{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2974063"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2974063","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η αποζημίωση της ιδιοκτησίας λόγω νόμιμων περιβαλλοντικών περιορισμών","abstract":"Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εξέταση των ζητημάτων που αναφύονται κατά την επιβολή νόμιμων περιορισμών στην ιδιοκτησία των διοικουμένων, προκειμένου την επίτευξη του συνταγματικά κατοχυρωμένου σκοπού της προστασίας του περιβάλλοντος. Η προστασία του περιβάλλοντος θέτει συχνά υπό δοκιμασία την προστασία επίσης συνταγματικά κατοχυρωμένης προστασίας της ιδιοκτησίας, για την αποτελεσματική οργάνωση της οποίας καθίσταται αναγκαία άλλοτε η αναγκαστική απαλλοτρίωση και άλλοτε η επιβολή περιορισμών σε αυτήν. Συγχρόνως, όμως σε μια ευνομούμενη κοινωνία, ο περιορισμός της ιδιοκτησίας των διοικουμένων, ήτοι ο περιορισμός του ατομικού δικαιώματος της ιδιοκτησίας του δεν είναι δικαιικά ανεκτό, ούτε εκ συνταγματικής, ούτε εκ υπερνομοθετικής απόψεως, να μετατρέπεται σε «θυσία» αυτών. Για τον λόγο αυτό, προβλέπεται στις επιμέρους περιπτώσεις των περιορισμών, σειρά οικονομικών αντισταθμισμάτων, ήτοι μορφές αποζημίωσης, έτσι ώστε να αποκαθίσταται η δίκαιη ισορροπία μεταξύ των δύο συγκρουόμενων εννόμων αγαθών. Αρχικά, επιχειρείται η εννοιολογική προσέγγιση και οριοθέτηση των δύο συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων της προστασίας του περιβάλλοντος στο άρθρο 24 του Συντάγματος και του δικαιώματος της ιδιοκτησίας στο άρθρο 17 του Συντάγματος στην ελληνική συνταγματική τάξη. Από την συστηματική ερμηνεία των ως άνω άρθρων καθώς και από την νομολογιακή επεξεργασία που έχουν τύχει, συνάγεται, ότι ο απόλυτος χαρακτήρας της ιδιοκτησίας έχει εν πολλοίς αμβλυνθεί και αναγνωριστεί το κοινωνικό περιεχόμενό της. Αυτό συνεπάγεται την επιβολή περιορισμών στις επιμέρους εξουσίες του ιδιοκτήτη και την υποχρέωση ορισμένων αναγκαίων ενεργειών επί της ιδιοκτησίας του. Στη συνέχεια εξετάζεται η αποζημίωση της ιδιοκτησίας λόγω περιορισμών που έχουν τεθεί προκειμένου την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος οι οποίοι είναι εξαιρετικά επαχθείς, με αποτέλεσμα να παρακωλύεται υπέρμετρα η άσκηση των εξουσιών που απορρέουν από την κυριότητα, ενόψει του χαρακτήρα και του περιορισμού της ιδιοκτησίας και τότε οφείλεται στον θιγόμενο αποζημίωση. Έπειτα, εξετάζεται η αποζημίωση της ιδιοκτησίας λόγω περιορισμών που έχουν τεθεί προκειμένου την προστασία του πολιτιστικού περιβάλλοντος. Παρατίθενται οι εκ των οικείων νομοθετικών διατάξεων επιμέρους μηχανισμοί- μέτρα προστασίας του πολιτιστικού περιβάλλοντος, οι οποίοι επηρεάζουν την ιδιοκτησία των διοικουμένων, είτε προκαλώντας ουσιώδεις περιορισμούς σε αυτή, είτε ακόμα και πλήρης στέρηση της και εξετάζονται αντίστοιχα οι νομοθετικά προβλεπόμενοι τρόποι αποζημίωσης του θιγόμενου. Τέλος, εξετάζονται κάποια επιμέρους δικονομικά ζητήματα σε σχέση με τη δικονομική αντιμετώπιση του αυτοτελούς ενδίκου βοηθήματος της αγωγής, αφενός σε συνάρτηση με την κατά περίπτωση φύση των περιορισμών και αφετέρου σε σχέση με την νόμιμη βάση της αποζημίωσης από νόμιμες πράξεις, της οποίας συνταγματικό θεμέλιο αποτελεί η διάταξη της παραγράφου 5 του άρθρου 4 του Συντάγματος.","abstract_html":"Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εξέταση των ζητημάτων που αναφύονται κατά την επιβολή νόμιμων περιορισμών στην ιδιοκτησία των διοικουμένων, προκειμένου την επίτευξη του συνταγματικά κατοχυρωμένου σκοπού της προστασίας του περιβάλλοντος. Η προστασία του περιβάλλοντος θέτει συχνά υπό δοκιμασία την προστασία επίσης συνταγματικά κατοχυρωμένης προστασίας της ιδιοκτησίας, για την αποτελεσματική οργάνωση της οποίας καθίσταται αναγκαία άλλοτε η αναγκαστική απαλλοτρίωση και άλλοτε η επιβολή περιορισμών σε αυτήν. Συγχρόνως, όμως σε μια ευνομούμενη κοινωνία, ο περιορισμός της ιδιοκτησίας των διοικουμένων, ήτοι ο περιορισμός του ατομικού δικαιώματος της ιδιοκτησίας του δεν είναι δικαιικά ανεκτό, ούτε εκ συνταγματικής, ούτε εκ υπερνομοθετικής απόψεως, να μετατρέπεται σε «θυσία» αυτών. Για τον λόγο αυτό, προβλέπεται στις επιμέρους περιπτώσεις των περιορισμών, σειρά οικονομικών αντισταθμισμάτων, ήτοι μορφές αποζημίωσης, έτσι ώστε να αποκαθίσταται η δίκαιη ισορροπία μεταξύ των δύο συγκρουόμενων εννόμων αγαθών. Αρχικά, επιχειρείται η εννοιολογική προσέγγιση και οριοθέτηση των δύο συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων της προστασίας του περιβάλλοντος στο άρθρο 24 του Συντάγματος και του δικαιώματος της ιδιοκτησίας στο άρθρο 17 του Συντάγματος στην ελληνική συνταγματική τάξη. Από την συστηματική ερμηνεία των ως άνω άρθρων καθώς και από την νομολογιακή επεξεργασία που έχουν τύχει, συνάγεται, ότι ο απόλυτος χαρακτήρας της ιδιοκτησίας έχει εν πολλοίς αμβλυνθεί και αναγνωριστεί το κοινωνικό περιεχόμενό της. Αυτό συνεπάγεται την επιβολή περιορισμών στις επιμέρους εξουσίες του ιδιοκτήτη και την υποχρέωση ορισμένων αναγκαίων ενεργειών επί της ιδιοκτησίας του. Στη συνέχεια εξετάζεται η αποζημίωση της ιδιοκτησίας λόγω περιορισμών που έχουν τεθεί προκειμένου την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος οι οποίοι είναι εξαιρετικά επαχθείς, με αποτέλεσμα να παρακωλύεται υπέρμετρα η άσκηση των εξουσιών που απορρέουν από την κυριότητα, ενόψει του χαρακτήρα και του περιορισμού της ιδιοκτησίας και τότε οφείλεται στον θιγόμενο αποζημίωση. Έπειτα, εξετάζεται η αποζημίωση της ιδιοκτησίας λόγω περιορισμών που έχουν τεθεί προκειμένου την προστασία του πολιτιστικού περιβάλλοντος. Παρατίθενται οι εκ των οικείων νομοθετικών διατάξεων επιμέρους μηχανισμοί- μέτρα προστασίας του πολιτιστικού περιβάλλοντος, οι οποίοι επηρεάζουν την ιδιοκτησία των διοικουμένων, είτε προκαλώντας ουσιώδεις περιορισμούς σε αυτή, είτε ακόμα και πλήρης στέρηση της και εξετάζονται αντίστοιχα οι νομοθετικά προβλεπόμενοι τρόποι αποζημίωσης του θιγόμενου. Τέλος, εξετάζονται κάποια επιμέρους δικονομικά ζητήματα σε σχέση με τη δικονομική αντιμετώπιση του αυτοτελούς ενδίκου βοηθήματος της αγωγής, αφενός σε συνάρτηση με την κατά περίπτωση φύση των περιορισμών και αφετέρου σε σχέση με την νόμιμη βάση της αποζημίωσης από νόμιμες πράξεις, της οποίας συνταγματικό θεμέλιο αποτελεί η διάταξη της παραγράφου 5 του άρθρου 4 του Συντάγματος.","abstract_has_math":false,"creators":["Αναστασίου Μαρία","Anastasiou Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:04Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2974063"],"render_values":[{"text":"uoadl:2974063","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2974063","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2974063","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2974063","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αναστασίου Μαρία","Anastasiou Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2974063","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2974063"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εξέταση των ζητημάτων που αναφύονται κατά την επιβολή νόμιμων περιορισμών στην ιδιοκτησία των διοικουμένων, προκειμένου την επίτευξη του συνταγματικά κατοχυρωμένου σκοπού της προστασίας του περιβάλλοντος. Η προστασία του περιβάλλοντος θέτει συχνά υπό δοκιμασία την προστασία επίσης συνταγματικά κατοχυρωμένης προστασίας της ιδιοκτησίας, για την αποτελεσματική οργάνωση της οποίας καθίσταται αναγκαία άλλοτε η αναγκαστική απαλλοτρίωση και άλλοτε η επιβολή περιορισμών σε αυτήν. Συγχρόνως, όμως σε μια ευνομούμενη κοινωνία, ο περιορισμός της ιδιοκτησίας των διοικουμένων, ήτοι ο περιορισμός του ατομικού δικαιώματος της ιδιοκτησίας του δεν είναι δικαιικά ανεκτό, ούτε εκ συνταγματικής, ούτε εκ υπερνομοθετικής απόψεως, να μετατρέπεται σε «θυσία» αυτών. Για τον λόγο αυτό, προβλέπεται στις επιμέρους περιπτώσεις των περιορισμών, σειρά οικονομικών αντισταθμισμάτων, ήτοι μορφές αποζημίωσης, έτσι ώστε να αποκαθίσταται η δίκαιη ισορροπία μεταξύ των δύο συγκρουόμενων εννόμων αγαθών. Αρχικά, επιχειρείται η εννοιολογική προσέγγιση και οριοθέτηση των δύο συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων της προστασίας του περιβάλλοντος στο άρθρο 24 του Συντάγματος και του δικαιώματος της ιδιοκτησίας στο άρθρο 17 του Συντάγματος στην ελληνική συνταγματική τάξη. Από την συστηματική ερμηνεία των ως άνω άρθρων καθώς και από την νομολογιακή επεξεργασία που έχουν τύχει, συνάγεται, ότι ο απόλυτος χαρακτήρας της ιδιοκτησίας έχει εν πολλοίς αμβλυνθεί και αναγνωριστεί το κοινωνικό περιεχόμενό της. Αυτό συνεπάγεται την επιβολή περιορισμών στις επιμέρους εξουσίες του ιδιοκτήτη και την υποχρέωση ορισμένων αναγκαίων ενεργειών επί της ιδιοκτησίας του. Στη συνέχεια εξετάζεται η αποζημίωση της ιδιοκτησίας λόγω περιορισμών που έχουν τεθεί προκειμένου την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος οι οποίοι είναι εξαιρετικά επαχθείς, με αποτέλεσμα να παρακωλύεται υπέρμετρα η άσκηση των εξουσιών που απορρέουν από την κυριότητα, ενόψει του χαρακτήρα και του περιορισμού της ιδιοκτησίας και τότε οφείλεται στον θιγόμενο αποζημίωση. Έπειτα, εξετάζεται η αποζημίωση της ιδιοκτησίας λόγω περιορισμών που έχουν τεθεί προκειμένου την προστασία του πολιτιστικού περιβάλλοντος. Παρατίθενται οι εκ των οικείων νομοθετικών διατάξεων επιμέρους μηχανισμοί- μέτρα προστασίας του πολιτιστικού περιβάλλοντος, οι οποίοι επηρεάζουν την ιδιοκτησία των διοικουμένων, είτε προκαλώντας ουσιώδεις περιορισμούς σε αυτή, είτε ακόμα και πλήρης στέρηση της και εξετάζονται αντίστοιχα οι νομοθετικά προβλεπόμενοι τρόποι αποζημίωσης του θιγόμενου. Τέλος, εξετάζονται κάποια επιμέρους δικονομικά ζητήματα σε σχέση με τη δικονομική αντιμετώπιση του αυτοτελούς ενδίκου βοηθήματος της αγωγής, αφενός σε συνάρτηση με την κατά περίπτωση φύση των περιορισμών και αφετέρου σε σχέση με την νόμιμη βάση της αποζημίωσης από νόμιμες πράξεις, της οποίας συνταγματικό θεμέλιο αποτελεί η διάταξη της παραγράφου 5 του άρθρου 4 του Συντάγματος.","The subject of this thesis is the examination of the issues that arise in the imposition of legal restrictions on the property of the governed, to achieve the constitutionally guaranteed purpose of environmental protection. The protection of the environment often puts to the test the protection of also constitutionally guaranteed protection of property, for the effective organization of which sometimes compulsory expropriation and sometimes the imposition of restrictions on it becomes necessary. At the same time, however, in a democratic society, the restriction of the property of the governed, i.e. the restriction of their individual right to property, is not legally tolerable, either from a constitutional or a supra-legislative point of view, to turn into a 'sacrifice' of them. For this reason, a series of economic compensations, i.e., forms of compensation, is provided for in the individual cases of restriction, to restore a fair balance between the two conflicting legal interests. Initially, an attempt is made to conceptualize and delimit the two constitutionally guaranteed rights of environmental protection in Article 24 of the Constitution and the right to property in Article 17 of the Constitution in the Greek constitutional order. From the systematic interpretation of the aforementioned articles as well as from the jurisprudential treatment they have received, it can be concluded that the absolute character of property has been largely mitigated and its social content recognized. This implies the imposition of restrictions on the individual powers of the owner and the obligation to take certain necessary actions on his property. It then goes on to consider the compensation of property due to restrictions imposed to protect the natural environment which are extremely onerous, with the result that the exercise of the powers deriving from ownership is unduly impeded in view of the nature and restriction of the property and compensation is then due to the aggrieved party. Next, compensation of property due to restrictions imposed to protect the cultural environment is considered. The individual mechanisms - measures for the protection of the cultural environment, which affect the property of the governed, either by causing substantial restrictions on it or even its complete deprivation, are listed in the relevant legislative provisions, and the ways provided for by law to compensate the aggrieved party are examined accordingly. Finally, some individual procedural issues are examined in relation to the procedural treatment of the independent legal remedy of the action, on the one hand in relation to the case-by-case nature of the restrictions and on the other hand in relation to the legal basis of compensation for legal acts, the constitutional foundation of which is the provision of Article 4(5)(5) of the Constitution."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η αποζημίωση της ιδιοκτησίας λόγω νόμιμων περιβαλλοντικών περιορισμών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αναστασίου Μαρία","Anastasiou Maria"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εξέταση των ζητημάτων που αναφύονται κατά την επιβολή νόμιμων περιορισμών στην ιδιοκτησία των διοικουμένων, προκειμένου την επίτευξη του συνταγματικά κατοχυρωμένου σκοπού της προστασίας του περιβάλλοντος. Η προστασία του περιβάλλοντος θέτει συχνά υπό δοκιμασία την προστασία επίσης συνταγματικά κατοχυρωμένης προστασίας της ιδιοκτησίας, για την αποτελεσματική οργάνωση της οποίας καθίσταται αναγκαία άλλοτε η αναγκαστική απαλλοτρίωση και άλλοτε η επιβολή περιορισμών σε αυτήν. Συγχρόνως, όμως σε μια ευνομούμενη κοινωνία, ο περιορισμός της ιδιοκτησίας των διοικουμένων, ήτοι ο περιορισμός του ατομικού δικαιώματος της ιδιοκτησίας του δεν είναι δικαιικά ανεκτό, ούτε εκ συνταγματικής, ούτε εκ υπερνομοθετικής απόψεως, να μετατρέπεται σε «θυσία» αυτών. Για τον λόγο αυτό, προβλέπεται στις επιμέρους περιπτώσεις των περιορισμών, σειρά οικονομικών αντισταθμισμάτων, ήτοι μορφές αποζημίωσης, έτσι ώστε να αποκαθίσταται η δίκαιη ισορροπία μεταξύ των δύο συγκρουόμενων εννόμων αγαθών. Αρχικά, επιχειρείται η εννοιολογική προσέγγιση και οριοθέτηση των δύο συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων της προστασίας του περιβάλλοντος στο άρθρο 24 του Συντάγματος και του δικαιώματος της ιδιοκτησίας στο άρθρο 17 του Συντάγματος στην ελληνική συνταγματική τάξη. Από την συστηματική ερμηνεία των ως άνω άρθρων καθώς και από την νομολογιακή επεξεργασία που έχουν τύχει, συνάγεται, ότι ο απόλυτος χαρακτήρας της ιδιοκτησίας έχει εν πολλοίς αμβλυνθεί και αναγνωριστεί το κοινωνικό περιεχόμενό της. Αυτό συνεπάγεται την επιβολή περιορισμών στις επιμέρους εξουσίες του ιδιοκτήτη και την υποχρέωση ορισμένων αναγκαίων ενεργειών επί της ιδιοκτησίας του. Στη συνέχεια εξετάζεται η αποζημίωση της ιδιοκτησίας λόγω περιορισμών που έχουν τεθεί προκειμένου την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος οι οποίοι είναι εξαιρετικά επαχθείς, με αποτέλεσμα να παρακωλύεται υπέρμετρα η άσκηση των εξουσιών που απορρέουν από την κυριότητα, ενόψει του χαρακτήρα και του περιορισμού της ιδιοκτησίας και τότε οφείλεται στον θιγόμενο αποζημίωση. Έπειτα, εξετάζεται η αποζημίωση της ιδιοκτησίας λόγω περιορισμών που έχουν τεθεί προκειμένου την προστασία του πολιτιστικού περιβάλλοντος. Παρατίθενται οι εκ των οικείων νομοθετικών διατάξεων επιμέρους μηχανισμοί- μέτρα προστασίας του πολιτιστικού περιβάλλοντος, οι οποίοι επηρεάζουν την ιδιοκτησία των διοικουμένων, είτε προκαλώντας ουσιώδεις περιορισμούς σε αυτή, είτε ακόμα και πλήρης στέρηση της και εξετάζονται αντίστοιχα οι νομοθετικά προβλεπόμενοι τρόποι αποζημίωσης του θιγόμενου. Τέλος, εξετάζονται κάποια επιμέρους δικονομικά ζητήματα σε σχέση με τη δικονομική αντιμετώπιση του αυτοτελούς ενδίκου βοηθήματος της αγωγής, αφενός σε συνάρτηση με την κατά περίπτωση φύση των περιορισμών και αφετέρου σε σχέση με την νόμιμη βάση της αποζημίωσης από νόμιμες πράξεις, της οποίας συνταγματικό θεμέλιο αποτελεί η διάταξη της παραγράφου 5 του άρθρου 4 του Συντάγματος.","The subject of this thesis is the examination of the issues that arise in the imposition of legal restrictions on the property of the governed, to achieve the constitutionally guaranteed purpose of environmental protection. The protection of the environment often puts to the test the protection of also constitutionally guaranteed protection of property, for the effective organization of which sometimes compulsory expropriation and sometimes the imposition of restrictions on it becomes necessary. At the same time, however, in a democratic society, the restriction of the property of the governed, i.e. the restriction of their individual right to property, is not legally tolerable, either from a constitutional or a supra-legislative point of view, to turn into a 'sacrifice' of them. For this reason, a series of economic compensations, i.e., forms of compensation, is provided for in the individual cases of restriction, to restore a fair balance between the two conflicting legal interests. Initially, an attempt is made to conceptualize and delimit the two constitutionally guaranteed rights of environmental protection in Article 24 of the Constitution and the right to property in Article 17 of the Constitution in the Greek constitutional order. From the systematic interpretation of the aforementioned articles as well as from the jurisprudential treatment they have received, it can be concluded that the absolute character of property has been largely mitigated and its social content recognized. This implies the imposition of restrictions on the individual powers of the owner and the obligation to take certain necessary actions on his property. It then goes on to consider the compensation of property due to restrictions imposed to protect the natural environment which are extremely onerous, with the result that the exercise of the powers deriving from ownership is unduly impeded in view of the nature and restriction of the property and compensation is then due to the aggrieved party. Next, compensation of property due to restrictions imposed to protect the cultural environment is considered. The individual mechanisms - measures for the protection of the cultural environment, which affect the property of the governed, either by causing substantial restrictions on it or even its complete deprivation, are listed in the relevant legislative provisions, and the ways provided for by law to compensate the aggrieved party are examined accordingly. Finally, some individual procedural issues are examined in relation to the procedural treatment of the independent legal remedy of the action, on the one hand in relation to the case-by-case nature of the restrictions and on the other hand in relation to the legal basis of compensation for legal acts, the constitutional foundation of which is the provision of Article 4(5)(5) of the Constitution."],"dc:identifier":["uoadl:2974063","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2974063"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η αποζημίωση της ιδιοκτησίας λόγω νόμιμων περιβαλλοντικών περιορισμών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:04Z"}