{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2973922"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2973922","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αξιολόγηση της επίδρασης στον γλυκαιμικό έλεγχο του υπολογισμού πρωτεΐνης και διατροφικού λίπους για τον προσδιορισμό γευματικών μονάδων ινσουλίνης σε παιδιά σχολικής ηλικίας με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1","abstract":"Θεωρητικό υπόβαθρο: Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 1 είναι μια από τις πιο συχνές χρόνιες παθήσεις της παιδικής ηλικίας. Η διατροφική διαχείριση αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο για τον κα-λύτερο γλυκαιμικό έλεγχο. Η μεταγευματική γλυκόζη αίματος είναι βασικός παράγοντας που έχει επιρροή στη μέση τιμή γλυκόζης και στη HbA1c, δηλαδή σημαντικούς δείκτες γλυκαιμικού ελέγ-χου. Αν και οι υδατάνθρακες του γεύματος είναι το κυριότερο μακροθρεπτικό συστατικό που επηρεάζει τη μεταγευματική γλυκόζη, υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις ότι η περιεκτικότητα σε διατροφικό λίπος και πρωτεΐνη, δύναται επίσης να επηρεάσει. Νεότερες συστάσεις, συμβουλεύουν παιδιά και ενήλικες με ΣΔτ1 να προσαρμόζουν τη δόση ινσουλίνης σύμφωνα με τη συνολική σύσταση μακροθρεπτικών του καταναλισκόμενου γεύματος. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας ερευνητικής μελέτης ήταν η διερεύνηση: α) της εφαρμογής του υπολογισμού διατροφικού λίπους ή/και πρωτεΐνης για τη ρύθμιση της γευματικής δόσης ινσου-λίνης και β) της συσχέτισης του υπολογισμού γευματικής δόσης ινσουλίνης λαμβάνοντας υπόψη τη διατροφική πρωτεΐνη ή/και το λίπος, πέρα από τους υδατάνθρακες, με καλύτερη γλυκαιμική ρύθμιση. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμμετείχαν 80 άτομα με ΣΔτ1 ηλικίας 8-18 ετών που έφεραν αισθη-τήρα γλυκόζης. Για την αξιολόγηση της συνολικής διαχείρισης του ΣΔτ1, των διατροφικών συμπεριφορών και του συνδυασμού της ινσουλινοθεραπείας με τα μακροθρεπτικά συστατικά, συμπληρώθηκε ειδικά σχεδιασμένο ερωτηματολόγιο. Η προσκόλληση στη ΜΔ προσδιορίστηκε μέσω του ερωτηματολογίου Kidmed. Η γλυκαιμική ρύθμιση αξιολογήθηκε βάσει συνδυασμού εργαλείων αξιολόγησης, συγκεκριμένα των HbA1c, TIR, TAR, TBR και της μέσης τιμής γλυκόζης. Αποτελέσματα: Το τελικό δείγμα, για το οποίο υπήρχαν όλα τα απαραίτητα στοιχεία για την ανάλυση, ήταν 73 άτομα, 36 αγόρια και 37 κορίτσια. Η διάμεση τιμή της ηλικίας του δείγματος ήταν 12,3 (9,75 και 15,0) έτη. Από τους εθελοντές που συμμετείχαν, 29 άτομα (39,7% του συνόλου) ακολουθούσαν σχήμα πολλαπλών ενέσεων και 44 άτομα (60,3%) έφεραν αντλία ινσουλίνης. 25 (34,2%) άτομα υπολόγιζαν μόνο υδατάνθρακες για τον καθορισμό της γευματικής δό-σης ινσουλίνης, 18 (24,7%) υπολόγιζαν και πρωτεΐνη ή/και λίπος (επιπλέον των υδατανθράκων) και 30 (41,1%) συνυπολόγιζαν και τα 3 μακροθρεπτικά (δηλ. υδατάνθρακες και πρωτεΐνη και λίπος) και σε αυτές τις 3 υποομάδες δεν παρουσιάστηκαν διαφορές ως προς φύλο, ηλικία, σχήμα ινσουλινοθεραπείας και μορφωτικό επίπεδο. Στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις εμφανίστηκαν μεταξύ υπολογισμού μακροθρεπτικών συστατικών (για τη γευματική δόση ινσουλίνης) και HbA1c και μέσου όρου γλυκόζης, με τα άτομα που λάμβαναν υπόψη την διατροφική πρωτεΐνη ή/και το λίπος να παρουσιάζουν χαμηλότερες τιμές αυτών των δεικτών. Σημαντικές σχέσεις, οριακά στατιστικά σημαντικές, εντοπίστηκαν επίσης και με τα TIR, TAR και TBR. Συμπεράσματα: Ο υπολογισμός 1-2 επιπλέον μακροθρεπτικών (πέρα από υδατάνθρακες) για τη ρύθμιση της γευματικής δόσης ινσουλίνης συσχετίζεται με καλύτερη γλυκαιμική εικόνα, λαμβάνοντας υπόψη πολλαπλές μεθόδους αξιολόγησης γλυκαιμίας, σε παιδιά και εφήβους.","abstract_html":"Θεωρητικό υπόβαθρο: Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 1 είναι μια από τις πιο συχνές χρόνιες παθήσεις της παιδικής ηλικίας. Η διατροφική διαχείριση αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο για τον κα-λύτερο γλυκαιμικό έλεγχο. Η μεταγευματική γλυκόζη αίματος είναι βασικός παράγοντας που έχει επιρροή στη μέση τιμή γλυκόζης και στη HbA1c, δηλαδή σημαντικούς δείκτες γλυκαιμικού ελέγ-χου. Αν και οι υδατάνθρακες του γεύματος είναι το κυριότερο μακροθρεπτικό συστατικό που επηρεάζει τη μεταγευματική γλυκόζη, υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις ότι η περιεκτικότητα σε διατροφικό λίπος και πρωτεΐνη, δύναται επίσης να επηρεάσει. Νεότερες συστάσεις, συμβουλεύουν παιδιά και ενήλικες με ΣΔτ1 να προσαρμόζουν τη δόση ινσουλίνης σύμφωνα με τη συνολική σύσταση μακροθρεπτικών του καταναλισκόμενου γεύματος. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας ερευνητικής μελέτης ήταν η διερεύνηση: α) της εφαρμογής του υπολογισμού διατροφικού λίπους ή/και πρωτεΐνης για τη ρύθμιση της γευματικής δόσης ινσου-λίνης και β) της συσχέτισης του υπολογισμού γευματικής δόσης ινσουλίνης λαμβάνοντας υπόψη τη διατροφική πρωτεΐνη ή/και το λίπος, πέρα από τους υδατάνθρακες, με καλύτερη γλυκαιμική ρύθμιση. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμμετείχαν 80 άτομα με ΣΔτ1 ηλικίας 8-18 ετών που έφεραν αισθη-τήρα γλυκόζης. Για την αξιολόγηση της συνολικής διαχείρισης του ΣΔτ1, των διατροφικών συμπεριφορών και του συνδυασμού της ινσουλινοθεραπείας με τα μακροθρεπτικά συστατικά, συμπληρώθηκε ειδικά σχεδιασμένο ερωτηματολόγιο. Η προσκόλληση στη ΜΔ προσδιορίστηκε μέσω του ερωτηματολογίου Kidmed. Η γλυκαιμική ρύθμιση αξιολογήθηκε βάσει συνδυασμού εργαλείων αξιολόγησης, συγκεκριμένα των HbA1c, TIR, TAR, TBR και της μέσης τιμής γλυκόζης. Αποτελέσματα: Το τελικό δείγμα, για το οποίο υπήρχαν όλα τα απαραίτητα στοιχεία για την ανάλυση, ήταν 73 άτομα, 36 αγόρια και 37 κορίτσια. Η διάμεση τιμή της ηλικίας του δείγματος ήταν 12,3 (9,75 και 15,0) έτη. Από τους εθελοντές που συμμετείχαν, 29 άτομα (39,7% του συνόλου) ακολουθούσαν σχήμα πολλαπλών ενέσεων και 44 άτομα (60,3%) έφεραν αντλία ινσουλίνης. 25 (34,2%) άτομα υπολόγιζαν μόνο υδατάνθρακες για τον καθορισμό της γευματικής δό-σης ινσουλίνης, 18 (24,7%) υπολόγιζαν και πρωτεΐνη ή/και λίπος (επιπλέον των υδατανθράκων) και 30 (41,1%) συνυπολόγιζαν και τα 3 μακροθρεπτικά (δηλ. υδατάνθρακες και πρωτεΐνη και λίπος) και σε αυτές τις 3 υποομάδες δεν παρουσιάστηκαν διαφορές ως προς φύλο, ηλικία, σχήμα ινσουλινοθεραπείας και μορφωτικό επίπεδο. Στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις εμφανίστηκαν μεταξύ υπολογισμού μακροθρεπτικών συστατικών (για τη γευματική δόση ινσουλίνης) και HbA1c και μέσου όρου γλυκόζης, με τα άτομα που λάμβαναν υπόψη την διατροφική πρωτεΐνη ή/και το λίπος να παρουσιάζουν χαμηλότερες τιμές αυτών των δεικτών. Σημαντικές σχέσεις, οριακά στατιστικά σημαντικές, εντοπίστηκαν επίσης και με τα TIR, TAR και TBR. Συμπεράσματα: Ο υπολογισμός 1-2 επιπλέον μακροθρεπτικών (πέρα από υδατάνθρακες) για τη ρύθμιση της γευματικής δόσης ινσουλίνης συσχετίζεται με καλύτερη γλυκαιμική εικόνα, λαμβάνοντας υπόψη πολλαπλές μεθόδους αξιολόγησης γλυκαιμίας, σε παιδιά και εφήβους.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπουλουγούρη Βασιλική","Boulougouri Vasiliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:04Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2973922"],"render_values":[{"text":"uoadl:2973922","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973922","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973922","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2973922","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπουλουγούρη Βασιλική","Boulougouri Vasiliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2973922","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973922"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Θεωρητικό υπόβαθρο: Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 1 είναι μια από τις πιο συχνές χρόνιες παθήσεις της παιδικής ηλικίας. Η διατροφική διαχείριση αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο για τον κα-λύτερο γλυκαιμικό έλεγχο. Η μεταγευματική γλυκόζη αίματος είναι βασικός παράγοντας που έχει επιρροή στη μέση τιμή γλυκόζης και στη HbA1c, δηλαδή σημαντικούς δείκτες γλυκαιμικού ελέγ-χου. Αν και οι υδατάνθρακες του γεύματος είναι το κυριότερο μακροθρεπτικό συστατικό που επηρεάζει τη μεταγευματική γλυκόζη, υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις ότι η περιεκτικότητα σε διατροφικό λίπος και πρωτεΐνη, δύναται επίσης να επηρεάσει. Νεότερες συστάσεις, συμβουλεύουν παιδιά και ενήλικες με ΣΔτ1 να προσαρμόζουν τη δόση ινσουλίνης σύμφωνα με τη συνολική σύσταση μακροθρεπτικών του καταναλισκόμενου γεύματος. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας ερευνητικής μελέτης ήταν η διερεύνηση: α) της εφαρμογής του υπολογισμού διατροφικού λίπους ή/και πρωτεΐνης για τη ρύθμιση της γευματικής δόσης ινσου-λίνης και β) της συσχέτισης του υπολογισμού γευματικής δόσης ινσουλίνης λαμβάνοντας υπόψη τη διατροφική πρωτεΐνη ή/και το λίπος, πέρα από τους υδατάνθρακες, με καλύτερη γλυκαιμική ρύθμιση. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμμετείχαν 80 άτομα με ΣΔτ1 ηλικίας 8-18 ετών που έφεραν αισθη-τήρα γλυκόζης. Για την αξιολόγηση της συνολικής διαχείρισης του ΣΔτ1, των διατροφικών συμπεριφορών και του συνδυασμού της ινσουλινοθεραπείας με τα μακροθρεπτικά συστατικά, συμπληρώθηκε ειδικά σχεδιασμένο ερωτηματολόγιο. Η προσκόλληση στη ΜΔ προσδιορίστηκε μέσω του ερωτηματολογίου Kidmed. Η γλυκαιμική ρύθμιση αξιολογήθηκε βάσει συνδυασμού εργαλείων αξιολόγησης, συγκεκριμένα των HbA1c, TIR, TAR, TBR και της μέσης τιμής γλυκόζης. Αποτελέσματα: Το τελικό δείγμα, για το οποίο υπήρχαν όλα τα απαραίτητα στοιχεία για την ανάλυση, ήταν 73 άτομα, 36 αγόρια και 37 κορίτσια. Η διάμεση τιμή της ηλικίας του δείγματος ήταν 12,3 (9,75 και 15,0) έτη. Από τους εθελοντές που συμμετείχαν, 29 άτομα (39,7% του συνόλου) ακολουθούσαν σχήμα πολλαπλών ενέσεων και 44 άτομα (60,3%) έφεραν αντλία ινσουλίνης. 25 (34,2%) άτομα υπολόγιζαν μόνο υδατάνθρακες για τον καθορισμό της γευματικής δό-σης ινσουλίνης, 18 (24,7%) υπολόγιζαν και πρωτεΐνη ή/και λίπος (επιπλέον των υδατανθράκων) και 30 (41,1%) συνυπολόγιζαν και τα 3 μακροθρεπτικά (δηλ. υδατάνθρακες και πρωτεΐνη και λίπος) και σε αυτές τις 3 υποομάδες δεν παρουσιάστηκαν διαφορές ως προς φύλο, ηλικία, σχήμα ινσουλινοθεραπείας και μορφωτικό επίπεδο. Στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις εμφανίστηκαν μεταξύ υπολογισμού μακροθρεπτικών συστατικών (για τη γευματική δόση ινσουλίνης) και HbA1c και μέσου όρου γλυκόζης, με τα άτομα που λάμβαναν υπόψη την διατροφική πρωτεΐνη ή/και το λίπος να παρουσιάζουν χαμηλότερες τιμές αυτών των δεικτών. Σημαντικές σχέσεις, οριακά στατιστικά σημαντικές, εντοπίστηκαν επίσης και με τα TIR, TAR και TBR. Συμπεράσματα: Ο υπολογισμός 1-2 επιπλέον μακροθρεπτικών (πέρα από υδατάνθρακες) για τη ρύθμιση της γευματικής δόσης ινσουλίνης συσχετίζεται με καλύτερη γλυκαιμική εικόνα, λαμβάνοντας υπόψη πολλαπλές μεθόδους αξιολόγησης γλυκαιμίας, σε παιδιά και εφήβους.","Introduction: Type 1 diabetes is one of the most common chronic diseases of childhood. Dietary management is a cornerstone of better glycemic control. Postprandial blood glucose is a key factor influencing mean glucose and HbA1c. Although carbohydrates are the main macro-nutrient that affects postprandial glucose, there is growing evidence that dietary fat and protein content might also plays a crucial role in it. New guidelines advise children and adults with DM1 to adjust their insulin dose according to the overall macronutrient content for each of their meals. Objectives: The purpose of this study was to investigate: a) If the calculation of dietary fat and / or protein for the regulation of insulin meal dose is performed in practice and b) If the calculation of the meal dose of insulin taking into account the dietary protein and / or fat (in addition to carbohydrates) is associated with better glycemic control (by evaluating different assessment tools). Methods: The study involved 80 people with type 1 diabetes, at an age range from 8 to 18 years old, who had glucose sensor. A specially designed questionnaire was completed to assess the overall management of diabetes, dietary behaviors and the combination of insulin therapy with macronutrients. Adherence to Mediterranean Diet was also determined using the Kidmed questionnaire. Glycemic regulation was assessed based on a combination of tools (HbA1c, TIR, TAR, TBR and mean glucose). Results: The final sample, for which all necessary data or the analysis was available, was consisted of 73 people, from which 36 were boys and 37 girls. The average age of the sample was 12.3 (9.75 and 15.0) years and from the total of volunteers participated, 29 (39.7% of the total) followed a multi-injection regimen and 44 (60.3%) had an insulin pump. 25 (34.2%) people calculated the amount of carbohydrates only to determine the insulin meal dose, 18 (24.7%) also were taking into account the amount of protein and / or fat (in addition to carbohydrates) and 30 (41.1%) included all 3 macronutrients (i.e. carbohydrates and protein and fat). In these 3 subgroups there were no differences in sex, age, insulin therapy regimen and educational level. Statistically significant correlations were found between macronutrient calculations (for insulin meal dose) and HbA1c and mean glucose, with those taking dietary protein and / or fat, having lower values of these markers. A trend for correlation was found between macronutrient calculation with TIR, TAR and TBR. Conclusions: Calculating 1-2 extra macronutrients (beyond carbohydrates) to adjust the insulin meal dosing, correlates with a better glycemic profile, taking into account multiple assessment tools, in children and adolescents."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αξιολόγηση της επίδρασης στον γλυκαιμικό έλεγχο του υπολογισμού πρωτεΐνης και διατροφικού λίπους για τον προσδιορισμό γευματικών μονάδων ινσουλίνης σε παιδιά σχολικής ηλικίας με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπουλουγούρη Βασιλική","Boulougouri Vasiliki"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Θεωρητικό υπόβαθρο: Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 1 είναι μια από τις πιο συχνές χρόνιες παθήσεις της παιδικής ηλικίας. Η διατροφική διαχείριση αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο για τον κα-λύτερο γλυκαιμικό έλεγχο. Η μεταγευματική γλυκόζη αίματος είναι βασικός παράγοντας που έχει επιρροή στη μέση τιμή γλυκόζης και στη HbA1c, δηλαδή σημαντικούς δείκτες γλυκαιμικού ελέγ-χου. Αν και οι υδατάνθρακες του γεύματος είναι το κυριότερο μακροθρεπτικό συστατικό που επηρεάζει τη μεταγευματική γλυκόζη, υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις ότι η περιεκτικότητα σε διατροφικό λίπος και πρωτεΐνη, δύναται επίσης να επηρεάσει. Νεότερες συστάσεις, συμβουλεύουν παιδιά και ενήλικες με ΣΔτ1 να προσαρμόζουν τη δόση ινσουλίνης σύμφωνα με τη συνολική σύσταση μακροθρεπτικών του καταναλισκόμενου γεύματος. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας ερευνητικής μελέτης ήταν η διερεύνηση: α) της εφαρμογής του υπολογισμού διατροφικού λίπους ή/και πρωτεΐνης για τη ρύθμιση της γευματικής δόσης ινσου-λίνης και β) της συσχέτισης του υπολογισμού γευματικής δόσης ινσουλίνης λαμβάνοντας υπόψη τη διατροφική πρωτεΐνη ή/και το λίπος, πέρα από τους υδατάνθρακες, με καλύτερη γλυκαιμική ρύθμιση. Μεθοδολογία: Στη μελέτη συμμετείχαν 80 άτομα με ΣΔτ1 ηλικίας 8-18 ετών που έφεραν αισθη-τήρα γλυκόζης. Για την αξιολόγηση της συνολικής διαχείρισης του ΣΔτ1, των διατροφικών συμπεριφορών και του συνδυασμού της ινσουλινοθεραπείας με τα μακροθρεπτικά συστατικά, συμπληρώθηκε ειδικά σχεδιασμένο ερωτηματολόγιο. Η προσκόλληση στη ΜΔ προσδιορίστηκε μέσω του ερωτηματολογίου Kidmed. Η γλυκαιμική ρύθμιση αξιολογήθηκε βάσει συνδυασμού εργαλείων αξιολόγησης, συγκεκριμένα των HbA1c, TIR, TAR, TBR και της μέσης τιμής γλυκόζης. Αποτελέσματα: Το τελικό δείγμα, για το οποίο υπήρχαν όλα τα απαραίτητα στοιχεία για την ανάλυση, ήταν 73 άτομα, 36 αγόρια και 37 κορίτσια. Η διάμεση τιμή της ηλικίας του δείγματος ήταν 12,3 (9,75 και 15,0) έτη. Από τους εθελοντές που συμμετείχαν, 29 άτομα (39,7% του συνόλου) ακολουθούσαν σχήμα πολλαπλών ενέσεων και 44 άτομα (60,3%) έφεραν αντλία ινσουλίνης. 25 (34,2%) άτομα υπολόγιζαν μόνο υδατάνθρακες για τον καθορισμό της γευματικής δό-σης ινσουλίνης, 18 (24,7%) υπολόγιζαν και πρωτεΐνη ή/και λίπος (επιπλέον των υδατανθράκων) και 30 (41,1%) συνυπολόγιζαν και τα 3 μακροθρεπτικά (δηλ. υδατάνθρακες και πρωτεΐνη και λίπος) και σε αυτές τις 3 υποομάδες δεν παρουσιάστηκαν διαφορές ως προς φύλο, ηλικία, σχήμα ινσουλινοθεραπείας και μορφωτικό επίπεδο. Στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις εμφανίστηκαν μεταξύ υπολογισμού μακροθρεπτικών συστατικών (για τη γευματική δόση ινσουλίνης) και HbA1c και μέσου όρου γλυκόζης, με τα άτομα που λάμβαναν υπόψη την διατροφική πρωτεΐνη ή/και το λίπος να παρουσιάζουν χαμηλότερες τιμές αυτών των δεικτών. Σημαντικές σχέσεις, οριακά στατιστικά σημαντικές, εντοπίστηκαν επίσης και με τα TIR, TAR και TBR. Συμπεράσματα: Ο υπολογισμός 1-2 επιπλέον μακροθρεπτικών (πέρα από υδατάνθρακες) για τη ρύθμιση της γευματικής δόσης ινσουλίνης συσχετίζεται με καλύτερη γλυκαιμική εικόνα, λαμβάνοντας υπόψη πολλαπλές μεθόδους αξιολόγησης γλυκαιμίας, σε παιδιά και εφήβους.","Introduction: Type 1 diabetes is one of the most common chronic diseases of childhood. Dietary management is a cornerstone of better glycemic control. Postprandial blood glucose is a key factor influencing mean glucose and HbA1c. Although carbohydrates are the main macro-nutrient that affects postprandial glucose, there is growing evidence that dietary fat and protein content might also plays a crucial role in it. New guidelines advise children and adults with DM1 to adjust their insulin dose according to the overall macronutrient content for each of their meals. Objectives: The purpose of this study was to investigate: a) If the calculation of dietary fat and / or protein for the regulation of insulin meal dose is performed in practice and b) If the calculation of the meal dose of insulin taking into account the dietary protein and / or fat (in addition to carbohydrates) is associated with better glycemic control (by evaluating different assessment tools). Methods: The study involved 80 people with type 1 diabetes, at an age range from 8 to 18 years old, who had glucose sensor. A specially designed questionnaire was completed to assess the overall management of diabetes, dietary behaviors and the combination of insulin therapy with macronutrients. Adherence to Mediterranean Diet was also determined using the Kidmed questionnaire. Glycemic regulation was assessed based on a combination of tools (HbA1c, TIR, TAR, TBR and mean glucose). Results: The final sample, for which all necessary data or the analysis was available, was consisted of 73 people, from which 36 were boys and 37 girls. The average age of the sample was 12.3 (9.75 and 15.0) years and from the total of volunteers participated, 29 (39.7% of the total) followed a multi-injection regimen and 44 (60.3%) had an insulin pump. 25 (34.2%) people calculated the amount of carbohydrates only to determine the insulin meal dose, 18 (24.7%) also were taking into account the amount of protein and / or fat (in addition to carbohydrates) and 30 (41.1%) included all 3 macronutrients (i.e. carbohydrates and protein and fat). In these 3 subgroups there were no differences in sex, age, insulin therapy regimen and educational level. Statistically significant correlations were found between macronutrient calculations (for insulin meal dose) and HbA1c and mean glucose, with those taking dietary protein and / or fat, having lower values of these markers. A trend for correlation was found between macronutrient calculation with TIR, TAR and TBR. Conclusions: Calculating 1-2 extra macronutrients (beyond carbohydrates) to adjust the insulin meal dosing, correlates with a better glycemic profile, taking into account multiple assessment tools, in children and adolescents."],"dc:identifier":["uoadl:2973922","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973922"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αξιολόγηση της επίδρασης στον γλυκαιμικό έλεγχο του υπολογισμού πρωτεΐνης και διατροφικού λίπους για τον προσδιορισμό γευματικών μονάδων ινσουλίνης σε παιδιά σχολικής ηλικίας με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:04Z"}