{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2974622"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2974622","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"EU sanctions regime under international law : retorsion or countermeasures?","abstract":"Η επιβολή κυρώσεων έχει αποτελέσει κοινή πρακτική καθ’ όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας. Σήμερα, για ακόμη μια φορά, οι κυρώσεις επιβάλλονται με ραγδαίους ρυθμούς ανά τον κόσμο. Στον απόηχο της κρίσης του κορωνοϊού, καθίσταται σαφές ότι οι διακρατικές προκλήσεις απαιτούν ουσιαστικό διεθνή συντονισμό και συνεργασία. Παρ’ όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια η πολυμερής συνεργασία βιώνει κρίση νομιμότητας, καθώς το Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών φαίνεται να έχει αποτύχει να συντονίσει την αποτελεσματική απόκριση στις παγκόσμιες απειλές που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια των κρατών. Αυτή η έλλειψη μιας «πλειοψηφίας που να ενδιαφέρεται» μέσα στα διεθνή όργανα που έχουν ως σκοπό την προάσπιση της πολυμερούς συνεργασίας, ευνόησε την παράλληλη ανάπτυξη αυτόνομων (μονομερών) καθεστώτων κυρώσεων. Φυσικά, η Ευρωπαϊκή Ένωση (‘Ε.Ε.’) δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτή την πρακτική, ενώ έχει παραδοσιακά σταθεί μεταξύ των πρωτοπόρων στην υιοθέτηση αυτόνομων περιοριστικών μέτρων κατά τρίτων κρατών. Εντούτοις, το ζήτημα νομιμότητας αυτών των μέτρων παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητο, ενώ τόσο ο μηχανισμός επιβολής κυρώσεων της Ε.Ε. όσο και οι πράξεις που υιοθετούν τα κράτη μέλη αυτής προς ενσωμάτωση των κυρώσεων αποτελούν res inter alios acta για τα τρίτα κράτη και τους πολίτες τους. Παρά το γεγονός ότι οι κυρώσεις ενδέχεται να είναι αυτές καθαυτές παράνομες ενόψει των εθιμικών ή συμβατικών υποχρεώσεων των κρατών, στην παρούσα συγκυρία, το κανονιστικό πλαίσιο των αυτόνομων κυρώσεων παραμένει «ανεξερεύνητο έδαφος» για το διεθνές δίκαιο. Πράγματι, πολλές υποθέσεις με αντικείμενο τις μονομερείς κυρώσεις έχουν ήδη υποβληθεί προς επίλυση σε διεθνή και περιφερειακά δικαστήρια. Κατ’ επέκταση, σε περίπτωση που οι κυρώσεις της Ε.Ε. ισοδυναμούν με παραβίαση διεθνών υποχρεώσεων, τα μονομερή αυτά περιοριστικά μέτρα θα πρέπει να αιτιολογούνται σύμφωνα με τους σχετικούς κανόνες του διεθνούς δικαίου. Η μέθοδος που ακολουθείται εδώ είναι να εξετάσουμε την πρακτική της Ε.Ε. υπό το πρίσμα των ήδη υπαρχόντων κανόνων του δημοσίου διεθνούς δικαίου. Δεδομένου ότι ο όρος «κυρώσεις» συναντάται ελάχιστα σε διεθνή κανονιστικά κείμενα, προκρίνεται η σύγκριση αυτού με εννοιολογικά συναφείς όρους και έννοιες. Ωστόσο, η σύγκριση των μηχανισμών επιβολής μονομερών κυρώσεων με τις έννοιες των μη φιλικών πράξεων κατά κρατών (retorsion) και των αντίμετρων (countermeasures), μπορεί να προσφέρει χρήσιμα συμπεράσματα. Αρχικά, ένας σαφής διαχωρισμός μεταξύ απλών «μη φιλικών» πράξεων (retorsion) και άλλων μονομερών μέτρων, όπως τα αντίμετρα, μπορεί να είναι δυσδιάκριτος. Η προτεινόμενη συγκριτική εξέταση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη αν συνυπολογιστεί το προαπαιτούμενο της νομιμοποίησης («standing») των κρατών προκειμένου να επιβάλλουν αντίμετρα. Εν τέλει, οι αυτόνομες κυρώσεις της Ε.Ε. μπορεί μερικές φορές να χαρακτηρίζονται ως απλές μη φιλικές πράξεις. Σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί να πληρούν τις προϋποθέσεις των αντίμετρων. Ωστόσο, σε πολλές υποθέσεις δεν εμπίπτουν σε καμία από τις ήδη υπάρχουσες διεθνείς νομικές βάσεις. Ως εκ τούτου, σημειώνεται σημαντικό κενό ως προς την αιτιολόγηση και τη ρύθμισή τους στη διεθνή έννομη τάξη.","abstract_html":"Η επιβολή κυρώσεων έχει αποτελέσει κοινή πρακτική καθ’ όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας. Σήμερα, για ακόμη μια φορά, οι κυρώσεις επιβάλλονται με ραγδαίους ρυθμούς ανά τον κόσμο. Στον απόηχο της κρίσης του κορωνοϊού, καθίσταται σαφές ότι οι διακρατικές προκλήσεις απαιτούν ουσιαστικό διεθνή συντονισμό και συνεργασία. Παρ’ όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια η πολυμερής συνεργασία βιώνει κρίση νομιμότητας, καθώς το Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών φαίνεται να έχει αποτύχει να συντονίσει την αποτελεσματική απόκριση στις παγκόσμιες απειλές που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια των κρατών. Αυτή η έλλειψη μιας «πλειοψηφίας που να ενδιαφέρεται» μέσα στα διεθνή όργανα που έχουν ως σκοπό την προάσπιση της πολυμερούς συνεργασίας, ευνόησε την παράλληλη ανάπτυξη αυτόνομων (μονομερών) καθεστώτων κυρώσεων. Φυσικά, η Ευρωπαϊκή Ένωση (‘Ε.Ε.’) δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτή την πρακτική, ενώ έχει παραδοσιακά σταθεί μεταξύ των πρωτοπόρων στην υιοθέτηση αυτόνομων περιοριστικών μέτρων κατά τρίτων κρατών. Εντούτοις, το ζήτημα νομιμότητας αυτών των μέτρων παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητο, ενώ τόσο ο μηχανισμός επιβολής κυρώσεων της Ε.Ε. όσο και οι πράξεις που υιοθετούν τα κράτη μέλη αυτής προς ενσωμάτωση των κυρώσεων αποτελούν res inter alios acta για τα τρίτα κράτη και τους πολίτες τους. Παρά το γεγονός ότι οι κυρώσεις ενδέχεται να είναι αυτές καθαυτές παράνομες ενόψει των εθιμικών ή συμβατικών υποχρεώσεων των κρατών, στην παρούσα συγκυρία, το κανονιστικό πλαίσιο των αυτόνομων κυρώσεων παραμένει «ανεξερεύνητο έδαφος» για το διεθνές δίκαιο. Πράγματι, πολλές υποθέσεις με αντικείμενο τις μονομερείς κυρώσεις έχουν ήδη υποβληθεί προς επίλυση σε διεθνή και περιφερειακά δικαστήρια. Κατ’ επέκταση, σε περίπτωση που οι κυρώσεις της Ε.Ε. ισοδυναμούν με παραβίαση διεθνών υποχρεώσεων, τα μονομερή αυτά περιοριστικά μέτρα θα πρέπει να αιτιολογούνται σύμφωνα με τους σχετικούς κανόνες του διεθνούς δικαίου. Η μέθοδος που ακολουθείται εδώ είναι να εξετάσουμε την πρακτική της Ε.Ε. υπό το πρίσμα των ήδη υπαρχόντων κανόνων του δημοσίου διεθνούς δικαίου. Δεδομένου ότι ο όρος «κυρώσεις» συναντάται ελάχιστα σε διεθνή κανονιστικά κείμενα, προκρίνεται η σύγκριση αυτού με εννοιολογικά συναφείς όρους και έννοιες. Ωστόσο, η σύγκριση των μηχανισμών επιβολής μονομερών κυρώσεων με τις έννοιες των μη φιλικών πράξεων κατά κρατών (retorsion) και των αντίμετρων (countermeasures), μπορεί να προσφέρει χρήσιμα συμπεράσματα. Αρχικά, ένας σαφής διαχωρισμός μεταξύ απλών «μη φιλικών» πράξεων (retorsion) και άλλων μονομερών μέτρων, όπως τα αντίμετρα, μπορεί να είναι δυσδιάκριτος. Η προτεινόμενη συγκριτική εξέταση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη αν συνυπολογιστεί το προαπαιτούμενο της νομιμοποίησης («standing») των κρατών προκειμένου να επιβάλλουν αντίμετρα. Εν τέλει, οι αυτόνομες κυρώσεις της Ε.Ε. μπορεί μερικές φορές να χαρακτηρίζονται ως απλές μη φιλικές πράξεις. Σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί να πληρούν τις προϋποθέσεις των αντίμετρων. Ωστόσο, σε πολλές υποθέσεις δεν εμπίπτουν σε καμία από τις ήδη υπάρχουσες διεθνείς νομικές βάσεις. Ως εκ τούτου, σημειώνεται σημαντικό κενό ως προς την αιτιολόγηση και τη ρύθμισή τους στη διεθνή έννομη τάξη.","abstract_has_math":false,"creators":["Κοϊνάκη Αικατερίνη","Koinaki Aikaterini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:08Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2974622"],"render_values":[{"text":"uoadl:2974622","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2974622","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2974622","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2974622","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κοϊνάκη Αικατερίνη","Koinaki Aikaterini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2974622","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2974622"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η επιβολή κυρώσεων έχει αποτελέσει κοινή πρακτική καθ’ όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας. Σήμερα, για ακόμη μια φορά, οι κυρώσεις επιβάλλονται με ραγδαίους ρυθμούς ανά τον κόσμο. Στον απόηχο της κρίσης του κορωνοϊού, καθίσταται σαφές ότι οι διακρατικές προκλήσεις απαιτούν ουσιαστικό διεθνή συντονισμό και συνεργασία. Παρ’ όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια η πολυμερής συνεργασία βιώνει κρίση νομιμότητας, καθώς το Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών φαίνεται να έχει αποτύχει να συντονίσει την αποτελεσματική απόκριση στις παγκόσμιες απειλές που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια των κρατών. Αυτή η έλλειψη μιας «πλειοψηφίας που να ενδιαφέρεται» μέσα στα διεθνή όργανα που έχουν ως σκοπό την προάσπιση της πολυμερούς συνεργασίας, ευνόησε την παράλληλη ανάπτυξη αυτόνομων (μονομερών) καθεστώτων κυρώσεων. Φυσικά, η Ευρωπαϊκή Ένωση (‘Ε.Ε.’) δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτή την πρακτική, ενώ έχει παραδοσιακά σταθεί μεταξύ των πρωτοπόρων στην υιοθέτηση αυτόνομων περιοριστικών μέτρων κατά τρίτων κρατών. Εντούτοις, το ζήτημα νομιμότητας αυτών των μέτρων παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητο, ενώ τόσο ο μηχανισμός επιβολής κυρώσεων της Ε.Ε. όσο και οι πράξεις που υιοθετούν τα κράτη μέλη αυτής προς ενσωμάτωση των κυρώσεων αποτελούν res inter alios acta για τα τρίτα κράτη και τους πολίτες τους. Παρά το γεγονός ότι οι κυρώσεις ενδέχεται να είναι αυτές καθαυτές παράνομες ενόψει των εθιμικών ή συμβατικών υποχρεώσεων των κρατών, στην παρούσα συγκυρία, το κανονιστικό πλαίσιο των αυτόνομων κυρώσεων παραμένει «ανεξερεύνητο έδαφος» για το διεθνές δίκαιο. Πράγματι, πολλές υποθέσεις με αντικείμενο τις μονομερείς κυρώσεις έχουν ήδη υποβληθεί προς επίλυση σε διεθνή και περιφερειακά δικαστήρια. Κατ’ επέκταση, σε περίπτωση που οι κυρώσεις της Ε.Ε. ισοδυναμούν με παραβίαση διεθνών υποχρεώσεων, τα μονομερή αυτά περιοριστικά μέτρα θα πρέπει να αιτιολογούνται σύμφωνα με τους σχετικούς κανόνες του διεθνούς δικαίου. Η μέθοδος που ακολουθείται εδώ είναι να εξετάσουμε την πρακτική της Ε.Ε. υπό το πρίσμα των ήδη υπαρχόντων κανόνων του δημοσίου διεθνούς δικαίου. Δεδομένου ότι ο όρος «κυρώσεις» συναντάται ελάχιστα σε διεθνή κανονιστικά κείμενα, προκρίνεται η σύγκριση αυτού με εννοιολογικά συναφείς όρους και έννοιες. Ωστόσο, η σύγκριση των μηχανισμών επιβολής μονομερών κυρώσεων με τις έννοιες των μη φιλικών πράξεων κατά κρατών (retorsion) και των αντίμετρων (countermeasures), μπορεί να προσφέρει χρήσιμα συμπεράσματα. Αρχικά, ένας σαφής διαχωρισμός μεταξύ απλών «μη φιλικών» πράξεων (retorsion) και άλλων μονομερών μέτρων, όπως τα αντίμετρα, μπορεί να είναι δυσδιάκριτος. Η προτεινόμενη συγκριτική εξέταση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη αν συνυπολογιστεί το προαπαιτούμενο της νομιμοποίησης («standing») των κρατών προκειμένου να επιβάλλουν αντίμετρα. Εν τέλει, οι αυτόνομες κυρώσεις της Ε.Ε. μπορεί μερικές φορές να χαρακτηρίζονται ως απλές μη φιλικές πράξεις. Σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί να πληρούν τις προϋποθέσεις των αντίμετρων. Ωστόσο, σε πολλές υποθέσεις δεν εμπίπτουν σε καμία από τις ήδη υπάρχουσες διεθνείς νομικές βάσεις. Ως εκ τούτου, σημειώνεται σημαντικό κενό ως προς την αιτιολόγηση και τη ρύθμισή τους στη διεθνή έννομη τάξη.","Sanctions, which have been omnipresent throughout human history, are once again sparring across the world. In the aftermath of the COVID-19 crisis, it is a truism that transnational challenges require substantial global coordination and collaboration. Nonetheless, multilateralism has faced a legitimacy crisis in past years, as the UN Security Council has been resoundingly failing to coordinate effective responses to many of the world’s burning security threats. This absence of a “caring majority” within the international organs tasked with the promotion of multilateralism, paved the way for a parallel development of autonomous (unilateral) sanctions regimes. Of course, the European Union forms no exception to this practice, whereas, in fact, it has traditionally served as one of the pioneers in adopting autonomous restrictive measures. Nevertheless, the topic of the legality of such measures is under-explored, whereas both the EU sanctioning regime and the acts adopted by EU Member States are res inter alios acta for third States. At this juncture, the normative landscape surrounding autonomous sanctions is by and large a terra incognita for international law, even though such measures might be illegal per se in light of States’ customary or treaty obligations. Indeed, several sanctions cases have recently been submitted to international and regional tribunals for adjudication. Thus, when EU restrictive measures amount to a violation of obligations, these measures require justification under the pertinent rules of international law. The approach followed here is to place the examination of EU practice within the ambit of the already existing rules of public international law. Given that the term is scarcely found in international instruments, the chosen method is to compare it with conceptually approximate notions and concepts. Hence, a comparison of unilateral sanctions mechanisms with the notions of retorsion and countermeasures may offer useful insights. Apparently, a clear-cut distinction between mere “unfriendly” acts (retorsion) and other unilateral measures, such as countermeasures, can be blurring. The suggested comparative exercise becomes even more challenging, once the concept of “standing” to impose countermeasures is factored into the calculus. All in all, EU autonomous sanctions may sometimes qualify as retorsion. Other times, they may satisfy the conditions of (third-party) countermeasures. But in a whole array of cases they do not fit under any of the current international legal categories. Thereto, a significant gap exists regarding their justification or their regulation in the international legal order."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["EU sanctions regime under international law : retorsion or countermeasures?"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κοϊνάκη Αικατερίνη","Koinaki Aikaterini"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Η επιβολή κυρώσεων έχει αποτελέσει κοινή πρακτική καθ’ όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας. Σήμερα, για ακόμη μια φορά, οι κυρώσεις επιβάλλονται με ραγδαίους ρυθμούς ανά τον κόσμο. Στον απόηχο της κρίσης του κορωνοϊού, καθίσταται σαφές ότι οι διακρατικές προκλήσεις απαιτούν ουσιαστικό διεθνή συντονισμό και συνεργασία. Παρ’ όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια η πολυμερής συνεργασία βιώνει κρίση νομιμότητας, καθώς το Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών φαίνεται να έχει αποτύχει να συντονίσει την αποτελεσματική απόκριση στις παγκόσμιες απειλές που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια των κρατών. Αυτή η έλλειψη μιας «πλειοψηφίας που να ενδιαφέρεται» μέσα στα διεθνή όργανα που έχουν ως σκοπό την προάσπιση της πολυμερούς συνεργασίας, ευνόησε την παράλληλη ανάπτυξη αυτόνομων (μονομερών) καθεστώτων κυρώσεων. Φυσικά, η Ευρωπαϊκή Ένωση (‘Ε.Ε.’) δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτή την πρακτική, ενώ έχει παραδοσιακά σταθεί μεταξύ των πρωτοπόρων στην υιοθέτηση αυτόνομων περιοριστικών μέτρων κατά τρίτων κρατών. Εντούτοις, το ζήτημα νομιμότητας αυτών των μέτρων παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητο, ενώ τόσο ο μηχανισμός επιβολής κυρώσεων της Ε.Ε. όσο και οι πράξεις που υιοθετούν τα κράτη μέλη αυτής προς ενσωμάτωση των κυρώσεων αποτελούν res inter alios acta για τα τρίτα κράτη και τους πολίτες τους. Παρά το γεγονός ότι οι κυρώσεις ενδέχεται να είναι αυτές καθαυτές παράνομες ενόψει των εθιμικών ή συμβατικών υποχρεώσεων των κρατών, στην παρούσα συγκυρία, το κανονιστικό πλαίσιο των αυτόνομων κυρώσεων παραμένει «ανεξερεύνητο έδαφος» για το διεθνές δίκαιο. Πράγματι, πολλές υποθέσεις με αντικείμενο τις μονομερείς κυρώσεις έχουν ήδη υποβληθεί προς επίλυση σε διεθνή και περιφερειακά δικαστήρια. Κατ’ επέκταση, σε περίπτωση που οι κυρώσεις της Ε.Ε. ισοδυναμούν με παραβίαση διεθνών υποχρεώσεων, τα μονομερή αυτά περιοριστικά μέτρα θα πρέπει να αιτιολογούνται σύμφωνα με τους σχετικούς κανόνες του διεθνούς δικαίου. Η μέθοδος που ακολουθείται εδώ είναι να εξετάσουμε την πρακτική της Ε.Ε. υπό το πρίσμα των ήδη υπαρχόντων κανόνων του δημοσίου διεθνούς δικαίου. Δεδομένου ότι ο όρος «κυρώσεις» συναντάται ελάχιστα σε διεθνή κανονιστικά κείμενα, προκρίνεται η σύγκριση αυτού με εννοιολογικά συναφείς όρους και έννοιες. Ωστόσο, η σύγκριση των μηχανισμών επιβολής μονομερών κυρώσεων με τις έννοιες των μη φιλικών πράξεων κατά κρατών (retorsion) και των αντίμετρων (countermeasures), μπορεί να προσφέρει χρήσιμα συμπεράσματα. Αρχικά, ένας σαφής διαχωρισμός μεταξύ απλών «μη φιλικών» πράξεων (retorsion) και άλλων μονομερών μέτρων, όπως τα αντίμετρα, μπορεί να είναι δυσδιάκριτος. Η προτεινόμενη συγκριτική εξέταση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη αν συνυπολογιστεί το προαπαιτούμενο της νομιμοποίησης («standing») των κρατών προκειμένου να επιβάλλουν αντίμετρα. Εν τέλει, οι αυτόνομες κυρώσεις της Ε.Ε. μπορεί μερικές φορές να χαρακτηρίζονται ως απλές μη φιλικές πράξεις. Σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί να πληρούν τις προϋποθέσεις των αντίμετρων. Ωστόσο, σε πολλές υποθέσεις δεν εμπίπτουν σε καμία από τις ήδη υπάρχουσες διεθνείς νομικές βάσεις. Ως εκ τούτου, σημειώνεται σημαντικό κενό ως προς την αιτιολόγηση και τη ρύθμισή τους στη διεθνή έννομη τάξη.","Sanctions, which have been omnipresent throughout human history, are once again sparring across the world. In the aftermath of the COVID-19 crisis, it is a truism that transnational challenges require substantial global coordination and collaboration. Nonetheless, multilateralism has faced a legitimacy crisis in past years, as the UN Security Council has been resoundingly failing to coordinate effective responses to many of the world’s burning security threats. This absence of a “caring majority” within the international organs tasked with the promotion of multilateralism, paved the way for a parallel development of autonomous (unilateral) sanctions regimes. Of course, the European Union forms no exception to this practice, whereas, in fact, it has traditionally served as one of the pioneers in adopting autonomous restrictive measures. Nevertheless, the topic of the legality of such measures is under-explored, whereas both the EU sanctioning regime and the acts adopted by EU Member States are res inter alios acta for third States. At this juncture, the normative landscape surrounding autonomous sanctions is by and large a terra incognita for international law, even though such measures might be illegal per se in light of States’ customary or treaty obligations. Indeed, several sanctions cases have recently been submitted to international and regional tribunals for adjudication. Thus, when EU restrictive measures amount to a violation of obligations, these measures require justification under the pertinent rules of international law. The approach followed here is to place the examination of EU practice within the ambit of the already existing rules of public international law. Given that the term is scarcely found in international instruments, the chosen method is to compare it with conceptually approximate notions and concepts. Hence, a comparison of unilateral sanctions mechanisms with the notions of retorsion and countermeasures may offer useful insights. Apparently, a clear-cut distinction between mere “unfriendly” acts (retorsion) and other unilateral measures, such as countermeasures, can be blurring. The suggested comparative exercise becomes even more challenging, once the concept of “standing” to impose countermeasures is factored into the calculus. All in all, EU autonomous sanctions may sometimes qualify as retorsion. Other times, they may satisfy the conditions of (third-party) countermeasures. But in a whole array of cases they do not fit under any of the current international legal categories. Thereto, a significant gap exists regarding their justification or their regulation in the international legal order."],"dc:identifier":["uoadl:2974622","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2974622"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["EU sanctions regime under international law : retorsion or countermeasures?"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:08Z"}