{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2974813"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2974813","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Collective redress in EU competition law","abstract":"Τις τελευταίες δύο δεκαετίες σημειώθηκαν ριζικές αλλαγές στην ιδιωτική επιβολή του δικαίου ανταγωνισμού της Ε.Ε. Η πιο σημαντική εξέλιξη ήταν η υιοθέτηση της οδηγίας για τις αγωγές αποζημίωσης για παραβάσεις του δικαίου ανταγωνισμού των κρατών μελών και της Ε.Ε, που θέσπισε το δικαίωμα πλήρους αποζημίωσης για παραβάσεις της νομοθεσίας περί ελεύθερου ανταγωνισμού. Παρ’ όλα αυτά, τα θύματα παραβιάσεων του δικαίου ανταγωνισμού είναι συχνά απρόθυμα να διεκδικήσουν δικαστικά τις αξιώσεις τους. Οι κύριοι λόγοι για αυτό είναι η «ορθολογική απάθεια», η ασυμμετρία πληροφόρησης και η έλλειψη αποδείξεων. Λαμβάνοντας το παράδειγμα των καρτέλ, τα θύματα τις περισσότερες φορές αγνοούν την ύπαρξη του καρτέλ ή δεν έχουν επαρκείς πληροφορίες για να αποδείξουν την παράβαση ή/και τη ζημία που υπέστησαν. Ο θεσμός της συλλογικής αγωγής που επιτρέπει την ένωση πολλών σχετικών αξιώσεων σε μια ενιαία αγωγή, έχει τη δυνατότητα να μετριάσει τις δυσκολίες αυτές. Πράγματι, οι συλλογικές αγωγές επιμερίζουν το δικαστικό κόστος και τους κινδύνους και επιτυγχάνουν οικονομίες κλίμακας, ενώ ενισχύουν τις πιθανότητες των θυμάτων να αποδείξουν τη ζημιά και να αποζημιωθούν είτε δικαστικά είτε μέσω εξωδικαστικών συμβιβασμών. Κατ’ επέκταση, οι συλλογικές αγωγές διευκολύνουν την πρόσβαση στη δικαιοσύνη, διασφαλίζουν υψηλό επίπεδο προστασίας των καταναλωτών και συμβάλλουν στην επιβολή της νομοθεσίας της Ε.Ε για τον ανταγωνισμό. Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται την ανάπτυξη του θεσμού της συλλογικής αγωγής στο δίκαιο ανταγωνισμού της Ε.Ε (με αναφορά στις προσεγγίσεις τόσο των θεσμικών οργάνων της Ε.Ε όσο και των επιμέρους κρατών μελών), την ανάγκη -ή όχι- περαιτέρω παρέμβασης της Ε.Ε, τους επιδιωκόμενους στόχους και τα κύρια χαρακτηριστικά μιας αποτελεσματικής συλλογικής αγωγής για παραβάσεις του δικαίου ανταγωνισμού της ΕΕ.","abstract_html":"Τις τελευταίες δύο δεκαετίες σημειώθηκαν ριζικές αλλαγές στην ιδιωτική επιβολή του δικαίου ανταγωνισμού της Ε.Ε. Η πιο σημαντική εξέλιξη ήταν η υιοθέτηση της οδηγίας για τις αγωγές αποζημίωσης για παραβάσεις του δικαίου ανταγωνισμού των κρατών μελών και της Ε.Ε, που θέσπισε το δικαίωμα πλήρους αποζημίωσης για παραβάσεις της νομοθεσίας περί ελεύθερου ανταγωνισμού. Παρ’ όλα αυτά, τα θύματα παραβιάσεων του δικαίου ανταγωνισμού είναι συχνά απρόθυμα να διεκδικήσουν δικαστικά τις αξιώσεις τους. Οι κύριοι λόγοι για αυτό είναι η «ορθολογική απάθεια», η ασυμμετρία πληροφόρησης και η έλλειψη αποδείξεων. Λαμβάνοντας το παράδειγμα των καρτέλ, τα θύματα τις περισσότερες φορές αγνοούν την ύπαρξη του καρτέλ ή δεν έχουν επαρκείς πληροφορίες για να αποδείξουν την παράβαση ή/και τη ζημία που υπέστησαν. Ο θεσμός της συλλογικής αγωγής που επιτρέπει την ένωση πολλών σχετικών αξιώσεων σε μια ενιαία αγωγή, έχει τη δυνατότητα να μετριάσει τις δυσκολίες αυτές. Πράγματι, οι συλλογικές αγωγές επιμερίζουν το δικαστικό κόστος και τους κινδύνους και επιτυγχάνουν οικονομίες κλίμακας, ενώ ενισχύουν τις πιθανότητες των θυμάτων να αποδείξουν τη ζημιά και να αποζημιωθούν είτε δικαστικά είτε μέσω εξωδικαστικών συμβιβασμών. Κατ’ επέκταση, οι συλλογικές αγωγές διευκολύνουν την πρόσβαση στη δικαιοσύνη, διασφαλίζουν υψηλό επίπεδο προστασίας των καταναλωτών και συμβάλλουν στην επιβολή της νομοθεσίας της Ε.Ε για τον ανταγωνισμό. Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται την ανάπτυξη του θεσμού της συλλογικής αγωγής στο δίκαιο ανταγωνισμού της Ε.Ε (με αναφορά στις προσεγγίσεις τόσο των θεσμικών οργάνων της Ε.Ε όσο και των επιμέρους κρατών μελών), την ανάγκη -ή όχι- περαιτέρω παρέμβασης της Ε.Ε, τους επιδιωκόμενους στόχους και τα κύρια χαρακτηριστικά μιας αποτελεσματικής συλλογικής αγωγής για παραβάσεις του δικαίου ανταγωνισμού της ΕΕ.","abstract_has_math":false,"creators":["Ζάκκα Αλεξάνδρα","Zakka Alexandra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:10Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2974813"],"render_values":[{"text":"uoadl:2974813","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2974813","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2974813","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2974813","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ζάκκα Αλεξάνδρα","Zakka Alexandra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2974813","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2974813"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τις τελευταίες δύο δεκαετίες σημειώθηκαν ριζικές αλλαγές στην ιδιωτική επιβολή του δικαίου ανταγωνισμού της Ε.Ε. Η πιο σημαντική εξέλιξη ήταν η υιοθέτηση της οδηγίας για τις αγωγές αποζημίωσης για παραβάσεις του δικαίου ανταγωνισμού των κρατών μελών και της Ε.Ε, που θέσπισε το δικαίωμα πλήρους αποζημίωσης για παραβάσεις της νομοθεσίας περί ελεύθερου ανταγωνισμού. Παρ’ όλα αυτά, τα θύματα παραβιάσεων του δικαίου ανταγωνισμού είναι συχνά απρόθυμα να διεκδικήσουν δικαστικά τις αξιώσεις τους. Οι κύριοι λόγοι για αυτό είναι η «ορθολογική απάθεια», η ασυμμετρία πληροφόρησης και η έλλειψη αποδείξεων. Λαμβάνοντας το παράδειγμα των καρτέλ, τα θύματα τις περισσότερες φορές αγνοούν την ύπαρξη του καρτέλ ή δεν έχουν επαρκείς πληροφορίες για να αποδείξουν την παράβαση ή/και τη ζημία που υπέστησαν. Ο θεσμός της συλλογικής αγωγής που επιτρέπει την ένωση πολλών σχετικών αξιώσεων σε μια ενιαία αγωγή, έχει τη δυνατότητα να μετριάσει τις δυσκολίες αυτές. Πράγματι, οι συλλογικές αγωγές επιμερίζουν το δικαστικό κόστος και τους κινδύνους και επιτυγχάνουν οικονομίες κλίμακας, ενώ ενισχύουν τις πιθανότητες των θυμάτων να αποδείξουν τη ζημιά και να αποζημιωθούν είτε δικαστικά είτε μέσω εξωδικαστικών συμβιβασμών. Κατ’ επέκταση, οι συλλογικές αγωγές διευκολύνουν την πρόσβαση στη δικαιοσύνη, διασφαλίζουν υψηλό επίπεδο προστασίας των καταναλωτών και συμβάλλουν στην επιβολή της νομοθεσίας της Ε.Ε για τον ανταγωνισμό. Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται την ανάπτυξη του θεσμού της συλλογικής αγωγής στο δίκαιο ανταγωνισμού της Ε.Ε (με αναφορά στις προσεγγίσεις τόσο των θεσμικών οργάνων της Ε.Ε όσο και των επιμέρους κρατών μελών), την ανάγκη -ή όχι- περαιτέρω παρέμβασης της Ε.Ε, τους επιδιωκόμενους στόχους και τα κύρια χαρακτηριστικά μιας αποτελεσματικής συλλογικής αγωγής για παραβάσεις του δικαίου ανταγωνισμού της ΕΕ.","The past two decades have seen radical changes in private enforcement of EU competition law. The most significant development has been the adoption of the Antitrust Damages Directive establishing the right to full compensation for anyone harmed by a competition law infringement. Nevertheless, victims of antitrust infringements are often reluctant to enforce their claims before courts. The main reasons for that are rational apathy, information asymmetry and lack of evidence. Taking the example of cartels, victims most often ignore the very existence of the cartel, or they do not have sufficient information to meet the burden of proof of the infringement or/and of the harm suffered. Collective redress, which allows the bundling of many related claims into a single court action, has the potential to alleviate these difficulties. Indeed, collective actions spread costs and risks and achieve overall economies of scale, while they enhance victims’ chances to prove harm and recover damages in court or through out-of-court settlements. As a result, collective actions facilitate access to justice, ensure a high level of consumer protection, and contribute to the enforcement of EU competition law. This dissertation discusses the development of collective redress in EU competition law, having regard to both EU institutions’ and individual Member States’ approaches, the need -or not- of a further EU intervention, the objectives pursued and the main features of an effective collective redress regime in the field of EU competition law."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Collective redress in EU competition law"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ζάκκα Αλεξάνδρα","Zakka Alexandra"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Τις τελευταίες δύο δεκαετίες σημειώθηκαν ριζικές αλλαγές στην ιδιωτική επιβολή του δικαίου ανταγωνισμού της Ε.Ε. Η πιο σημαντική εξέλιξη ήταν η υιοθέτηση της οδηγίας για τις αγωγές αποζημίωσης για παραβάσεις του δικαίου ανταγωνισμού των κρατών μελών και της Ε.Ε, που θέσπισε το δικαίωμα πλήρους αποζημίωσης για παραβάσεις της νομοθεσίας περί ελεύθερου ανταγωνισμού. Παρ’ όλα αυτά, τα θύματα παραβιάσεων του δικαίου ανταγωνισμού είναι συχνά απρόθυμα να διεκδικήσουν δικαστικά τις αξιώσεις τους. Οι κύριοι λόγοι για αυτό είναι η «ορθολογική απάθεια», η ασυμμετρία πληροφόρησης και η έλλειψη αποδείξεων. Λαμβάνοντας το παράδειγμα των καρτέλ, τα θύματα τις περισσότερες φορές αγνοούν την ύπαρξη του καρτέλ ή δεν έχουν επαρκείς πληροφορίες για να αποδείξουν την παράβαση ή/και τη ζημία που υπέστησαν. Ο θεσμός της συλλογικής αγωγής που επιτρέπει την ένωση πολλών σχετικών αξιώσεων σε μια ενιαία αγωγή, έχει τη δυνατότητα να μετριάσει τις δυσκολίες αυτές. Πράγματι, οι συλλογικές αγωγές επιμερίζουν το δικαστικό κόστος και τους κινδύνους και επιτυγχάνουν οικονομίες κλίμακας, ενώ ενισχύουν τις πιθανότητες των θυμάτων να αποδείξουν τη ζημιά και να αποζημιωθούν είτε δικαστικά είτε μέσω εξωδικαστικών συμβιβασμών. Κατ’ επέκταση, οι συλλογικές αγωγές διευκολύνουν την πρόσβαση στη δικαιοσύνη, διασφαλίζουν υψηλό επίπεδο προστασίας των καταναλωτών και συμβάλλουν στην επιβολή της νομοθεσίας της Ε.Ε για τον ανταγωνισμό. Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται την ανάπτυξη του θεσμού της συλλογικής αγωγής στο δίκαιο ανταγωνισμού της Ε.Ε (με αναφορά στις προσεγγίσεις τόσο των θεσμικών οργάνων της Ε.Ε όσο και των επιμέρους κρατών μελών), την ανάγκη -ή όχι- περαιτέρω παρέμβασης της Ε.Ε, τους επιδιωκόμενους στόχους και τα κύρια χαρακτηριστικά μιας αποτελεσματικής συλλογικής αγωγής για παραβάσεις του δικαίου ανταγωνισμού της ΕΕ.","The past two decades have seen radical changes in private enforcement of EU competition law. The most significant development has been the adoption of the Antitrust Damages Directive establishing the right to full compensation for anyone harmed by a competition law infringement. Nevertheless, victims of antitrust infringements are often reluctant to enforce their claims before courts. The main reasons for that are rational apathy, information asymmetry and lack of evidence. Taking the example of cartels, victims most often ignore the very existence of the cartel, or they do not have sufficient information to meet the burden of proof of the infringement or/and of the harm suffered. Collective redress, which allows the bundling of many related claims into a single court action, has the potential to alleviate these difficulties. Indeed, collective actions spread costs and risks and achieve overall economies of scale, while they enhance victims’ chances to prove harm and recover damages in court or through out-of-court settlements. As a result, collective actions facilitate access to justice, ensure a high level of consumer protection, and contribute to the enforcement of EU competition law. This dissertation discusses the development of collective redress in EU competition law, having regard to both EU institutions’ and individual Member States’ approaches, the need -or not- of a further EU intervention, the objectives pursued and the main features of an effective collective redress regime in the field of EU competition law."],"dc:identifier":["uoadl:2974813","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2974813"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Collective redress in EU competition law"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:10Z"}