{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2975427"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2975427","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η μεταβολή της διαφοράς της PCO2 μεταξύ κεντρικού φλεβικού και αρτηριακού αίματος κατά τη σήψη","abstract":"Εισαγωγή: Oι ασθενείς με κυκλοφορική καταπληξία χαρακτηρίζονται από ανισορροπία μεταξύ προσφοράς και κατανάλωσης οξυγόνου στους ιστούς . Η συγκέντρωση του γαλακτικού, η κλινική εξέταση, ο κορεσμός του μικτού φλεβικού( SvO2 ) ή ο κορεσμός του κεντρικού φλεβικού αίματος (ScvO2 ) και τελευταία το χάσμα του PCO2 έχουν προταθεί ως δείκτες παρακολούθησης της υποάρδρευσης των ιστών. Η διαφορά της μερικής πίεσης του διοξειδίου του άνθρακα μεταξύ του κεντρικού φλεβικού και αρτηριακού αίματος (ΔPCO2 ή Pcv-aCO2 χάσμα) αντικατοπτρίζει την διαφορά μεταξύ φλεβικής και αρτηριακής περιεκτικότητας σε διοξείδιο του άνθρακα και σχετίζεται με την καρδιακή παροχή, την παροχή οξυγόνου στους ιστούς, αλλά και με διαταραχές μικροκυκλοφορίας σε καταστάσεις κυκλοφορικής καταπληξίας, ιδιαίτερα στην σηπτική καταπληξία. Όμως ελάχιστα έχει μελετηθεί σε ποιο βαθμό το ΔPCO2 επηρεάζεται, και ποια είναι η κινητικότητα των τιμών του από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο στάδιο του σηπτικού συνδρόμου. Στόχος: Η παρακολούθηση και η εκτίμηση της διαφοράς της μερικής πίεσης του διοξειδίου του άνθρακα μεταξύ του κεντρικού φλεβικού και αρτηριακού δείγματος αίματος, ΔPCO2 χάσμα ή Pcv-aCO2 χάσμα, κατά την διάρκεια της σηπτικής καταπληξίας. Υλικά και μέθοδοι: Εβδομήντα εννιά (79) ασθενείς με σηπτική καταπληξία, σύμφωνα με τον τελευταίο ορισμό (sepsis-3), μελετήθηκαν και παρακολουθήθηκαν προοπτικά από την χρονική στιγμή της εισαγωγής τους στην MΕΘ μέχρι την χρονική στιγμή της αλλαγής της κλινικής τους εικόνας, δηλαδή είτε μέχρι την κλινική βελτίωσή τους ( ομάδα Α, n=52 ασθενείς) είτε μέχρι την κλινική επιδείνωσή τους (ομάδα Β, n= 27 ασθενείς). Το ΔPCO2 χάσμα υπολογίσθηκε σε τρείς διαφορετικές χρονικές στιγμές, στην εισαγωγή στην MΕΘ, κατά την διάρκεια της κλινικής βελτίωσης, και κατά την διάρκεια της κλινικής επιδείνωσης (όπως είχαν ορισθεί σε προηγούμενη μελέτη). Αποτελέσματα: Την χρονική στιγμή της εισαγωγής στην MΕΘ, η ομάδα Β είχε μεγαλύτερο ΔPCO2 χάσμα σε σχέση με την ομάδα Α (7.71±3.07 mmHg vs., 6.47±3.03 p=0.088). Το ΔPCO2 χάσμα στην ομάδα Α παρουσίασε αύξηση από τη χρονική στιγμή της εισαγωγής μέχρι την χρονική στιγμή της κλινικής βελτίωσης (6.47±3.03 vs. 7.41±3.24 mmHg, p=0.05 ). Αντίθετα, το ΔPCO2 χάσμα παρουσίασε μείωση μεταξύ εισαγωγής στην MΕΘ και κλινικής επιδείνωσης (7.71±3.07 vs. 6.30±3.23 mmHg, p=0.04). Η επιδείνωση της ομάδας Β χαρακτηρίστηκε επίσης από αύξηση αναγκών σε αγγειοσυσπαστικά (0.258±0.166 vs. 0.532±0.315 μg/kg/min, p<0.001), αυξημένη συγκέντρωση του γαλακτικού (2.4±1.3 vs. 5.2±3.8 mmol/l, p=0.001) και αύξηση της κλίμακας SOFA (10.4±3.0 vs. 13.4±3.0, p<0.001) μεταξύ των χρονικών στιγμών της εισαγωγής στην MΕΘ και της επιδείνωσης . Συμπεράσματα: Kατά την διάρκεια της επιδείνωσης στους ασθενείς με σηπτική καταπληξία, όπως ορίστηκε από την αιμοδυναμική αστάθεια και την αύξηση της συγκέντρωσης του γαλακτικού, η διαφορά της μερικής τάσης του διοξειδίου του άνθρακος μεταξύ του κεντρικού φλεβικού και αρτηριακού αίματος (ΔPCO2 χάσμα ή Pcv-aCO2 χάσμα) μειώθηκε. Σε προηγούμενες μελέτες, το αυξημένο χάσμα είχε θεωρηθεί δείκτης μειωμένης ιστικής άρδευσης, μειωμένης απόδοσης οξυγόνου στους ιστούς και αύξησης του αναερόβιου μεταβολισμού . Τα αποτελέσματα της μελέτης αυτής πιθανόν να αντανακλούν την διακύμανση στον κυτταρικό μεταβολισμό που παρουσιάζεται στα διάφορα στάδια του σηπτικού συνδρόμου . Η κλινική επιδείνωσης της σηπτικής καταπληξίας πιθανόν να σχετίζεται με την μείωση της κατανάλωσης οξυγόνου και της παραγωγής διοξειδίου του άνθρακα ( κυτταροπαθητική ανοξία) από τα κύτταρα. Mάλιστα η μείωση της παραγωγής διοξειδίου του άνθρακα έχει συσχετισθεί με κλινική επιδείνωση και αυξημένη θνητότητα στην σηπτική καταπληξία.","abstract_html":"Εισαγωγή: Oι ασθενείς με κυκλοφορική καταπληξία χαρακτηρίζονται από ανισορροπία μεταξύ προσφοράς και κατανάλωσης οξυγόνου στους ιστούς . Η συγκέντρωση του γαλακτικού, η κλινική εξέταση, ο κορεσμός του μικτού φλεβικού( SvO2 ) ή ο κορεσμός του κεντρικού φλεβικού αίματος (ScvO2 ) και τελευταία το χάσμα του PCO2 έχουν προταθεί ως δείκτες παρακολούθησης της υποάρδρευσης των ιστών. Η διαφορά της μερικής πίεσης του διοξειδίου του άνθρακα μεταξύ του κεντρικού φλεβικού και αρτηριακού αίματος (ΔPCO2 ή Pcv-aCO2 χάσμα) αντικατοπτρίζει την διαφορά μεταξύ φλεβικής και αρτηριακής περιεκτικότητας σε διοξείδιο του άνθρακα και σχετίζεται με την καρδιακή παροχή, την παροχή οξυγόνου στους ιστούς, αλλά και με διαταραχές μικροκυκλοφορίας σε καταστάσεις κυκλοφορικής καταπληξίας, ιδιαίτερα στην σηπτική καταπληξία. Όμως ελάχιστα έχει μελετηθεί σε ποιο βαθμό το ΔPCO2 επηρεάζεται, και ποια είναι η κινητικότητα των τιμών του από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο στάδιο του σηπτικού συνδρόμου. Στόχος: Η παρακολούθηση και η εκτίμηση της διαφοράς της μερικής πίεσης του διοξειδίου του άνθρακα μεταξύ του κεντρικού φλεβικού και αρτηριακού δείγματος αίματος, ΔPCO2 χάσμα ή Pcv-aCO2 χάσμα, κατά την διάρκεια της σηπτικής καταπληξίας. Υλικά και μέθοδοι: Εβδομήντα εννιά (79) ασθενείς με σηπτική καταπληξία, σύμφωνα με τον τελευταίο ορισμό (sepsis-3), μελετήθηκαν και παρακολουθήθηκαν προοπτικά από την χρονική στιγμή της εισαγωγής τους στην MΕΘ μέχρι την χρονική στιγμή της αλλαγής της κλινικής τους εικόνας, δηλαδή είτε μέχρι την κλινική βελτίωσή τους ( ομάδα Α, n=52 ασθενείς) είτε μέχρι την κλινική επιδείνωσή τους (ομάδα Β, n= 27 ασθενείς). Το ΔPCO2 χάσμα υπολογίσθηκε σε τρείς διαφορετικές χρονικές στιγμές, στην εισαγωγή στην MΕΘ, κατά την διάρκεια της κλινικής βελτίωσης, και κατά την διάρκεια της κλινικής επιδείνωσης (όπως είχαν ορισθεί σε προηγούμενη μελέτη). Αποτελέσματα: Την χρονική στιγμή της εισαγωγής στην MΕΘ, η ομάδα Β είχε μεγαλύτερο ΔPCO2 χάσμα σε σχέση με την ομάδα Α (7.71±3.07 mmHg vs., 6.47±3.03 p=0.088). Το ΔPCO2 χάσμα στην ομάδα Α παρουσίασε αύξηση από τη χρονική στιγμή της εισαγωγής μέχρι την χρονική στιγμή της κλινικής βελτίωσης (6.47±3.03 vs. 7.41±3.24 mmHg, p=0.05 ). Αντίθετα, το ΔPCO2 χάσμα παρουσίασε μείωση μεταξύ εισαγωγής στην MΕΘ και κλινικής επιδείνωσης (7.71±3.07 vs. 6.30±3.23 mmHg, p=0.04). Η επιδείνωση της ομάδας Β χαρακτηρίστηκε επίσης από αύξηση αναγκών σε αγγειοσυσπαστικά (0.258±0.166 vs. 0.532±0.315 μg/kg/min, p&lt;0.001), αυξημένη συγκέντρωση του γαλακτικού (2.4±1.3 vs. 5.2±3.8 mmol/l, p=0.001) και αύξηση της κλίμακας SOFA (10.4±3.0 vs. 13.4±3.0, p&lt;0.001) μεταξύ των χρονικών στιγμών της εισαγωγής στην MΕΘ και της επιδείνωσης . Συμπεράσματα: Kατά την διάρκεια της επιδείνωσης στους ασθενείς με σηπτική καταπληξία, όπως ορίστηκε από την αιμοδυναμική αστάθεια και την αύξηση της συγκέντρωσης του γαλακτικού, η διαφορά της μερικής τάσης του διοξειδίου του άνθρακος μεταξύ του κεντρικού φλεβικού και αρτηριακού αίματος (ΔPCO2 χάσμα ή Pcv-aCO2 χάσμα) μειώθηκε. Σε προηγούμενες μελέτες, το αυξημένο χάσμα είχε θεωρηθεί δείκτης μειωμένης ιστικής άρδευσης, μειωμένης απόδοσης οξυγόνου στους ιστούς και αύξησης του αναερόβιου μεταβολισμού . Τα αποτελέσματα της μελέτης αυτής πιθανόν να αντανακλούν την διακύμανση στον κυτταρικό μεταβολισμό που παρουσιάζεται στα διάφορα στάδια του σηπτικού συνδρόμου . Η κλινική επιδείνωσης της σηπτικής καταπληξίας πιθανόν να σχετίζεται με την μείωση της κατανάλωσης οξυγόνου και της παραγωγής διοξειδίου του άνθρακα ( κυτταροπαθητική ανοξία) από τα κύτταρα. Mάλιστα η μείωση της παραγωγής διοξειδίου του άνθρακα έχει συσχετισθεί με κλινική επιδείνωση και αυξημένη θνητότητα στην σηπτική καταπληξία.","abstract_has_math":false,"creators":["Κανιάρης Ευάγγελος","Kaniaris Evangelos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:15Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2975427"],"render_values":[{"text":"uoadl:2975427","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975427","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975427","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2975427","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κανιάρης Ευάγγελος","Kaniaris Evangelos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2975427","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975427"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Oι ασθενείς με κυκλοφορική καταπληξία χαρακτηρίζονται από ανισορροπία μεταξύ προσφοράς και κατανάλωσης οξυγόνου στους ιστούς . Η συγκέντρωση του γαλακτικού, η κλινική εξέταση, ο κορεσμός του μικτού φλεβικού( SvO2 ) ή ο κορεσμός του κεντρικού φλεβικού αίματος (ScvO2 ) και τελευταία το χάσμα του PCO2 έχουν προταθεί ως δείκτες παρακολούθησης της υποάρδρευσης των ιστών. Η διαφορά της μερικής πίεσης του διοξειδίου του άνθρακα μεταξύ του κεντρικού φλεβικού και αρτηριακού αίματος (ΔPCO2 ή Pcv-aCO2 χάσμα) αντικατοπτρίζει την διαφορά μεταξύ φλεβικής και αρτηριακής περιεκτικότητας σε διοξείδιο του άνθρακα και σχετίζεται με την καρδιακή παροχή, την παροχή οξυγόνου στους ιστούς, αλλά και με διαταραχές μικροκυκλοφορίας σε καταστάσεις κυκλοφορικής καταπληξίας, ιδιαίτερα στην σηπτική καταπληξία. Όμως ελάχιστα έχει μελετηθεί σε ποιο βαθμό το ΔPCO2 επηρεάζεται, και ποια είναι η κινητικότητα των τιμών του από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο στάδιο του σηπτικού συνδρόμου. Στόχος: Η παρακολούθηση και η εκτίμηση της διαφοράς της μερικής πίεσης του διοξειδίου του άνθρακα μεταξύ του κεντρικού φλεβικού και αρτηριακού δείγματος αίματος, ΔPCO2 χάσμα ή Pcv-aCO2 χάσμα, κατά την διάρκεια της σηπτικής καταπληξίας. Υλικά και μέθοδοι: Εβδομήντα εννιά (79) ασθενείς με σηπτική καταπληξία, σύμφωνα με τον τελευταίο ορισμό (sepsis-3), μελετήθηκαν και παρακολουθήθηκαν προοπτικά από την χρονική στιγμή της εισαγωγής τους στην MΕΘ μέχρι την χρονική στιγμή της αλλαγής της κλινικής τους εικόνας, δηλαδή είτε μέχρι την κλινική βελτίωσή τους ( ομάδα Α, n=52 ασθενείς) είτε μέχρι την κλινική επιδείνωσή τους (ομάδα Β, n= 27 ασθενείς). Το ΔPCO2 χάσμα υπολογίσθηκε σε τρείς διαφορετικές χρονικές στιγμές, στην εισαγωγή στην MΕΘ, κατά την διάρκεια της κλινικής βελτίωσης, και κατά την διάρκεια της κλινικής επιδείνωσης (όπως είχαν ορισθεί σε προηγούμενη μελέτη). Αποτελέσματα: Την χρονική στιγμή της εισαγωγής στην MΕΘ, η ομάδα Β είχε μεγαλύτερο ΔPCO2 χάσμα σε σχέση με την ομάδα Α (7.71±3.07 mmHg vs., 6.47±3.03 p=0.088). Το ΔPCO2 χάσμα στην ομάδα Α παρουσίασε αύξηση από τη χρονική στιγμή της εισαγωγής μέχρι την χρονική στιγμή της κλινικής βελτίωσης (6.47±3.03 vs. 7.41±3.24 mmHg, p=0.05 ). Αντίθετα, το ΔPCO2 χάσμα παρουσίασε μείωση μεταξύ εισαγωγής στην MΕΘ και κλινικής επιδείνωσης (7.71±3.07 vs. 6.30±3.23 mmHg, p=0.04). Η επιδείνωση της ομάδας Β χαρακτηρίστηκε επίσης από αύξηση αναγκών σε αγγειοσυσπαστικά (0.258±0.166 vs. 0.532±0.315 μg/kg/min, p<0.001), αυξημένη συγκέντρωση του γαλακτικού (2.4±1.3 vs. 5.2±3.8 mmol/l, p=0.001) και αύξηση της κλίμακας SOFA (10.4±3.0 vs. 13.4±3.0, p<0.001) μεταξύ των χρονικών στιγμών της εισαγωγής στην MΕΘ και της επιδείνωσης . Συμπεράσματα: Kατά την διάρκεια της επιδείνωσης στους ασθενείς με σηπτική καταπληξία, όπως ορίστηκε από την αιμοδυναμική αστάθεια και την αύξηση της συγκέντρωσης του γαλακτικού, η διαφορά της μερικής τάσης του διοξειδίου του άνθρακος μεταξύ του κεντρικού φλεβικού και αρτηριακού αίματος (ΔPCO2 χάσμα ή Pcv-aCO2 χάσμα) μειώθηκε. Σε προηγούμενες μελέτες, το αυξημένο χάσμα είχε θεωρηθεί δείκτης μειωμένης ιστικής άρδευσης, μειωμένης απόδοσης οξυγόνου στους ιστούς και αύξησης του αναερόβιου μεταβολισμού . Τα αποτελέσματα της μελέτης αυτής πιθανόν να αντανακλούν την διακύμανση στον κυτταρικό μεταβολισμό που παρουσιάζεται στα διάφορα στάδια του σηπτικού συνδρόμου . Η κλινική επιδείνωσης της σηπτικής καταπληξίας πιθανόν να σχετίζεται με την μείωση της κατανάλωσης οξυγόνου και της παραγωγής διοξειδίου του άνθρακα ( κυτταροπαθητική ανοξία) από τα κύτταρα. Mάλιστα η μείωση της παραγωγής διοξειδίου του άνθρακα έχει συσχετισθεί με κλινική επιδείνωση και αυξημένη θνητότητα στην σηπτική καταπληξία.","INTRODUCTION: Patients with acute circulatory failure are characterised by an inequality between tissue ́s oxygen demand and supply. Lactate, clinical examination and central or mixed venous concentration and lately PCO2 gap have been proposed as indicators of tissue oxygen disequilibrium. The difference of carbon dioxide tension between central venous and arterial blood (ΔPCO2 or Pcv-aCO2 gap) reflects the veno-arterial content and is inversely related to cardiac output, tissue oxygen delivery and perfusion not only in normal and high cardiac output states but also in low cardiac output states. High difference in sepsis and septic shock with microcirculatory shunts is associated with poor outcome. But how ΔPCO2 changes from the first up to the last stage of septic shock which is characterised by metabolic shut down. OBJECTIVES: To follow and evaluate the difference of partial pressure of carbon dioxide tension between central venous and arterial blood sample (Pcv-a CO2 gap), during septic shock. METHODS: Seventy-nine (79) patients with septic shock (sepsis -3 definition) were studied and followed from their admission to the intensive care unit up to their clinical improvement (group A n=52 patients) or to their clinical deterioration (group B n=27 patients). Pcv-aCO2 gap calculated at three time points, up on their admission to the ICU, during clinical improvement and during clinical deterioration (as defined in previous study ). RESULTS: At the first time point (admittion to the intensive care unit) Group B had greater Pcv-a CO2 gap in relation with group A. ( 7.71±3.07 mmHg vs 6.47±3.03, p=0.088). Pcv-a CO2 gap in group A was increased between admission and clinical improvement time point’s (6.47±3.03 vs. 7.41±3.24 mmHg, p=0.05). In contrast the Pcv-a CO2 gap in group B was decreased between admission and clinical deterioration time point’s (7.71±3.07 vs. 6.30±3.23 mmHg, p=0.04). Clinical deterioration septic group B was also characterised by increasement of vasopressors (0.258±0.166 vs. 0.532±0.315 μg/kg/min, p<0.001), increasement of the concentration of lactate concentration (2.4±1.3 vs. 5.2±3.8 mmol/l, p=0.001) and increasement of SOFA score (10.4±3.0 vs. 13.4±3.0, p<0.001) between admission and clinical deterioration time points. CONCLUSION: During the clinical deterioration of the patients with septic shock, defined as heamodynamically deterioration, increasement of the lactate concentration the difference of venous and arterial partial tension of carbon dioxide (Pcv-a CO2 gap) was decreased. In previous studies, increased Pcv-a CO2 gap was associated with decreasement of oxygen delivery (DO2), tissue perfusion and increasement of anaerobic metabolism. The results of this study probably reflect the different basic metabolic rate corresponding to the different stages of sepsis. Septic shock clinical deterioration has been related with the decreasement both of the basic cellular metabolism and carbon dioxide production. Decreasement of carbon dioxide production has been related with fatal deterioration of sepsis shock."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η μεταβολή της διαφοράς της PCO2 μεταξύ κεντρικού φλεβικού και αρτηριακού αίματος κατά τη σήψη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κανιάρης Ευάγγελος","Kaniaris Evangelos"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Εισαγωγή: Oι ασθενείς με κυκλοφορική καταπληξία χαρακτηρίζονται από ανισορροπία μεταξύ προσφοράς και κατανάλωσης οξυγόνου στους ιστούς . Η συγκέντρωση του γαλακτικού, η κλινική εξέταση, ο κορεσμός του μικτού φλεβικού( SvO2 ) ή ο κορεσμός του κεντρικού φλεβικού αίματος (ScvO2 ) και τελευταία το χάσμα του PCO2 έχουν προταθεί ως δείκτες παρακολούθησης της υποάρδρευσης των ιστών. Η διαφορά της μερικής πίεσης του διοξειδίου του άνθρακα μεταξύ του κεντρικού φλεβικού και αρτηριακού αίματος (ΔPCO2 ή Pcv-aCO2 χάσμα) αντικατοπτρίζει την διαφορά μεταξύ φλεβικής και αρτηριακής περιεκτικότητας σε διοξείδιο του άνθρακα και σχετίζεται με την καρδιακή παροχή, την παροχή οξυγόνου στους ιστούς, αλλά και με διαταραχές μικροκυκλοφορίας σε καταστάσεις κυκλοφορικής καταπληξίας, ιδιαίτερα στην σηπτική καταπληξία. Όμως ελάχιστα έχει μελετηθεί σε ποιο βαθμό το ΔPCO2 επηρεάζεται, και ποια είναι η κινητικότητα των τιμών του από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο στάδιο του σηπτικού συνδρόμου. Στόχος: Η παρακολούθηση και η εκτίμηση της διαφοράς της μερικής πίεσης του διοξειδίου του άνθρακα μεταξύ του κεντρικού φλεβικού και αρτηριακού δείγματος αίματος, ΔPCO2 χάσμα ή Pcv-aCO2 χάσμα, κατά την διάρκεια της σηπτικής καταπληξίας. Υλικά και μέθοδοι: Εβδομήντα εννιά (79) ασθενείς με σηπτική καταπληξία, σύμφωνα με τον τελευταίο ορισμό (sepsis-3), μελετήθηκαν και παρακολουθήθηκαν προοπτικά από την χρονική στιγμή της εισαγωγής τους στην MΕΘ μέχρι την χρονική στιγμή της αλλαγής της κλινικής τους εικόνας, δηλαδή είτε μέχρι την κλινική βελτίωσή τους ( ομάδα Α, n=52 ασθενείς) είτε μέχρι την κλινική επιδείνωσή τους (ομάδα Β, n= 27 ασθενείς). Το ΔPCO2 χάσμα υπολογίσθηκε σε τρείς διαφορετικές χρονικές στιγμές, στην εισαγωγή στην MΕΘ, κατά την διάρκεια της κλινικής βελτίωσης, και κατά την διάρκεια της κλινικής επιδείνωσης (όπως είχαν ορισθεί σε προηγούμενη μελέτη). Αποτελέσματα: Την χρονική στιγμή της εισαγωγής στην MΕΘ, η ομάδα Β είχε μεγαλύτερο ΔPCO2 χάσμα σε σχέση με την ομάδα Α (7.71±3.07 mmHg vs., 6.47±3.03 p=0.088). Το ΔPCO2 χάσμα στην ομάδα Α παρουσίασε αύξηση από τη χρονική στιγμή της εισαγωγής μέχρι την χρονική στιγμή της κλινικής βελτίωσης (6.47±3.03 vs. 7.41±3.24 mmHg, p=0.05 ). Αντίθετα, το ΔPCO2 χάσμα παρουσίασε μείωση μεταξύ εισαγωγής στην MΕΘ και κλινικής επιδείνωσης (7.71±3.07 vs. 6.30±3.23 mmHg, p=0.04). Η επιδείνωση της ομάδας Β χαρακτηρίστηκε επίσης από αύξηση αναγκών σε αγγειοσυσπαστικά (0.258±0.166 vs. 0.532±0.315 μg/kg/min, p<0.001), αυξημένη συγκέντρωση του γαλακτικού (2.4±1.3 vs. 5.2±3.8 mmol/l, p=0.001) και αύξηση της κλίμακας SOFA (10.4±3.0 vs. 13.4±3.0, p<0.001) μεταξύ των χρονικών στιγμών της εισαγωγής στην MΕΘ και της επιδείνωσης . Συμπεράσματα: Kατά την διάρκεια της επιδείνωσης στους ασθενείς με σηπτική καταπληξία, όπως ορίστηκε από την αιμοδυναμική αστάθεια και την αύξηση της συγκέντρωσης του γαλακτικού, η διαφορά της μερικής τάσης του διοξειδίου του άνθρακος μεταξύ του κεντρικού φλεβικού και αρτηριακού αίματος (ΔPCO2 χάσμα ή Pcv-aCO2 χάσμα) μειώθηκε. Σε προηγούμενες μελέτες, το αυξημένο χάσμα είχε θεωρηθεί δείκτης μειωμένης ιστικής άρδευσης, μειωμένης απόδοσης οξυγόνου στους ιστούς και αύξησης του αναερόβιου μεταβολισμού . Τα αποτελέσματα της μελέτης αυτής πιθανόν να αντανακλούν την διακύμανση στον κυτταρικό μεταβολισμό που παρουσιάζεται στα διάφορα στάδια του σηπτικού συνδρόμου . Η κλινική επιδείνωσης της σηπτικής καταπληξίας πιθανόν να σχετίζεται με την μείωση της κατανάλωσης οξυγόνου και της παραγωγής διοξειδίου του άνθρακα ( κυτταροπαθητική ανοξία) από τα κύτταρα. Mάλιστα η μείωση της παραγωγής διοξειδίου του άνθρακα έχει συσχετισθεί με κλινική επιδείνωση και αυξημένη θνητότητα στην σηπτική καταπληξία.","INTRODUCTION: Patients with acute circulatory failure are characterised by an inequality between tissue ́s oxygen demand and supply. Lactate, clinical examination and central or mixed venous concentration and lately PCO2 gap have been proposed as indicators of tissue oxygen disequilibrium. The difference of carbon dioxide tension between central venous and arterial blood (ΔPCO2 or Pcv-aCO2 gap) reflects the veno-arterial content and is inversely related to cardiac output, tissue oxygen delivery and perfusion not only in normal and high cardiac output states but also in low cardiac output states. High difference in sepsis and septic shock with microcirculatory shunts is associated with poor outcome. But how ΔPCO2 changes from the first up to the last stage of septic shock which is characterised by metabolic shut down. OBJECTIVES: To follow and evaluate the difference of partial pressure of carbon dioxide tension between central venous and arterial blood sample (Pcv-a CO2 gap), during septic shock. METHODS: Seventy-nine (79) patients with septic shock (sepsis -3 definition) were studied and followed from their admission to the intensive care unit up to their clinical improvement (group A n=52 patients) or to their clinical deterioration (group B n=27 patients). Pcv-aCO2 gap calculated at three time points, up on their admission to the ICU, during clinical improvement and during clinical deterioration (as defined in previous study ). RESULTS: At the first time point (admittion to the intensive care unit) Group B had greater Pcv-a CO2 gap in relation with group A. ( 7.71±3.07 mmHg vs 6.47±3.03, p=0.088). Pcv-a CO2 gap in group A was increased between admission and clinical improvement time point’s (6.47±3.03 vs. 7.41±3.24 mmHg, p=0.05). In contrast the Pcv-a CO2 gap in group B was decreased between admission and clinical deterioration time point’s (7.71±3.07 vs. 6.30±3.23 mmHg, p=0.04). Clinical deterioration septic group B was also characterised by increasement of vasopressors (0.258±0.166 vs. 0.532±0.315 μg/kg/min, p<0.001), increasement of the concentration of lactate concentration (2.4±1.3 vs. 5.2±3.8 mmol/l, p=0.001) and increasement of SOFA score (10.4±3.0 vs. 13.4±3.0, p<0.001) between admission and clinical deterioration time points. CONCLUSION: During the clinical deterioration of the patients with septic shock, defined as heamodynamically deterioration, increasement of the lactate concentration the difference of venous and arterial partial tension of carbon dioxide (Pcv-a CO2 gap) was decreased. In previous studies, increased Pcv-a CO2 gap was associated with decreasement of oxygen delivery (DO2), tissue perfusion and increasement of anaerobic metabolism. The results of this study probably reflect the different basic metabolic rate corresponding to the different stages of sepsis. Septic shock clinical deterioration has been related with the decreasement both of the basic cellular metabolism and carbon dioxide production. Decreasement of carbon dioxide production has been related with fatal deterioration of sepsis shock."],"dc:identifier":["uoadl:2975427","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975427"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η μεταβολή της διαφοράς της PCO2 μεταξύ κεντρικού φλεβικού και αρτηριακού αίματος κατά τη σήψη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:15Z"}