{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2973891"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2973891","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Mixity in the EU’s international agreements: A legal obligation or a political choice?","abstract":"Εδώ και δεκαετίες, μπορεί κανείς να εντοπίσει μία τάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας τα προηγούμενα έτη) να συνάπτει \"μεικτές\" συμφωνίες με τους εταίρους της - τρίτα κράτη ή διεθνείς οργανισμούς - αντί για \"καθαρές\" διεθνείς συμφωνίες, με τη συμμετοχή μόνης της Ένωσης ως \"αυτάρκους\" μέρους. Οι μεικτές συμφωνίες αποτελούν μία ιδιαίτερη κατηγορία διεθνών συμφωνιών, όπου η Ε.Ε. και τα Κράτη-Μέλη της (όλα ή μερικά από αυτά) είναι μέρη της συμφωνίας, στην ίδια \"πλευρά\". Αυτό το μοναδικό φαινόμενο είναι ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά στοιχεία της εξωτερικής δράσης της Ε.Ε. και χρωστά την ύπαρξή του ουσιαστικά στη διάκριση των αρμοδιοτήτων μεταξύ Ε.Ε. και Κρατών-Μελών και στην αρχή της δοτής αρμοδιότητας, όπως αυτή κατοχυρώνεται στο άρθρο 5 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή 'Ενωση. Σε κανέναν άλλον διεθνή οργανισμό δεν απαντάται διάκριση αρμοδιοτήτων με τα Κράτη-Μέλη του τόσο περίπλοκη, ώστε να οδηγεί σε τέτοιου είδους διεθνείς συμφωνίες. Επομένως, η κύρια αιτία για την οποία η Ένωση και τα Κράτη-Μέλη της καταφεύγουν σε μεικτές συμφωνίες, είναι ότι σε αρκετούς τομείς δραστηριότητας, η Ένωση δε διαθέτει -ακόμα- την αρμοδιότητα να συνάπτει περιεκτικές διεθνείς συμφωνίες χωρίς τη συμμετοχή των Κρατών-Μελών της. Ωστόσο, πολλοί υποστηρίζουν ότι το παραπάνω δεν είναι το μόνο κίνητρο για τη σύναψη τέτοιων συμφωνιών. Αντιθέτως, δίνεται όλο και μεγαλύτερη έμφαση στη \"διαμάχη\" ανάμεσα στην Επιτροπή και στο Συμβούλιο (ουσιαστικά στα Κράτη-Μέλη) ως προς τη σύναψη μεικτών συμφωνιών, ακόμα και από θεσμικούς φορείς, όπως η Νομική Υπηρεσία του Συμβουλίου αναφορικά με το Brexit και τη Συμφωνία Εμπορίου και Συνεργασίας του 2020 με το Ηνωμένο Βασίλειο, ή ακόμα και το Δικαστήριο της Ε.Ε. στην Απόφασή, το 2017, του σχετικά με την τροποποίηση της Συμβάσεως περί των Διεθνών Σιδηροδρομικών Μεταφορών (COTIF). Η παρούσα εργασία αποτελεί μία απόπειρα να αποσαφηνιστεί το μοναδικό και συχνά περίπλοκο ζήτημα των μεικτών συμφωνιών, με απώτερο σκοπό να παράσχει μια απάντηση στο ερώτημα του Τίτλου: Η σύναψη μεικτών συμφωνιών αποτελεί νομική υποχρέωση ή πολιτική επιλογή; Τα πρώτα δύο Κεφάλαια σχετίζονται με τα θεμελιώδη στοιχεία των διεθνών σχέσεων της Ένωσης, την παρουσία της στη διεθνή σκηνή και το ζήτημα των εξωτερικών της αρμοδιοτήτων. Στη συνέχεια, στο Πρώτο Μέρος της εργασίας δίνεται μία επισκόπηση του ζητήματος των μεικτών συμφωνιών (Α-Ι), με μία παρουσίαση της πρακτικής της Ε.Ε., των συνεπειών της, της ιστορίας του φαινομένου, καθώς και μια παρουσίαση της κατηγοριοποίησης των μεικτών συμφωνιών σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία (Α-ΙΙ). Το επόμενο Κεφάλαιο ασχολείται με το καθεστώς των μεικτών συμφωνιών στην έννομη τάξη της Ε.Ε., πρώτον με το αν αποτελούν πηγή δικαίου για την Ε.Ε. (Β-Ι), ερώτημα που απαιτεί εις βάθος ανάλυση της νομολογίας του Δ.Ε.Ε., τόσο αναφορικά με το ζήτημα των αρμοδιοτήτων της Ε.Ε., της διεθνούς της δέσμευσης και ευθύνης, όσο και με την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας, συνεχίζοντας με τα διαδικαστικά ζητήματα της διαπραγμάτευσης (Β-ΙΙ) και της σύναψης (Β-ΙΙΙ) των μεικτών συμφωνιών. Στο Δεύτερο Μέρος, η εργασία προχωρά στη συζήτηση της πολιτικής διάστασης των μεικτών συμφωνιών, εστιάζοντας αρχικά στο θεμελιώδες ζήτημα της προσωρινής τους εφαρμογής, και εξετάζοντας τη φύση της τελευταίας, αλλά και τις ενδεχόμενες συνέπειες από τη μη κύρωση μεικτής συμφωνίας από Κράτος-Μέλος (Α-Ι), ανατρέχοντας στη συνέχεια σε μερικά από τα πιο διαβόητα παραδείγματα των εν λόγω συνεπειών στην πρόσφατη ιστορία των μεικτών συμφωνιών (Α-ΙΙ). Στο τελευταίο Κεφάλαιο προσεγγίζεται μια οριστική απάντηση στο ερώτημα της εργιασίας, πρώτον από μια δικαιοδοτική οπτική γωνία, με τις αποφάσεις του Δ.Ε.Ε. στη Γνωμοδότηση 2/15 και στην Aπόφαση C-600/14 για την COTIF (Β-Ι), και στη συνέχεια από θεσμική άποψη, εξετάζοντας την πρακτική της Ένωσης, ιδιαίτερα κατά τη σύναψη εμπορικών συμφωνιών (Β-ΙΙ), μέχρι μία από τις πλέον αναμενόμενες συμφωνίες των τελευταίων ετών, τη Συμφωνία Εμπορίου και Συνεργασίας με το Η.Β. (Β-ΙΙ-vi). Στον Επίλογο θα βρει κανείς τη σύνοψη των συμπερασμάτων της εργασίας.","abstract_html":"Εδώ και δεκαετίες, μπορεί κανείς να εντοπίσει μία τάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας τα προηγούμενα έτη) να συνάπτει &quot;μεικτές&quot; συμφωνίες με τους εταίρους της - τρίτα κράτη ή διεθνείς οργανισμούς - αντί για &quot;καθαρές&quot; διεθνείς συμφωνίες, με τη συμμετοχή μόνης της Ένωσης ως &quot;αυτάρκους&quot; μέρους. Οι μεικτές συμφωνίες αποτελούν μία ιδιαίτερη κατηγορία διεθνών συμφωνιών, όπου η Ε.Ε. και τα Κράτη-Μέλη της (όλα ή μερικά από αυτά) είναι μέρη της συμφωνίας, στην ίδια &quot;πλευρά&quot;. Αυτό το μοναδικό φαινόμενο είναι ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά στοιχεία της εξωτερικής δράσης της Ε.Ε. και χρωστά την ύπαρξή του ουσιαστικά στη διάκριση των αρμοδιοτήτων μεταξύ Ε.Ε. και Κρατών-Μελών και στην αρχή της δοτής αρμοδιότητας, όπως αυτή κατοχυρώνεται στο άρθρο 5 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή &#x27;Ενωση. Σε κανέναν άλλον διεθνή οργανισμό δεν απαντάται διάκριση αρμοδιοτήτων με τα Κράτη-Μέλη του τόσο περίπλοκη, ώστε να οδηγεί σε τέτοιου είδους διεθνείς συμφωνίες. Επομένως, η κύρια αιτία για την οποία η Ένωση και τα Κράτη-Μέλη της καταφεύγουν σε μεικτές συμφωνίες, είναι ότι σε αρκετούς τομείς δραστηριότητας, η Ένωση δε διαθέτει -ακόμα- την αρμοδιότητα να συνάπτει περιεκτικές διεθνείς συμφωνίες χωρίς τη συμμετοχή των Κρατών-Μελών της. Ωστόσο, πολλοί υποστηρίζουν ότι το παραπάνω δεν είναι το μόνο κίνητρο για τη σύναψη τέτοιων συμφωνιών. Αντιθέτως, δίνεται όλο και μεγαλύτερη έμφαση στη &quot;διαμάχη&quot; ανάμεσα στην Επιτροπή και στο Συμβούλιο (ουσιαστικά στα Κράτη-Μέλη) ως προς τη σύναψη μεικτών συμφωνιών, ακόμα και από θεσμικούς φορείς, όπως η Νομική Υπηρεσία του Συμβουλίου αναφορικά με το Brexit και τη Συμφωνία Εμπορίου και Συνεργασίας του 2020 με το Ηνωμένο Βασίλειο, ή ακόμα και το Δικαστήριο της Ε.Ε. στην Απόφασή, το 2017, του σχετικά με την τροποποίηση της Συμβάσεως περί των Διεθνών Σιδηροδρομικών Μεταφορών (COTIF). Η παρούσα εργασία αποτελεί μία απόπειρα να αποσαφηνιστεί το μοναδικό και συχνά περίπλοκο ζήτημα των μεικτών συμφωνιών, με απώτερο σκοπό να παράσχει μια απάντηση στο ερώτημα του Τίτλου: Η σύναψη μεικτών συμφωνιών αποτελεί νομική υποχρέωση ή πολιτική επιλογή; Τα πρώτα δύο Κεφάλαια σχετίζονται με τα θεμελιώδη στοιχεία των διεθνών σχέσεων της Ένωσης, την παρουσία της στη διεθνή σκηνή και το ζήτημα των εξωτερικών της αρμοδιοτήτων. Στη συνέχεια, στο Πρώτο Μέρος της εργασίας δίνεται μία επισκόπηση του ζητήματος των μεικτών συμφωνιών (Α-Ι), με μία παρουσίαση της πρακτικής της Ε.Ε., των συνεπειών της, της ιστορίας του φαινομένου, καθώς και μια παρουσίαση της κατηγοριοποίησης των μεικτών συμφωνιών σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία (Α-ΙΙ). Το επόμενο Κεφάλαιο ασχολείται με το καθεστώς των μεικτών συμφωνιών στην έννομη τάξη της Ε.Ε., πρώτον με το αν αποτελούν πηγή δικαίου για την Ε.Ε. (Β-Ι), ερώτημα που απαιτεί εις βάθος ανάλυση της νομολογίας του Δ.Ε.Ε., τόσο αναφορικά με το ζήτημα των αρμοδιοτήτων της Ε.Ε., της διεθνούς της δέσμευσης και ευθύνης, όσο και με την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας, συνεχίζοντας με τα διαδικαστικά ζητήματα της διαπραγμάτευσης (Β-ΙΙ) και της σύναψης (Β-ΙΙΙ) των μεικτών συμφωνιών. Στο Δεύτερο Μέρος, η εργασία προχωρά στη συζήτηση της πολιτικής διάστασης των μεικτών συμφωνιών, εστιάζοντας αρχικά στο θεμελιώδες ζήτημα της προσωρινής τους εφαρμογής, και εξετάζοντας τη φύση της τελευταίας, αλλά και τις ενδεχόμενες συνέπειες από τη μη κύρωση μεικτής συμφωνίας από Κράτος-Μέλος (Α-Ι), ανατρέχοντας στη συνέχεια σε μερικά από τα πιο διαβόητα παραδείγματα των εν λόγω συνεπειών στην πρόσφατη ιστορία των μεικτών συμφωνιών (Α-ΙΙ). Στο τελευταίο Κεφάλαιο προσεγγίζεται μια οριστική απάντηση στο ερώτημα της εργιασίας, πρώτον από μια δικαιοδοτική οπτική γωνία, με τις αποφάσεις του Δ.Ε.Ε. στη Γνωμοδότηση 2/15 και στην Aπόφαση C-600/14 για την COTIF (Β-Ι), και στη συνέχεια από θεσμική άποψη, εξετάζοντας την πρακτική της Ένωσης, ιδιαίτερα κατά τη σύναψη εμπορικών συμφωνιών (Β-ΙΙ), μέχρι μία από τις πλέον αναμενόμενες συμφωνίες των τελευταίων ετών, τη Συμφωνία Εμπορίου και Συνεργασίας με το Η.Β. (Β-ΙΙ-vi). Στον Επίλογο θα βρει κανείς τη σύνοψη των συμπερασμάτων της εργασίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Στέλιος Γρηγόριος-Αλκίνοος","Stelios Grigorios-Alkinoos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:04Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2973891"],"render_values":[{"text":"uoadl:2973891","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973891","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973891","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2973891","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Στέλιος Γρηγόριος-Αλκίνοος","Stelios Grigorios-Alkinoos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2973891","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973891"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εδώ και δεκαετίες, μπορεί κανείς να εντοπίσει μία τάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας τα προηγούμενα έτη) να συνάπτει \"μεικτές\" συμφωνίες με τους εταίρους της - τρίτα κράτη ή διεθνείς οργανισμούς - αντί για \"καθαρές\" διεθνείς συμφωνίες, με τη συμμετοχή μόνης της Ένωσης ως \"αυτάρκους\" μέρους. Οι μεικτές συμφωνίες αποτελούν μία ιδιαίτερη κατηγορία διεθνών συμφωνιών, όπου η Ε.Ε. και τα Κράτη-Μέλη της (όλα ή μερικά από αυτά) είναι μέρη της συμφωνίας, στην ίδια \"πλευρά\". Αυτό το μοναδικό φαινόμενο είναι ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά στοιχεία της εξωτερικής δράσης της Ε.Ε. και χρωστά την ύπαρξή του ουσιαστικά στη διάκριση των αρμοδιοτήτων μεταξύ Ε.Ε. και Κρατών-Μελών και στην αρχή της δοτής αρμοδιότητας, όπως αυτή κατοχυρώνεται στο άρθρο 5 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή 'Ενωση. Σε κανέναν άλλον διεθνή οργανισμό δεν απαντάται διάκριση αρμοδιοτήτων με τα Κράτη-Μέλη του τόσο περίπλοκη, ώστε να οδηγεί σε τέτοιου είδους διεθνείς συμφωνίες. Επομένως, η κύρια αιτία για την οποία η Ένωση και τα Κράτη-Μέλη της καταφεύγουν σε μεικτές συμφωνίες, είναι ότι σε αρκετούς τομείς δραστηριότητας, η Ένωση δε διαθέτει -ακόμα- την αρμοδιότητα να συνάπτει περιεκτικές διεθνείς συμφωνίες χωρίς τη συμμετοχή των Κρατών-Μελών της. Ωστόσο, πολλοί υποστηρίζουν ότι το παραπάνω δεν είναι το μόνο κίνητρο για τη σύναψη τέτοιων συμφωνιών. Αντιθέτως, δίνεται όλο και μεγαλύτερη έμφαση στη \"διαμάχη\" ανάμεσα στην Επιτροπή και στο Συμβούλιο (ουσιαστικά στα Κράτη-Μέλη) ως προς τη σύναψη μεικτών συμφωνιών, ακόμα και από θεσμικούς φορείς, όπως η Νομική Υπηρεσία του Συμβουλίου αναφορικά με το Brexit και τη Συμφωνία Εμπορίου και Συνεργασίας του 2020 με το Ηνωμένο Βασίλειο, ή ακόμα και το Δικαστήριο της Ε.Ε. στην Απόφασή, το 2017, του σχετικά με την τροποποίηση της Συμβάσεως περί των Διεθνών Σιδηροδρομικών Μεταφορών (COTIF). Η παρούσα εργασία αποτελεί μία απόπειρα να αποσαφηνιστεί το μοναδικό και συχνά περίπλοκο ζήτημα των μεικτών συμφωνιών, με απώτερο σκοπό να παράσχει μια απάντηση στο ερώτημα του Τίτλου: Η σύναψη μεικτών συμφωνιών αποτελεί νομική υποχρέωση ή πολιτική επιλογή; Τα πρώτα δύο Κεφάλαια σχετίζονται με τα θεμελιώδη στοιχεία των διεθνών σχέσεων της Ένωσης, την παρουσία της στη διεθνή σκηνή και το ζήτημα των εξωτερικών της αρμοδιοτήτων. Στη συνέχεια, στο Πρώτο Μέρος της εργασίας δίνεται μία επισκόπηση του ζητήματος των μεικτών συμφωνιών (Α-Ι), με μία παρουσίαση της πρακτικής της Ε.Ε., των συνεπειών της, της ιστορίας του φαινομένου, καθώς και μια παρουσίαση της κατηγοριοποίησης των μεικτών συμφωνιών σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία (Α-ΙΙ). Το επόμενο Κεφάλαιο ασχολείται με το καθεστώς των μεικτών συμφωνιών στην έννομη τάξη της Ε.Ε., πρώτον με το αν αποτελούν πηγή δικαίου για την Ε.Ε. (Β-Ι), ερώτημα που απαιτεί εις βάθος ανάλυση της νομολογίας του Δ.Ε.Ε., τόσο αναφορικά με το ζήτημα των αρμοδιοτήτων της Ε.Ε., της διεθνούς της δέσμευσης και ευθύνης, όσο και με την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας, συνεχίζοντας με τα διαδικαστικά ζητήματα της διαπραγμάτευσης (Β-ΙΙ) και της σύναψης (Β-ΙΙΙ) των μεικτών συμφωνιών. Στο Δεύτερο Μέρος, η εργασία προχωρά στη συζήτηση της πολιτικής διάστασης των μεικτών συμφωνιών, εστιάζοντας αρχικά στο θεμελιώδες ζήτημα της προσωρινής τους εφαρμογής, και εξετάζοντας τη φύση της τελευταίας, αλλά και τις ενδεχόμενες συνέπειες από τη μη κύρωση μεικτής συμφωνίας από Κράτος-Μέλος (Α-Ι), ανατρέχοντας στη συνέχεια σε μερικά από τα πιο διαβόητα παραδείγματα των εν λόγω συνεπειών στην πρόσφατη ιστορία των μεικτών συμφωνιών (Α-ΙΙ). Στο τελευταίο Κεφάλαιο προσεγγίζεται μια οριστική απάντηση στο ερώτημα της εργιασίας, πρώτον από μια δικαιοδοτική οπτική γωνία, με τις αποφάσεις του Δ.Ε.Ε. στη Γνωμοδότηση 2/15 και στην Aπόφαση C-600/14 για την COTIF (Β-Ι), και στη συνέχεια από θεσμική άποψη, εξετάζοντας την πρακτική της Ένωσης, ιδιαίτερα κατά τη σύναψη εμπορικών συμφωνιών (Β-ΙΙ), μέχρι μία από τις πλέον αναμενόμενες συμφωνίες των τελευταίων ετών, τη Συμφωνία Εμπορίου και Συνεργασίας με το Η.Β. (Β-ΙΙ-vi). Στον Επίλογο θα βρει κανείς τη σύνοψη των συμπερασμάτων της εργασίας.","For several decades now, there is a tendency according to which the Union (and the European Community in earlier years) signs mixed agreements with its partners – third States or international organisations – rather than pure or EU-only international agreements. Mixed agreements are a special form of international agreements, in which the EU and its Member States (all or some of them) are parties, alongside each other. This singular phenomenon is one of the defining characteristics of the EU’s external action and it owes its existence essentially to the division of competences between the Union and its Member States and to the principle of conferral, enshrined in Article 5 of the Treaty on the European Union. No other international organisation has a division of competences with its Member States that is so complex as to lead to this type of international agreements. Thus, the main reason for the EU and its Member States to resort to mixed agreements is that in many areas the EU still lacks the competence to sign and conclude the more comprehensive international agreements without the participation of its Member States. Nevertheless, many argue that this is not the only motive for mixity. Instead, there is an ever-growing reference to the political factor and the power struggle between the Commission and the Council (essentially the Member States) concerning the conclusion of mixed agreements, even from official, institutional actors, like the Council Legal Service as regards Brexit and the Trade and Cooperation Agreement with the United Kingdom in 2020, and the Court of Justice of the EU in its COTIF judgment in 2017. The present essay is an attempt to untangle the unique and often confusing subject of mixed agreements, with the ultimate goal of providing an answer to the title’s question: Is mixity a legal obligation or a political choice? It begins with two Chapters on fundamental aspects – necessary for our analysis - of the Union’s external relations, its presence on the international scene and the issue of its external competences. Then, in Part One of the dissertation, the reader is provided with an overview of the mixity question (A-I), with a basic introduction on EU practice, its consequences and the history of mixity, and a presentation of the typology of mixed agreements (A-II). The next Chapter deals with the status of the mixed agreements in the EU legal order, first with the question of whether they constitute a source of EU law (B-I), a question that demands a deep analysis of the Court’s case-law, concerning EU competence, international commitment and responsibility, and the notion of the duty of cooperation, and then with the procedural aspects of the negotiation (B-II) and the conclusion (B-III) of mixed agreements. In Part Two of the thesis, we engage in the discussion of the political aspects of mixity, first focusing on the highly important issue of their provisional application, examining its nature, as well as the possible complications from a Member State’s non-ratification of a mixed agreement (A-I), and then going back to some of the most notorious examples of the said complications in the recent history of mixed agreements (A-II). The last Chapter is where a definitive answer to our question is approached, first from a judicial standpoint, with the Court’s rulings in Opinion 2/15 and COTIF (B-I), and then from a rather institutional point of view, examining the Union’s actual practice when concluding trade agreements (B-II), up to one of the most anticipated agreements in recent years, the TCA with the UK (B-II-vi). The Conclusion follows with a summary of the findings."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Mixity in the EU’s international agreements: A legal obligation or a political choice?"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Στέλιος Γρηγόριος-Αλκίνοος","Stelios Grigorios-Alkinoos"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Εδώ και δεκαετίες, μπορεί κανείς να εντοπίσει μία τάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας τα προηγούμενα έτη) να συνάπτει \"μεικτές\" συμφωνίες με τους εταίρους της - τρίτα κράτη ή διεθνείς οργανισμούς - αντί για \"καθαρές\" διεθνείς συμφωνίες, με τη συμμετοχή μόνης της Ένωσης ως \"αυτάρκους\" μέρους. Οι μεικτές συμφωνίες αποτελούν μία ιδιαίτερη κατηγορία διεθνών συμφωνιών, όπου η Ε.Ε. και τα Κράτη-Μέλη της (όλα ή μερικά από αυτά) είναι μέρη της συμφωνίας, στην ίδια \"πλευρά\". Αυτό το μοναδικό φαινόμενο είναι ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά στοιχεία της εξωτερικής δράσης της Ε.Ε. και χρωστά την ύπαρξή του ουσιαστικά στη διάκριση των αρμοδιοτήτων μεταξύ Ε.Ε. και Κρατών-Μελών και στην αρχή της δοτής αρμοδιότητας, όπως αυτή κατοχυρώνεται στο άρθρο 5 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή 'Ενωση. Σε κανέναν άλλον διεθνή οργανισμό δεν απαντάται διάκριση αρμοδιοτήτων με τα Κράτη-Μέλη του τόσο περίπλοκη, ώστε να οδηγεί σε τέτοιου είδους διεθνείς συμφωνίες. Επομένως, η κύρια αιτία για την οποία η Ένωση και τα Κράτη-Μέλη της καταφεύγουν σε μεικτές συμφωνίες, είναι ότι σε αρκετούς τομείς δραστηριότητας, η Ένωση δε διαθέτει -ακόμα- την αρμοδιότητα να συνάπτει περιεκτικές διεθνείς συμφωνίες χωρίς τη συμμετοχή των Κρατών-Μελών της. Ωστόσο, πολλοί υποστηρίζουν ότι το παραπάνω δεν είναι το μόνο κίνητρο για τη σύναψη τέτοιων συμφωνιών. Αντιθέτως, δίνεται όλο και μεγαλύτερη έμφαση στη \"διαμάχη\" ανάμεσα στην Επιτροπή και στο Συμβούλιο (ουσιαστικά στα Κράτη-Μέλη) ως προς τη σύναψη μεικτών συμφωνιών, ακόμα και από θεσμικούς φορείς, όπως η Νομική Υπηρεσία του Συμβουλίου αναφορικά με το Brexit και τη Συμφωνία Εμπορίου και Συνεργασίας του 2020 με το Ηνωμένο Βασίλειο, ή ακόμα και το Δικαστήριο της Ε.Ε. στην Απόφασή, το 2017, του σχετικά με την τροποποίηση της Συμβάσεως περί των Διεθνών Σιδηροδρομικών Μεταφορών (COTIF). Η παρούσα εργασία αποτελεί μία απόπειρα να αποσαφηνιστεί το μοναδικό και συχνά περίπλοκο ζήτημα των μεικτών συμφωνιών, με απώτερο σκοπό να παράσχει μια απάντηση στο ερώτημα του Τίτλου: Η σύναψη μεικτών συμφωνιών αποτελεί νομική υποχρέωση ή πολιτική επιλογή; Τα πρώτα δύο Κεφάλαια σχετίζονται με τα θεμελιώδη στοιχεία των διεθνών σχέσεων της Ένωσης, την παρουσία της στη διεθνή σκηνή και το ζήτημα των εξωτερικών της αρμοδιοτήτων. Στη συνέχεια, στο Πρώτο Μέρος της εργασίας δίνεται μία επισκόπηση του ζητήματος των μεικτών συμφωνιών (Α-Ι), με μία παρουσίαση της πρακτικής της Ε.Ε., των συνεπειών της, της ιστορίας του φαινομένου, καθώς και μια παρουσίαση της κατηγοριοποίησης των μεικτών συμφωνιών σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία (Α-ΙΙ). Το επόμενο Κεφάλαιο ασχολείται με το καθεστώς των μεικτών συμφωνιών στην έννομη τάξη της Ε.Ε., πρώτον με το αν αποτελούν πηγή δικαίου για την Ε.Ε. (Β-Ι), ερώτημα που απαιτεί εις βάθος ανάλυση της νομολογίας του Δ.Ε.Ε., τόσο αναφορικά με το ζήτημα των αρμοδιοτήτων της Ε.Ε., της διεθνούς της δέσμευσης και ευθύνης, όσο και με την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας, συνεχίζοντας με τα διαδικαστικά ζητήματα της διαπραγμάτευσης (Β-ΙΙ) και της σύναψης (Β-ΙΙΙ) των μεικτών συμφωνιών. Στο Δεύτερο Μέρος, η εργασία προχωρά στη συζήτηση της πολιτικής διάστασης των μεικτών συμφωνιών, εστιάζοντας αρχικά στο θεμελιώδες ζήτημα της προσωρινής τους εφαρμογής, και εξετάζοντας τη φύση της τελευταίας, αλλά και τις ενδεχόμενες συνέπειες από τη μη κύρωση μεικτής συμφωνίας από Κράτος-Μέλος (Α-Ι), ανατρέχοντας στη συνέχεια σε μερικά από τα πιο διαβόητα παραδείγματα των εν λόγω συνεπειών στην πρόσφατη ιστορία των μεικτών συμφωνιών (Α-ΙΙ). Στο τελευταίο Κεφάλαιο προσεγγίζεται μια οριστική απάντηση στο ερώτημα της εργιασίας, πρώτον από μια δικαιοδοτική οπτική γωνία, με τις αποφάσεις του Δ.Ε.Ε. στη Γνωμοδότηση 2/15 και στην Aπόφαση C-600/14 για την COTIF (Β-Ι), και στη συνέχεια από θεσμική άποψη, εξετάζοντας την πρακτική της Ένωσης, ιδιαίτερα κατά τη σύναψη εμπορικών συμφωνιών (Β-ΙΙ), μέχρι μία από τις πλέον αναμενόμενες συμφωνίες των τελευταίων ετών, τη Συμφωνία Εμπορίου και Συνεργασίας με το Η.Β. (Β-ΙΙ-vi). Στον Επίλογο θα βρει κανείς τη σύνοψη των συμπερασμάτων της εργασίας.","For several decades now, there is a tendency according to which the Union (and the European Community in earlier years) signs mixed agreements with its partners – third States or international organisations – rather than pure or EU-only international agreements. Mixed agreements are a special form of international agreements, in which the EU and its Member States (all or some of them) are parties, alongside each other. This singular phenomenon is one of the defining characteristics of the EU’s external action and it owes its existence essentially to the division of competences between the Union and its Member States and to the principle of conferral, enshrined in Article 5 of the Treaty on the European Union. No other international organisation has a division of competences with its Member States that is so complex as to lead to this type of international agreements. Thus, the main reason for the EU and its Member States to resort to mixed agreements is that in many areas the EU still lacks the competence to sign and conclude the more comprehensive international agreements without the participation of its Member States. Nevertheless, many argue that this is not the only motive for mixity. Instead, there is an ever-growing reference to the political factor and the power struggle between the Commission and the Council (essentially the Member States) concerning the conclusion of mixed agreements, even from official, institutional actors, like the Council Legal Service as regards Brexit and the Trade and Cooperation Agreement with the United Kingdom in 2020, and the Court of Justice of the EU in its COTIF judgment in 2017. The present essay is an attempt to untangle the unique and often confusing subject of mixed agreements, with the ultimate goal of providing an answer to the title’s question: Is mixity a legal obligation or a political choice? It begins with two Chapters on fundamental aspects – necessary for our analysis - of the Union’s external relations, its presence on the international scene and the issue of its external competences. Then, in Part One of the dissertation, the reader is provided with an overview of the mixity question (A-I), with a basic introduction on EU practice, its consequences and the history of mixity, and a presentation of the typology of mixed agreements (A-II). The next Chapter deals with the status of the mixed agreements in the EU legal order, first with the question of whether they constitute a source of EU law (B-I), a question that demands a deep analysis of the Court’s case-law, concerning EU competence, international commitment and responsibility, and the notion of the duty of cooperation, and then with the procedural aspects of the negotiation (B-II) and the conclusion (B-III) of mixed agreements. In Part Two of the thesis, we engage in the discussion of the political aspects of mixity, first focusing on the highly important issue of their provisional application, examining its nature, as well as the possible complications from a Member State’s non-ratification of a mixed agreement (A-I), and then going back to some of the most notorious examples of the said complications in the recent history of mixed agreements (A-II). The last Chapter is where a definitive answer to our question is approached, first from a judicial standpoint, with the Court’s rulings in Opinion 2/15 and COTIF (B-I), and then from a rather institutional point of view, examining the Union’s actual practice when concluding trade agreements (B-II), up to one of the most anticipated agreements in recent years, the TCA with the UK (B-II-vi). The Conclusion follows with a summary of the findings."],"dc:identifier":["uoadl:2973891","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973891"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Mixity in the EU’s international agreements: A legal obligation or a political choice?"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:04Z"}