{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2974012"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2974012","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το άρθρο 9 της σύμβασης Aarhus στην ενωσιακή έννομη τάξη - Ζητήματα δικαστικής προστασίας: ειδικά η προϋπόθεση του εννόμου συμφέροντος","abstract":"Το περιβάλλον είναι ένα αγαθό που μας αφορά όλους. Η προστασία του καθίσταται ιδιαίτερα επιτακτική στην εποχή μας, δεδομένων των αρνητικών επιπτώσεων των ανθρώπινων δραστηριοτήτων σε βάρος της φύσης, οι οποίες γίνονται όλο και πιο έκδηλες. Πράγματι, το δικαίωμα σε ένα υγιές περιβάλλον βρίσκεται στον πυρήνα της διεθνούς προσέγγισης μεταξύ της κλιματικής αλλαγής και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πλέον, στο πλαίσιο μιας σύγχρονης κοινωνίας, η περιβαλλοντική προστασία δεν είναι μια υπόθεση που επαφίεται αποκλειστικά στη χάραξη και εφαρμογή κυβερνητικών πολιτικών, αλλά αφορά και τους ίδιους τους πολίτες. Ήδη από το έτος 1998, ένα διεθνές κείμενο-ορόσημο, η Σύμβαση Aarhus, τοποθέτησε τους πολίτες στο επίκεντρο της περιβαλλοντικής προστασίας, προωθώντας ενεργά τη συμμετοχή τους στη λήψη περιβαλλοντικών αποφάσεων. Με έναυσμα την εξαιρετικά σημαντική αυτή Σύμβαση (Κεφάλαιο I Πρώτου Μέρους), βασική στόχευση της παρούσας εργασίας αποτελεί η εξοικείωσή μας με το άρθρο 9 της ως άνω Σύμβασης (Κεφάλαιο II Πρώτου Μέρους) και η παρακολούθηση της ενσωμάτωσής του στην ενωσιακή έννομη τάξη (Κεφάλαιο I Δευτέρου Μέρους). Όπως θα δούμε, η ενσωμάτωση του άρθρου 9 ήταν αποσπασματική με αποτέλεσμα να μην έχει θεσπιστεί έως και σήμερα ειδική Οδηγία που να αφορά τη θέσπιση ελάχιστων δικονομικών προϋποθέσεων αναφορικά με την πρόσβαση στη δικαιοσύνη για παραβιάσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας κατά την έννοια της παρ. 3 του αρθρου 9. Εξαιρετικά χρήσιμη, δεδομένης της ανωτέρω διαπίστωσης, καταδεικνύεται η νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο παρόλο που δεν αναγνώρισε άμεσο αποτέλεσμα στο ως άνω άρθρο (άρθρο 9 παρ. 3), έδωσε σαφείς κατευθύνσεις σε σχέση με την κανονιστική επίδραση της συγκεκριμένης διάταξης στους εθνικούς δικονομικούς κανόνες. υιοθετώντας την άποψη ότι στην περίπτωση που τα εθνικά δικαστήρια καλούνται να αποφανθούν για την παροχή έννομης προστασίας σε περιπτώσεις που αφορούν την ενδεχόμενη παραβίαση κανόνων ενωσιακής προέλευσης με αντικείμενο την προστασία του περιβάλλοντος, θα πρέπει να ερμηνεύουν τις εθνικές δικονομικές ρυθμίσεις κατά τρόπο που να συνάδει με το πνεύμα και τον σκοπό της διάταξης του άρθρου 9 παρ. 3 της Σύμβασης Aarhus, αλλά και με το περιεχόμενο της αντίστοιχης θεμελιώδους αρχής της ενωσιακής έννομης τάξης, ο οποίος δεν είναι άλλος από τη διασφάλιση αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας. Τέλος, θα παρακολουθήσουμε συνοπτικά επιλεγμένη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφορικά με την δικονομική προϋπόθεση του εννόμου συμφέροντος (Κεφάλαιο II Δευτέρου Μέρους).","abstract_html":"Το περιβάλλον είναι ένα αγαθό που μας αφορά όλους. Η προστασία του καθίσταται ιδιαίτερα επιτακτική στην εποχή μας, δεδομένων των αρνητικών επιπτώσεων των ανθρώπινων δραστηριοτήτων σε βάρος της φύσης, οι οποίες γίνονται όλο και πιο έκδηλες. Πράγματι, το δικαίωμα σε ένα υγιές περιβάλλον βρίσκεται στον πυρήνα της διεθνούς προσέγγισης μεταξύ της κλιματικής αλλαγής και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πλέον, στο πλαίσιο μιας σύγχρονης κοινωνίας, η περιβαλλοντική προστασία δεν είναι μια υπόθεση που επαφίεται αποκλειστικά στη χάραξη και εφαρμογή κυβερνητικών πολιτικών, αλλά αφορά και τους ίδιους τους πολίτες. Ήδη από το έτος 1998, ένα διεθνές κείμενο-ορόσημο, η Σύμβαση Aarhus, τοποθέτησε τους πολίτες στο επίκεντρο της περιβαλλοντικής προστασίας, προωθώντας ενεργά τη συμμετοχή τους στη λήψη περιβαλλοντικών αποφάσεων. Με έναυσμα την εξαιρετικά σημαντική αυτή Σύμβαση (Κεφάλαιο I Πρώτου Μέρους), βασική στόχευση της παρούσας εργασίας αποτελεί η εξοικείωσή μας με το άρθρο 9 της ως άνω Σύμβασης (Κεφάλαιο II Πρώτου Μέρους) και η παρακολούθηση της ενσωμάτωσής του στην ενωσιακή έννομη τάξη (Κεφάλαιο I Δευτέρου Μέρους). Όπως θα δούμε, η ενσωμάτωση του άρθρου 9 ήταν αποσπασματική με αποτέλεσμα να μην έχει θεσπιστεί έως και σήμερα ειδική Οδηγία που να αφορά τη θέσπιση ελάχιστων δικονομικών προϋποθέσεων αναφορικά με την πρόσβαση στη δικαιοσύνη για παραβιάσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας κατά την έννοια της παρ. 3 του αρθρου 9. Εξαιρετικά χρήσιμη, δεδομένης της ανωτέρω διαπίστωσης, καταδεικνύεται η νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο παρόλο που δεν αναγνώρισε άμεσο αποτέλεσμα στο ως άνω άρθρο (άρθρο 9 παρ. 3), έδωσε σαφείς κατευθύνσεις σε σχέση με την κανονιστική επίδραση της συγκεκριμένης διάταξης στους εθνικούς δικονομικούς κανόνες. υιοθετώντας την άποψη ότι στην περίπτωση που τα εθνικά δικαστήρια καλούνται να αποφανθούν για την παροχή έννομης προστασίας σε περιπτώσεις που αφορούν την ενδεχόμενη παραβίαση κανόνων ενωσιακής προέλευσης με αντικείμενο την προστασία του περιβάλλοντος, θα πρέπει να ερμηνεύουν τις εθνικές δικονομικές ρυθμίσεις κατά τρόπο που να συνάδει με το πνεύμα και τον σκοπό της διάταξης του άρθρου 9 παρ. 3 της Σύμβασης Aarhus, αλλά και με το περιεχόμενο της αντίστοιχης θεμελιώδους αρχής της ενωσιακής έννομης τάξης, ο οποίος δεν είναι άλλος από τη διασφάλιση αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας. Τέλος, θα παρακολουθήσουμε συνοπτικά επιλεγμένη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφορικά με την δικονομική προϋπόθεση του εννόμου συμφέροντος (Κεφάλαιο II Δευτέρου Μέρους).","abstract_has_math":false,"creators":["Μπαλτά Άννα","Balta Anna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:04Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2974012"],"render_values":[{"text":"uoadl:2974012","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2974012","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2974012","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2974012","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπαλτά Άννα","Balta Anna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2974012","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2974012"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το περιβάλλον είναι ένα αγαθό που μας αφορά όλους. Η προστασία του καθίσταται ιδιαίτερα επιτακτική στην εποχή μας, δεδομένων των αρνητικών επιπτώσεων των ανθρώπινων δραστηριοτήτων σε βάρος της φύσης, οι οποίες γίνονται όλο και πιο έκδηλες. Πράγματι, το δικαίωμα σε ένα υγιές περιβάλλον βρίσκεται στον πυρήνα της διεθνούς προσέγγισης μεταξύ της κλιματικής αλλαγής και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πλέον, στο πλαίσιο μιας σύγχρονης κοινωνίας, η περιβαλλοντική προστασία δεν είναι μια υπόθεση που επαφίεται αποκλειστικά στη χάραξη και εφαρμογή κυβερνητικών πολιτικών, αλλά αφορά και τους ίδιους τους πολίτες. Ήδη από το έτος 1998, ένα διεθνές κείμενο-ορόσημο, η Σύμβαση Aarhus, τοποθέτησε τους πολίτες στο επίκεντρο της περιβαλλοντικής προστασίας, προωθώντας ενεργά τη συμμετοχή τους στη λήψη περιβαλλοντικών αποφάσεων. Με έναυσμα την εξαιρετικά σημαντική αυτή Σύμβαση (Κεφάλαιο I Πρώτου Μέρους), βασική στόχευση της παρούσας εργασίας αποτελεί η εξοικείωσή μας με το άρθρο 9 της ως άνω Σύμβασης (Κεφάλαιο II Πρώτου Μέρους) και η παρακολούθηση της ενσωμάτωσής του στην ενωσιακή έννομη τάξη (Κεφάλαιο I Δευτέρου Μέρους). Όπως θα δούμε, η ενσωμάτωση του άρθρου 9 ήταν αποσπασματική με αποτέλεσμα να μην έχει θεσπιστεί έως και σήμερα ειδική Οδηγία που να αφορά τη θέσπιση ελάχιστων δικονομικών προϋποθέσεων αναφορικά με την πρόσβαση στη δικαιοσύνη για παραβιάσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας κατά την έννοια της παρ. 3 του αρθρου 9. Εξαιρετικά χρήσιμη, δεδομένης της ανωτέρω διαπίστωσης, καταδεικνύεται η νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο παρόλο που δεν αναγνώρισε άμεσο αποτέλεσμα στο ως άνω άρθρο (άρθρο 9 παρ. 3), έδωσε σαφείς κατευθύνσεις σε σχέση με την κανονιστική επίδραση της συγκεκριμένης διάταξης στους εθνικούς δικονομικούς κανόνες. υιοθετώντας την άποψη ότι στην περίπτωση που τα εθνικά δικαστήρια καλούνται να αποφανθούν για την παροχή έννομης προστασίας σε περιπτώσεις που αφορούν την ενδεχόμενη παραβίαση κανόνων ενωσιακής προέλευσης με αντικείμενο την προστασία του περιβάλλοντος, θα πρέπει να ερμηνεύουν τις εθνικές δικονομικές ρυθμίσεις κατά τρόπο που να συνάδει με το πνεύμα και τον σκοπό της διάταξης του άρθρου 9 παρ. 3 της Σύμβασης Aarhus, αλλά και με το περιεχόμενο της αντίστοιχης θεμελιώδους αρχής της ενωσιακής έννομης τάξης, ο οποίος δεν είναι άλλος από τη διασφάλιση αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας. Τέλος, θα παρακολουθήσουμε συνοπτικά επιλεγμένη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφορικά με την δικονομική προϋπόθεση του εννόμου συμφέροντος (Κεφάλαιο II Δευτέρου Μέρους)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το άρθρο 9 της σύμβασης Aarhus στην ενωσιακή έννομη τάξη - Ζητήματα δικαστικής προστασίας: ειδικά η προϋπόθεση του εννόμου συμφέροντος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπαλτά Άννα","Balta Anna"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Το περιβάλλον είναι ένα αγαθό που μας αφορά όλους. Η προστασία του καθίσταται ιδιαίτερα επιτακτική στην εποχή μας, δεδομένων των αρνητικών επιπτώσεων των ανθρώπινων δραστηριοτήτων σε βάρος της φύσης, οι οποίες γίνονται όλο και πιο έκδηλες. Πράγματι, το δικαίωμα σε ένα υγιές περιβάλλον βρίσκεται στον πυρήνα της διεθνούς προσέγγισης μεταξύ της κλιματικής αλλαγής και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πλέον, στο πλαίσιο μιας σύγχρονης κοινωνίας, η περιβαλλοντική προστασία δεν είναι μια υπόθεση που επαφίεται αποκλειστικά στη χάραξη και εφαρμογή κυβερνητικών πολιτικών, αλλά αφορά και τους ίδιους τους πολίτες. Ήδη από το έτος 1998, ένα διεθνές κείμενο-ορόσημο, η Σύμβαση Aarhus, τοποθέτησε τους πολίτες στο επίκεντρο της περιβαλλοντικής προστασίας, προωθώντας ενεργά τη συμμετοχή τους στη λήψη περιβαλλοντικών αποφάσεων. Με έναυσμα την εξαιρετικά σημαντική αυτή Σύμβαση (Κεφάλαιο I Πρώτου Μέρους), βασική στόχευση της παρούσας εργασίας αποτελεί η εξοικείωσή μας με το άρθρο 9 της ως άνω Σύμβασης (Κεφάλαιο II Πρώτου Μέρους) και η παρακολούθηση της ενσωμάτωσής του στην ενωσιακή έννομη τάξη (Κεφάλαιο I Δευτέρου Μέρους). Όπως θα δούμε, η ενσωμάτωση του άρθρου 9 ήταν αποσπασματική με αποτέλεσμα να μην έχει θεσπιστεί έως και σήμερα ειδική Οδηγία που να αφορά τη θέσπιση ελάχιστων δικονομικών προϋποθέσεων αναφορικά με την πρόσβαση στη δικαιοσύνη για παραβιάσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας κατά την έννοια της παρ. 3 του αρθρου 9. Εξαιρετικά χρήσιμη, δεδομένης της ανωτέρω διαπίστωσης, καταδεικνύεται η νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο παρόλο που δεν αναγνώρισε άμεσο αποτέλεσμα στο ως άνω άρθρο (άρθρο 9 παρ. 3), έδωσε σαφείς κατευθύνσεις σε σχέση με την κανονιστική επίδραση της συγκεκριμένης διάταξης στους εθνικούς δικονομικούς κανόνες. υιοθετώντας την άποψη ότι στην περίπτωση που τα εθνικά δικαστήρια καλούνται να αποφανθούν για την παροχή έννομης προστασίας σε περιπτώσεις που αφορούν την ενδεχόμενη παραβίαση κανόνων ενωσιακής προέλευσης με αντικείμενο την προστασία του περιβάλλοντος, θα πρέπει να ερμηνεύουν τις εθνικές δικονομικές ρυθμίσεις κατά τρόπο που να συνάδει με το πνεύμα και τον σκοπό της διάταξης του άρθρου 9 παρ. 3 της Σύμβασης Aarhus, αλλά και με το περιεχόμενο της αντίστοιχης θεμελιώδους αρχής της ενωσιακής έννομης τάξης, ο οποίος δεν είναι άλλος από τη διασφάλιση αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας. Τέλος, θα παρακολουθήσουμε συνοπτικά επιλεγμένη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφορικά με την δικονομική προϋπόθεση του εννόμου συμφέροντος (Κεφάλαιο II Δευτέρου Μέρους)."],"dc:identifier":["uoadl:2974012","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2974012"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Το άρθρο 9 της σύμβασης Aarhus στην ενωσιακή έννομη τάξη - Ζητήματα δικαστικής προστασίας: ειδικά η προϋπόθεση του εννόμου συμφέροντος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:04Z"}