου για παράδειγμα ένα κράτος μέλος της ΕΕ υφίσταται την υποχρέωση να εφαρμόζει τόσο το διεθνές όσο και το ευρωπαϊκό εργατικό δίκαιο, είναι σημαντικό να εστιάσουμε στην αλληλεπίδραση των δύο διακριτών αλλά μερικές φορές αλληλοεπικαλυπτόμενων νομικών συστημάτων. Το ίδιο σημείο της επικάλυψης είναι στην πραγματικότητα το κράτος μέλος που καλείται να εφαρμόσει και τα δύο είδη δικαίου διατηρώντας ταυτόχρονα την ασφάλεια δικαίου εντόςντός του εθνικού της νομικού συστήματος. Στο πέμπτο κεφάλαιο του δοκιμίου επιλέγεται ως ενδεικτική περίπτωση – μελέτη η ελληνική έννομη τάξη και ιδιαίτερα ο Νόμος 4808/2021 που κυρώνει τη Σύμβαση για την επίδειξη των παραπάνω σημείων και την ανάδειξη των συνέχειων και ασυνεχειών που προκύπτουν όταν μια διεθνής Η συμφωνία μεταφέρεται στα εθνικά νομικά και πολιτιστικά όρια. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, υποστηρίζεται ότι η ελληνική περίπτωση, αν και η Ελλάδα είναι μία από τις χώρες που επικύρωσαν, δεν εφάρμοσε προσεκτικά τη Σύμβαση υπερβαίνοντας σημαντικές διατάξεις που θα μπορούσαν να ενισχύσουν τη βασισμένη στα δικαιώματα ενδυνάμωση των θυμάτων, ιδίως μετά την ελληνική # Το MeToo που ξεκίνησε το 2021. Η μερική αποτυχία της ελληνικής νομοθεσίας σχετίζεται με τη νομική επιλογή υιοθέτησης πιο περιοριστικών ορισμών και με την παράλειψη ρύθμισης για την προστασία των καταγγελιών. Τέλος, από μια προσέγγιση των επιχειρήσεων και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα μπορούσαν να προκύψουν νέες δυνατότητες που στοχεύουν σε ένα καλύτερο πιο ευαίσθητο και ανταποκρινόμενο ως προς το φύλο πλαίσιο για την προστασία των θυμάτων βίας και παρενόχλησης. Τέλος, συμπεραίνεται ότι τα διεθνή πρότυπα εργασίας της ΔΟΕ προβλέπουν ενισχυμένη προστασία των θυμάτων βίας και παρενόχλησης. Ωστόσο, η επικύρωση των κρατών θα πρέπει να είναι προσεκτική και να ακολουθεί το επικαιροποιημένο πλαίσιο που ορίζει η Σύμβαση. Τέλος, συμπεραίνεται ότι η Σύμβαση 190 της Δ.Ο.Ε. συμβάλει σημαντικά στην διαμόρφωση ενός αποτελεσματικού πλαισίου προστασίας για τις εργαζόμενες/-ους που υφίστανται βία και παρενόχληση στο χώρο εργασίας ιδίως με την θέσπιση υποχρεώσεων και για τους εργοδότες, με τη διευρυμένη συμμετοχή των εργαζομένων στη διαμόρφωση της εργασιακής πολιτικής σχετικά με τη βία και την παρενόχληση. Ωστόσο, μια ανάγνωση της Σύμβασης από την σκοπιά της κοινωνιολογίας του δικαίου και της μεταδομιστικής θεωρίας θα μπορούσε να προσφέρει την συμπερίληψη και ατόμων μη δυαδικών ατόμων και την πορεία του διεθνούς δικαίου προς μια πιο συμπεριληπτική θεώρηση των υποκειμένων των δικαιωμάτων.","abstract_html":"τις 21 Ιουνίου 2019, η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ΔΟΕ) υιοθέτησε τη Σύμβαση-ορόσημο της ΔΟΕ αριθ. 190 σχετικά με την εξάλειψη της βίας και της παρενόχλησης στον κόσμο της εργασίας. Τα εργασιακά πρότυπα που ορίζονται σε αυτή τη Σύμβαση αποτέλεσαν αντικείμενο διαπραγμάτευσης για μια περίοδο δύο ετών από τις κυβερνήσεις των μελών της ΔΟΕ, τους εκπροσώπους των εργαζομένων και τις οργανώσεις των εργοδοτών. Η υιοθέτηση της Σύμβασης Νο. 190 είναι από μόνη της επαναστατική, λαμβάνοντας υπόψη ότι περίπου 500 εκατομμύρια γυναίκες σε ηλικία εργασίας ζουν σε χώρες όπως αναφέρεται ότι δεν έχουν καμία νομική προστασία έναντι της παρενόχλησης στην εργασία. Επιπλέον, η συμβολή του κινήματος #MeToo ήταν καθοριστική για την ανάδειξη και την εδραίωση μιας έμφυλης οπτικής σε θέματα βίας και παρενόχλησης στον κόσμο της εργασίας. Δυστυχώς, παραμένει κοινός τόπος ότι τα περιστατικά βίας και παρενόχλησης, συμπεριλαμβανομένης της βίας και της παρενόχλησης με βάση το φύλο, παραμένουν ελάχιστα αναφερόμενα. Ωστόσο, οι επιπτώσεις του κινήματος #MeToo δεν περιορίστηκαν μόνο στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο αλλά ανέπτυξαν νομικές επιπτώσεις. Η Σύμβαση αριθ. 190 και η συμπληρωματική σύσταση αριθ. νομική θέσπιση ενός ολοκληρωμένου διεθνούς προτύπου εργασίας σχετικά με τέτοιες προσβλητικές συμπεριφορές στον κόσμο και διεύρυνε την προστασία των θιγόμενων ατόμων. Στο πρώτο κεφάλαιο της παρούσας έκθεσης, σκοπεύεται να διεξαχθεί μια εννοιολόγηση των όρων «φύλο», «βία και παρενόχληση με βάση το φύλο» και «κόσμος της εργασίας» χρησιμοποιώντας τόσο την υποτροφία που προέρχεται από σπουδές φύλου όσο και τη φεμινιστική νομική θεωρία. Μια τέτοια προσπάθεια εννοιολόγησης εξαιρετικά αόριστων εννοιών με φιλοσοφικές, ιστορικές και νομικές προεκτάσεις δεν επιθυμεί να καταλήξει σε εξάντληση του θέματος. Σκοπός αυτού του κεφαλαίου είναι να αμφισβητήσει, πριν εισέλθουμε στο κύριο θέμα, τη θετικιστική αντίληψη του δικαίου θέτοντας σχετικά ερωτήματα. Στο δεύτερο κεφάλαιο της παρούσας γίνεται μια εκτεταμένη τριπλή ανάλυση της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας σχετικά με τα βασικά και διακριτά χαρακτηριστικά της. Καταρχάς, μια σύντομη ιστορική επισκόπηση της δημιουργίας της ΔΟΕ επικεντρώνεται στο ιστορικό πλαίσιο μετά τον Β&#x27; Παγκόσμιο Πόλεμο, στο Σύνταγμά της και στο «πνεύμα» της Διακήρυξης της Φιλαδέλφειας που τονίζει τον σκοπό της κοινωνικής δικαιοσύνης. Δεύτερον, η τριμερής δομή της ΔΟΕ και ο αντίκτυπός της αναλύονται ως μοναδικό χαρακτηριστικό του διεθνούς οργανισμού. Στο πλαίσιο αυτό, εξετάζονται επίσης οι κύριοι φορείς της ΔΟΕ και οι αρμοδιότητές τους. Στην τρίτη και τέταρτη θέση, διεξάγω μια υπερβολική ανάλυση τόσο για τα ουσιαστικά όσο και για τα διαδικαστικά στοιχεία των διεθνών προτύπων εργασίας ως τα κύρια νομοθετικά μέσα της ΔΟΕ και για τον μηχανισμό έκτακτης αναθεώρησης των προτύπων αντίστοιχα. Τελικά, το δεύτερο κεφάλαιο της παρούσας για τη ΔΟΕ θέτει το ίδιο το πλαίσιο του οργανισμού και ανοίγει το δρόμο για μια καλύτερη κατανόηση της σημασίας της εν λόγω Σύμβασης και Σύστασης. Το τρίτο κεφάλαιο, στο πρώτο μέρος του πραγματεύεται τις τριμερείς διαπραγματεύσεις πριν από την υιοθέτηση της Σύμβασης, επισημαίνοντας τα κύρια σημεία γύρω από τα οποία αναπτύχθηκε η συζήτηση, δηλαδή τη «συνέχεια βίας και παρενόχλησης», την προτίμηση για τον όρο «κόσμος για εργασία». αντί του χώρου εργασίας, προκειμένου να επιτευχθεί μια ευρύτερη κάλυψη όλων των πιθανών μορφών βίας και παρενόχλησης που σχετίζονται με την εργασία και η συζήτηση γύρω από τους κινδύνους για τους εργαζόμενους σε ορισμένους τομείς απασχόλησης και της οικονομίας. Στη συνέχεια, ένα ξεχωριστό υποκεφάλαιο αφιερώνεται στην εισαγωγή του ρόλου του κινήματος #MeToo στη διατύπωση της Σύμβασης, ενώ τίθεται επίσης κριτικά το ερώτημα εάν τα κοινωνικά αιτήματα #MeToo ικανοποιήθηκαν πραγματικά -ή καλύτερα θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν τη μετάδοσή τους στη νομική σφαίρα. Το δεύτερο μέρος του τρίτου κεφαλαίου προχωρά σε μια εξαντλητική συνδυαστική παρουσίαση των διατάξεων της Σύμβασης και της Σύστασης, όπου δίνεται έμφαση στους βασικούς πυλώνες της Σύμβασης υπό το φως της Σύστασης, η οποία παρέχει καθοδήγηση για την εφαρμογή και την ερμηνεία της. Στο τέταρτο κεφάλαιο παρουσιάζεται τόσο το ευρωπαϊκό όσο και το διεθνές νομικό πλαίσιο για το εργατικό δίκαιο σχετικά με τα μέτρα που λαμβάνονται για την πρόληψη, προστασία και εξάλειψη της βίας και της παρενόχλησης στον κόσμο της εργασίας. Υποστηρίζεται ότι μέσα σε ένα δυτικό διεθνικό νομικό πλαίσιο, όπου για παράδειγμα ένα κράτος μέλος της ΕΕ υφίσταται την υποχρέωση να εφαρμόζει τόσο το διεθνές όσο και το ευρωπαϊκό εργατικό δίκαιο, είναι σημαντικό να εστιάσουμε στην αλληλεπίδραση των δύο διακριτών αλλά μερικές φορές αλληλοεπικαλυπτόμενων νομικών συστημάτων. Το ίδιο σημείο της επικάλυψης είναι στην πραγματικότητα το κράτος μέλος που καλείται να εφαρμόσει και τα δύο είδη δικαίου διατηρώντας ταυτόχρονα την ασφάλεια δικαίου εντόςντός του εθνικού της νομικού συστήματος. Στο πέμπτο κεφάλαιο του δοκιμίου επιλέγεται ως ενδεικτική περίπτωση – μελέτη η ελληνική έννομη τάξη και ιδιαίτερα ο Νόμος 4808/2021 που κυρώνει τη Σύμβαση για την επίδειξη των παραπάνω σημείων και την ανάδειξη των συνέχειων και ασυνεχειών που προκύπτουν όταν μια διεθνής Η συμφωνία μεταφέρεται στα εθνικά νομικά και πολιτιστικά όρια. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, υποστηρίζεται ότι η ελληνική περίπτωση, αν και η Ελλάδα είναι μία από τις χώρες που επικύρωσαν, δεν εφάρμοσε προσεκτικά τη Σύμβαση υπερβαίνοντας σημαντικές διατάξεις που θα μπορούσαν να ενισχύσουν τη βασισμένη στα δικαιώματα ενδυνάμωση των θυμάτων, ιδίως μετά την ελληνική # Το MeToo που ξεκίνησε το 2021. Η μερική αποτυχία της ελληνικής νομοθεσίας σχετίζεται με τη νομική επιλογή υιοθέτησης πιο περιοριστικών ορισμών και με την παράλειψη ρύθμισης για την προστασία των καταγγελιών. Τέλος, από μια προσέγγιση των επιχειρήσεων και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα μπορούσαν να προκύψουν νέες δυνατότητες που στοχεύουν σε ένα καλύτερο πιο ευαίσθητο και ανταποκρινόμενο ως προς το φύλο πλαίσιο για την προστασία των θυμάτων βίας και παρενόχλησης. Τέλος, συμπεραίνεται ότι τα διεθνή πρότυπα εργασίας της ΔΟΕ προβλέπουν ενισχυμένη προστασία των θυμάτων βίας και παρενόχλησης. Ωστόσο, η επικύρωση των κρατών θα πρέπει να είναι προσεκτική και να ακολουθεί το επικαιροποιημένο πλαίσιο που ορίζει η Σύμβαση. Τέλος, συμπεραίνεται ότι η Σύμβαση 190 της Δ.Ο.Ε. συμβάλει σημαντικά στην διαμόρφωση ενός αποτελεσματικού πλαισίου προστασίας για τις εργαζόμενες/-ους που υφίστανται βία και παρενόχληση στο χώρο εργασίας ιδίως με την θέσπιση υποχρεώσεων και για τους εργοδότες, με τη διευρυμένη συμμετοχή των εργαζομένων στη διαμόρφωση της εργασιακής πολιτικής σχετικά με τη βία και την παρενόχληση. Ωστόσο, μια ανάγνωση της Σύμβασης από την σκοπιά της κοινωνιολογίας του δικαίου και της μεταδομιστικής θεωρίας θα μπορούσε να προσφέρει την συμπερίληψη και ατόμων μη δυαδικών ατόμων και την πορεία του διεθνούς δικαίου προς μια πιο συμπεριληπτική θεώρηση των υποκειμένων των δικαιωμάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Καζάνη Ελευθερία-Φρειδερίκη (Έρικα)","Kazani Eleftheria-Freideriki (Erika)"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:01Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2973571"],"render_values":[{"text":"uoadl:2973571","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973571","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973571","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2973571","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καζάνη Ελευθερία-Φρειδερίκη (Έρικα)","Kazani Eleftheria-Freideriki (Erika)"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2973571","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973571"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["τις 21 Ιουνίου 2019, η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ΔΟΕ) υιοθέτησε τη Σύμβαση-ορόσημο της ΔΟΕ αριθ. 190 σχετικά με την εξάλειψη της βίας και της παρενόχλησης στον κόσμο της εργασίας. Τα εργασιακά πρότυπα που ορίζονται σε αυτή τη Σύμβαση αποτέλεσαν αντικείμενο διαπραγμάτευσης για μια περίοδο δύο ετών από τις κυβερνήσεις των μελών της ΔΟΕ, τους εκπροσώπους των εργαζομένων και τις οργανώσεις των εργοδοτών. Η υιοθέτηση της Σύμβασης Νο. 190 είναι από μόνη της επαναστατική, λαμβάνοντας υπόψη ότι περίπου 500 εκατομμύρια γυναίκες σε ηλικία εργασίας ζουν σε χώρες όπως αναφέρεται ότι δεν έχουν καμία νομική προστασία έναντι της παρενόχλησης στην εργασία. Επιπλέον, η συμβολή του κινήματος #MeToo ήταν καθοριστική για την ανάδειξη και την εδραίωση μιας έμφυλης οπτικής σε θέματα βίας και παρενόχλησης στον κόσμο της εργασίας. Δυστυχώς, παραμένει κοινός τόπος ότι τα περιστατικά βίας και παρενόχλησης, συμπεριλαμβανομένης της βίας και της παρενόχλησης με βάση το φύλο, παραμένουν ελάχιστα αναφερόμενα. Ωστόσο, οι επιπτώσεις του κινήματος #MeToo δεν περιορίστηκαν μόνο στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο αλλά ανέπτυξαν νομικές επιπτώσεις. Η Σύμβαση αριθ. 190 και η συμπληρωματική σύσταση αριθ. νομική θέσπιση ενός ολοκληρωμένου διεθνούς προτύπου εργασίας σχετικά με τέτοιες προσβλητικές συμπεριφορές στον κόσμο και διεύρυνε την προστασία των θιγόμενων ατόμων. Στο πρώτο κεφάλαιο της παρούσας έκθεσης, σκοπεύεται να διεξαχθεί μια εννοιολόγηση των όρων «φύλο», «βία και παρενόχληση με βάση το φύλο» και «κόσμος της εργασίας» χρησιμοποιώντας τόσο την υποτροφία που προέρχεται από σπουδές φύλου όσο και τη φεμινιστική νομική θεωρία. Μια τέτοια προσπάθεια εννοιολόγησης εξαιρετικά αόριστων εννοιών με φιλοσοφικές, ιστορικές και νομικές προεκτάσεις δεν επιθυμεί να καταλήξει σε εξάντληση του θέματος. Σκοπός αυτού του κεφαλαίου είναι να αμφισβητήσει, πριν εισέλθουμε στο κύριο θέμα, τη θετικιστική αντίληψη του δικαίου θέτοντας σχετικά ερωτήματα. Στο δεύτερο κεφάλαιο της παρούσας γίνεται μια εκτεταμένη τριπλή ανάλυση της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας σχετικά με τα βασικά και διακριτά χαρακτηριστικά της. Καταρχάς, μια σύντομη ιστορική επισκόπηση της δημιουργίας της ΔΟΕ επικεντρώνεται στο ιστορικό πλαίσιο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στο Σύνταγμά της και στο «πνεύμα» της Διακήρυξης της Φιλαδέλφειας που τονίζει τον σκοπό της κοινωνικής δικαιοσύνης. Δεύτερον, η τριμερής δομή της ΔΟΕ και ο αντίκτυπός της αναλύονται ως μοναδικό χαρακτηριστικό του διεθνούς οργανισμού. Στο πλαίσιο αυτό, εξετάζονται επίσης οι κύριοι φορείς της ΔΟΕ και οι αρμοδιότητές τους. Στην τρίτη και τέταρτη θέση, διεξάγω μια υπερβολική ανάλυση τόσο για τα ουσιαστικά όσο και για τα διαδικαστικά στοιχεία των διεθνών προτύπων εργασίας ως τα κύρια νομοθετικά μέσα της ΔΟΕ και για τον μηχανισμό έκτακτης αναθεώρησης των προτύπων αντίστοιχα. Τελικά, το δεύτερο κεφάλαιο της παρούσας για τη ΔΟΕ θέτει το ίδιο το πλαίσιο του οργανισμού και ανοίγει το δρόμο για μια καλύτερη κατανόηση της σημασίας της εν λόγω Σύμβασης και Σύστασης. Το τρίτο κεφάλαιο, στο πρώτο μέρος του πραγματεύεται τις τριμερείς διαπραγματεύσεις πριν από την υιοθέτηση της Σύμβασης, επισημαίνοντας τα κύρια σημεία γύρω από τα οποία αναπτύχθηκε η συζήτηση, δηλαδή τη «συνέχεια βίας και παρενόχλησης», την προτίμηση για τον όρο «κόσμος για εργασία». αντί του χώρου εργασίας, προκειμένου να επιτευχθεί μια ευρύτερη κάλυψη όλων των πιθανών μορφών βίας και παρενόχλησης που σχετίζονται με την εργασία και η συζήτηση γύρω από τους κινδύνους για τους εργαζόμενους σε ορισμένους τομείς απασχόλησης και της οικονομίας. Στη συνέχεια, ένα ξεχωριστό υποκεφάλαιο αφιερώνεται στην εισαγωγή του ρόλου του κινήματος #MeToo στη διατύπωση της Σύμβασης, ενώ τίθεται επίσης κριτικά το ερώτημα εάν τα κοινωνικά αιτήματα #MeToo ικανοποιήθηκαν πραγματικά -ή καλύτερα θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν τη μετάδοσή τους στη νομική σφαίρα. Το δεύτερο μέρος του τρίτου κεφαλαίου προχωρά σε μια εξαντλητική συνδυαστική παρουσίαση των διατάξεων της Σύμβασης και της Σύστασης, όπου δίνεται έμφαση στους βασικούς πυλώνες της Σύμβασης υπό το φως της Σύστασης, η οποία παρέχει καθοδήγηση για την εφαρμογή και την ερμηνεία της. Στο τέταρτο κεφάλαιο παρουσιάζεται τόσο το ευρωπαϊκό όσο και το διεθνές νομικό πλαίσιο για το εργατικό δίκαιο σχετικά με τα μέτρα που λαμβάνονται για την πρόληψη, προστασία και εξάλειψη της βίας και της παρενόχλησης στον κόσμο της εργασίας. Υποστηρίζεται ότι μέσα σε ένα δυτικό διεθνικό νομικό πλαίσιο, όπου για παράδειγμα ένα κράτος μέλος της ΕΕ υφίσταται την υποχρέωση να εφαρμόζει τόσο το διεθνές όσο και το ευρωπαϊκό εργατικό δίκαιο, είναι σημαντικό να εστιάσουμε στην αλληλεπίδραση των δύο διακριτών αλλά μερικές φορές αλληλοεπικαλυπτόμενων νομικών συστημάτων. Το ίδιο σημείο της επικάλυψης είναι στην πραγματικότητα το κράτος μέλος που καλείται να εφαρμόσει και τα δύο είδη δικαίου διατηρώντας ταυτόχρονα την ασφάλεια δικαίου εντόςντός του εθνικού της νομικού συστήματος. Στο πέμπτο κεφάλαιο του δοκιμίου επιλέγεται ως ενδεικτική περίπτωση – μελέτη η ελληνική έννομη τάξη και ιδιαίτερα ο Νόμος 4808/2021 που κυρώνει τη Σύμβαση για την επίδειξη των παραπάνω σημείων και την ανάδειξη των συνέχειων και ασυνεχειών που προκύπτουν όταν μια διεθνής Η συμφωνία μεταφέρεται στα εθνικά νομικά και πολιτιστικά όρια. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, υποστηρίζεται ότι η ελληνική περίπτωση, αν και η Ελλάδα είναι μία από τις χώρες που επικύρωσαν, δεν εφάρμοσε προσεκτικά τη Σύμβαση υπερβαίνοντας σημαντικές διατάξεις που θα μπορούσαν να ενισχύσουν τη βασισμένη στα δικαιώματα ενδυνάμωση των θυμάτων, ιδίως μετά την ελληνική # Το MeToo που ξεκίνησε το 2021. Η μερική αποτυχία της ελληνικής νομοθεσίας σχετίζεται με τη νομική επιλογή υιοθέτησης πιο περιοριστικών ορισμών και με την παράλειψη ρύθμισης για την προστασία των καταγγελιών. Τέλος, από μια προσέγγιση των επιχειρήσεων και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα μπορούσαν να προκύψουν νέες δυνατότητες που στοχεύουν σε ένα καλύτερο πιο ευαίσθητο και ανταποκρινόμενο ως προς το φύλο πλαίσιο για την προστασία των θυμάτων βίας και παρενόχλησης. Τέλος, συμπεραίνεται ότι τα διεθνή πρότυπα εργασίας της ΔΟΕ προβλέπουν ενισχυμένη προστασία των θυμάτων βίας και παρενόχλησης. Ωστόσο, η επικύρωση των κρατών θα πρέπει να είναι προσεκτική και να ακολουθεί το επικαιροποιημένο πλαίσιο που ορίζει η Σύμβαση. Τέλος, συμπεραίνεται ότι η Σύμβαση 190 της Δ.Ο.Ε. συμβάλει σημαντικά στην διαμόρφωση ενός αποτελεσματικού πλαισίου προστασίας για τις εργαζόμενες/-ους που υφίστανται βία και παρενόχληση στο χώρο εργασίας ιδίως με την θέσπιση υποχρεώσεων και για τους εργοδότες, με τη διευρυμένη συμμετοχή των εργαζομένων στη διαμόρφωση της εργασιακής πολιτικής σχετικά με τη βία και την παρενόχληση. Ωστόσο, μια ανάγνωση της Σύμβασης από την σκοπιά της κοινωνιολογίας του δικαίου και της μεταδομιστικής θεωρίας θα μπορούσε να προσφέρει την συμπερίληψη και ατόμων μη δυαδικών ατόμων και την πορεία του διεθνούς δικαίου προς μια πιο συμπεριληπτική θεώρηση των υποκειμένων των δικαιωμάτων.","On 21 June 2019, the International Labour Organization (ILO) adopted the landmark ILO Convention No. 190 concerning the Elimination of Violence and Harassment in the World of Work). The labour standards set in this Convention were negotiated over a two-year period by ILO member governments, workers’ representatives, and employers’ organizations. The adoption of Convention No. 190 is itself revolutionary, considering that an estimated around 500 million working-age women live in countries are reported not to have any legal protections against harassment at work. Moreover, the contribution of the #MeToo movement was decisive for the emergence and establishment of a gender-perspective on issues of violence and harassment in the world of work. Unfortunately, it remains a common place that incidents of violence and harassment, including gender-based violence and harassment, remain underreported. Nonetheless, the implications of the #MeToo movement did not only restrict to the social and political level but developed legal implications. The Convention No. 190 and the complementary Recommendation No. 206 by adopting the concepts of “continuum of violence and harassment” and “world of work” and by prioritizing the principles of zero – tolerance and of non- discrimination managed to establish in the international legal setting an comprehensive international labour standard regarding such offensive conducts in the world and expanded the protection of the affected persons. In the first chapter of the present essay, it is intended to conduct a conceptualization of the terms “gender”, “gender-based violence and harassment” and “world of work” by employing both scholarship deriving from gender studies and feminist legal theory. Such an attempt for conceptualising extremely vague notions with philosophical, historical and legal implications does not wish to reach an exhaustion of the topic. The purpose of this chapter is to challenge, before entering the main subject, the positivist perception of law by posing relevant questions. In the second chapter of the present takes place an extended trifold analysis of the International Labour Organisation regarding its basic and distinct features. In first place, a brief historical overview of the creation of the ILO is intended by focusing on the historical context after the World War II, on its Constitution and on the “spirit” of the Declaration of Philadelphia which emphasizes the purpose of social justice. In second place, the tripartite structure of the ILO and its impact is analysed as a unique feature of the international organisation. In this context, the main ILO bodies and their competences are also examined. In third and fourth place, I conduct an excessive analysis on both the substantial and procedural elements of the international labour standards as the main ILO legislative instruments and on the exceptional review mechanism of the standards respectively. Eventually, the second chapter of the present on the ILO sets the very framework of the organization and paves the way for a better understanding of the importance of the Convention and Recommendation in question. The third chapter, in its first part discusses the tripartite negotiations before the adoption of the Convention by pointing out the main points around of which the discussion developed, meaningly the “continuum of violence and harassment”, the preference for the term “world for work” instead of workplace in order to achieve a broader covering of all possible forms of violence and harassment related to work and the discussion around the risks for workers in certain sectors of employment and of the economy. Followingly a separate sub-chapter devotes to the introduction of the role of the #MeToo movement in the formulation of the Convention while it is also critically posed the question whether the #MeToo social demands were they actually -or better could they be – satisfied in their transmission to the legal sphere. The second part of the third chapter proceeds with an exhaustive combinatory presentation of the provisions of the Convention and Recommendation, where there is put emphasis on the basic pillars of the Convention under the light of the Recommendation, which provides guidance on its application and interpretation. On the fourth chapter, both the European and the international legal setting on labour law is presented with regard to the measures adopted for the prevention, protection and elimination of violence and harassment in the world of work. It is argued that within a western transnational legal framework, where for instance an EU member state undergoes the obligation to apply both international and European labour law, it is important to focus on the interaction of the two distinct but sometimes overlapping legal systems. The identical point of the overlapping is actually the member state which is invited to apply both types of law by at the same time maintaining legal certainty within its own national legal system. On the fifth chapter of the essay, Greek legal order and especially the Law No. 4808/2021 which ratifies the Convention is chosen as an illustrative case – study for the demonstration of the above points and for highlighting the continuities and discontinuities emerging when an international agreement transposes to the national legal and cultural confines. In this view it is being argued that the greek case, albeit Greece is one of the ratifying countries, did not carefully apply the Convention by overcoming important provisions that could enhance the rights-based empowerment of the victims especially in the aftermath of the Greek #MeToo which started in 2021. The partial failure of the Greek law relates to the legal choice of adopting more restrictive definitions and to the omission to regulate on the protection of whistleblowers. Lastly, from a business and human rights approach new possibilities could arise aiming to a better mor gender sensitive and responsive framework for the protection of victims of violence and harassment. Finally, it is being concluded that the ILO’s international labour standards provide for an amplified protection of victims of violence and harassment. Nonetheless, the ratification of the states should be careful and to follow the updated framework settled by the Convention.Finally, it is concluded that Convention 190 of the IOC contributes significantly to the development of an effective protection framework for workers experiencing violence and harassment in the workplace, in particular through the establishment of obligations and for employers, and with the enhanced participation of the workers to the formulation of the work place policy against violence and harassment, including gender based violence and harassment. However, a reading of the Convention from the point of view of the sociology of law and postmodern theory could offer the inclusion of non-binary individuals and the course of international law towards a more inclusive view of the subjects of rights."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Violence and harassment in the world of work : the ILO convention no. 190 (2019) and the recommendation no. 206 (2019)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καζάνη Ελευθερία-Φρειδερίκη (Έρικα)","Kazani Eleftheria-Freideriki (Erika)"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["τις 21 Ιουνίου 2019, η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ΔΟΕ) υιοθέτησε τη Σύμβαση-ορόσημο της ΔΟΕ αριθ. 190 σχετικά με την εξάλειψη της βίας και της παρενόχλησης στον κόσμο της εργασίας. Τα εργασιακά πρότυπα που ορίζονται σε αυτή τη Σύμβαση αποτέλεσαν αντικείμενο διαπραγμάτευσης για μια περίοδο δύο ετών από τις κυβερνήσεις των μελών της ΔΟΕ, τους εκπροσώπους των εργαζομένων και τις οργανώσεις των εργοδοτών. Η υιοθέτηση της Σύμβασης Νο. 190 είναι από μόνη της επαναστατική, λαμβάνοντας υπόψη ότι περίπου 500 εκατομμύρια γυναίκες σε ηλικία εργασίας ζουν σε χώρες όπως αναφέρεται ότι δεν έχουν καμία νομική προστασία έναντι της παρενόχλησης στην εργασία. Επιπλέον, η συμβολή του κινήματος #MeToo ήταν καθοριστική για την ανάδειξη και την εδραίωση μιας έμφυλης οπτικής σε θέματα βίας και παρενόχλησης στον κόσμο της εργασίας. Δυστυχώς, παραμένει κοινός τόπος ότι τα περιστατικά βίας και παρενόχλησης, συμπεριλαμβανομένης της βίας και της παρενόχλησης με βάση το φύλο, παραμένουν ελάχιστα αναφερόμενα. Ωστόσο, οι επιπτώσεις του κινήματος #MeToo δεν περιορίστηκαν μόνο στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο αλλά ανέπτυξαν νομικές επιπτώσεις. Η Σύμβαση αριθ. 190 και η συμπληρωματική σύσταση αριθ. νομική θέσπιση ενός ολοκληρωμένου διεθνούς προτύπου εργασίας σχετικά με τέτοιες προσβλητικές συμπεριφορές στον κόσμο και διεύρυνε την προστασία των θιγόμενων ατόμων. Στο πρώτο κεφάλαιο της παρούσας έκθεσης, σκοπεύεται να διεξαχθεί μια εννοιολόγηση των όρων «φύλο», «βία και παρενόχληση με βάση το φύλο» και «κόσμος της εργασίας» χρησιμοποιώντας τόσο την υποτροφία που προέρχεται από σπουδές φύλου όσο και τη φεμινιστική νομική θεωρία. Μια τέτοια προσπάθεια εννοιολόγησης εξαιρετικά αόριστων εννοιών με φιλοσοφικές, ιστορικές και νομικές προεκτάσεις δεν επιθυμεί να καταλήξει σε εξάντληση του θέματος. Σκοπός αυτού του κεφαλαίου είναι να αμφισβητήσει, πριν εισέλθουμε στο κύριο θέμα, τη θετικιστική αντίληψη του δικαίου θέτοντας σχετικά ερωτήματα. Στο δεύτερο κεφάλαιο της παρούσας γίνεται μια εκτεταμένη τριπλή ανάλυση της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας σχετικά με τα βασικά και διακριτά χαρακτηριστικά της. Καταρχάς, μια σύντομη ιστορική επισκόπηση της δημιουργίας της ΔΟΕ επικεντρώνεται στο ιστορικό πλαίσιο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στο Σύνταγμά της και στο «πνεύμα» της Διακήρυξης της Φιλαδέλφειας που τονίζει τον σκοπό της κοινωνικής δικαιοσύνης. Δεύτερον, η τριμερής δομή της ΔΟΕ και ο αντίκτυπός της αναλύονται ως μοναδικό χαρακτηριστικό του διεθνούς οργανισμού. Στο πλαίσιο αυτό, εξετάζονται επίσης οι κύριοι φορείς της ΔΟΕ και οι αρμοδιότητές τους. Στην τρίτη και τέταρτη θέση, διεξάγω μια υπερβολική ανάλυση τόσο για τα ουσιαστικά όσο και για τα διαδικαστικά στοιχεία των διεθνών προτύπων εργασίας ως τα κύρια νομοθετικά μέσα της ΔΟΕ και για τον μηχανισμό έκτακτης αναθεώρησης των προτύπων αντίστοιχα. Τελικά, το δεύτερο κεφάλαιο της παρούσας για τη ΔΟΕ θέτει το ίδιο το πλαίσιο του οργανισμού και ανοίγει το δρόμο για μια καλύτερη κατανόηση της σημασίας της εν λόγω Σύμβασης και Σύστασης. Το τρίτο κεφάλαιο, στο πρώτο μέρος του πραγματεύεται τις τριμερείς διαπραγματεύσεις πριν από την υιοθέτηση της Σύμβασης, επισημαίνοντας τα κύρια σημεία γύρω από τα οποία αναπτύχθηκε η συζήτηση, δηλαδή τη «συνέχεια βίας και παρενόχλησης», την προτίμηση για τον όρο «κόσμος για εργασία». αντί του χώρου εργασίας, προκειμένου να επιτευχθεί μια ευρύτερη κάλυψη όλων των πιθανών μορφών βίας και παρενόχλησης που σχετίζονται με την εργασία και η συζήτηση γύρω από τους κινδύνους για τους εργαζόμενους σε ορισμένους τομείς απασχόλησης και της οικονομίας. Στη συνέχεια, ένα ξεχωριστό υποκεφάλαιο αφιερώνεται στην εισαγωγή του ρόλου του κινήματος #MeToo στη διατύπωση της Σύμβασης, ενώ τίθεται επίσης κριτικά το ερώτημα εάν τα κοινωνικά αιτήματα #MeToo ικανοποιήθηκαν πραγματικά -ή καλύτερα θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν τη μετάδοσή τους στη νομική σφαίρα. Το δεύτερο μέρος του τρίτου κεφαλαίου προχωρά σε μια εξαντλητική συνδυαστική παρουσίαση των διατάξεων της Σύμβασης και της Σύστασης, όπου δίνεται έμφαση στους βασικούς πυλώνες της Σύμβασης υπό το φως της Σύστασης, η οποία παρέχει καθοδήγηση για την εφαρμογή και την ερμηνεία της. Στο τέταρτο κεφάλαιο παρουσιάζεται τόσο το ευρωπαϊκό όσο και το διεθνές νομικό πλαίσιο για το εργατικό δίκαιο σχετικά με τα μέτρα που λαμβάνονται για την πρόληψη, προστασία και εξάλειψη της βίας και της παρενόχλησης στον κόσμο της εργασίας. Υποστηρίζεται ότι μέσα σε ένα δυτικό διεθνικό νομικό πλαίσιο, όπου για παράδειγμα ένα κράτος μέλος της ΕΕ υφίσταται την υποχρέωση να εφαρμόζει τόσο το διεθνές όσο και το ευρωπαϊκό εργατικό δίκαιο, είναι σημαντικό να εστιάσουμε στην αλληλεπίδραση των δύο διακριτών αλλά μερικές φορές αλληλοεπικαλυπτόμενων νομικών συστημάτων. Το ίδιο σημείο της επικάλυψης είναι στην πραγματικότητα το κράτος μέλος που καλείται να εφαρμόσει και τα δύο είδη δικαίου διατηρώντας ταυτόχρονα την ασφάλεια δικαίου εντόςντός του εθνικού της νομικού συστήματος. Στο πέμπτο κεφάλαιο του δοκιμίου επιλέγεται ως ενδεικτική περίπτωση – μελέτη η ελληνική έννομη τάξη και ιδιαίτερα ο Νόμος 4808/2021 που κυρώνει τη Σύμβαση για την επίδειξη των παραπάνω σημείων και την ανάδειξη των συνέχειων και ασυνεχειών που προκύπτουν όταν μια διεθνής Η συμφωνία μεταφέρεται στα εθνικά νομικά και πολιτιστικά όρια. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, υποστηρίζεται ότι η ελληνική περίπτωση, αν και η Ελλάδα είναι μία από τις χώρες που επικύρωσαν, δεν εφάρμοσε προσεκτικά τη Σύμβαση υπερβαίνοντας σημαντικές διατάξεις που θα μπορούσαν να ενισχύσουν τη βασισμένη στα δικαιώματα ενδυνάμωση των θυμάτων, ιδίως μετά την ελληνική # Το MeToo που ξεκίνησε το 2021. Η μερική αποτυχία της ελληνικής νομοθεσίας σχετίζεται με τη νομική επιλογή υιοθέτησης πιο περιοριστικών ορισμών και με την παράλειψη ρύθμισης για την προστασία των καταγγελιών. Τέλος, από μια προσέγγιση των επιχειρήσεων και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα μπορούσαν να προκύψουν νέες δυνατότητες που στοχεύουν σε ένα καλύτερο πιο ευαίσθητο και ανταποκρινόμενο ως προς το φύλο πλαίσιο για την προστασία των θυμάτων βίας και παρενόχλησης. Τέλος, συμπεραίνεται ότι τα διεθνή πρότυπα εργασίας της ΔΟΕ προβλέπουν ενισχυμένη προστασία των θυμάτων βίας και παρενόχλησης. Ωστόσο, η επικύρωση των κρατών θα πρέπει να είναι προσεκτική και να ακολουθεί το επικαιροποιημένο πλαίσιο που ορίζει η Σύμβαση. Τέλος, συμπεραίνεται ότι η Σύμβαση 190 της Δ.Ο.Ε. συμβάλει σημαντικά στην διαμόρφωση ενός αποτελεσματικού πλαισίου προστασίας για τις εργαζόμενες/-ους που υφίστανται βία και παρενόχληση στο χώρο εργασίας ιδίως με την θέσπιση υποχρεώσεων και για τους εργοδότες, με τη διευρυμένη συμμετοχή των εργαζομένων στη διαμόρφωση της εργασιακής πολιτικής σχετικά με τη βία και την παρενόχληση. Ωστόσο, μια ανάγνωση της Σύμβασης από την σκοπιά της κοινωνιολογίας του δικαίου και της μεταδομιστικής θεωρίας θα μπορούσε να προσφέρει την συμπερίληψη και ατόμων μη δυαδικών ατόμων και την πορεία του διεθνούς δικαίου προς μια πιο συμπεριληπτική θεώρηση των υποκειμένων των δικαιωμάτων.","On 21 June 2019, the International Labour Organization (ILO) adopted the landmark ILO Convention No. 190 concerning the Elimination of Violence and Harassment in the World of Work). The labour standards set in this Convention were negotiated over a two-year period by ILO member governments, workers’ representatives, and employers’ organizations. The adoption of Convention No. 190 is itself revolutionary, considering that an estimated around 500 million working-age women live in countries are reported not to have any legal protections against harassment at work. Moreover, the contribution of the #MeToo movement was decisive for the emergence and establishment of a gender-perspective on issues of violence and harassment in the world of work. Unfortunately, it remains a common place that incidents of violence and harassment, including gender-based violence and harassment, remain underreported. Nonetheless, the implications of the #MeToo movement did not only restrict to the social and political level but developed legal implications. The Convention No. 190 and the complementary Recommendation No. 206 by adopting the concepts of “continuum of violence and harassment” and “world of work” and by prioritizing the principles of zero – tolerance and of non- discrimination managed to establish in the international legal setting an comprehensive international labour standard regarding such offensive conducts in the world and expanded the protection of the affected persons. In the first chapter of the present essay, it is intended to conduct a conceptualization of the terms “gender”, “gender-based violence and harassment” and “world of work” by employing both scholarship deriving from gender studies and feminist legal theory. Such an attempt for conceptualising extremely vague notions with philosophical, historical and legal implications does not wish to reach an exhaustion of the topic. The purpose of this chapter is to challenge, before entering the main subject, the positivist perception of law by posing relevant questions. In the second chapter of the present takes place an extended trifold analysis of the International Labour Organisation regarding its basic and distinct features. In first place, a brief historical overview of the creation of the ILO is intended by focusing on the historical context after the World War II, on its Constitution and on the “spirit” of the Declaration of Philadelphia which emphasizes the purpose of social justice. In second place, the tripartite structure of the ILO and its impact is analysed as a unique feature of the international organisation. In this context, the main ILO bodies and their competences are also examined. In third and fourth place, I conduct an excessive analysis on both the substantial and procedural elements of the international labour standards as the main ILO legislative instruments and on the exceptional review mechanism of the standards respectively. Eventually, the second chapter of the present on the ILO sets the very framework of the organization and paves the way for a better understanding of the importance of the Convention and Recommendation in question. The third chapter, in its first part discusses the tripartite negotiations before the adoption of the Convention by pointing out the main points around of which the discussion developed, meaningly the “continuum of violence and harassment”, the preference for the term “world for work” instead of workplace in order to achieve a broader covering of all possible forms of violence and harassment related to work and the discussion around the risks for workers in certain sectors of employment and of the economy. Followingly a separate sub-chapter devotes to the introduction of the role of the #MeToo movement in the formulation of the Convention while it is also critically posed the question whether the #MeToo social demands were they actually -or better could they be – satisfied in their transmission to the legal sphere. The second part of the third chapter proceeds with an exhaustive combinatory presentation of the provisions of the Convention and Recommendation, where there is put emphasis on the basic pillars of the Convention under the light of the Recommendation, which provides guidance on its application and interpretation. On the fourth chapter, both the European and the international legal setting on labour law is presented with regard to the measures adopted for the prevention, protection and elimination of violence and harassment in the world of work. It is argued that within a western transnational legal framework, where for instance an EU member state undergoes the obligation to apply both international and European labour law, it is important to focus on the interaction of the two distinct but sometimes overlapping legal systems. The identical point of the overlapping is actually the member state which is invited to apply both types of law by at the same time maintaining legal certainty within its own national legal system. On the fifth chapter of the essay, Greek legal order and especially the Law No. 4808/2021 which ratifies the Convention is chosen as an illustrative case – study for the demonstration of the above points and for highlighting the continuities and discontinuities emerging when an international agreement transposes to the national legal and cultural confines. In this view it is being argued that the greek case, albeit Greece is one of the ratifying countries, did not carefully apply the Convention by overcoming important provisions that could enhance the rights-based empowerment of the victims especially in the aftermath of the Greek #MeToo which started in 2021. The partial failure of the Greek law relates to the legal choice of adopting more restrictive definitions and to the omission to regulate on the protection of whistleblowers. Lastly, from a business and human rights approach new possibilities could arise aiming to a better mor gender sensitive and responsive framework for the protection of victims of violence and harassment. Finally, it is being concluded that the ILO’s international labour standards provide for an amplified protection of victims of violence and harassment. Nonetheless, the ratification of the states should be careful and to follow the updated framework settled by the Convention.Finally, it is concluded that Convention 190 of the IOC contributes significantly to the development of an effective protection framework for workers experiencing violence and harassment in the workplace, in particular through the establishment of obligations and for employers, and with the enhanced participation of the workers to the formulation of the work place policy against violence and harassment, including gender based violence and harassment. However, a reading of the Convention from the point of view of the sociology of law and postmodern theory could offer the inclusion of non-binary individuals and the course of international law towards a more inclusive view of the subjects of rights."],"dc:identifier":["uoadl:2973571","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973571"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Violence and harassment in the world of work : the ILO convention no. 190 (2019) and the recommendation no. 206 (2019)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:01Z"}