{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2973931"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2973931","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το δεδικασμένο και το τεκμήριο αθωότητας στις δυαδικές κυρώσεις","abstract":"Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών παρατηρείται πολύ συχνά στην πράξη η πρόβλεψη από την έννομη τάξη της σωρευτικής επιβολής ποινικών και διοικητικών κυρώσεων για την ίδια παράβαση. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται δυαδικό σύστημα κυρώσεων. Εκ των δύο αυτών διαδικασιών επιβολής κυρώσεων, διαπιστώνεται συχνά ότι η διοικητική, δεν έχει πάντοτε αμιγώς \"διοικητικό χαρακτήρα\". Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο ορισμένων διοικητικών διαδικασιών, οι απειλούμενες κυρώσεις είναι τόσο βαριές, που προσομοιάζουν περισσότερο με τις ποινικές κυρώσεις, δηλαδή σκοπός τους δεν είναι τόσο η αποκατάσταση της δυσλειτουργίας που προκλήθηκε από την παράβαση, αλλά ο κολασμός του δράστη. Τέτοιες όμως ποινές, σύμφωνα με το άρθρο 96 παρ. 1 του Συντάγματος, δύνανται να επιβληθούν μόνο από τα ποινικά δικαστήρια και όχι τα διοικητικά δικαστήρια ή τα διοικητικά όργανα. Η σωρευόμενη με την ποινική διοικητική διαδικασία επιβολής κυρώσεων, δύναται να είναι είτε αμιγώς διοικητική, είτε \"τύποις\" διοικητική έχουσα ενδογενή ποινικό χαρακτήρα. Συνακόλουθα, ενώ στην πρώτη περίπτωση, κινούνται κατά του ίδιου προσώπου μία ποινική και μία όντως διοικητική διαδικασία, στην δεύτερη περίπτωση κινούνται δύο ποινικές κατ' ουσίαν διαδικασίες επιβολής κυρώσεων για την ίδια παράβαση. Το ερώτημα που δημιουργείται και έχει απασχολήσει τόσο τη θεωρία όσο και τη νομολογία ευρωπαϊκών, διεθνών και εθνικών δικαστηρίων είναι αν η σωρευτική επιβολή των κυρώσεων για πράξεις που αφορούν το ίδιο πρόσωπο και την ίδια συμπεριφορά εμπίπτει με το πεδίο εφαρμογής της αρχής ne bis in idem και του τεκμηρίου αθωότητας. Η διερεύνηση της συμβατότητας του δυαδικού συστήματος με τις ως άνω θεμελιώδεις δικονομικές αρχές έχει απασχολήσει τόσο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) όσο και το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), με αποτέλεσμα να έχει διαμορφωθεί σχετικά μια ενδιαφέρουσα εξελισσόμενη νομολογία, η οποία σαφώς και επηρεάζει τα εθνικά μας δικαστήρια. Η διεύρυνση αυτή της έννοιας της κατηγορίας ποινικής φύσεως έρχεται βέβαια σε αντίθεση με τις σύγχρονες τάσεις αποποινικοποίησης μορφών συμπεριφοράς, ενώ δεν συνεπάγεται αυτομάτως την πλήρη εφαρμογή των εγγυήσεων του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ, καθώς αυτό προσκρούει κατ’ αρχήν στον πυρήνα διοικητικής οργάνωσης των περισσότερων. Αναμφίβολα πρόκειται για ένα μείζονος σημασία θέμα καθώς το εύρος και η συχνότητα εμφάνισης του φαινομένου της διττής κύρωσης στο πλαίσιο της ελληνικής πραγματικότητας είναι θυελλώδης. Σκοπός, λοιπόν, αυτής εργασίας είναι να εξετάσει τη συμβατότητα των ως άνω αρχών σε ένα δυαδικό σύστημα κυρώσεων μέσα από τη νομολογία του ΕΔΔΑ, ΔΕΕ και των εθνικών δικαστηρίων.","abstract_html":"Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών παρατηρείται πολύ συχνά στην πράξη η πρόβλεψη από την έννομη τάξη της σωρευτικής επιβολής ποινικών και διοικητικών κυρώσεων για την ίδια παράβαση. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται δυαδικό σύστημα κυρώσεων. Εκ των δύο αυτών διαδικασιών επιβολής κυρώσεων, διαπιστώνεται συχνά ότι η διοικητική, δεν έχει πάντοτε αμιγώς &quot;διοικητικό χαρακτήρα&quot;. Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο ορισμένων διοικητικών διαδικασιών, οι απειλούμενες κυρώσεις είναι τόσο βαριές, που προσομοιάζουν περισσότερο με τις ποινικές κυρώσεις, δηλαδή σκοπός τους δεν είναι τόσο η αποκατάσταση της δυσλειτουργίας που προκλήθηκε από την παράβαση, αλλά ο κολασμός του δράστη. Τέτοιες όμως ποινές, σύμφωνα με το άρθρο 96 παρ. 1 του Συντάγματος, δύνανται να επιβληθούν μόνο από τα ποινικά δικαστήρια και όχι τα διοικητικά δικαστήρια ή τα διοικητικά όργανα. Η σωρευόμενη με την ποινική διοικητική διαδικασία επιβολής κυρώσεων, δύναται να είναι είτε αμιγώς διοικητική, είτε &quot;τύποις&quot; διοικητική έχουσα ενδογενή ποινικό χαρακτήρα. Συνακόλουθα, ενώ στην πρώτη περίπτωση, κινούνται κατά του ίδιου προσώπου μία ποινική και μία όντως διοικητική διαδικασία, στην δεύτερη περίπτωση κινούνται δύο ποινικές κατ&#x27; ουσίαν διαδικασίες επιβολής κυρώσεων για την ίδια παράβαση. Το ερώτημα που δημιουργείται και έχει απασχολήσει τόσο τη θεωρία όσο και τη νομολογία ευρωπαϊκών, διεθνών και εθνικών δικαστηρίων είναι αν η σωρευτική επιβολή των κυρώσεων για πράξεις που αφορούν το ίδιο πρόσωπο και την ίδια συμπεριφορά εμπίπτει με το πεδίο εφαρμογής της αρχής ne bis in idem και του τεκμηρίου αθωότητας. Η διερεύνηση της συμβατότητας του δυαδικού συστήματος με τις ως άνω θεμελιώδεις δικονομικές αρχές έχει απασχολήσει τόσο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) όσο και το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), με αποτέλεσμα να έχει διαμορφωθεί σχετικά μια ενδιαφέρουσα εξελισσόμενη νομολογία, η οποία σαφώς και επηρεάζει τα εθνικά μας δικαστήρια. Η διεύρυνση αυτή της έννοιας της κατηγορίας ποινικής φύσεως έρχεται βέβαια σε αντίθεση με τις σύγχρονες τάσεις αποποινικοποίησης μορφών συμπεριφοράς, ενώ δεν συνεπάγεται αυτομάτως την πλήρη εφαρμογή των εγγυήσεων του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ, καθώς αυτό προσκρούει κατ’ αρχήν στον πυρήνα διοικητικής οργάνωσης των περισσότερων. Αναμφίβολα πρόκειται για ένα μείζονος σημασία θέμα καθώς το εύρος και η συχνότητα εμφάνισης του φαινομένου της διττής κύρωσης στο πλαίσιο της ελληνικής πραγματικότητας είναι θυελλώδης. Σκοπός, λοιπόν, αυτής εργασίας είναι να εξετάσει τη συμβατότητα των ως άνω αρχών σε ένα δυαδικό σύστημα κυρώσεων μέσα από τη νομολογία του ΕΔΔΑ, ΔΕΕ και των εθνικών δικαστηρίων.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαματθαίου Χριστίνα","Papamatthaiou Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:04Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2973931"],"render_values":[{"text":"uoadl:2973931","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973931","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973931","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2973931","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαματθαίου Χριστίνα","Papamatthaiou Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2973931","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973931"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών παρατηρείται πολύ συχνά στην πράξη η πρόβλεψη από την έννομη τάξη της σωρευτικής επιβολής ποινικών και διοικητικών κυρώσεων για την ίδια παράβαση. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται δυαδικό σύστημα κυρώσεων. Εκ των δύο αυτών διαδικασιών επιβολής κυρώσεων, διαπιστώνεται συχνά ότι η διοικητική, δεν έχει πάντοτε αμιγώς \"διοικητικό χαρακτήρα\". Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο ορισμένων διοικητικών διαδικασιών, οι απειλούμενες κυρώσεις είναι τόσο βαριές, που προσομοιάζουν περισσότερο με τις ποινικές κυρώσεις, δηλαδή σκοπός τους δεν είναι τόσο η αποκατάσταση της δυσλειτουργίας που προκλήθηκε από την παράβαση, αλλά ο κολασμός του δράστη. Τέτοιες όμως ποινές, σύμφωνα με το άρθρο 96 παρ. 1 του Συντάγματος, δύνανται να επιβληθούν μόνο από τα ποινικά δικαστήρια και όχι τα διοικητικά δικαστήρια ή τα διοικητικά όργανα. Η σωρευόμενη με την ποινική διοικητική διαδικασία επιβολής κυρώσεων, δύναται να είναι είτε αμιγώς διοικητική, είτε \"τύποις\" διοικητική έχουσα ενδογενή ποινικό χαρακτήρα. Συνακόλουθα, ενώ στην πρώτη περίπτωση, κινούνται κατά του ίδιου προσώπου μία ποινική και μία όντως διοικητική διαδικασία, στην δεύτερη περίπτωση κινούνται δύο ποινικές κατ' ουσίαν διαδικασίες επιβολής κυρώσεων για την ίδια παράβαση. Το ερώτημα που δημιουργείται και έχει απασχολήσει τόσο τη θεωρία όσο και τη νομολογία ευρωπαϊκών, διεθνών και εθνικών δικαστηρίων είναι αν η σωρευτική επιβολή των κυρώσεων για πράξεις που αφορούν το ίδιο πρόσωπο και την ίδια συμπεριφορά εμπίπτει με το πεδίο εφαρμογής της αρχής ne bis in idem και του τεκμηρίου αθωότητας. Η διερεύνηση της συμβατότητας του δυαδικού συστήματος με τις ως άνω θεμελιώδεις δικονομικές αρχές έχει απασχολήσει τόσο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) όσο και το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), με αποτέλεσμα να έχει διαμορφωθεί σχετικά μια ενδιαφέρουσα εξελισσόμενη νομολογία, η οποία σαφώς και επηρεάζει τα εθνικά μας δικαστήρια. Η διεύρυνση αυτή της έννοιας της κατηγορίας ποινικής φύσεως έρχεται βέβαια σε αντίθεση με τις σύγχρονες τάσεις αποποινικοποίησης μορφών συμπεριφοράς, ενώ δεν συνεπάγεται αυτομάτως την πλήρη εφαρμογή των εγγυήσεων του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ, καθώς αυτό προσκρούει κατ’ αρχήν στον πυρήνα διοικητικής οργάνωσης των περισσότερων. Αναμφίβολα πρόκειται για ένα μείζονος σημασία θέμα καθώς το εύρος και η συχνότητα εμφάνισης του φαινομένου της διττής κύρωσης στο πλαίσιο της ελληνικής πραγματικότητας είναι θυελλώδης. Σκοπός, λοιπόν, αυτής εργασίας είναι να εξετάσει τη συμβατότητα των ως άνω αρχών σε ένα δυαδικό σύστημα κυρώσεων μέσα από τη νομολογία του ΕΔΔΑ, ΔΕΕ και των εθνικών δικαστηρίων.","The precedent and the presumption of innocence in dual sanctions."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το δεδικασμένο και το τεκμήριο αθωότητας στις δυαδικές κυρώσεις"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαματθαίου Χριστίνα","Papamatthaiou Christina"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών παρατηρείται πολύ συχνά στην πράξη η πρόβλεψη από την έννομη τάξη της σωρευτικής επιβολής ποινικών και διοικητικών κυρώσεων για την ίδια παράβαση. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται δυαδικό σύστημα κυρώσεων. Εκ των δύο αυτών διαδικασιών επιβολής κυρώσεων, διαπιστώνεται συχνά ότι η διοικητική, δεν έχει πάντοτε αμιγώς \"διοικητικό χαρακτήρα\". Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο ορισμένων διοικητικών διαδικασιών, οι απειλούμενες κυρώσεις είναι τόσο βαριές, που προσομοιάζουν περισσότερο με τις ποινικές κυρώσεις, δηλαδή σκοπός τους δεν είναι τόσο η αποκατάσταση της δυσλειτουργίας που προκλήθηκε από την παράβαση, αλλά ο κολασμός του δράστη. Τέτοιες όμως ποινές, σύμφωνα με το άρθρο 96 παρ. 1 του Συντάγματος, δύνανται να επιβληθούν μόνο από τα ποινικά δικαστήρια και όχι τα διοικητικά δικαστήρια ή τα διοικητικά όργανα. Η σωρευόμενη με την ποινική διοικητική διαδικασία επιβολής κυρώσεων, δύναται να είναι είτε αμιγώς διοικητική, είτε \"τύποις\" διοικητική έχουσα ενδογενή ποινικό χαρακτήρα. Συνακόλουθα, ενώ στην πρώτη περίπτωση, κινούνται κατά του ίδιου προσώπου μία ποινική και μία όντως διοικητική διαδικασία, στην δεύτερη περίπτωση κινούνται δύο ποινικές κατ' ουσίαν διαδικασίες επιβολής κυρώσεων για την ίδια παράβαση. Το ερώτημα που δημιουργείται και έχει απασχολήσει τόσο τη θεωρία όσο και τη νομολογία ευρωπαϊκών, διεθνών και εθνικών δικαστηρίων είναι αν η σωρευτική επιβολή των κυρώσεων για πράξεις που αφορούν το ίδιο πρόσωπο και την ίδια συμπεριφορά εμπίπτει με το πεδίο εφαρμογής της αρχής ne bis in idem και του τεκμηρίου αθωότητας. Η διερεύνηση της συμβατότητας του δυαδικού συστήματος με τις ως άνω θεμελιώδεις δικονομικές αρχές έχει απασχολήσει τόσο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) όσο και το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), με αποτέλεσμα να έχει διαμορφωθεί σχετικά μια ενδιαφέρουσα εξελισσόμενη νομολογία, η οποία σαφώς και επηρεάζει τα εθνικά μας δικαστήρια. Η διεύρυνση αυτή της έννοιας της κατηγορίας ποινικής φύσεως έρχεται βέβαια σε αντίθεση με τις σύγχρονες τάσεις αποποινικοποίησης μορφών συμπεριφοράς, ενώ δεν συνεπάγεται αυτομάτως την πλήρη εφαρμογή των εγγυήσεων του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ, καθώς αυτό προσκρούει κατ’ αρχήν στον πυρήνα διοικητικής οργάνωσης των περισσότερων. Αναμφίβολα πρόκειται για ένα μείζονος σημασία θέμα καθώς το εύρος και η συχνότητα εμφάνισης του φαινομένου της διττής κύρωσης στο πλαίσιο της ελληνικής πραγματικότητας είναι θυελλώδης. Σκοπός, λοιπόν, αυτής εργασίας είναι να εξετάσει τη συμβατότητα των ως άνω αρχών σε ένα δυαδικό σύστημα κυρώσεων μέσα από τη νομολογία του ΕΔΔΑ, ΔΕΕ και των εθνικών δικαστηρίων.","The precedent and the presumption of innocence in dual sanctions."],"dc:identifier":["uoadl:2973931","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973931"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Το δεδικασμένο και το τεκμήριο αθωότητας στις δυαδικές κυρώσεις"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:04Z"}