{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2973976"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2973976","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση σημειακών νουκλεοτιδικών πολυμορφισμών στη φαρμακοθεραπεία της Ημικρανίας.","abstract":"Η Φαρμακογενετική αποτελεί ένα σύγχρονο και ταχέως εξελισσόμενο κλάδο, ο οποίος μπορεί να προβλέψει πώς ένας ασθενής, με το δικό του ξεχωριστό γενετικό προφίλ, θα ανταποκριθεί στο φαρμακευτικό προϊόν που θα του χορηγηθεί. Στην αντιμετώπιση πλήθους καταστάσεων όπως ο πόνος, η κατάθλιψη, οι καρδιακές παθήσεις χρησιμοποιούνται κατευθυντήριες οδηγίες που έχουν τη βάση τους στην φαρμακογενετική. Η ημικρανία είναι μια συχνή νευρολογική πάθηση με σημαντική επίπτωση στον γενικό πληθυσμό. Ανάλογα τον υπότυπο ημικρανίας στον οποίο κατατάσσεται ο ασθενής και την συμπτωματολογία που εμφανίζει, επιλέγεται και η φαρμακοθεραπεία που θα του χορηγηθεί. Οι φαρμακευτικές επιλογές είναι αρκετές, τόσο για την χρόνια θεραπεία όσο και για την θεραπεία της ημικρανικής κρίσης, ώστε να επιλέγεται το καταλληλότερο φάρμακο ανάλογα τις ανάγκες του ασθενούς. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η ανασκόπηση βιβλιογραφίας, ο σχολιασμός, η περιγραφή και η ανάλυση κλινικών δεδομένων σχετικά με σημειακούς νουκλεοτιδικούς πολυμορφισμούς (SNPs) γονιδίων και πως αυτοί ενδέχεται να επηρεάσουν τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται ως προφυλακτική θεραπεία για την ημικρανία αλλά και για την αντιμετώπιση της ημικρανικής κρίσης. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού έγινε αναζήτηση βιβλιογραφίας μέσω των PubMed, PharmGKB, DrugBank, SCOPUS, MedLine. Η βιβλιογραφία που συλλέχθηκε και αναλύθηκε αφορά μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί σχετικά με φάρμακα που χρησιμοποιούνται στην ημικρανία. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον επικεντρώθηκε στις μελέτες που επισημαίνουν την επίδραση στη φαρμακοκινητική ή και στο κλινικό αποτέλεσμα φαρμάκων, όταν υπάρχουν συγκεκριμένα SNPs σε σημεία του γονιδιώματος ικανά να επηρεάσουν τη φαρμακοθεραπεία. Για την καλύτερη και ορθότερη ανάλυση των αποτελεσμάτων που προέκυψαν, μετά την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, δημιουργήθηκαν πίνακες για κάθε φαρμακευτικό μόριο το οποίο χρησιμοποιείται στη αντιμετώπιση της ημικρανίας. Πιο συγκεκριμένα, τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση της ημικρανίας, για τα οποία βρέθηκαν πολυμορφισμοί, που επηρεάζουν την φαρμακοκινητική ή τη φαρμακοδυναμική τους είναι η Παρακεταμόλη, τα Μη Στεροειδή Αντιφλεγμονώδη Φάρμακα (ΜΣΑΦ) όπως Ακετυλοσαλικυλικό Οξύ, Ιβουπροφαίνη, Δικλοφαινάκη και Ναπροξένη, οι Τριπτάνες, η Μετοκλοπραμίδη, η Τραμαδόλη, το Βαλπροϊκό Οξύ, β-αδρενεργικοί αναστολείς όπως Μετοπρολόλη, Τιμολόλη, Προπρανολόλη, τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα Αμιτριπτιλίνη και Βενλαφαξίνη και το Onabotulinumtoxin A. Από αυτά, η Ιβουπροφαίνη, η Τραμαδόλη, η Μετοπρολόλη, η Αμιτριπτιλίνη και η Βενλαφαξίνη βρέθηκαν να έχουν πολυμορφισμούς σε γονίδια, ικανούς να οδηγήσουν στη δημιουργία ενζύμων με διαφορετική λειτουργικότητα και έτσι να εκδοθούν κατευθυντήριες οδηγίες για τη ρύθμιση δόσης αυτών των φαρμάκων όταν οι ασθενείς έχουν αυτούς τους πολυμορφισμούς. Συμπερασματικά, οι πιο σημαντικές συσχετίσεις SNP γονιδίου – φαρμακολογικού αποτελέσματος που βρέθηκαν ήταν αυτές για τα γονίδια CYP2C9, CYP2D6 και CYP2C19. Οι συστάσεις προτείνουν τη διεξαγωγή γενετικών test ώστε να ταυτοποιηθεί αν ο ασθενής φέρει τα συγκεκριμένα αλληλόμορφα των προαναφερθέντων γονιδίων, να ρυθμιστεί η δόση κατάλληλα ή και να μην χρησιμοποιηθεί καθόλου το συγκεκριμένο φάρμακο. Με αυτό το τρόπο επιλέγεται η ορθότερη για τον ασθενή φαρμακοθεραπεία αποφεύγοντας υποθεραπευτικά ή τοξικά επίπεδα του φαρμάκου στο αίμα, εφαρμόζοντας τις αρχές της εξατομικευμένης ιατρικής.","abstract_html":"Η Φαρμακογενετική αποτελεί ένα σύγχρονο και ταχέως εξελισσόμενο κλάδο, ο οποίος μπορεί να προβλέψει πώς ένας ασθενής, με το δικό του ξεχωριστό γενετικό προφίλ, θα ανταποκριθεί στο φαρμακευτικό προϊόν που θα του χορηγηθεί. Στην αντιμετώπιση πλήθους καταστάσεων όπως ο πόνος, η κατάθλιψη, οι καρδιακές παθήσεις χρησιμοποιούνται κατευθυντήριες οδηγίες που έχουν τη βάση τους στην φαρμακογενετική. Η ημικρανία είναι μια συχνή νευρολογική πάθηση με σημαντική επίπτωση στον γενικό πληθυσμό. Ανάλογα τον υπότυπο ημικρανίας στον οποίο κατατάσσεται ο ασθενής και την συμπτωματολογία που εμφανίζει, επιλέγεται και η φαρμακοθεραπεία που θα του χορηγηθεί. Οι φαρμακευτικές επιλογές είναι αρκετές, τόσο για την χρόνια θεραπεία όσο και για την θεραπεία της ημικρανικής κρίσης, ώστε να επιλέγεται το καταλληλότερο φάρμακο ανάλογα τις ανάγκες του ασθενούς. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η ανασκόπηση βιβλιογραφίας, ο σχολιασμός, η περιγραφή και η ανάλυση κλινικών δεδομένων σχετικά με σημειακούς νουκλεοτιδικούς πολυμορφισμούς (SNPs) γονιδίων και πως αυτοί ενδέχεται να επηρεάσουν τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται ως προφυλακτική θεραπεία για την ημικρανία αλλά και για την αντιμετώπιση της ημικρανικής κρίσης. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού έγινε αναζήτηση βιβλιογραφίας μέσω των PubMed, PharmGKB, DrugBank, SCOPUS, MedLine. Η βιβλιογραφία που συλλέχθηκε και αναλύθηκε αφορά μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί σχετικά με φάρμακα που χρησιμοποιούνται στην ημικρανία. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον επικεντρώθηκε στις μελέτες που επισημαίνουν την επίδραση στη φαρμακοκινητική ή και στο κλινικό αποτέλεσμα φαρμάκων, όταν υπάρχουν συγκεκριμένα SNPs σε σημεία του γονιδιώματος ικανά να επηρεάσουν τη φαρμακοθεραπεία. Για την καλύτερη και ορθότερη ανάλυση των αποτελεσμάτων που προέκυψαν, μετά την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, δημιουργήθηκαν πίνακες για κάθε φαρμακευτικό μόριο το οποίο χρησιμοποιείται στη αντιμετώπιση της ημικρανίας. Πιο συγκεκριμένα, τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση της ημικρανίας, για τα οποία βρέθηκαν πολυμορφισμοί, που επηρεάζουν την φαρμακοκινητική ή τη φαρμακοδυναμική τους είναι η Παρακεταμόλη, τα Μη Στεροειδή Αντιφλεγμονώδη Φάρμακα (ΜΣΑΦ) όπως Ακετυλοσαλικυλικό Οξύ, Ιβουπροφαίνη, Δικλοφαινάκη και Ναπροξένη, οι Τριπτάνες, η Μετοκλοπραμίδη, η Τραμαδόλη, το Βαλπροϊκό Οξύ, β-αδρενεργικοί αναστολείς όπως Μετοπρολόλη, Τιμολόλη, Προπρανολόλη, τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα Αμιτριπτιλίνη και Βενλαφαξίνη και το Onabotulinumtoxin A. Από αυτά, η Ιβουπροφαίνη, η Τραμαδόλη, η Μετοπρολόλη, η Αμιτριπτιλίνη και η Βενλαφαξίνη βρέθηκαν να έχουν πολυμορφισμούς σε γονίδια, ικανούς να οδηγήσουν στη δημιουργία ενζύμων με διαφορετική λειτουργικότητα και έτσι να εκδοθούν κατευθυντήριες οδηγίες για τη ρύθμιση δόσης αυτών των φαρμάκων όταν οι ασθενείς έχουν αυτούς τους πολυμορφισμούς. Συμπερασματικά, οι πιο σημαντικές συσχετίσεις SNP γονιδίου – φαρμακολογικού αποτελέσματος που βρέθηκαν ήταν αυτές για τα γονίδια CYP2C9, CYP2D6 και CYP2C19. Οι συστάσεις προτείνουν τη διεξαγωγή γενετικών test ώστε να ταυτοποιηθεί αν ο ασθενής φέρει τα συγκεκριμένα αλληλόμορφα των προαναφερθέντων γονιδίων, να ρυθμιστεί η δόση κατάλληλα ή και να μην χρησιμοποιηθεί καθόλου το συγκεκριμένο φάρμακο. Με αυτό το τρόπο επιλέγεται η ορθότερη για τον ασθενή φαρμακοθεραπεία αποφεύγοντας υποθεραπευτικά ή τοξικά επίπεδα του φαρμάκου στο αίμα, εφαρμόζοντας τις αρχές της εξατομικευμένης ιατρικής.","abstract_has_math":false,"creators":["Μοσχοπούλου Μελίνα","Moschopoulou Melina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:04Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2973976"],"render_values":[{"text":"uoadl:2973976","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973976","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973976","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2973976","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μοσχοπούλου Μελίνα","Moschopoulou Melina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2973976","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973976"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Φαρμακογενετική αποτελεί ένα σύγχρονο και ταχέως εξελισσόμενο κλάδο, ο οποίος μπορεί να προβλέψει πώς ένας ασθενής, με το δικό του ξεχωριστό γενετικό προφίλ, θα ανταποκριθεί στο φαρμακευτικό προϊόν που θα του χορηγηθεί. Στην αντιμετώπιση πλήθους καταστάσεων όπως ο πόνος, η κατάθλιψη, οι καρδιακές παθήσεις χρησιμοποιούνται κατευθυντήριες οδηγίες που έχουν τη βάση τους στην φαρμακογενετική. Η ημικρανία είναι μια συχνή νευρολογική πάθηση με σημαντική επίπτωση στον γενικό πληθυσμό. Ανάλογα τον υπότυπο ημικρανίας στον οποίο κατατάσσεται ο ασθενής και την συμπτωματολογία που εμφανίζει, επιλέγεται και η φαρμακοθεραπεία που θα του χορηγηθεί. Οι φαρμακευτικές επιλογές είναι αρκετές, τόσο για την χρόνια θεραπεία όσο και για την θεραπεία της ημικρανικής κρίσης, ώστε να επιλέγεται το καταλληλότερο φάρμακο ανάλογα τις ανάγκες του ασθενούς. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η ανασκόπηση βιβλιογραφίας, ο σχολιασμός, η περιγραφή και η ανάλυση κλινικών δεδομένων σχετικά με σημειακούς νουκλεοτιδικούς πολυμορφισμούς (SNPs) γονιδίων και πως αυτοί ενδέχεται να επηρεάσουν τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται ως προφυλακτική θεραπεία για την ημικρανία αλλά και για την αντιμετώπιση της ημικρανικής κρίσης. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού έγινε αναζήτηση βιβλιογραφίας μέσω των PubMed, PharmGKB, DrugBank, SCOPUS, MedLine. Η βιβλιογραφία που συλλέχθηκε και αναλύθηκε αφορά μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί σχετικά με φάρμακα που χρησιμοποιούνται στην ημικρανία. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον επικεντρώθηκε στις μελέτες που επισημαίνουν την επίδραση στη φαρμακοκινητική ή και στο κλινικό αποτέλεσμα φαρμάκων, όταν υπάρχουν συγκεκριμένα SNPs σε σημεία του γονιδιώματος ικανά να επηρεάσουν τη φαρμακοθεραπεία. Για την καλύτερη και ορθότερη ανάλυση των αποτελεσμάτων που προέκυψαν, μετά την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, δημιουργήθηκαν πίνακες για κάθε φαρμακευτικό μόριο το οποίο χρησιμοποιείται στη αντιμετώπιση της ημικρανίας. Πιο συγκεκριμένα, τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση της ημικρανίας, για τα οποία βρέθηκαν πολυμορφισμοί, που επηρεάζουν την φαρμακοκινητική ή τη φαρμακοδυναμική τους είναι η Παρακεταμόλη, τα Μη Στεροειδή Αντιφλεγμονώδη Φάρμακα (ΜΣΑΦ) όπως Ακετυλοσαλικυλικό Οξύ, Ιβουπροφαίνη, Δικλοφαινάκη και Ναπροξένη, οι Τριπτάνες, η Μετοκλοπραμίδη, η Τραμαδόλη, το Βαλπροϊκό Οξύ, β-αδρενεργικοί αναστολείς όπως Μετοπρολόλη, Τιμολόλη, Προπρανολόλη, τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα Αμιτριπτιλίνη και Βενλαφαξίνη και το Onabotulinumtoxin A. Από αυτά, η Ιβουπροφαίνη, η Τραμαδόλη, η Μετοπρολόλη, η Αμιτριπτιλίνη και η Βενλαφαξίνη βρέθηκαν να έχουν πολυμορφισμούς σε γονίδια, ικανούς να οδηγήσουν στη δημιουργία ενζύμων με διαφορετική λειτουργικότητα και έτσι να εκδοθούν κατευθυντήριες οδηγίες για τη ρύθμιση δόσης αυτών των φαρμάκων όταν οι ασθενείς έχουν αυτούς τους πολυμορφισμούς. Συμπερασματικά, οι πιο σημαντικές συσχετίσεις SNP γονιδίου – φαρμακολογικού αποτελέσματος που βρέθηκαν ήταν αυτές για τα γονίδια CYP2C9, CYP2D6 και CYP2C19. Οι συστάσεις προτείνουν τη διεξαγωγή γενετικών test ώστε να ταυτοποιηθεί αν ο ασθενής φέρει τα συγκεκριμένα αλληλόμορφα των προαναφερθέντων γονιδίων, να ρυθμιστεί η δόση κατάλληλα ή και να μην χρησιμοποιηθεί καθόλου το συγκεκριμένο φάρμακο. Με αυτό το τρόπο επιλέγεται η ορθότερη για τον ασθενή φαρμακοθεραπεία αποφεύγοντας υποθεραπευτικά ή τοξικά επίπεδα του φαρμάκου στο αίμα, εφαρμόζοντας τις αρχές της εξατομικευμένης ιατρικής.","Pharmacogenetics is a contemporary and rapidly evolving field. It can help predict how a patient, with their own characteristic genetic profile, will respond to a pharmaceutical product administered to them. A plethora of health issues, such as pain, depression, and heart diseases have been treated by following specific guidelines based in pharmacogenetics. Migraines is a common neurological disease which significantly affects the general population. The (pharmaceutical) medication that will be administered to the patient depends largely on the subtype of the migraine the patient has been categorized to suffering from and the symptoms they manifest. There are a number of pharmaceutical options, not only for chronic treatment but also for migraine crisis, as a result the most appropriate medicine is chosen taking into consideration the needs of each patient. The purpose of this study is to comment on, by reviewing specific literature, describe and analyze clinical data regarding Single Nucleotide Polymorphisms (SNPs) in genes and how these are likely to affect the medicine used as preventive medication for migraine and for the treatment of migraine crisis. The literature search has been conducted through Pubmed, PharmGKB, DrugBank, SCOPUS, MedLine to accomplish the specific purpose. The selected bibliography analyzed pertains to studies conducted regarding medicines for migraines treatment. The main focus was on studies which show the effect on pharmacokinetics or the clinical result of the medicines, when there are specific SNPs in the genome able to affect the medication. Database tables have been created for each pharmaceutical particle used in migraines treatment in order to have better and more accurate analysis of the results arisen, after reviewing the selected literature. Then, the studies which have led to the discovery of SNPs are analyzed further by appending respective literature and presenting guidelines when there is strong correlation between the SNPs of the gene and the clinical result (outcome). More specifically, the medication used for migraine treatment and for which polymorphisms have been found affecting their pharmacokinetics or the pharmacodynamics are the following: Paracetamol, Non-Steroid Anti-Inflammatory Drugs (NSAID) such as Acetylsalicylic acid, Ibuprofen, Diclofenac and Naproxen, Triptans, Metoclopramide, Tramadol, Valproic acid, b-adrenergic inhibitors such as Metoprolol, Timolol, Propranolol, antidepressants Amitriptyline and Venlafaxine, and lastly Onabotulinumtoxin A. From the above Ibuprofen, Tramadol, Metoprolol, Amitriptyline, and Venlafaxine are found to have polymorphisms in genes able to lead to the creation of enzymes with different function. As a result, it is advisable to offer guidelines so as to regulate the dose of medication when patients manifest such polymorphisms. In conclusion, the most significant correlations between SNP gene and pharmaceutical result found are by the genes CYP2C9, CYP2D6, and CYP2C19. It is advisable to conduct genetic tests to assure that the patient has the specific genes, to regulate the dose or not to subscribe the medication at all. In this way, the most suitable treatment is prescribed to the patient. It is, also avoided to find sub-therapeutic or toxic levels of the medication in the blood and the principles of personalized medicine are applied."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση σημειακών νουκλεοτιδικών πολυμορφισμών στη φαρμακοθεραπεία της Ημικρανίας."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μοσχοπούλου Μελίνα","Moschopoulou Melina"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Η Φαρμακογενετική αποτελεί ένα σύγχρονο και ταχέως εξελισσόμενο κλάδο, ο οποίος μπορεί να προβλέψει πώς ένας ασθενής, με το δικό του ξεχωριστό γενετικό προφίλ, θα ανταποκριθεί στο φαρμακευτικό προϊόν που θα του χορηγηθεί. Στην αντιμετώπιση πλήθους καταστάσεων όπως ο πόνος, η κατάθλιψη, οι καρδιακές παθήσεις χρησιμοποιούνται κατευθυντήριες οδηγίες που έχουν τη βάση τους στην φαρμακογενετική. Η ημικρανία είναι μια συχνή νευρολογική πάθηση με σημαντική επίπτωση στον γενικό πληθυσμό. Ανάλογα τον υπότυπο ημικρανίας στον οποίο κατατάσσεται ο ασθενής και την συμπτωματολογία που εμφανίζει, επιλέγεται και η φαρμακοθεραπεία που θα του χορηγηθεί. Οι φαρμακευτικές επιλογές είναι αρκετές, τόσο για την χρόνια θεραπεία όσο και για την θεραπεία της ημικρανικής κρίσης, ώστε να επιλέγεται το καταλληλότερο φάρμακο ανάλογα τις ανάγκες του ασθενούς. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η ανασκόπηση βιβλιογραφίας, ο σχολιασμός, η περιγραφή και η ανάλυση κλινικών δεδομένων σχετικά με σημειακούς νουκλεοτιδικούς πολυμορφισμούς (SNPs) γονιδίων και πως αυτοί ενδέχεται να επηρεάσουν τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται ως προφυλακτική θεραπεία για την ημικρανία αλλά και για την αντιμετώπιση της ημικρανικής κρίσης. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού έγινε αναζήτηση βιβλιογραφίας μέσω των PubMed, PharmGKB, DrugBank, SCOPUS, MedLine. Η βιβλιογραφία που συλλέχθηκε και αναλύθηκε αφορά μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί σχετικά με φάρμακα που χρησιμοποιούνται στην ημικρανία. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον επικεντρώθηκε στις μελέτες που επισημαίνουν την επίδραση στη φαρμακοκινητική ή και στο κλινικό αποτέλεσμα φαρμάκων, όταν υπάρχουν συγκεκριμένα SNPs σε σημεία του γονιδιώματος ικανά να επηρεάσουν τη φαρμακοθεραπεία. Για την καλύτερη και ορθότερη ανάλυση των αποτελεσμάτων που προέκυψαν, μετά την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, δημιουργήθηκαν πίνακες για κάθε φαρμακευτικό μόριο το οποίο χρησιμοποιείται στη αντιμετώπιση της ημικρανίας. Πιο συγκεκριμένα, τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση της ημικρανίας, για τα οποία βρέθηκαν πολυμορφισμοί, που επηρεάζουν την φαρμακοκινητική ή τη φαρμακοδυναμική τους είναι η Παρακεταμόλη, τα Μη Στεροειδή Αντιφλεγμονώδη Φάρμακα (ΜΣΑΦ) όπως Ακετυλοσαλικυλικό Οξύ, Ιβουπροφαίνη, Δικλοφαινάκη και Ναπροξένη, οι Τριπτάνες, η Μετοκλοπραμίδη, η Τραμαδόλη, το Βαλπροϊκό Οξύ, β-αδρενεργικοί αναστολείς όπως Μετοπρολόλη, Τιμολόλη, Προπρανολόλη, τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα Αμιτριπτιλίνη και Βενλαφαξίνη και το Onabotulinumtoxin A. Από αυτά, η Ιβουπροφαίνη, η Τραμαδόλη, η Μετοπρολόλη, η Αμιτριπτιλίνη και η Βενλαφαξίνη βρέθηκαν να έχουν πολυμορφισμούς σε γονίδια, ικανούς να οδηγήσουν στη δημιουργία ενζύμων με διαφορετική λειτουργικότητα και έτσι να εκδοθούν κατευθυντήριες οδηγίες για τη ρύθμιση δόσης αυτών των φαρμάκων όταν οι ασθενείς έχουν αυτούς τους πολυμορφισμούς. Συμπερασματικά, οι πιο σημαντικές συσχετίσεις SNP γονιδίου – φαρμακολογικού αποτελέσματος που βρέθηκαν ήταν αυτές για τα γονίδια CYP2C9, CYP2D6 και CYP2C19. Οι συστάσεις προτείνουν τη διεξαγωγή γενετικών test ώστε να ταυτοποιηθεί αν ο ασθενής φέρει τα συγκεκριμένα αλληλόμορφα των προαναφερθέντων γονιδίων, να ρυθμιστεί η δόση κατάλληλα ή και να μην χρησιμοποιηθεί καθόλου το συγκεκριμένο φάρμακο. Με αυτό το τρόπο επιλέγεται η ορθότερη για τον ασθενή φαρμακοθεραπεία αποφεύγοντας υποθεραπευτικά ή τοξικά επίπεδα του φαρμάκου στο αίμα, εφαρμόζοντας τις αρχές της εξατομικευμένης ιατρικής.","Pharmacogenetics is a contemporary and rapidly evolving field. It can help predict how a patient, with their own characteristic genetic profile, will respond to a pharmaceutical product administered to them. A plethora of health issues, such as pain, depression, and heart diseases have been treated by following specific guidelines based in pharmacogenetics. Migraines is a common neurological disease which significantly affects the general population. The (pharmaceutical) medication that will be administered to the patient depends largely on the subtype of the migraine the patient has been categorized to suffering from and the symptoms they manifest. There are a number of pharmaceutical options, not only for chronic treatment but also for migraine crisis, as a result the most appropriate medicine is chosen taking into consideration the needs of each patient. The purpose of this study is to comment on, by reviewing specific literature, describe and analyze clinical data regarding Single Nucleotide Polymorphisms (SNPs) in genes and how these are likely to affect the medicine used as preventive medication for migraine and for the treatment of migraine crisis. The literature search has been conducted through Pubmed, PharmGKB, DrugBank, SCOPUS, MedLine to accomplish the specific purpose. The selected bibliography analyzed pertains to studies conducted regarding medicines for migraines treatment. The main focus was on studies which show the effect on pharmacokinetics or the clinical result of the medicines, when there are specific SNPs in the genome able to affect the medication. Database tables have been created for each pharmaceutical particle used in migraines treatment in order to have better and more accurate analysis of the results arisen, after reviewing the selected literature. Then, the studies which have led to the discovery of SNPs are analyzed further by appending respective literature and presenting guidelines when there is strong correlation between the SNPs of the gene and the clinical result (outcome). More specifically, the medication used for migraine treatment and for which polymorphisms have been found affecting their pharmacokinetics or the pharmacodynamics are the following: Paracetamol, Non-Steroid Anti-Inflammatory Drugs (NSAID) such as Acetylsalicylic acid, Ibuprofen, Diclofenac and Naproxen, Triptans, Metoclopramide, Tramadol, Valproic acid, b-adrenergic inhibitors such as Metoprolol, Timolol, Propranolol, antidepressants Amitriptyline and Venlafaxine, and lastly Onabotulinumtoxin A. From the above Ibuprofen, Tramadol, Metoprolol, Amitriptyline, and Venlafaxine are found to have polymorphisms in genes able to lead to the creation of enzymes with different function. As a result, it is advisable to offer guidelines so as to regulate the dose of medication when patients manifest such polymorphisms. In conclusion, the most significant correlations between SNP gene and pharmaceutical result found are by the genes CYP2C9, CYP2D6, and CYP2C19. It is advisable to conduct genetic tests to assure that the patient has the specific genes, to regulate the dose or not to subscribe the medication at all. In this way, the most suitable treatment is prescribed to the patient. It is, also avoided to find sub-therapeutic or toxic levels of the medication in the blood and the principles of personalized medicine are applied."],"dc:identifier":["uoadl:2973976","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2973976"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Η επίδραση σημειακών νουκλεοτιδικών πολυμορφισμών στη φαρμακοθεραπεία της Ημικρανίας."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:04Z"}