{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2975424"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2975424","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Απόψεις και εμπειρίες Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού αναφορικά με την παροχή υποστηρικτικών εκπαιδευτικών υπηρεσιών σε μαθητές/τριες με αναπηρία μέσω εργαλείων τηλεκπαίδευσης","abstract":"Τα ειδικά σχολεία, είναι ειδικά εκπαιδευτικά ιδρύματα που εφαρμόζουν την υποχρεωτική εκπαίδευση σε παιδιά και νέους για τους οποίους δεν έχει μεριμνήσει το ευρύτερο εκπαιδευτικό σύστημα. Η αναγκαιότητα ύπαρξης ειδικού σχολείου, δηλαδή υποχρεωτικής φοίτησης των ανάπηρων παιδιών στο ειδικό σχολείο, ξεκινά στην πραγματικότητα από την άποψη της σχολικής επίδοσης (Ζώνιου-Σιδέρη, 2011). Μέσα σε αυτό το πλαίσιο δρουν και τα μέλη του Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού (ΕΕΠ). Τα μέλη ΕΕΠ αποτελούν εκπαιδευτικοί διάφορων παραϊατρικών ειδικοτήτων όπως λογοθεραπευτή, ψυχολόγου, νοσηλευτή, φυσικοθεραπευτή, εργοθεραπευτή και κοινωνικού λειτουργού. Το έργο τους αφορά κυρίως στην αποκατάσταση, την αντιστάθμιση και την συντήρηση δεξιοτήτων καθώς και την συμβουλευτική και την υποστήριξη των μαθητών. Οι εκπαιδευτικοί αυτοί μετέχουν ισότιμα στις δραστηριότητες και τις διαδικασίες του συλλόγου διδασκόντων της σχολικής μονάδας στην οποία υπηρετούν και το ειδικό καθηκοντολόγιο τους ορίζεται από την υπουργική απόφαση 449/2007. Το πανδημικό κύμα έφερε την ανθρωπότητα απέναντι σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Ο εκπαιδευτικός κόσμος προσπάθησε να εξοικειωθεί με την διαδικασία της τηλεκπαίδευσης η οποία θα μπορούσε να οριστεί ως η δυνατότητα διδασκαλίας από απόσταση με τη βοήθεια τεχνολογικών μέσων. Πιο συγκεκριμένα, ο μαθητής μπορεί ακόμα και από το σπίτι του να διδαχθεί και να μελετήσει χωρίς τη φυσική παρουσία του εκπαιδευτή του χρησιμοποιώντας κάποια μορφή τεχνολογίας. Η διαδικασία όμως που ακολουθήθηκε με τους μαθητές με αναπηρία δεν ήταν ιδανική. Σκοπός αυτής της έρευνας ήταν να παρατεθούν οι λόγοι για τους οποίους κατά την γνώμη των μελών του ειδικού εκπαιδευτικού προσωπικού οι μαθητές με αναπηρία εξοβελίστηκαν από τη συγκεκριμένη διαδικασία. Δείγμα αυτής της έρευνας αποτέλεσαν δέκα μέλη ειδικού εκπαιδευτικού προσωπικού με πρόσφατη εμπειρία από την διαδικασία. Ακολουθήθηκε ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση, με την χρήση ημιδομημένης συνεντεύξεως και ανάλυση περιεχομένου. Τα ερευνητικά ερωτήματα που ετέθησαν ήταν τέσσερα και ήταν τα εξής: Πως νοηματοδοτεί το Ειδικό Εκπαιδευτικό Προσωπικό τους όρους αναπηρία, ειδική εκπαίδευση και τηλεκπαίδευση, ποιες οι απόψεις του Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού για την εκπαιδευτική πολιτική που διέπει την τηλεκπαίδευση των μαθητών/τριών με αναπηρία, ποιες οι εμπειρίες του Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού από την τηλεκπαίδευση μαθητών με αναπηρία και τέλος ποιες είναι οι βασικότερες προκλήσεις που προκύπτουν από την τηλεκπαίδευση μαθητών/τριών με αναπηρία; Αναφορικά με το πρώτο ερευνητικό ερώτημα τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι η συντριπτική πλειονότητα των μελών ΕΕΠ ερμηνεύει την αναπηρία υπό το πρίσμα του ιατρικού μοντέλου. Οι εκπαιδευτικοί επηρεασμένοι από ιατροκεντρική προσέγγιση θεωρούν πως η αναπηρία αφορά ελλείμματα και αποκλίσεις. Αναφορικά με τον προσδιορισμό εκ μέρους των συμμετεχόντων/ουσών της ειδικής εκπαίδευσης, και εδώ για την πλειονότητα των μελών ΕΕΠ, εκπαίδευση αναπήρων σημαίνει ιατρικοποίηση και θεραπευτικός προσανατολισμός του σχολικού πλαισίου. Τέλος σχετικά με την ερμηνεία της τηλεκπαίδευσης και των πλεονεκτημάτων αλλά και μειονεκτημάτων αυτής, οι περισσότεροι την ορίζουν ως μια μορφή εκπαίδευσης από απόσταση η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί μονάχα επικουρικά προς την εκπαιδευτική διαδικασία και δεν μπορεί να υποκαταστήσει την δια ζώσης διαδικασία επιβεβαιώνοντας την σχετική βιβλιογραφία (Λιοναράκης, 2005˙ Καπετανάκη, 2005) ενώ αρκετοί την περιγράφουν ως μορφή επικοινωνίας. Επίσης τονίζεται από πολλούς πως η τηλεκπαίδευση είναι ένα εργαλείο το οποίο αποτελεί μια αναγκαιότητα της εποχής επιβεβαιώνοντας νέους ορισμούς που αναδύθηκαν λόγω πανδημίας και διαφοροποιούν την εξ αποστάσεως εκπαίδευσης από την τηλεκπαίδευση που εφαρμόζεται λόγω έκτακτων ή καταστροφικών γεγονότων όπως στην προκείμενη περίπτωση (Al Lily, Ismail, Abunasser, & Alqahtani, 2020˙ Tengler, Schrammel & Brandhofer, 2020˙ Αναστασιάδης, 2020˙ Xia, 2020). Αναφορικά με τα οφέλη της τηλεκπαίδευσης, διαπιστώνεται ότι η πλειονότητα των εκπαιδευτικών διατείνεται κατά βάση αρνητικά απέναντι στη τηλεκπαίδευση αναφέροντας ότι συνοδεύεται από περισσότερα μειονεκτήματα παρά πλεονεκτήματα. Το μεγαλύτερο μειονεκτήματα που αναφέρεται είναι πως δεν υπάρχει αλληλεπίδραση μεταξύ μαθητή και δασκάλου ενώ αναφορικά με τα οφέλη, τα δύο βασικά πλεονεκτήματα που αναφέρονται είναι το γεγονός ότι καταργεί τις αποστάσεις και πως διατηρείται η ανθρώπινη επικοινωνία, πλεονεκτήματα τα οποία συγκεντρώνουν τις απαντήσεις των δέκα μελών συνολικά. Σχετικά με το δεύτερο ερευνητικό ερώτημα συνάγεται πως για την πλειονότητα των θεραπευτών και θεραπευτριών η εφαρμοζόμενη εκπαιδευτική πολιτική αποπνέει χαμηλές προσδοκίες από τους μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία οι οποίες αποτυπώνονται, στην υποστελέχωση των ειδικών σχολείων σε προσωπικό, ελλιπή ψηφιακό εξοπλισμό και αναλώσιμα, απουσία επιμορφώσεων προσωπικού, δυσλειτουργικά ψηφιακά εργαλεία καθώς και στις νομολογίες οι οποίες δεν είναι προσαρμοσμένες στις ανάγκες των μαθητών και μαθητριών με αναπηρία. Σχετικά με το τρίτο ερευνητικό ερώτημα και την γενικότερη εμπειρία της τηλεκπαίδευσης από το ΕΕΠ διαπιστώνεται ότι και οι δέκα συνεντευξιαζόμενοι/ες των πέντε διαφορετικών κλάδων γνωρίζουν πολύ καλά το θεσμοθετημένο καθηκοντολόγιο τους και εφαρμόζουν ακριβώς αυτό μέσα στο ειδικό σχολείο. Αντίθετα διαπιστώνεται πως πολλοί/ες ερωτηθέντες/θείσες δυσκολεύτηκαν να υποστηρίξουν τον τυπικό ρόλο τους κατά την τηλεκπαίδευση και αυτό είχε ως συνέπεια οι περισσότεροι να αναλάβουν έναν διαφορετικό ρόλο ώστε να συνεχίσουν την υποστήριξη τους εξ αποστάσεως. Κάθε ένας και κάθε μία πλαισίωσε τον ρόλο του εξατομικευμένα υιοθετώντας ένα “υβριδικό” μοντέλο εφαρμογής. Ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιήθηκε η υποστήριξη-παρέμβαση προς τους μαθητές/τριες και τις οικογένειές τους ήταν διαφορετικός και κάθε εκπαιδευτικός επέλεξε διαφορετικά μέσα-εργαλεία, υλικό, ρυθμό διδασκαλίας και μέγεθος ομάδας εκπαιδευομένων ή/και εκπαιδευτών, χρονική διάρκεια μαθήματος και προσέγγιση ανάλογα με τις γνώσεις που κατείχε. Το γεγονός ότι και οι δέκα ερωτηθέντες/θείσες ακολούθησαν δέκα διαφορετικές μεθοδολογικές προσεγγίσεις μπορεί να ερμηνευτεί και ως έλλειψη οργανωμένης παιδαγωγικής εφαρμογής εκ μέρους του υπουργείου κάτι που επισημαίνει ο Αναστασιάδης (2020). Αναφορικά με τον ρόλο του είχαν οι μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία στην τηλεκπαίδευση για την πλειονότητα των μελών ΕΕΠ οι μαθητές/τριες με αναπηρία αντιμετώπισαν σοβαρά εμπόδια στην συμμετοχή τους και στην ουσία ήταν κυρίως αποκλεισμένοι από την διαδικασία ή κατείχαν έναν ρόλο παρία χωρίς ουσιώδη αλληλεπίδραση με τον/την εκπαιδευτικό ενώ η διαδικασία(εφόσον υπήρχε πρόσβαση σε αυτήν) πραγματοποιείτο κυρίως με υποστήριξη και συμβουλές προς τον γονέα-κηδεμόνα. Η τηλεκπαίδευση όξυνε τις ανισότητες ακόμα και σε ανεπτυγμένες χώρες όπου πολλά παιδιά δεν είχαν την δυνατότητα να συμμετάσχουν στο διαδικτυακό μάθημα (Armitage & Nellums, 2020). Ανεξάρτητα από τον βαθμό συμμετοχής των μαθητών/τριων με αναπηρία στη διαδικασία, όλα τα μέλη ΕΕΠ ανέφεραν μικρά ή μεγάλα εμπόδια τα οποία αντιμετώπισαν οι μαθητές/τριες με αναπηρία και τα οποία υπονόμευσαν την διαδικασία. Άλλα στάθηκαν αφορμή να αποκλειστούν εντελώς από την διαδικασία και άλλα ήταν τόσο σοβαρά τα οποία επηρέασαν το βαθμό συμμετοχής και αλληλεπίδρασης εκπαιδευτικού – εκπαιδευομένου/ης καθώς και την ποιότητα της αλληλεπίδρασης και του μαθήματος. Το πιο σημαντικό εμπόδιο ήταν η έλλειψη τεχνολογικού εξοπλισμού ενώ όλα τα εμπόδια αφορούσαν εξωγενείς παράγοντες και όχι παράγοντες που αφορούσαν το ίδιο το παιδί με αναπηρία. Ενώ αναφορικά με τον απολογισμό των προγραμμάτων τηλεκπαίδευσης αρκετοί κρίνουν το πρόγραμμα τηλεκπαίδευσης που εφάρμοσαν θετικά και ισχυρίζονται πως παρά τις αντιξοότητες θεωρούν πως πέτυχαν τους στόχους τους με τους μαθητές που συμμετείχαν. Διαπιστώνεται πως τα μέλη ΕΕΠ που αποτιμούν θετικά το πρόγραμμα τηλεκπαίδευσης που εφάρμοσαν ήταν αυτά που έθεσαν σαν στόχο την παρέμβαση-υποστήριξη στο ψυχοκοινωνικό κομμάτι, καθώς και την ψυχαγωγία. Αντίθετα οι ερωτηθέντες/θείσες που διατείνονται αρνητικά και θεωρούν πως το πρόγραμμα τους δεν στέφθηκε με επιτυχία τα οποία ήταν αυτοί με την μεγαλύτερη ηλικία τα οποία είχαν θέσει και ως κυρίαρχο ζήτημα την ανάγκη επιμόρφωσης τους. Τέλος αναφορικά με το τέταρτο ερώτημα διαπιστώνεται πως τα εμπόδια που αντιμετώπισαν οι μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία σύμφωνα με τα μέλη ΕΕΠ επέφεραν θεσμικοί και εξωθεσμικοί παράγοντες. Για την πλειονότητα των μελών ΕΕΠ την μεγαλύτερη ευθύνη για τα εμπόδια που συνάντησαν οι μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία φέρουν οι θεσμικοί φορείς της εκπαίδευσης, ήτοι το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων και η εκπαιδευτική πολιτική που ακολούθησε πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Επίσης για κάποιους, εμπόδια στη διαδικασία επέφεραν οι γονείς των μαθητών και μαθητριών με αναπηρία, ενώ μερικοί ισχυρίζονται πως και οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί ύψωσαν εμπόδια στους/στις μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία. Με τον κύριο όγκο ερευνών να καταδεικνύει τον σπουδαίο ρόλο που διαδραμάτισαν τόσο γονείς όσο και εκπαιδευτικοί παρά τις δυσκολίες και την έλλειψη γνώσεων (Al Lily et al., 2020˙ Tengler et al., 2020˙ Di Pietro, Biagi, Costa, Karpiński, & Mazza, 2020˙ Αναστασιάδης, 2020), θα μπορούσαμε να πούμε πως τα όποια εμπόδια ενδεχομένως ύψωσαν γονείς και εκπαιδευτικοί στους μαθητές και στις μαθήτριες με αναπηρία ήταν περισσότερο το αποτέλεσμα της “θυματοποίησης” των ίδιων από την έλλειψη κρατικής μέριμνας. Σχετικά με τις μελλοντικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η τηλεκπαίδευση με σκοπό την ισότιμη πρόσβαση απ’ όλες και όλους, οι θεραπευτές παρέθεσαν μια σειρά προτάσεων ώστε να αντιμετωπιστούν τα εμπόδια που αντιμετώπισαν οι μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία. Οι έντεκα συνολικά προτάσεις των μελών αφορούσαν παρεμβάσεις σε τρία επίπεδα: ανθρώπινο, υλικοτεχνικό, καθώς και οργανωτικό. Οι περισσότερες προτάσεις αφορούσαν την επιμόρφωση μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών σε ψηφιακές δεξιότητες, καθώς επίσης και την παροχή εξοπλισμού σε μαθητές-οικογένειες, εκπαιδευτικούς, την διάθεση εξειδικευμένου υλικού για την αναπηρία προς τους εκπαιδευτικούς καθώς και την αναβάθμιση των πλατφορμών τηλεκπαίδευσης.","abstract_html":"Τα ειδικά σχολεία, είναι ειδικά εκπαιδευτικά ιδρύματα που εφαρμόζουν την υποχρεωτική εκπαίδευση σε παιδιά και νέους για τους οποίους δεν έχει μεριμνήσει το ευρύτερο εκπαιδευτικό σύστημα. Η αναγκαιότητα ύπαρξης ειδικού σχολείου, δηλαδή υποχρεωτικής φοίτησης των ανάπηρων παιδιών στο ειδικό σχολείο, ξεκινά στην πραγματικότητα από την άποψη της σχολικής επίδοσης (Ζώνιου-Σιδέρη, 2011). Μέσα σε αυτό το πλαίσιο δρουν και τα μέλη του Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού (ΕΕΠ). Τα μέλη ΕΕΠ αποτελούν εκπαιδευτικοί διάφορων παραϊατρικών ειδικοτήτων όπως λογοθεραπευτή, ψυχολόγου, νοσηλευτή, φυσικοθεραπευτή, εργοθεραπευτή και κοινωνικού λειτουργού. Το έργο τους αφορά κυρίως στην αποκατάσταση, την αντιστάθμιση και την συντήρηση δεξιοτήτων καθώς και την συμβουλευτική και την υποστήριξη των μαθητών. Οι εκπαιδευτικοί αυτοί μετέχουν ισότιμα στις δραστηριότητες και τις διαδικασίες του συλλόγου διδασκόντων της σχολικής μονάδας στην οποία υπηρετούν και το ειδικό καθηκοντολόγιο τους ορίζεται από την υπουργική απόφαση 449/2007. Το πανδημικό κύμα έφερε την ανθρωπότητα απέναντι σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Ο εκπαιδευτικός κόσμος προσπάθησε να εξοικειωθεί με την διαδικασία της τηλεκπαίδευσης η οποία θα μπορούσε να οριστεί ως η δυνατότητα διδασκαλίας από απόσταση με τη βοήθεια τεχνολογικών μέσων. Πιο συγκεκριμένα, ο μαθητής μπορεί ακόμα και από το σπίτι του να διδαχθεί και να μελετήσει χωρίς τη φυσική παρουσία του εκπαιδευτή του χρησιμοποιώντας κάποια μορφή τεχνολογίας. Η διαδικασία όμως που ακολουθήθηκε με τους μαθητές με αναπηρία δεν ήταν ιδανική. Σκοπός αυτής της έρευνας ήταν να παρατεθούν οι λόγοι για τους οποίους κατά την γνώμη των μελών του ειδικού εκπαιδευτικού προσωπικού οι μαθητές με αναπηρία εξοβελίστηκαν από τη συγκεκριμένη διαδικασία. Δείγμα αυτής της έρευνας αποτέλεσαν δέκα μέλη ειδικού εκπαιδευτικού προσωπικού με πρόσφατη εμπειρία από την διαδικασία. Ακολουθήθηκε ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση, με την χρήση ημιδομημένης συνεντεύξεως και ανάλυση περιεχομένου. Τα ερευνητικά ερωτήματα που ετέθησαν ήταν τέσσερα και ήταν τα εξής: Πως νοηματοδοτεί το Ειδικό Εκπαιδευτικό Προσωπικό τους όρους αναπηρία, ειδική εκπαίδευση και τηλεκπαίδευση, ποιες οι απόψεις του Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού για την εκπαιδευτική πολιτική που διέπει την τηλεκπαίδευση των μαθητών/τριών με αναπηρία, ποιες οι εμπειρίες του Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού από την τηλεκπαίδευση μαθητών με αναπηρία και τέλος ποιες είναι οι βασικότερες προκλήσεις που προκύπτουν από την τηλεκπαίδευση μαθητών/τριών με αναπηρία; Αναφορικά με το πρώτο ερευνητικό ερώτημα τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι η συντριπτική πλειονότητα των μελών ΕΕΠ ερμηνεύει την αναπηρία υπό το πρίσμα του ιατρικού μοντέλου. Οι εκπαιδευτικοί επηρεασμένοι από ιατροκεντρική προσέγγιση θεωρούν πως η αναπηρία αφορά ελλείμματα και αποκλίσεις. Αναφορικά με τον προσδιορισμό εκ μέρους των συμμετεχόντων/ουσών της ειδικής εκπαίδευσης, και εδώ για την πλειονότητα των μελών ΕΕΠ, εκπαίδευση αναπήρων σημαίνει ιατρικοποίηση και θεραπευτικός προσανατολισμός του σχολικού πλαισίου. Τέλος σχετικά με την ερμηνεία της τηλεκπαίδευσης και των πλεονεκτημάτων αλλά και μειονεκτημάτων αυτής, οι περισσότεροι την ορίζουν ως μια μορφή εκπαίδευσης από απόσταση η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί μονάχα επικουρικά προς την εκπαιδευτική διαδικασία και δεν μπορεί να υποκαταστήσει την δια ζώσης διαδικασία επιβεβαιώνοντας την σχετική βιβλιογραφία (Λιοναράκης, 2005˙ Καπετανάκη, 2005) ενώ αρκετοί την περιγράφουν ως μορφή επικοινωνίας. Επίσης τονίζεται από πολλούς πως η τηλεκπαίδευση είναι ένα εργαλείο το οποίο αποτελεί μια αναγκαιότητα της εποχής επιβεβαιώνοντας νέους ορισμούς που αναδύθηκαν λόγω πανδημίας και διαφοροποιούν την εξ αποστάσεως εκπαίδευσης από την τηλεκπαίδευση που εφαρμόζεται λόγω έκτακτων ή καταστροφικών γεγονότων όπως στην προκείμενη περίπτωση (Al Lily, Ismail, Abunasser, &amp; Alqahtani, 2020˙ Tengler, Schrammel &amp; Brandhofer, 2020˙ Αναστασιάδης, 2020˙ Xia, 2020). Αναφορικά με τα οφέλη της τηλεκπαίδευσης, διαπιστώνεται ότι η πλειονότητα των εκπαιδευτικών διατείνεται κατά βάση αρνητικά απέναντι στη τηλεκπαίδευση αναφέροντας ότι συνοδεύεται από περισσότερα μειονεκτήματα παρά πλεονεκτήματα. Το μεγαλύτερο μειονεκτήματα που αναφέρεται είναι πως δεν υπάρχει αλληλεπίδραση μεταξύ μαθητή και δασκάλου ενώ αναφορικά με τα οφέλη, τα δύο βασικά πλεονεκτήματα που αναφέρονται είναι το γεγονός ότι καταργεί τις αποστάσεις και πως διατηρείται η ανθρώπινη επικοινωνία, πλεονεκτήματα τα οποία συγκεντρώνουν τις απαντήσεις των δέκα μελών συνολικά. Σχετικά με το δεύτερο ερευνητικό ερώτημα συνάγεται πως για την πλειονότητα των θεραπευτών και θεραπευτριών η εφαρμοζόμενη εκπαιδευτική πολιτική αποπνέει χαμηλές προσδοκίες από τους μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία οι οποίες αποτυπώνονται, στην υποστελέχωση των ειδικών σχολείων σε προσωπικό, ελλιπή ψηφιακό εξοπλισμό και αναλώσιμα, απουσία επιμορφώσεων προσωπικού, δυσλειτουργικά ψηφιακά εργαλεία καθώς και στις νομολογίες οι οποίες δεν είναι προσαρμοσμένες στις ανάγκες των μαθητών και μαθητριών με αναπηρία. Σχετικά με το τρίτο ερευνητικό ερώτημα και την γενικότερη εμπειρία της τηλεκπαίδευσης από το ΕΕΠ διαπιστώνεται ότι και οι δέκα συνεντευξιαζόμενοι/ες των πέντε διαφορετικών κλάδων γνωρίζουν πολύ καλά το θεσμοθετημένο καθηκοντολόγιο τους και εφαρμόζουν ακριβώς αυτό μέσα στο ειδικό σχολείο. Αντίθετα διαπιστώνεται πως πολλοί/ες ερωτηθέντες/θείσες δυσκολεύτηκαν να υποστηρίξουν τον τυπικό ρόλο τους κατά την τηλεκπαίδευση και αυτό είχε ως συνέπεια οι περισσότεροι να αναλάβουν έναν διαφορετικό ρόλο ώστε να συνεχίσουν την υποστήριξη τους εξ αποστάσεως. Κάθε ένας και κάθε μία πλαισίωσε τον ρόλο του εξατομικευμένα υιοθετώντας ένα “υβριδικό” μοντέλο εφαρμογής. Ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιήθηκε η υποστήριξη-παρέμβαση προς τους μαθητές/τριες και τις οικογένειές τους ήταν διαφορετικός και κάθε εκπαιδευτικός επέλεξε διαφορετικά μέσα-εργαλεία, υλικό, ρυθμό διδασκαλίας και μέγεθος ομάδας εκπαιδευομένων ή/και εκπαιδευτών, χρονική διάρκεια μαθήματος και προσέγγιση ανάλογα με τις γνώσεις που κατείχε. Το γεγονός ότι και οι δέκα ερωτηθέντες/θείσες ακολούθησαν δέκα διαφορετικές μεθοδολογικές προσεγγίσεις μπορεί να ερμηνευτεί και ως έλλειψη οργανωμένης παιδαγωγικής εφαρμογής εκ μέρους του υπουργείου κάτι που επισημαίνει ο Αναστασιάδης (2020). Αναφορικά με τον ρόλο του είχαν οι μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία στην τηλεκπαίδευση για την πλειονότητα των μελών ΕΕΠ οι μαθητές/τριες με αναπηρία αντιμετώπισαν σοβαρά εμπόδια στην συμμετοχή τους και στην ουσία ήταν κυρίως αποκλεισμένοι από την διαδικασία ή κατείχαν έναν ρόλο παρία χωρίς ουσιώδη αλληλεπίδραση με τον/την εκπαιδευτικό ενώ η διαδικασία(εφόσον υπήρχε πρόσβαση σε αυτήν) πραγματοποιείτο κυρίως με υποστήριξη και συμβουλές προς τον γονέα-κηδεμόνα. Η τηλεκπαίδευση όξυνε τις ανισότητες ακόμα και σε ανεπτυγμένες χώρες όπου πολλά παιδιά δεν είχαν την δυνατότητα να συμμετάσχουν στο διαδικτυακό μάθημα (Armitage &amp; Nellums, 2020). Ανεξάρτητα από τον βαθμό συμμετοχής των μαθητών/τριων με αναπηρία στη διαδικασία, όλα τα μέλη ΕΕΠ ανέφεραν μικρά ή μεγάλα εμπόδια τα οποία αντιμετώπισαν οι μαθητές/τριες με αναπηρία και τα οποία υπονόμευσαν την διαδικασία. Άλλα στάθηκαν αφορμή να αποκλειστούν εντελώς από την διαδικασία και άλλα ήταν τόσο σοβαρά τα οποία επηρέασαν το βαθμό συμμετοχής και αλληλεπίδρασης εκπαιδευτικού – εκπαιδευομένου/ης καθώς και την ποιότητα της αλληλεπίδρασης και του μαθήματος. Το πιο σημαντικό εμπόδιο ήταν η έλλειψη τεχνολογικού εξοπλισμού ενώ όλα τα εμπόδια αφορούσαν εξωγενείς παράγοντες και όχι παράγοντες που αφορούσαν το ίδιο το παιδί με αναπηρία. Ενώ αναφορικά με τον απολογισμό των προγραμμάτων τηλεκπαίδευσης αρκετοί κρίνουν το πρόγραμμα τηλεκπαίδευσης που εφάρμοσαν θετικά και ισχυρίζονται πως παρά τις αντιξοότητες θεωρούν πως πέτυχαν τους στόχους τους με τους μαθητές που συμμετείχαν. Διαπιστώνεται πως τα μέλη ΕΕΠ που αποτιμούν θετικά το πρόγραμμα τηλεκπαίδευσης που εφάρμοσαν ήταν αυτά που έθεσαν σαν στόχο την παρέμβαση-υποστήριξη στο ψυχοκοινωνικό κομμάτι, καθώς και την ψυχαγωγία. Αντίθετα οι ερωτηθέντες/θείσες που διατείνονται αρνητικά και θεωρούν πως το πρόγραμμα τους δεν στέφθηκε με επιτυχία τα οποία ήταν αυτοί με την μεγαλύτερη ηλικία τα οποία είχαν θέσει και ως κυρίαρχο ζήτημα την ανάγκη επιμόρφωσης τους. Τέλος αναφορικά με το τέταρτο ερώτημα διαπιστώνεται πως τα εμπόδια που αντιμετώπισαν οι μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία σύμφωνα με τα μέλη ΕΕΠ επέφεραν θεσμικοί και εξωθεσμικοί παράγοντες. Για την πλειονότητα των μελών ΕΕΠ την μεγαλύτερη ευθύνη για τα εμπόδια που συνάντησαν οι μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία φέρουν οι θεσμικοί φορείς της εκπαίδευσης, ήτοι το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων και η εκπαιδευτική πολιτική που ακολούθησε πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Επίσης για κάποιους, εμπόδια στη διαδικασία επέφεραν οι γονείς των μαθητών και μαθητριών με αναπηρία, ενώ μερικοί ισχυρίζονται πως και οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί ύψωσαν εμπόδια στους/στις μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία. Με τον κύριο όγκο ερευνών να καταδεικνύει τον σπουδαίο ρόλο που διαδραμάτισαν τόσο γονείς όσο και εκπαιδευτικοί παρά τις δυσκολίες και την έλλειψη γνώσεων (Al Lily et al., 2020˙ Tengler et al., 2020˙ Di Pietro, Biagi, Costa, Karpiński, &amp; Mazza, 2020˙ Αναστασιάδης, 2020), θα μπορούσαμε να πούμε πως τα όποια εμπόδια ενδεχομένως ύψωσαν γονείς και εκπαιδευτικοί στους μαθητές και στις μαθήτριες με αναπηρία ήταν περισσότερο το αποτέλεσμα της “θυματοποίησης” των ίδιων από την έλλειψη κρατικής μέριμνας. Σχετικά με τις μελλοντικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η τηλεκπαίδευση με σκοπό την ισότιμη πρόσβαση απ’ όλες και όλους, οι θεραπευτές παρέθεσαν μια σειρά προτάσεων ώστε να αντιμετωπιστούν τα εμπόδια που αντιμετώπισαν οι μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία. Οι έντεκα συνολικά προτάσεις των μελών αφορούσαν παρεμβάσεις σε τρία επίπεδα: ανθρώπινο, υλικοτεχνικό, καθώς και οργανωτικό. Οι περισσότερες προτάσεις αφορούσαν την επιμόρφωση μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών σε ψηφιακές δεξιότητες, καθώς επίσης και την παροχή εξοπλισμού σε μαθητές-οικογένειες, εκπαιδευτικούς, την διάθεση εξειδικευμένου υλικού για την αναπηρία προς τους εκπαιδευτικούς καθώς και την αναβάθμιση των πλατφορμών τηλεκπαίδευσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Γιαννόπουλος Χρυσοβαλάντης","Giannopoulos Chrysovalantis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:15Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2975424"],"render_values":[{"text":"uoadl:2975424","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975424","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975424","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2975424","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γιαννόπουλος Χρυσοβαλάντης","Giannopoulos Chrysovalantis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2975424","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975424"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα ειδικά σχολεία, είναι ειδικά εκπαιδευτικά ιδρύματα που εφαρμόζουν την υποχρεωτική εκπαίδευση σε παιδιά και νέους για τους οποίους δεν έχει μεριμνήσει το ευρύτερο εκπαιδευτικό σύστημα. Η αναγκαιότητα ύπαρξης ειδικού σχολείου, δηλαδή υποχρεωτικής φοίτησης των ανάπηρων παιδιών στο ειδικό σχολείο, ξεκινά στην πραγματικότητα από την άποψη της σχολικής επίδοσης (Ζώνιου-Σιδέρη, 2011). Μέσα σε αυτό το πλαίσιο δρουν και τα μέλη του Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού (ΕΕΠ). Τα μέλη ΕΕΠ αποτελούν εκπαιδευτικοί διάφορων παραϊατρικών ειδικοτήτων όπως λογοθεραπευτή, ψυχολόγου, νοσηλευτή, φυσικοθεραπευτή, εργοθεραπευτή και κοινωνικού λειτουργού. Το έργο τους αφορά κυρίως στην αποκατάσταση, την αντιστάθμιση και την συντήρηση δεξιοτήτων καθώς και την συμβουλευτική και την υποστήριξη των μαθητών. Οι εκπαιδευτικοί αυτοί μετέχουν ισότιμα στις δραστηριότητες και τις διαδικασίες του συλλόγου διδασκόντων της σχολικής μονάδας στην οποία υπηρετούν και το ειδικό καθηκοντολόγιο τους ορίζεται από την υπουργική απόφαση 449/2007. Το πανδημικό κύμα έφερε την ανθρωπότητα απέναντι σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Ο εκπαιδευτικός κόσμος προσπάθησε να εξοικειωθεί με την διαδικασία της τηλεκπαίδευσης η οποία θα μπορούσε να οριστεί ως η δυνατότητα διδασκαλίας από απόσταση με τη βοήθεια τεχνολογικών μέσων. Πιο συγκεκριμένα, ο μαθητής μπορεί ακόμα και από το σπίτι του να διδαχθεί και να μελετήσει χωρίς τη φυσική παρουσία του εκπαιδευτή του χρησιμοποιώντας κάποια μορφή τεχνολογίας. Η διαδικασία όμως που ακολουθήθηκε με τους μαθητές με αναπηρία δεν ήταν ιδανική. Σκοπός αυτής της έρευνας ήταν να παρατεθούν οι λόγοι για τους οποίους κατά την γνώμη των μελών του ειδικού εκπαιδευτικού προσωπικού οι μαθητές με αναπηρία εξοβελίστηκαν από τη συγκεκριμένη διαδικασία. Δείγμα αυτής της έρευνας αποτέλεσαν δέκα μέλη ειδικού εκπαιδευτικού προσωπικού με πρόσφατη εμπειρία από την διαδικασία. Ακολουθήθηκε ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση, με την χρήση ημιδομημένης συνεντεύξεως και ανάλυση περιεχομένου. Τα ερευνητικά ερωτήματα που ετέθησαν ήταν τέσσερα και ήταν τα εξής: Πως νοηματοδοτεί το Ειδικό Εκπαιδευτικό Προσωπικό τους όρους αναπηρία, ειδική εκπαίδευση και τηλεκπαίδευση, ποιες οι απόψεις του Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού για την εκπαιδευτική πολιτική που διέπει την τηλεκπαίδευση των μαθητών/τριών με αναπηρία, ποιες οι εμπειρίες του Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού από την τηλεκπαίδευση μαθητών με αναπηρία και τέλος ποιες είναι οι βασικότερες προκλήσεις που προκύπτουν από την τηλεκπαίδευση μαθητών/τριών με αναπηρία; Αναφορικά με το πρώτο ερευνητικό ερώτημα τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι η συντριπτική πλειονότητα των μελών ΕΕΠ ερμηνεύει την αναπηρία υπό το πρίσμα του ιατρικού μοντέλου. Οι εκπαιδευτικοί επηρεασμένοι από ιατροκεντρική προσέγγιση θεωρούν πως η αναπηρία αφορά ελλείμματα και αποκλίσεις. Αναφορικά με τον προσδιορισμό εκ μέρους των συμμετεχόντων/ουσών της ειδικής εκπαίδευσης, και εδώ για την πλειονότητα των μελών ΕΕΠ, εκπαίδευση αναπήρων σημαίνει ιατρικοποίηση και θεραπευτικός προσανατολισμός του σχολικού πλαισίου. Τέλος σχετικά με την ερμηνεία της τηλεκπαίδευσης και των πλεονεκτημάτων αλλά και μειονεκτημάτων αυτής, οι περισσότεροι την ορίζουν ως μια μορφή εκπαίδευσης από απόσταση η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί μονάχα επικουρικά προς την εκπαιδευτική διαδικασία και δεν μπορεί να υποκαταστήσει την δια ζώσης διαδικασία επιβεβαιώνοντας την σχετική βιβλιογραφία (Λιοναράκης, 2005˙ Καπετανάκη, 2005) ενώ αρκετοί την περιγράφουν ως μορφή επικοινωνίας. Επίσης τονίζεται από πολλούς πως η τηλεκπαίδευση είναι ένα εργαλείο το οποίο αποτελεί μια αναγκαιότητα της εποχής επιβεβαιώνοντας νέους ορισμούς που αναδύθηκαν λόγω πανδημίας και διαφοροποιούν την εξ αποστάσεως εκπαίδευσης από την τηλεκπαίδευση που εφαρμόζεται λόγω έκτακτων ή καταστροφικών γεγονότων όπως στην προκείμενη περίπτωση (Al Lily, Ismail, Abunasser, & Alqahtani, 2020˙ Tengler, Schrammel & Brandhofer, 2020˙ Αναστασιάδης, 2020˙ Xia, 2020). Αναφορικά με τα οφέλη της τηλεκπαίδευσης, διαπιστώνεται ότι η πλειονότητα των εκπαιδευτικών διατείνεται κατά βάση αρνητικά απέναντι στη τηλεκπαίδευση αναφέροντας ότι συνοδεύεται από περισσότερα μειονεκτήματα παρά πλεονεκτήματα. Το μεγαλύτερο μειονεκτήματα που αναφέρεται είναι πως δεν υπάρχει αλληλεπίδραση μεταξύ μαθητή και δασκάλου ενώ αναφορικά με τα οφέλη, τα δύο βασικά πλεονεκτήματα που αναφέρονται είναι το γεγονός ότι καταργεί τις αποστάσεις και πως διατηρείται η ανθρώπινη επικοινωνία, πλεονεκτήματα τα οποία συγκεντρώνουν τις απαντήσεις των δέκα μελών συνολικά. Σχετικά με το δεύτερο ερευνητικό ερώτημα συνάγεται πως για την πλειονότητα των θεραπευτών και θεραπευτριών η εφαρμοζόμενη εκπαιδευτική πολιτική αποπνέει χαμηλές προσδοκίες από τους μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία οι οποίες αποτυπώνονται, στην υποστελέχωση των ειδικών σχολείων σε προσωπικό, ελλιπή ψηφιακό εξοπλισμό και αναλώσιμα, απουσία επιμορφώσεων προσωπικού, δυσλειτουργικά ψηφιακά εργαλεία καθώς και στις νομολογίες οι οποίες δεν είναι προσαρμοσμένες στις ανάγκες των μαθητών και μαθητριών με αναπηρία. Σχετικά με το τρίτο ερευνητικό ερώτημα και την γενικότερη εμπειρία της τηλεκπαίδευσης από το ΕΕΠ διαπιστώνεται ότι και οι δέκα συνεντευξιαζόμενοι/ες των πέντε διαφορετικών κλάδων γνωρίζουν πολύ καλά το θεσμοθετημένο καθηκοντολόγιο τους και εφαρμόζουν ακριβώς αυτό μέσα στο ειδικό σχολείο. Αντίθετα διαπιστώνεται πως πολλοί/ες ερωτηθέντες/θείσες δυσκολεύτηκαν να υποστηρίξουν τον τυπικό ρόλο τους κατά την τηλεκπαίδευση και αυτό είχε ως συνέπεια οι περισσότεροι να αναλάβουν έναν διαφορετικό ρόλο ώστε να συνεχίσουν την υποστήριξη τους εξ αποστάσεως. Κάθε ένας και κάθε μία πλαισίωσε τον ρόλο του εξατομικευμένα υιοθετώντας ένα “υβριδικό” μοντέλο εφαρμογής. Ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιήθηκε η υποστήριξη-παρέμβαση προς τους μαθητές/τριες και τις οικογένειές τους ήταν διαφορετικός και κάθε εκπαιδευτικός επέλεξε διαφορετικά μέσα-εργαλεία, υλικό, ρυθμό διδασκαλίας και μέγεθος ομάδας εκπαιδευομένων ή/και εκπαιδευτών, χρονική διάρκεια μαθήματος και προσέγγιση ανάλογα με τις γνώσεις που κατείχε. Το γεγονός ότι και οι δέκα ερωτηθέντες/θείσες ακολούθησαν δέκα διαφορετικές μεθοδολογικές προσεγγίσεις μπορεί να ερμηνευτεί και ως έλλειψη οργανωμένης παιδαγωγικής εφαρμογής εκ μέρους του υπουργείου κάτι που επισημαίνει ο Αναστασιάδης (2020). Αναφορικά με τον ρόλο του είχαν οι μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία στην τηλεκπαίδευση για την πλειονότητα των μελών ΕΕΠ οι μαθητές/τριες με αναπηρία αντιμετώπισαν σοβαρά εμπόδια στην συμμετοχή τους και στην ουσία ήταν κυρίως αποκλεισμένοι από την διαδικασία ή κατείχαν έναν ρόλο παρία χωρίς ουσιώδη αλληλεπίδραση με τον/την εκπαιδευτικό ενώ η διαδικασία(εφόσον υπήρχε πρόσβαση σε αυτήν) πραγματοποιείτο κυρίως με υποστήριξη και συμβουλές προς τον γονέα-κηδεμόνα. Η τηλεκπαίδευση όξυνε τις ανισότητες ακόμα και σε ανεπτυγμένες χώρες όπου πολλά παιδιά δεν είχαν την δυνατότητα να συμμετάσχουν στο διαδικτυακό μάθημα (Armitage & Nellums, 2020). Ανεξάρτητα από τον βαθμό συμμετοχής των μαθητών/τριων με αναπηρία στη διαδικασία, όλα τα μέλη ΕΕΠ ανέφεραν μικρά ή μεγάλα εμπόδια τα οποία αντιμετώπισαν οι μαθητές/τριες με αναπηρία και τα οποία υπονόμευσαν την διαδικασία. Άλλα στάθηκαν αφορμή να αποκλειστούν εντελώς από την διαδικασία και άλλα ήταν τόσο σοβαρά τα οποία επηρέασαν το βαθμό συμμετοχής και αλληλεπίδρασης εκπαιδευτικού – εκπαιδευομένου/ης καθώς και την ποιότητα της αλληλεπίδρασης και του μαθήματος. Το πιο σημαντικό εμπόδιο ήταν η έλλειψη τεχνολογικού εξοπλισμού ενώ όλα τα εμπόδια αφορούσαν εξωγενείς παράγοντες και όχι παράγοντες που αφορούσαν το ίδιο το παιδί με αναπηρία. Ενώ αναφορικά με τον απολογισμό των προγραμμάτων τηλεκπαίδευσης αρκετοί κρίνουν το πρόγραμμα τηλεκπαίδευσης που εφάρμοσαν θετικά και ισχυρίζονται πως παρά τις αντιξοότητες θεωρούν πως πέτυχαν τους στόχους τους με τους μαθητές που συμμετείχαν. Διαπιστώνεται πως τα μέλη ΕΕΠ που αποτιμούν θετικά το πρόγραμμα τηλεκπαίδευσης που εφάρμοσαν ήταν αυτά που έθεσαν σαν στόχο την παρέμβαση-υποστήριξη στο ψυχοκοινωνικό κομμάτι, καθώς και την ψυχαγωγία. Αντίθετα οι ερωτηθέντες/θείσες που διατείνονται αρνητικά και θεωρούν πως το πρόγραμμα τους δεν στέφθηκε με επιτυχία τα οποία ήταν αυτοί με την μεγαλύτερη ηλικία τα οποία είχαν θέσει και ως κυρίαρχο ζήτημα την ανάγκη επιμόρφωσης τους. Τέλος αναφορικά με το τέταρτο ερώτημα διαπιστώνεται πως τα εμπόδια που αντιμετώπισαν οι μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία σύμφωνα με τα μέλη ΕΕΠ επέφεραν θεσμικοί και εξωθεσμικοί παράγοντες. Για την πλειονότητα των μελών ΕΕΠ την μεγαλύτερη ευθύνη για τα εμπόδια που συνάντησαν οι μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία φέρουν οι θεσμικοί φορείς της εκπαίδευσης, ήτοι το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων και η εκπαιδευτική πολιτική που ακολούθησε πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Επίσης για κάποιους, εμπόδια στη διαδικασία επέφεραν οι γονείς των μαθητών και μαθητριών με αναπηρία, ενώ μερικοί ισχυρίζονται πως και οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί ύψωσαν εμπόδια στους/στις μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία. Με τον κύριο όγκο ερευνών να καταδεικνύει τον σπουδαίο ρόλο που διαδραμάτισαν τόσο γονείς όσο και εκπαιδευτικοί παρά τις δυσκολίες και την έλλειψη γνώσεων (Al Lily et al., 2020˙ Tengler et al., 2020˙ Di Pietro, Biagi, Costa, Karpiński, & Mazza, 2020˙ Αναστασιάδης, 2020), θα μπορούσαμε να πούμε πως τα όποια εμπόδια ενδεχομένως ύψωσαν γονείς και εκπαιδευτικοί στους μαθητές και στις μαθήτριες με αναπηρία ήταν περισσότερο το αποτέλεσμα της “θυματοποίησης” των ίδιων από την έλλειψη κρατικής μέριμνας. Σχετικά με τις μελλοντικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η τηλεκπαίδευση με σκοπό την ισότιμη πρόσβαση απ’ όλες και όλους, οι θεραπευτές παρέθεσαν μια σειρά προτάσεων ώστε να αντιμετωπιστούν τα εμπόδια που αντιμετώπισαν οι μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία. Οι έντεκα συνολικά προτάσεις των μελών αφορούσαν παρεμβάσεις σε τρία επίπεδα: ανθρώπινο, υλικοτεχνικό, καθώς και οργανωτικό. Οι περισσότερες προτάσεις αφορούσαν την επιμόρφωση μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών σε ψηφιακές δεξιότητες, καθώς επίσης και την παροχή εξοπλισμού σε μαθητές-οικογένειες, εκπαιδευτικούς, την διάθεση εξειδικευμένου υλικού για την αναπηρία προς τους εκπαιδευτικούς καθώς και την αναβάθμιση των πλατφορμών τηλεκπαίδευσης.","Special schools are special educational institutions that apply compulsory education to children and young people who have not been taken care of by the wider education system. The need for a special school, meaning the compulsory attendance of children with disability in the special school, actually starts from the point of view of school performance (Zoniou-Sideri, 2011). The members of the special education staff also act in this context. The special education staff members consist of paramedical stuff such us speech therapists, psychologists, school nurses, physiotherapists, occupational therapists and social workers. Their work mainly concerns rehabilitation, compensation, maintenance of skills as well as counseling and support of students. These teachers participate equally in the activities and procedures of the faculty of the school in which they serve and their special duties as they are defined by the ministerial decision 449/2007. The pandemic brought humanity to an unprecedented state. The educational world tried to get acquainted with the process of e-learning which could be defined as the possibility of distance learning with the help of technological means. More specifically, the student can study from home without the physical presence of his instructor, using some form of technology. However, the procedure followed with students with disabilities was not ideal. The purpose of this study was to point out the reasons for witch students with disabilities were eliminated from this process according to special education staff members. The sample for this research was consisted of ten members of special education staff with recent experience from the process. A qualitative methodological approach was followed, using a semi-structured interview and content analysis. The research questions were the following four: How does the Special Education Staff interpret the terms disability, special education and distance learning, What are the Special Education Staff members’ views on the educational policy governing the distance learning of students with disability, What are the experiences of the Special Teaching Staff members from the distance learning of students with disabilities and finally What are the main challenges arising from the distance learning of students with disabilities? Regarding the first research question, the findings show that the vast majority of special education stuff members interpret disability in the light of the medical model. Teachers influenced by a medical-centered approach believe that disability is all about deficits and discrepancies. Regarding the identification of special education, for the majority of the members of the special education stuff, education of the disabled means medicalization and therapeutic orientation of the school context. Finally, regarding the interpretation of distance learning and its advantages and disadvantages, most define it as a form of education that can only be applied as an adjunct tool to the educational process and can’t replace the living process thus confirming the relevant literature (Lionarakis, 2005˙ Kapetanaki 2005) while many describe it as a form of communication. It is also emphasized by many that e-learning is a tool that is a necessity of the time, confirming new definitions that emerged due to pandemic and differentiate distance education from e-learning applied due to emergency or catastrophic events as in this case (Al Lily, Ismail, Abunasser & Alqahtani, 2020˙ Tengler, Schrammel & Brandhofer, 2020˙ Anastasiadis, 2020˙ Xia, 2020). Regarding the benefits of e-learning, it is found that the majority of the teachers are basically negative towards e-learning, stating that it is accompanied by more disadvantages than advantages. The biggest disadvantages mentioned are that there is no interaction between student and teacher while in terms of benefits the two main advantages mentioned, are the fact that it eliminates distances and that it maintains human communication, advantages which gather the answers of the ten members in total. Regarding the second research question, it can be concluded that for the majority of therapists, the implemented educational policy exudes low expectations from students with disabilities, which are reflected in the understaffing of special schools in staff, lack of digital equipment, supplies and consumables. , malfunctioning digital tools as well as case law that is not tailored to the needs of students with disabilities. Regarding the third research question and the general experience of e-learning from the special education stuff members, it is found that all ten interviewees from the five different fields are well aware of their duties and apply exactly these in the special school. On the contrary, many respondents found it difficult to support their formal role in distance learning and this resulted for most of them in assuming a different role in order to continue their distance support. Each and every one of them framed their role individually, adopting a \"hybrid\" model. The way in which the support-intervention was carried out to the students and their families was different and each teacher chose different mediums-tools, material, teaching pace and size of group of trainees and / or instructors, lesson time and approach, according to the skills he possessed. The fact that all ten respondents followed ten different methodological approaches can be interpreted as lack of organized pedagogical implementation by the ministry of education, something that Anastasiadis (2020) points out. Regarding the role that students with disabilities took on in distance learning for the majority of special education stuff members, students with disabilities faced serious barriers to their participation and were in fact largely excluded from the process or held a role of outcasts without substantial interaction with the teacher while the process (if there was access to it) was carried out mainly with the support and advice of the parent-guardian. E-learning has exacerbated inequalities even in developed countries where many children have not had the opportunity to participate in on-line learning (Armitage & Nellums, 2020). Regardless of the degree of involvement of students with disabilities in the process, all special education stuff members reported minor or major obstacles faced by the students with disabilities that undermined the process. Others were the reason for being completely excluded from the process and others were so serious that they affected the degree of participation and interaction of the teacher - trainee as well as the quality of the interaction and the lesson. The most important obstacle was the lack of technological equipment, while all the obstacles were related to external factors and not factors related to the child with disability. While regarding the assessment of e-learning programs, many members grade the e-learning program that they implemented positively and claim that despite the adversity, they achieved their goals with the students who participated. It is found that the special education stuff members who positively evaluate the e-learning program they implemented were the ones who set as goal the intervention-support in the psycho-social part. On the contrary, the respondents who claim that their program was not crowned with success were the most senior members who had raised the need for their training as a dominant issue. Finally, regarding the fourth question, it is found that the obstacles faced by students with disabilities, according to the members of the special education stuff, were caused by institutional and non-institutional factors. For the majority of special the education stuff members, the greatest responsibility for the obstacles encountered by students with disabilities lies within the educational institutions, namely the Ministry of Education and the educational policy followed. Also for some members, obstacles in the process brought on the parents of students with disabilities, while some claim that the teachers themselves raised obstacles to students with disabilities. With the bulk of the research demonstrating the important role played by both parents and educators despite difficulties and lack of knowledge (Al Lily et al., 2020˙ Tengler et al., 2020˙ Di Pietro, Biagi, Costa, Karpiński & Mazza, 2020˙ Anastasiadis, 2020), we could say that any obstacles that parents and teachers may have raised to the students with disabilities were more the result of their \"victimization\" due to the lack of state care. Finally, regarding the future challenges of distance learning in order to make it accessible to all, the therapists presented a series of proposals to address the obstacles faced by students with disabilities. The eleven proposals of the members consisted of interventions at three levels: human, logistical, as well as organizational. Most of the proposals concerned the training of students, parents and teachers in digital skills, as well as the provision of equipment to students-families, teachers, the provision of specialized digital material for disability to teachers and the upgrade of e-learning platforms."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Απόψεις και εμπειρίες Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού αναφορικά με την παροχή υποστηρικτικών εκπαιδευτικών υπηρεσιών σε μαθητές/τριες με αναπηρία μέσω εργαλείων τηλεκπαίδευσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γιαννόπουλος Χρυσοβαλάντης","Giannopoulos Chrysovalantis"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Τα ειδικά σχολεία, είναι ειδικά εκπαιδευτικά ιδρύματα που εφαρμόζουν την υποχρεωτική εκπαίδευση σε παιδιά και νέους για τους οποίους δεν έχει μεριμνήσει το ευρύτερο εκπαιδευτικό σύστημα. Η αναγκαιότητα ύπαρξης ειδικού σχολείου, δηλαδή υποχρεωτικής φοίτησης των ανάπηρων παιδιών στο ειδικό σχολείο, ξεκινά στην πραγματικότητα από την άποψη της σχολικής επίδοσης (Ζώνιου-Σιδέρη, 2011). Μέσα σε αυτό το πλαίσιο δρουν και τα μέλη του Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού (ΕΕΠ). Τα μέλη ΕΕΠ αποτελούν εκπαιδευτικοί διάφορων παραϊατρικών ειδικοτήτων όπως λογοθεραπευτή, ψυχολόγου, νοσηλευτή, φυσικοθεραπευτή, εργοθεραπευτή και κοινωνικού λειτουργού. Το έργο τους αφορά κυρίως στην αποκατάσταση, την αντιστάθμιση και την συντήρηση δεξιοτήτων καθώς και την συμβουλευτική και την υποστήριξη των μαθητών. Οι εκπαιδευτικοί αυτοί μετέχουν ισότιμα στις δραστηριότητες και τις διαδικασίες του συλλόγου διδασκόντων της σχολικής μονάδας στην οποία υπηρετούν και το ειδικό καθηκοντολόγιο τους ορίζεται από την υπουργική απόφαση 449/2007. Το πανδημικό κύμα έφερε την ανθρωπότητα απέναντι σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Ο εκπαιδευτικός κόσμος προσπάθησε να εξοικειωθεί με την διαδικασία της τηλεκπαίδευσης η οποία θα μπορούσε να οριστεί ως η δυνατότητα διδασκαλίας από απόσταση με τη βοήθεια τεχνολογικών μέσων. Πιο συγκεκριμένα, ο μαθητής μπορεί ακόμα και από το σπίτι του να διδαχθεί και να μελετήσει χωρίς τη φυσική παρουσία του εκπαιδευτή του χρησιμοποιώντας κάποια μορφή τεχνολογίας. Η διαδικασία όμως που ακολουθήθηκε με τους μαθητές με αναπηρία δεν ήταν ιδανική. Σκοπός αυτής της έρευνας ήταν να παρατεθούν οι λόγοι για τους οποίους κατά την γνώμη των μελών του ειδικού εκπαιδευτικού προσωπικού οι μαθητές με αναπηρία εξοβελίστηκαν από τη συγκεκριμένη διαδικασία. Δείγμα αυτής της έρευνας αποτέλεσαν δέκα μέλη ειδικού εκπαιδευτικού προσωπικού με πρόσφατη εμπειρία από την διαδικασία. Ακολουθήθηκε ποιοτική μεθοδολογική προσέγγιση, με την χρήση ημιδομημένης συνεντεύξεως και ανάλυση περιεχομένου. Τα ερευνητικά ερωτήματα που ετέθησαν ήταν τέσσερα και ήταν τα εξής: Πως νοηματοδοτεί το Ειδικό Εκπαιδευτικό Προσωπικό τους όρους αναπηρία, ειδική εκπαίδευση και τηλεκπαίδευση, ποιες οι απόψεις του Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού για την εκπαιδευτική πολιτική που διέπει την τηλεκπαίδευση των μαθητών/τριών με αναπηρία, ποιες οι εμπειρίες του Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού από την τηλεκπαίδευση μαθητών με αναπηρία και τέλος ποιες είναι οι βασικότερες προκλήσεις που προκύπτουν από την τηλεκπαίδευση μαθητών/τριών με αναπηρία; Αναφορικά με το πρώτο ερευνητικό ερώτημα τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι η συντριπτική πλειονότητα των μελών ΕΕΠ ερμηνεύει την αναπηρία υπό το πρίσμα του ιατρικού μοντέλου. Οι εκπαιδευτικοί επηρεασμένοι από ιατροκεντρική προσέγγιση θεωρούν πως η αναπηρία αφορά ελλείμματα και αποκλίσεις. Αναφορικά με τον προσδιορισμό εκ μέρους των συμμετεχόντων/ουσών της ειδικής εκπαίδευσης, και εδώ για την πλειονότητα των μελών ΕΕΠ, εκπαίδευση αναπήρων σημαίνει ιατρικοποίηση και θεραπευτικός προσανατολισμός του σχολικού πλαισίου. Τέλος σχετικά με την ερμηνεία της τηλεκπαίδευσης και των πλεονεκτημάτων αλλά και μειονεκτημάτων αυτής, οι περισσότεροι την ορίζουν ως μια μορφή εκπαίδευσης από απόσταση η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί μονάχα επικουρικά προς την εκπαιδευτική διαδικασία και δεν μπορεί να υποκαταστήσει την δια ζώσης διαδικασία επιβεβαιώνοντας την σχετική βιβλιογραφία (Λιοναράκης, 2005˙ Καπετανάκη, 2005) ενώ αρκετοί την περιγράφουν ως μορφή επικοινωνίας. Επίσης τονίζεται από πολλούς πως η τηλεκπαίδευση είναι ένα εργαλείο το οποίο αποτελεί μια αναγκαιότητα της εποχής επιβεβαιώνοντας νέους ορισμούς που αναδύθηκαν λόγω πανδημίας και διαφοροποιούν την εξ αποστάσεως εκπαίδευσης από την τηλεκπαίδευση που εφαρμόζεται λόγω έκτακτων ή καταστροφικών γεγονότων όπως στην προκείμενη περίπτωση (Al Lily, Ismail, Abunasser, & Alqahtani, 2020˙ Tengler, Schrammel & Brandhofer, 2020˙ Αναστασιάδης, 2020˙ Xia, 2020). Αναφορικά με τα οφέλη της τηλεκπαίδευσης, διαπιστώνεται ότι η πλειονότητα των εκπαιδευτικών διατείνεται κατά βάση αρνητικά απέναντι στη τηλεκπαίδευση αναφέροντας ότι συνοδεύεται από περισσότερα μειονεκτήματα παρά πλεονεκτήματα. Το μεγαλύτερο μειονεκτήματα που αναφέρεται είναι πως δεν υπάρχει αλληλεπίδραση μεταξύ μαθητή και δασκάλου ενώ αναφορικά με τα οφέλη, τα δύο βασικά πλεονεκτήματα που αναφέρονται είναι το γεγονός ότι καταργεί τις αποστάσεις και πως διατηρείται η ανθρώπινη επικοινωνία, πλεονεκτήματα τα οποία συγκεντρώνουν τις απαντήσεις των δέκα μελών συνολικά. Σχετικά με το δεύτερο ερευνητικό ερώτημα συνάγεται πως για την πλειονότητα των θεραπευτών και θεραπευτριών η εφαρμοζόμενη εκπαιδευτική πολιτική αποπνέει χαμηλές προσδοκίες από τους μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία οι οποίες αποτυπώνονται, στην υποστελέχωση των ειδικών σχολείων σε προσωπικό, ελλιπή ψηφιακό εξοπλισμό και αναλώσιμα, απουσία επιμορφώσεων προσωπικού, δυσλειτουργικά ψηφιακά εργαλεία καθώς και στις νομολογίες οι οποίες δεν είναι προσαρμοσμένες στις ανάγκες των μαθητών και μαθητριών με αναπηρία. Σχετικά με το τρίτο ερευνητικό ερώτημα και την γενικότερη εμπειρία της τηλεκπαίδευσης από το ΕΕΠ διαπιστώνεται ότι και οι δέκα συνεντευξιαζόμενοι/ες των πέντε διαφορετικών κλάδων γνωρίζουν πολύ καλά το θεσμοθετημένο καθηκοντολόγιο τους και εφαρμόζουν ακριβώς αυτό μέσα στο ειδικό σχολείο. Αντίθετα διαπιστώνεται πως πολλοί/ες ερωτηθέντες/θείσες δυσκολεύτηκαν να υποστηρίξουν τον τυπικό ρόλο τους κατά την τηλεκπαίδευση και αυτό είχε ως συνέπεια οι περισσότεροι να αναλάβουν έναν διαφορετικό ρόλο ώστε να συνεχίσουν την υποστήριξη τους εξ αποστάσεως. Κάθε ένας και κάθε μία πλαισίωσε τον ρόλο του εξατομικευμένα υιοθετώντας ένα “υβριδικό” μοντέλο εφαρμογής. Ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιήθηκε η υποστήριξη-παρέμβαση προς τους μαθητές/τριες και τις οικογένειές τους ήταν διαφορετικός και κάθε εκπαιδευτικός επέλεξε διαφορετικά μέσα-εργαλεία, υλικό, ρυθμό διδασκαλίας και μέγεθος ομάδας εκπαιδευομένων ή/και εκπαιδευτών, χρονική διάρκεια μαθήματος και προσέγγιση ανάλογα με τις γνώσεις που κατείχε. Το γεγονός ότι και οι δέκα ερωτηθέντες/θείσες ακολούθησαν δέκα διαφορετικές μεθοδολογικές προσεγγίσεις μπορεί να ερμηνευτεί και ως έλλειψη οργανωμένης παιδαγωγικής εφαρμογής εκ μέρους του υπουργείου κάτι που επισημαίνει ο Αναστασιάδης (2020). Αναφορικά με τον ρόλο του είχαν οι μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία στην τηλεκπαίδευση για την πλειονότητα των μελών ΕΕΠ οι μαθητές/τριες με αναπηρία αντιμετώπισαν σοβαρά εμπόδια στην συμμετοχή τους και στην ουσία ήταν κυρίως αποκλεισμένοι από την διαδικασία ή κατείχαν έναν ρόλο παρία χωρίς ουσιώδη αλληλεπίδραση με τον/την εκπαιδευτικό ενώ η διαδικασία(εφόσον υπήρχε πρόσβαση σε αυτήν) πραγματοποιείτο κυρίως με υποστήριξη και συμβουλές προς τον γονέα-κηδεμόνα. Η τηλεκπαίδευση όξυνε τις ανισότητες ακόμα και σε ανεπτυγμένες χώρες όπου πολλά παιδιά δεν είχαν την δυνατότητα να συμμετάσχουν στο διαδικτυακό μάθημα (Armitage & Nellums, 2020). Ανεξάρτητα από τον βαθμό συμμετοχής των μαθητών/τριων με αναπηρία στη διαδικασία, όλα τα μέλη ΕΕΠ ανέφεραν μικρά ή μεγάλα εμπόδια τα οποία αντιμετώπισαν οι μαθητές/τριες με αναπηρία και τα οποία υπονόμευσαν την διαδικασία. Άλλα στάθηκαν αφορμή να αποκλειστούν εντελώς από την διαδικασία και άλλα ήταν τόσο σοβαρά τα οποία επηρέασαν το βαθμό συμμετοχής και αλληλεπίδρασης εκπαιδευτικού – εκπαιδευομένου/ης καθώς και την ποιότητα της αλληλεπίδρασης και του μαθήματος. Το πιο σημαντικό εμπόδιο ήταν η έλλειψη τεχνολογικού εξοπλισμού ενώ όλα τα εμπόδια αφορούσαν εξωγενείς παράγοντες και όχι παράγοντες που αφορούσαν το ίδιο το παιδί με αναπηρία. Ενώ αναφορικά με τον απολογισμό των προγραμμάτων τηλεκπαίδευσης αρκετοί κρίνουν το πρόγραμμα τηλεκπαίδευσης που εφάρμοσαν θετικά και ισχυρίζονται πως παρά τις αντιξοότητες θεωρούν πως πέτυχαν τους στόχους τους με τους μαθητές που συμμετείχαν. Διαπιστώνεται πως τα μέλη ΕΕΠ που αποτιμούν θετικά το πρόγραμμα τηλεκπαίδευσης που εφάρμοσαν ήταν αυτά που έθεσαν σαν στόχο την παρέμβαση-υποστήριξη στο ψυχοκοινωνικό κομμάτι, καθώς και την ψυχαγωγία. Αντίθετα οι ερωτηθέντες/θείσες που διατείνονται αρνητικά και θεωρούν πως το πρόγραμμα τους δεν στέφθηκε με επιτυχία τα οποία ήταν αυτοί με την μεγαλύτερη ηλικία τα οποία είχαν θέσει και ως κυρίαρχο ζήτημα την ανάγκη επιμόρφωσης τους. Τέλος αναφορικά με το τέταρτο ερώτημα διαπιστώνεται πως τα εμπόδια που αντιμετώπισαν οι μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία σύμφωνα με τα μέλη ΕΕΠ επέφεραν θεσμικοί και εξωθεσμικοί παράγοντες. Για την πλειονότητα των μελών ΕΕΠ την μεγαλύτερη ευθύνη για τα εμπόδια που συνάντησαν οι μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία φέρουν οι θεσμικοί φορείς της εκπαίδευσης, ήτοι το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων και η εκπαιδευτική πολιτική που ακολούθησε πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Επίσης για κάποιους, εμπόδια στη διαδικασία επέφεραν οι γονείς των μαθητών και μαθητριών με αναπηρία, ενώ μερικοί ισχυρίζονται πως και οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί ύψωσαν εμπόδια στους/στις μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία. Με τον κύριο όγκο ερευνών να καταδεικνύει τον σπουδαίο ρόλο που διαδραμάτισαν τόσο γονείς όσο και εκπαιδευτικοί παρά τις δυσκολίες και την έλλειψη γνώσεων (Al Lily et al., 2020˙ Tengler et al., 2020˙ Di Pietro, Biagi, Costa, Karpiński, & Mazza, 2020˙ Αναστασιάδης, 2020), θα μπορούσαμε να πούμε πως τα όποια εμπόδια ενδεχομένως ύψωσαν γονείς και εκπαιδευτικοί στους μαθητές και στις μαθήτριες με αναπηρία ήταν περισσότερο το αποτέλεσμα της “θυματοποίησης” των ίδιων από την έλλειψη κρατικής μέριμνας. Σχετικά με τις μελλοντικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η τηλεκπαίδευση με σκοπό την ισότιμη πρόσβαση απ’ όλες και όλους, οι θεραπευτές παρέθεσαν μια σειρά προτάσεων ώστε να αντιμετωπιστούν τα εμπόδια που αντιμετώπισαν οι μαθητές και μαθήτριες με αναπηρία. Οι έντεκα συνολικά προτάσεις των μελών αφορούσαν παρεμβάσεις σε τρία επίπεδα: ανθρώπινο, υλικοτεχνικό, καθώς και οργανωτικό. Οι περισσότερες προτάσεις αφορούσαν την επιμόρφωση μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών σε ψηφιακές δεξιότητες, καθώς επίσης και την παροχή εξοπλισμού σε μαθητές-οικογένειες, εκπαιδευτικούς, την διάθεση εξειδικευμένου υλικού για την αναπηρία προς τους εκπαιδευτικούς καθώς και την αναβάθμιση των πλατφορμών τηλεκπαίδευσης.","Special schools are special educational institutions that apply compulsory education to children and young people who have not been taken care of by the wider education system. The need for a special school, meaning the compulsory attendance of children with disability in the special school, actually starts from the point of view of school performance (Zoniou-Sideri, 2011). The members of the special education staff also act in this context. The special education staff members consist of paramedical stuff such us speech therapists, psychologists, school nurses, physiotherapists, occupational therapists and social workers. Their work mainly concerns rehabilitation, compensation, maintenance of skills as well as counseling and support of students. These teachers participate equally in the activities and procedures of the faculty of the school in which they serve and their special duties as they are defined by the ministerial decision 449/2007. The pandemic brought humanity to an unprecedented state. The educational world tried to get acquainted with the process of e-learning which could be defined as the possibility of distance learning with the help of technological means. More specifically, the student can study from home without the physical presence of his instructor, using some form of technology. However, the procedure followed with students with disabilities was not ideal. The purpose of this study was to point out the reasons for witch students with disabilities were eliminated from this process according to special education staff members. The sample for this research was consisted of ten members of special education staff with recent experience from the process. A qualitative methodological approach was followed, using a semi-structured interview and content analysis. The research questions were the following four: How does the Special Education Staff interpret the terms disability, special education and distance learning, What are the Special Education Staff members’ views on the educational policy governing the distance learning of students with disability, What are the experiences of the Special Teaching Staff members from the distance learning of students with disabilities and finally What are the main challenges arising from the distance learning of students with disabilities? Regarding the first research question, the findings show that the vast majority of special education stuff members interpret disability in the light of the medical model. Teachers influenced by a medical-centered approach believe that disability is all about deficits and discrepancies. Regarding the identification of special education, for the majority of the members of the special education stuff, education of the disabled means medicalization and therapeutic orientation of the school context. Finally, regarding the interpretation of distance learning and its advantages and disadvantages, most define it as a form of education that can only be applied as an adjunct tool to the educational process and can’t replace the living process thus confirming the relevant literature (Lionarakis, 2005˙ Kapetanaki 2005) while many describe it as a form of communication. It is also emphasized by many that e-learning is a tool that is a necessity of the time, confirming new definitions that emerged due to pandemic and differentiate distance education from e-learning applied due to emergency or catastrophic events as in this case (Al Lily, Ismail, Abunasser & Alqahtani, 2020˙ Tengler, Schrammel & Brandhofer, 2020˙ Anastasiadis, 2020˙ Xia, 2020). Regarding the benefits of e-learning, it is found that the majority of the teachers are basically negative towards e-learning, stating that it is accompanied by more disadvantages than advantages. The biggest disadvantages mentioned are that there is no interaction between student and teacher while in terms of benefits the two main advantages mentioned, are the fact that it eliminates distances and that it maintains human communication, advantages which gather the answers of the ten members in total. Regarding the second research question, it can be concluded that for the majority of therapists, the implemented educational policy exudes low expectations from students with disabilities, which are reflected in the understaffing of special schools in staff, lack of digital equipment, supplies and consumables. , malfunctioning digital tools as well as case law that is not tailored to the needs of students with disabilities. Regarding the third research question and the general experience of e-learning from the special education stuff members, it is found that all ten interviewees from the five different fields are well aware of their duties and apply exactly these in the special school. On the contrary, many respondents found it difficult to support their formal role in distance learning and this resulted for most of them in assuming a different role in order to continue their distance support. Each and every one of them framed their role individually, adopting a \"hybrid\" model. The way in which the support-intervention was carried out to the students and their families was different and each teacher chose different mediums-tools, material, teaching pace and size of group of trainees and / or instructors, lesson time and approach, according to the skills he possessed. The fact that all ten respondents followed ten different methodological approaches can be interpreted as lack of organized pedagogical implementation by the ministry of education, something that Anastasiadis (2020) points out. Regarding the role that students with disabilities took on in distance learning for the majority of special education stuff members, students with disabilities faced serious barriers to their participation and were in fact largely excluded from the process or held a role of outcasts without substantial interaction with the teacher while the process (if there was access to it) was carried out mainly with the support and advice of the parent-guardian. E-learning has exacerbated inequalities even in developed countries where many children have not had the opportunity to participate in on-line learning (Armitage & Nellums, 2020). Regardless of the degree of involvement of students with disabilities in the process, all special education stuff members reported minor or major obstacles faced by the students with disabilities that undermined the process. Others were the reason for being completely excluded from the process and others were so serious that they affected the degree of participation and interaction of the teacher - trainee as well as the quality of the interaction and the lesson. The most important obstacle was the lack of technological equipment, while all the obstacles were related to external factors and not factors related to the child with disability. While regarding the assessment of e-learning programs, many members grade the e-learning program that they implemented positively and claim that despite the adversity, they achieved their goals with the students who participated. It is found that the special education stuff members who positively evaluate the e-learning program they implemented were the ones who set as goal the intervention-support in the psycho-social part. On the contrary, the respondents who claim that their program was not crowned with success were the most senior members who had raised the need for their training as a dominant issue. Finally, regarding the fourth question, it is found that the obstacles faced by students with disabilities, according to the members of the special education stuff, were caused by institutional and non-institutional factors. For the majority of special the education stuff members, the greatest responsibility for the obstacles encountered by students with disabilities lies within the educational institutions, namely the Ministry of Education and the educational policy followed. Also for some members, obstacles in the process brought on the parents of students with disabilities, while some claim that the teachers themselves raised obstacles to students with disabilities. With the bulk of the research demonstrating the important role played by both parents and educators despite difficulties and lack of knowledge (Al Lily et al., 2020˙ Tengler et al., 2020˙ Di Pietro, Biagi, Costa, Karpiński & Mazza, 2020˙ Anastasiadis, 2020), we could say that any obstacles that parents and teachers may have raised to the students with disabilities were more the result of their \"victimization\" due to the lack of state care. Finally, regarding the future challenges of distance learning in order to make it accessible to all, the therapists presented a series of proposals to address the obstacles faced by students with disabilities. The eleven proposals of the members consisted of interventions at three levels: human, logistical, as well as organizational. Most of the proposals concerned the training of students, parents and teachers in digital skills, as well as the provision of equipment to students-families, teachers, the provision of specialized digital material for disability to teachers and the upgrade of e-learning platforms."],"dc:identifier":["uoadl:2975424","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975424"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Απόψεις και εμπειρίες Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού αναφορικά με την παροχή υποστηρικτικών εκπαιδευτικών υπηρεσιών σε μαθητές/τριες με αναπηρία μέσω εργαλείων τηλεκπαίδευσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:15Z"}