{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2975697"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2975697","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Θέσεις της στωικής φιλοσοφίας για τον θάνατο και την αυτοκτονία","abstract":"Η παρούσα μελέτη διερεύνησε δύο ζητήματα. Το πρώτο ζήτημα ήταν η στροφή του φιλοσοφικού στοχασμού από την πολιτική φιλοσοφία του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη στην ηθικοκεντρική-ανθρωποκεντρική φιλοσοφία των ελληνιστικών σχολών και κατ’ επέκταση του Στωικισμού, που αφορά πιο άμεσα την μελέτη. Το δεύτερο ζήτημα το οποίο διερεύνησε η παρούσα μελέτη έχει να κάνει με τα ειδικότερα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας κατά τη διάρκεια των ελληνιστικών χρόνων. Καθώς η Στωική φιλοσοφία, ενεργώντας στο πλαίσιο των ελληνιστικών σχολών φιλοσοφίας, εστίασε την προσοχή της στο να παράσχει στον άνθρωπο βοήθεια στην αντιμετώπιση ζητημάτων της καθημερινότητας, στράφηκε στην αντιμετώπιση υπαρξιακών θεμάτων όπως είναι ο φόβος του θανάτου. Στο πλαίσιο αυτό, και ενεργώντας ως συμπαραστάτης στα υπαρξιακά ζητήματα όσων την ακολουθούσαν, η Στωική Φιλοσοφία ασχολήθηκε με την προετοιμασία του ανθρώπου για την άφοβη μετάβαση στον μεταθανάτιο κόσμο, πριν από τον χριστιανισμό, και με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι το έκανε ο Χριστιανισμός. Ο λόγος, δε, για τον οποίο οι Στωικοί άσκησαν τόσο ισχυρή επιρροή κατά τη διάρκεια των ελληνιστικών χρόνων, και εξακολουθούν να επηρεάζουν ακόμα και σήμερα (όπου κείμενα του Σενέκα και το Τὰ Εἰς Ἐαυτόν του Μάρκου Αυρήλιου μεταξύ άλλων, γνωρίζουν πολλές ανατυπώσεις), είναι το ότι καθόρισαν την ατομική ευθύνη στην κατάκτηση της ευδαιμονίας. Η Στωική φιλοσοφία δικαιολογούσε την εύλογο εξαγωγή από τη ζωή όταν μια μακρά ασθένεια προκαλούσε στον άνθρωπο αδυναμία να χρησιμοποιήσει τα όργανα του σώματός του. Διαφορετικά διατυπωμένο, όταν η υγεία ήταν διαρκώς επισφαλής, κατάσταση που οδηγούσε σε αδυναμία συμπεριφοράς στη βάση των κινήτρων της λογικής. Στην περίπτωση αυτή, ο θάνατος μπορεί να είναι προτιμότερος από τη ζωή, και η αυτοχειρία ή «αυτο-ευθανασία» θα μπορούσε να δικαιολογηθεί. Ο προβληματισμός αυτός της Στωικής αποτέλεσε την βάση πάνω στην οποία στηρίχτηκε ο προβληματισμός περί της δυνατότητας δικαιολόγησης της ευθανασίας, στην σημερινή εποχή.","abstract_html":"Η παρούσα μελέτη διερεύνησε δύο ζητήματα. Το πρώτο ζήτημα ήταν η στροφή του φιλοσοφικού στοχασμού από την πολιτική φιλοσοφία του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη στην ηθικοκεντρική-ανθρωποκεντρική φιλοσοφία των ελληνιστικών σχολών και κατ’ επέκταση του Στωικισμού, που αφορά πιο άμεσα την μελέτη. Το δεύτερο ζήτημα το οποίο διερεύνησε η παρούσα μελέτη έχει να κάνει με τα ειδικότερα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας κατά τη διάρκεια των ελληνιστικών χρόνων. Καθώς η Στωική φιλοσοφία, ενεργώντας στο πλαίσιο των ελληνιστικών σχολών φιλοσοφίας, εστίασε την προσοχή της στο να παράσχει στον άνθρωπο βοήθεια στην αντιμετώπιση ζητημάτων της καθημερινότητας, στράφηκε στην αντιμετώπιση υπαρξιακών θεμάτων όπως είναι ο φόβος του θανάτου. Στο πλαίσιο αυτό, και ενεργώντας ως συμπαραστάτης στα υπαρξιακά ζητήματα όσων την ακολουθούσαν, η Στωική Φιλοσοφία ασχολήθηκε με την προετοιμασία του ανθρώπου για την άφοβη μετάβαση στον μεταθανάτιο κόσμο, πριν από τον χριστιανισμό, και με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι το έκανε ο Χριστιανισμός. Ο λόγος, δε, για τον οποίο οι Στωικοί άσκησαν τόσο ισχυρή επιρροή κατά τη διάρκεια των ελληνιστικών χρόνων, και εξακολουθούν να επηρεάζουν ακόμα και σήμερα (όπου κείμενα του Σενέκα και το Τὰ Εἰς Ἐαυτόν του Μάρκου Αυρήλιου μεταξύ άλλων, γνωρίζουν πολλές ανατυπώσεις), είναι το ότι καθόρισαν την ατομική ευθύνη στην κατάκτηση της ευδαιμονίας. Η Στωική φιλοσοφία δικαιολογούσε την εύλογο εξαγωγή από τη ζωή όταν μια μακρά ασθένεια προκαλούσε στον άνθρωπο αδυναμία να χρησιμοποιήσει τα όργανα του σώματός του. Διαφορετικά διατυπωμένο, όταν η υγεία ήταν διαρκώς επισφαλής, κατάσταση που οδηγούσε σε αδυναμία συμπεριφοράς στη βάση των κινήτρων της λογικής. Στην περίπτωση αυτή, ο θάνατος μπορεί να είναι προτιμότερος από τη ζωή, και η αυτοχειρία ή «αυτο-ευθανασία» θα μπορούσε να δικαιολογηθεί. Ο προβληματισμός αυτός της Στωικής αποτέλεσε την βάση πάνω στην οποία στηρίχτηκε ο προβληματισμός περί της δυνατότητας δικαιολόγησης της ευθανασίας, στην σημερινή εποχή.","abstract_has_math":false,"creators":["Ντόβας Αλέξανδρος","Ntovas Alexandros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:15Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2975697"],"render_values":[{"text":"uoadl:2975697","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975697","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975697","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2975697","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ντόβας Αλέξανδρος","Ntovas Alexandros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2975697","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975697"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα μελέτη διερεύνησε δύο ζητήματα. Το πρώτο ζήτημα ήταν η στροφή του φιλοσοφικού στοχασμού από την πολιτική φιλοσοφία του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη στην ηθικοκεντρική-ανθρωποκεντρική φιλοσοφία των ελληνιστικών σχολών και κατ’ επέκταση του Στωικισμού, που αφορά πιο άμεσα την μελέτη. Το δεύτερο ζήτημα το οποίο διερεύνησε η παρούσα μελέτη έχει να κάνει με τα ειδικότερα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας κατά τη διάρκεια των ελληνιστικών χρόνων. Καθώς η Στωική φιλοσοφία, ενεργώντας στο πλαίσιο των ελληνιστικών σχολών φιλοσοφίας, εστίασε την προσοχή της στο να παράσχει στον άνθρωπο βοήθεια στην αντιμετώπιση ζητημάτων της καθημερινότητας, στράφηκε στην αντιμετώπιση υπαρξιακών θεμάτων όπως είναι ο φόβος του θανάτου. Στο πλαίσιο αυτό, και ενεργώντας ως συμπαραστάτης στα υπαρξιακά ζητήματα όσων την ακολουθούσαν, η Στωική Φιλοσοφία ασχολήθηκε με την προετοιμασία του ανθρώπου για την άφοβη μετάβαση στον μεταθανάτιο κόσμο, πριν από τον χριστιανισμό, και με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι το έκανε ο Χριστιανισμός. Ο λόγος, δε, για τον οποίο οι Στωικοί άσκησαν τόσο ισχυρή επιρροή κατά τη διάρκεια των ελληνιστικών χρόνων, και εξακολουθούν να επηρεάζουν ακόμα και σήμερα (όπου κείμενα του Σενέκα και το Τὰ Εἰς Ἐαυτόν του Μάρκου Αυρήλιου μεταξύ άλλων, γνωρίζουν πολλές ανατυπώσεις), είναι το ότι καθόρισαν την ατομική ευθύνη στην κατάκτηση της ευδαιμονίας. Η Στωική φιλοσοφία δικαιολογούσε την εύλογο εξαγωγή από τη ζωή όταν μια μακρά ασθένεια προκαλούσε στον άνθρωπο αδυναμία να χρησιμοποιήσει τα όργανα του σώματός του. Διαφορετικά διατυπωμένο, όταν η υγεία ήταν διαρκώς επισφαλής, κατάσταση που οδηγούσε σε αδυναμία συμπεριφοράς στη βάση των κινήτρων της λογικής. Στην περίπτωση αυτή, ο θάνατος μπορεί να είναι προτιμότερος από τη ζωή, και η αυτοχειρία ή «αυτο-ευθανασία» θα μπορούσε να δικαιολογηθεί. Ο προβληματισμός αυτός της Στωικής αποτέλεσε την βάση πάνω στην οποία στηρίχτηκε ο προβληματισμός περί της δυνατότητας δικαιολόγησης της ευθανασίας, στην σημερινή εποχή.","The present study explores two issues. The first issue is the shift of philosophical thought from the political philosophy of Plato and Aristotle to the moral-centric-anthropocentric philosophy of the Hellenistic schools and consequently of Stoicism, on which the study focuses more directly. The second issue investigated by the present study has to do with the special interests of philosophy during the Hellenistic years. As Stoic philosophy, acting in the context of the Hellenistic schools of philosophy, focused its attention on providing man with help in dealing with everyday issues, he turned to dealing with existential issues such as the fear of death. In this context, and acting as a supporter of the existential issues of those who followed it, Stoic Philosophy dealt with the preparation of man for the fearless transition to the afterlife, before Christianity, and in a different way than Christianity did. The reason why the Stoics had such a strong influence during the Hellenistic period, and continue to influence even today (where Seneca's and Marcus Aurelius's texts, among others, are widely reprinted), is that they defined individual responsibility in the conquest of bliss. Stoic philosophy justified the reasonable extraction from life when a long illness made man unable to use the organs of his body. On the other hand, differently formulated when health was constantly precarious, a situation that led to a failure to behave on the basis of the motives of reason. In this case, death may be preferable to life and suicide or \"self-euthanasia\" could be justified. This reflection of the Stoic was the basis on which the reflection on the possibility of justifying euthanasia was based, in the present era."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Θέσεις της στωικής φιλοσοφίας για τον θάνατο και την αυτοκτονία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ντόβας Αλέξανδρος","Ntovas Alexandros"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Η παρούσα μελέτη διερεύνησε δύο ζητήματα. Το πρώτο ζήτημα ήταν η στροφή του φιλοσοφικού στοχασμού από την πολιτική φιλοσοφία του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη στην ηθικοκεντρική-ανθρωποκεντρική φιλοσοφία των ελληνιστικών σχολών και κατ’ επέκταση του Στωικισμού, που αφορά πιο άμεσα την μελέτη. Το δεύτερο ζήτημα το οποίο διερεύνησε η παρούσα μελέτη έχει να κάνει με τα ειδικότερα ενδιαφέροντα της φιλοσοφίας κατά τη διάρκεια των ελληνιστικών χρόνων. Καθώς η Στωική φιλοσοφία, ενεργώντας στο πλαίσιο των ελληνιστικών σχολών φιλοσοφίας, εστίασε την προσοχή της στο να παράσχει στον άνθρωπο βοήθεια στην αντιμετώπιση ζητημάτων της καθημερινότητας, στράφηκε στην αντιμετώπιση υπαρξιακών θεμάτων όπως είναι ο φόβος του θανάτου. Στο πλαίσιο αυτό, και ενεργώντας ως συμπαραστάτης στα υπαρξιακά ζητήματα όσων την ακολουθούσαν, η Στωική Φιλοσοφία ασχολήθηκε με την προετοιμασία του ανθρώπου για την άφοβη μετάβαση στον μεταθανάτιο κόσμο, πριν από τον χριστιανισμό, και με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι το έκανε ο Χριστιανισμός. Ο λόγος, δε, για τον οποίο οι Στωικοί άσκησαν τόσο ισχυρή επιρροή κατά τη διάρκεια των ελληνιστικών χρόνων, και εξακολουθούν να επηρεάζουν ακόμα και σήμερα (όπου κείμενα του Σενέκα και το Τὰ Εἰς Ἐαυτόν του Μάρκου Αυρήλιου μεταξύ άλλων, γνωρίζουν πολλές ανατυπώσεις), είναι το ότι καθόρισαν την ατομική ευθύνη στην κατάκτηση της ευδαιμονίας. Η Στωική φιλοσοφία δικαιολογούσε την εύλογο εξαγωγή από τη ζωή όταν μια μακρά ασθένεια προκαλούσε στον άνθρωπο αδυναμία να χρησιμοποιήσει τα όργανα του σώματός του. Διαφορετικά διατυπωμένο, όταν η υγεία ήταν διαρκώς επισφαλής, κατάσταση που οδηγούσε σε αδυναμία συμπεριφοράς στη βάση των κινήτρων της λογικής. Στην περίπτωση αυτή, ο θάνατος μπορεί να είναι προτιμότερος από τη ζωή, και η αυτοχειρία ή «αυτο-ευθανασία» θα μπορούσε να δικαιολογηθεί. Ο προβληματισμός αυτός της Στωικής αποτέλεσε την βάση πάνω στην οποία στηρίχτηκε ο προβληματισμός περί της δυνατότητας δικαιολόγησης της ευθανασίας, στην σημερινή εποχή.","The present study explores two issues. The first issue is the shift of philosophical thought from the political philosophy of Plato and Aristotle to the moral-centric-anthropocentric philosophy of the Hellenistic schools and consequently of Stoicism, on which the study focuses more directly. The second issue investigated by the present study has to do with the special interests of philosophy during the Hellenistic years. As Stoic philosophy, acting in the context of the Hellenistic schools of philosophy, focused its attention on providing man with help in dealing with everyday issues, he turned to dealing with existential issues such as the fear of death. In this context, and acting as a supporter of the existential issues of those who followed it, Stoic Philosophy dealt with the preparation of man for the fearless transition to the afterlife, before Christianity, and in a different way than Christianity did. The reason why the Stoics had such a strong influence during the Hellenistic period, and continue to influence even today (where Seneca's and Marcus Aurelius's texts, among others, are widely reprinted), is that they defined individual responsibility in the conquest of bliss. Stoic philosophy justified the reasonable extraction from life when a long illness made man unable to use the organs of his body. On the other hand, differently formulated when health was constantly precarious, a situation that led to a failure to behave on the basis of the motives of reason. In this case, death may be preferable to life and suicide or \"self-euthanasia\" could be justified. This reflection of the Stoic was the basis on which the reflection on the possibility of justifying euthanasia was based, in the present era."],"dc:identifier":["uoadl:2975697","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975697"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Θέσεις της στωικής φιλοσοφίας για τον θάνατο και την αυτοκτονία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:15Z"}