{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2975626"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2975626","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Προγνωστικοί δείκτες λειτουργικότητας γηριατρικών ασθενών που επιστρέφουν στο σπίτι μετά από κάταγμα","abstract":"Εισαγωγή: Τα κατάγματα ευθραυστότητας αποτελούν μία από τις κύριες αιτίες θανάτου καθώς και την 4η αιτία αναπηρίας πανευρωπαϊκά όσον αφορά το γηριατρικό πληθυσμό, ο οποίος αυξάνει διαρκώς σε μέγεθος κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Πολλαπλοί παράγοντες συμβάλλουν στην αυξημένη επίπτωση τέτοιου είδους καταγμάτων συμπεριλαμβανομένης της αυξημένης επίπτωσης των πτώσεων και της οστεοπόρωσης σε άτομα της τρίτης ηλικίας Σκοπός: Η καταγραφή της λειτουργικής ικανότητας και της θνησιμότητας των ασθενών άνω των 70 ετών μετά το εξιτήριο τους από την ορθοπαιδική κλινική του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών ‟ΛΑΙΚΟ’’ όπου εισήχθησαν για νοσηλεία ή και χειρουργική αποκατάσταση μετά από οστεοπορωτικό κάταγμα ισχίου χαμηλής βίας. Επιπλέον στόχο αποτέλεσε η διερεύνηση των προγνωστικών παραγόντων και ο βαθμός αποκατάστασης της λειτουργικής ικανότητας των ασθενών σε διάστημα έξι μηνών μετά το εξιτήριό τους. Υλικό και Μέθοδος:Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 120 ασθενείς που εισήχθησαν με τραυματικό κάταγμα ισχίου, ύποπτο οστεοπόρωσης στο τμήμα επειγόντων περιστατικών. Η καταγραφή των ασθενών που τυχαιοποιήθηκαν στη συνήθη φροντίδα περιλάμβανε το εργαλείο διαστρωμάτωσης καταγματικού κινδύνου FRAX, το ιατρείο ιστορικό που είναι συναφές με την οστεοπόρωση, τη φαρμακευτική αγωγή, και τους βασικούς κοινωνικούς και δημογραφικούς παράγοντες. Στους ασθενείς που τυχαιοποιήθηκαν στη γηριατρική εκτίμηση χορηγήθηκαν επιπλέον έγκυρα αξιολογητικά εργαλεία για τη διανόηση, τη διάθεση, τον πόνο, τη λειτουργική ικανότητα, την κατάσταση της θρέψης τους, και την ευπάθεια. Αποτελέσματα: Από τους 120 ασθενείς, οι 25 αποκλείστηκαν καθώς δεν πληρούσαν τα κριτήρια της μελέτης. Από το υπόλοιπο δείγμα, 56 αξιολογήθηκαν με ενδελεχή γηριατρική αξιολόγηση ενώ 39 έλαβαν τη συνήθη ορθοπαιδική φροντίδα. 4 ασθενείς δε μπόρεσαν να επανεκτιμηθούν επομένως τα δεδομένα του εξαμήνου προέκυψαν από δείγμα 52 ατόμων. Η αποκατάσταση της κινητικότητας μετά το κάταγμα δεν συσχετίστηκε με το προηγούμενο επίπεδο αυτής, με το 69% των ασθενών να επιτυγχάνουν αυτόνομη βάδιση με ή χωρίς βοήθημα. Παράγοντες όπως η προϋπάρχουσα κατάθλιψη και ενδονοσοκομειακή πορεία επιπλεγμένη από ντελίριο φαίνεται ότι έχουν προγνωστική αξία με οριακή στατιστική σημαντικότητα. Άλλοι παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο, το επίπεδο κινητικότητας προ του κατάγματος, οι διαταραχές μνήμης καθώς και νόσοι όπως ο σακχαρώδης διαβήτης, η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και η κολπική μαρμαρυγή δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως παράγοντες κακής πρόγνωσης για την αποκατάσταση της κινητικότητας των ηλικιωμένων καταγματιών. Συμπεράσματα: Η παρουσία καταθλιπτικής διαταραχής και το οργανικό ψυχοσύνδρομο φαίνεται να διαδραματίζουν σημαντικό, ανάμεσα στους παράγοντες που εξετάστηκαν, ρόλο στην αποκατάσταση των ηλικιωμένων με κατάγματα ευθραυστότητας. Υπογραμμίζεται συνεπώς η ανάγκη της ψυχοδιανοητικής αξιολόγησης και υποστήριξης τόσο κατά τη νοσηλεία όσο και κατά την περίοδο της αποκατάστασης.","abstract_html":"Εισαγωγή: Τα κατάγματα ευθραυστότητας αποτελούν μία από τις κύριες αιτίες θανάτου καθώς και την 4η αιτία αναπηρίας πανευρωπαϊκά όσον αφορά το γηριατρικό πληθυσμό, ο οποίος αυξάνει διαρκώς σε μέγεθος κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Πολλαπλοί παράγοντες συμβάλλουν στην αυξημένη επίπτωση τέτοιου είδους καταγμάτων συμπεριλαμβανομένης της αυξημένης επίπτωσης των πτώσεων και της οστεοπόρωσης σε άτομα της τρίτης ηλικίας Σκοπός: Η καταγραφή της λειτουργικής ικανότητας και της θνησιμότητας των ασθενών άνω των 70 ετών μετά το εξιτήριο τους από την ορθοπαιδική κλινική του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών ‟ΛΑΙΚΟ’’ όπου εισήχθησαν για νοσηλεία ή και χειρουργική αποκατάσταση μετά από οστεοπορωτικό κάταγμα ισχίου χαμηλής βίας. Επιπλέον στόχο αποτέλεσε η διερεύνηση των προγνωστικών παραγόντων και ο βαθμός αποκατάστασης της λειτουργικής ικανότητας των ασθενών σε διάστημα έξι μηνών μετά το εξιτήριό τους. Υλικό και Μέθοδος:Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 120 ασθενείς που εισήχθησαν με τραυματικό κάταγμα ισχίου, ύποπτο οστεοπόρωσης στο τμήμα επειγόντων περιστατικών. Η καταγραφή των ασθενών που τυχαιοποιήθηκαν στη συνήθη φροντίδα περιλάμβανε το εργαλείο διαστρωμάτωσης καταγματικού κινδύνου FRAX, το ιατρείο ιστορικό που είναι συναφές με την οστεοπόρωση, τη φαρμακευτική αγωγή, και τους βασικούς κοινωνικούς και δημογραφικούς παράγοντες. Στους ασθενείς που τυχαιοποιήθηκαν στη γηριατρική εκτίμηση χορηγήθηκαν επιπλέον έγκυρα αξιολογητικά εργαλεία για τη διανόηση, τη διάθεση, τον πόνο, τη λειτουργική ικανότητα, την κατάσταση της θρέψης τους, και την ευπάθεια. Αποτελέσματα: Από τους 120 ασθενείς, οι 25 αποκλείστηκαν καθώς δεν πληρούσαν τα κριτήρια της μελέτης. Από το υπόλοιπο δείγμα, 56 αξιολογήθηκαν με ενδελεχή γηριατρική αξιολόγηση ενώ 39 έλαβαν τη συνήθη ορθοπαιδική φροντίδα. 4 ασθενείς δε μπόρεσαν να επανεκτιμηθούν επομένως τα δεδομένα του εξαμήνου προέκυψαν από δείγμα 52 ατόμων. Η αποκατάσταση της κινητικότητας μετά το κάταγμα δεν συσχετίστηκε με το προηγούμενο επίπεδο αυτής, με το 69% των ασθενών να επιτυγχάνουν αυτόνομη βάδιση με ή χωρίς βοήθημα. Παράγοντες όπως η προϋπάρχουσα κατάθλιψη και ενδονοσοκομειακή πορεία επιπλεγμένη από ντελίριο φαίνεται ότι έχουν προγνωστική αξία με οριακή στατιστική σημαντικότητα. Άλλοι παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο, το επίπεδο κινητικότητας προ του κατάγματος, οι διαταραχές μνήμης καθώς και νόσοι όπως ο σακχαρώδης διαβήτης, η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και η κολπική μαρμαρυγή δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως παράγοντες κακής πρόγνωσης για την αποκατάσταση της κινητικότητας των ηλικιωμένων καταγματιών. Συμπεράσματα: Η παρουσία καταθλιπτικής διαταραχής και το οργανικό ψυχοσύνδρομο φαίνεται να διαδραματίζουν σημαντικό, ανάμεσα στους παράγοντες που εξετάστηκαν, ρόλο στην αποκατάσταση των ηλικιωμένων με κατάγματα ευθραυστότητας. Υπογραμμίζεται συνεπώς η ανάγκη της ψυχοδιανοητικής αξιολόγησης και υποστήριξης τόσο κατά τη νοσηλεία όσο και κατά την περίοδο της αποκατάστασης.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουρτέσης Ιωάννης","Kourtesis Ioannis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:15Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2975626"],"render_values":[{"text":"uoadl:2975626","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975626","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975626","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2975626","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουρτέσης Ιωάννης","Kourtesis Ioannis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2975626","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975626"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Τα κατάγματα ευθραυστότητας αποτελούν μία από τις κύριες αιτίες θανάτου καθώς και την 4η αιτία αναπηρίας πανευρωπαϊκά όσον αφορά το γηριατρικό πληθυσμό, ο οποίος αυξάνει διαρκώς σε μέγεθος κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Πολλαπλοί παράγοντες συμβάλλουν στην αυξημένη επίπτωση τέτοιου είδους καταγμάτων συμπεριλαμβανομένης της αυξημένης επίπτωσης των πτώσεων και της οστεοπόρωσης σε άτομα της τρίτης ηλικίας Σκοπός: Η καταγραφή της λειτουργικής ικανότητας και της θνησιμότητας των ασθενών άνω των 70 ετών μετά το εξιτήριο τους από την ορθοπαιδική κλινική του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών ‟ΛΑΙΚΟ’’ όπου εισήχθησαν για νοσηλεία ή και χειρουργική αποκατάσταση μετά από οστεοπορωτικό κάταγμα ισχίου χαμηλής βίας. Επιπλέον στόχο αποτέλεσε η διερεύνηση των προγνωστικών παραγόντων και ο βαθμός αποκατάστασης της λειτουργικής ικανότητας των ασθενών σε διάστημα έξι μηνών μετά το εξιτήριό τους. Υλικό και Μέθοδος:Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 120 ασθενείς που εισήχθησαν με τραυματικό κάταγμα ισχίου, ύποπτο οστεοπόρωσης στο τμήμα επειγόντων περιστατικών. Η καταγραφή των ασθενών που τυχαιοποιήθηκαν στη συνήθη φροντίδα περιλάμβανε το εργαλείο διαστρωμάτωσης καταγματικού κινδύνου FRAX, το ιατρείο ιστορικό που είναι συναφές με την οστεοπόρωση, τη φαρμακευτική αγωγή, και τους βασικούς κοινωνικούς και δημογραφικούς παράγοντες. Στους ασθενείς που τυχαιοποιήθηκαν στη γηριατρική εκτίμηση χορηγήθηκαν επιπλέον έγκυρα αξιολογητικά εργαλεία για τη διανόηση, τη διάθεση, τον πόνο, τη λειτουργική ικανότητα, την κατάσταση της θρέψης τους, και την ευπάθεια. Αποτελέσματα: Από τους 120 ασθενείς, οι 25 αποκλείστηκαν καθώς δεν πληρούσαν τα κριτήρια της μελέτης. Από το υπόλοιπο δείγμα, 56 αξιολογήθηκαν με ενδελεχή γηριατρική αξιολόγηση ενώ 39 έλαβαν τη συνήθη ορθοπαιδική φροντίδα. 4 ασθενείς δε μπόρεσαν να επανεκτιμηθούν επομένως τα δεδομένα του εξαμήνου προέκυψαν από δείγμα 52 ατόμων. Η αποκατάσταση της κινητικότητας μετά το κάταγμα δεν συσχετίστηκε με το προηγούμενο επίπεδο αυτής, με το 69% των ασθενών να επιτυγχάνουν αυτόνομη βάδιση με ή χωρίς βοήθημα. Παράγοντες όπως η προϋπάρχουσα κατάθλιψη και ενδονοσοκομειακή πορεία επιπλεγμένη από ντελίριο φαίνεται ότι έχουν προγνωστική αξία με οριακή στατιστική σημαντικότητα. Άλλοι παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο, το επίπεδο κινητικότητας προ του κατάγματος, οι διαταραχές μνήμης καθώς και νόσοι όπως ο σακχαρώδης διαβήτης, η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και η κολπική μαρμαρυγή δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως παράγοντες κακής πρόγνωσης για την αποκατάσταση της κινητικότητας των ηλικιωμένων καταγματιών. Συμπεράσματα: Η παρουσία καταθλιπτικής διαταραχής και το οργανικό ψυχοσύνδρομο φαίνεται να διαδραματίζουν σημαντικό, ανάμεσα στους παράγοντες που εξετάστηκαν, ρόλο στην αποκατάσταση των ηλικιωμένων με κατάγματα ευθραυστότητας. Υπογραμμίζεται συνεπώς η ανάγκη της ψυχοδιανοητικής αξιολόγησης και υποστήριξης τόσο κατά τη νοσηλεία όσο και κατά την περίοδο της αποκατάστασης.","Introduction: Fragility fractures are one of the leading causes of death as well as the 4th leading cause of pan-European disability in the geriatric population, which has been steadily increasing in size in recent decades. Multiple factors contribute to the increased incidence of such fractures including the increased incidence of falls and osteoporosis in the elderly. Purpose: The recording of the functional capacity and mortality of patients over 70 years after their discharge from the orthopedic clinic of the University General Hospital of Athens \"LAIKO\" where they were admitted for hospitalization or surgical rehabilitation after low energy osteoporotic fractures. An additional goal was to investigate the prognostic factors and the degree of recovery of patients' functional capacity within six months after their discharge. Materials and methods: The study sample consisted of 120 patients admitted in the emergency department with a traumatic hip fracture. Recording of patients randomized to routine care included the FRAX risk assessment tool, medical history relevant to osteoporosis, medication list, and basic sociodemographic factors. Patients randomized to geriatric care were additionally administered validated scales for assessment of cognition, mental health, pain, functional ability, nutritional status, and frailty. Results: Out of 120 patients, 25 were excluded as they did not meet the study criteria. 56 were evaluated with a thorough geriatric assessment while 39 received standard orthopedic care. 4 patients could not be re-evaluated, so the 6-month data were obtained from a sample of 52 patients. Restoration of mobility after fracture was not correlated with its previous level and 69% of patients achieved autonomous gait with or without assistance. Factors such as pre-existing depression and in-hospital course complicated by delirium appear to have prognostic value with marginal statistical significance.Other factors such as age, gender, level of pre-fracture mobility, memory disorders as well as diseases such as diabetes, chronic obstructive pulmonary disease and atrial fibrillation should not be treated as poor prognostic factors to restore mobility. Conclusions: The presence of depressive disorder and delirium seem to play an important role in the rehabilitation of the elderly with fragility fractures. The need for psychosocial evaluation and support during both hospitalization and rehabilitation is therefore emphasized."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Προγνωστικοί δείκτες λειτουργικότητας γηριατρικών ασθενών που επιστρέφουν στο σπίτι μετά από κάταγμα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουρτέσης Ιωάννης","Kourtesis Ioannis"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Εισαγωγή: Τα κατάγματα ευθραυστότητας αποτελούν μία από τις κύριες αιτίες θανάτου καθώς και την 4η αιτία αναπηρίας πανευρωπαϊκά όσον αφορά το γηριατρικό πληθυσμό, ο οποίος αυξάνει διαρκώς σε μέγεθος κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Πολλαπλοί παράγοντες συμβάλλουν στην αυξημένη επίπτωση τέτοιου είδους καταγμάτων συμπεριλαμβανομένης της αυξημένης επίπτωσης των πτώσεων και της οστεοπόρωσης σε άτομα της τρίτης ηλικίας Σκοπός: Η καταγραφή της λειτουργικής ικανότητας και της θνησιμότητας των ασθενών άνω των 70 ετών μετά το εξιτήριο τους από την ορθοπαιδική κλινική του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών ‟ΛΑΙΚΟ’’ όπου εισήχθησαν για νοσηλεία ή και χειρουργική αποκατάσταση μετά από οστεοπορωτικό κάταγμα ισχίου χαμηλής βίας. Επιπλέον στόχο αποτέλεσε η διερεύνηση των προγνωστικών παραγόντων και ο βαθμός αποκατάστασης της λειτουργικής ικανότητας των ασθενών σε διάστημα έξι μηνών μετά το εξιτήριό τους. Υλικό και Μέθοδος:Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 120 ασθενείς που εισήχθησαν με τραυματικό κάταγμα ισχίου, ύποπτο οστεοπόρωσης στο τμήμα επειγόντων περιστατικών. Η καταγραφή των ασθενών που τυχαιοποιήθηκαν στη συνήθη φροντίδα περιλάμβανε το εργαλείο διαστρωμάτωσης καταγματικού κινδύνου FRAX, το ιατρείο ιστορικό που είναι συναφές με την οστεοπόρωση, τη φαρμακευτική αγωγή, και τους βασικούς κοινωνικούς και δημογραφικούς παράγοντες. Στους ασθενείς που τυχαιοποιήθηκαν στη γηριατρική εκτίμηση χορηγήθηκαν επιπλέον έγκυρα αξιολογητικά εργαλεία για τη διανόηση, τη διάθεση, τον πόνο, τη λειτουργική ικανότητα, την κατάσταση της θρέψης τους, και την ευπάθεια. Αποτελέσματα: Από τους 120 ασθενείς, οι 25 αποκλείστηκαν καθώς δεν πληρούσαν τα κριτήρια της μελέτης. Από το υπόλοιπο δείγμα, 56 αξιολογήθηκαν με ενδελεχή γηριατρική αξιολόγηση ενώ 39 έλαβαν τη συνήθη ορθοπαιδική φροντίδα. 4 ασθενείς δε μπόρεσαν να επανεκτιμηθούν επομένως τα δεδομένα του εξαμήνου προέκυψαν από δείγμα 52 ατόμων. Η αποκατάσταση της κινητικότητας μετά το κάταγμα δεν συσχετίστηκε με το προηγούμενο επίπεδο αυτής, με το 69% των ασθενών να επιτυγχάνουν αυτόνομη βάδιση με ή χωρίς βοήθημα. Παράγοντες όπως η προϋπάρχουσα κατάθλιψη και ενδονοσοκομειακή πορεία επιπλεγμένη από ντελίριο φαίνεται ότι έχουν προγνωστική αξία με οριακή στατιστική σημαντικότητα. Άλλοι παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο, το επίπεδο κινητικότητας προ του κατάγματος, οι διαταραχές μνήμης καθώς και νόσοι όπως ο σακχαρώδης διαβήτης, η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και η κολπική μαρμαρυγή δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως παράγοντες κακής πρόγνωσης για την αποκατάσταση της κινητικότητας των ηλικιωμένων καταγματιών. Συμπεράσματα: Η παρουσία καταθλιπτικής διαταραχής και το οργανικό ψυχοσύνδρομο φαίνεται να διαδραματίζουν σημαντικό, ανάμεσα στους παράγοντες που εξετάστηκαν, ρόλο στην αποκατάσταση των ηλικιωμένων με κατάγματα ευθραυστότητας. Υπογραμμίζεται συνεπώς η ανάγκη της ψυχοδιανοητικής αξιολόγησης και υποστήριξης τόσο κατά τη νοσηλεία όσο και κατά την περίοδο της αποκατάστασης.","Introduction: Fragility fractures are one of the leading causes of death as well as the 4th leading cause of pan-European disability in the geriatric population, which has been steadily increasing in size in recent decades. Multiple factors contribute to the increased incidence of such fractures including the increased incidence of falls and osteoporosis in the elderly. Purpose: The recording of the functional capacity and mortality of patients over 70 years after their discharge from the orthopedic clinic of the University General Hospital of Athens \"LAIKO\" where they were admitted for hospitalization or surgical rehabilitation after low energy osteoporotic fractures. An additional goal was to investigate the prognostic factors and the degree of recovery of patients' functional capacity within six months after their discharge. Materials and methods: The study sample consisted of 120 patients admitted in the emergency department with a traumatic hip fracture. Recording of patients randomized to routine care included the FRAX risk assessment tool, medical history relevant to osteoporosis, medication list, and basic sociodemographic factors. Patients randomized to geriatric care were additionally administered validated scales for assessment of cognition, mental health, pain, functional ability, nutritional status, and frailty. Results: Out of 120 patients, 25 were excluded as they did not meet the study criteria. 56 were evaluated with a thorough geriatric assessment while 39 received standard orthopedic care. 4 patients could not be re-evaluated, so the 6-month data were obtained from a sample of 52 patients. Restoration of mobility after fracture was not correlated with its previous level and 69% of patients achieved autonomous gait with or without assistance. Factors such as pre-existing depression and in-hospital course complicated by delirium appear to have prognostic value with marginal statistical significance.Other factors such as age, gender, level of pre-fracture mobility, memory disorders as well as diseases such as diabetes, chronic obstructive pulmonary disease and atrial fibrillation should not be treated as poor prognostic factors to restore mobility. Conclusions: The presence of depressive disorder and delirium seem to play an important role in the rehabilitation of the elderly with fragility fractures. The need for psychosocial evaluation and support during both hospitalization and rehabilitation is therefore emphasized."],"dc:identifier":["uoadl:2975626","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975626"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Προγνωστικοί δείκτες λειτουργικότητας γηριατρικών ασθενών που επιστρέφουν στο σπίτι μετά από κάταγμα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:15Z"}