{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2975855"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2975855","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαβητική νευροπάθεια και αρτηριακή υπέρταση","abstract":"Το διαβητικό πόδι είναι η κύρια αιτία μη τραυματικού ακρωτηριασμού των κάτω άκρων. Ένας ακρωτηριασμός κάτω άκρου πραγματοποιείται λόγω σακχαρώδους διαβήτη κάθε 30 δευτερόλεπτα. Στο 85% των περιπτώσεων συμμετέχει διαβητική νευροπάθεια. Πολύς λόγος έχει γίνει, αδιευκρίνιστος όμως παραμένει ακόμα ο ακριβής παθοφυσιολογικός μηχανισμός της διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας, με την υπεργλυκαιμία να εξηγεί μόνο εν μέρει την ανάπτυξή της. Όσον αφορά την αρτηριακή υπέρταση, δε, οι μελέτες είναι αντικρουόμενες ως προς τη συμμετοχή της στην ανάπτυξη διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας. Στόχος της μελέτης: Μελέτη παρατήρησης που διεξάχθηκε σε 102 διαβητικούς ασθενείς ήταν να εξετάσει τη συσχέτιση του ακριβούς σταδίου αρτηριακής υπέρτασης με το ακριβές στάδιο διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας. Μέθοδος: Σε δείγμα 102 διαβητικών ασθενών τοποθετήθηκε 24ωρη καταγραφή ΑΠ, ελήφθη εργαστηριακός έλεγχος (με έμφαση σε HbA1c, GFR, Ht, βιταμίνη Β12, λιπιδαιμικό προφίλ), και έγινε κλινική εξέταση για διαβητική περιφερική νευροπάθεια με τη χρήση της κλίμακας του Toronto. Κριτήρια αποκλεισμού αποτελούσε η άλλης αιτιολογίας νευροπάθεια (από αλκοόλ, από ανεπάρκεια βιταμίνης Β12, από ουραιμία, από πρόσφατη γλυκοτοξικότητα). Έγινε αρχικά μονοπαραγοντική ανάλυση κάθε μεταβλητής με τις δύο κατηγορίες διαβητικής νευροπάθειας (χωρίς/ήπια νευροπάθεια vs μέτρια/ σοβαρή νευροπάθεια) και κατόπιν πολλαπλή λογιστική εξάρτηση. Στο μοντέλο της πολυπαραγοντικής ανάλυσης συμπεριλήφθηκαν μεταβλητές, για τις οποίες η μονοπαραγοντική ανάλυση ανέδειξεp-value<0,2. Αποτελέσματα: Από τους 102 διαβητικούς ασθενείς στο 35% έγινε πρωτοδιάγνωση αρτηριακής υπέρτασης. Από τη μονοπαραγοντική ανάλυση διαπιστώθηκε πως για κάθε μονάδα αύξησης της νυχτερινής συστολικής και διαστολικής αρτηριακής πίεσης ο κίνδυνος εμφάνισης μέτριας ή σοβαρής νευροπάθειας αυξάνεται κατά μέσο όρο 3% (95% ΔΕ: 1,00-1,06) και 7% (95% ΔΕ: 1,00-1,13) αντίστοιχα. Επίσης, το BMI και η HbA1c φάνηκαν να αυξάνουν στατιστικά σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης μετρίου/σοβαρού βαθμού διαβητικής νευροπάθειας. Από την πολυπαραγοντική ανάλυση, ελέγχοντας για φύλο, ηλικία, dipping status, δε βρέθηκε όμως στατιστικά σημαντική συσχέτιση του σταδίου υπέρτασης με το στάδιο διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας. Φάνηκε ωστόσο πως οι non-dippers έχουν σχεδόν τετραπλάσιο (3,93φορές μεγαλύτερο, 95% ΔΕ: (1,33 – 11,64) κίνδυνο εμφάνισης μέτριας ή σοβαρής νευροπάθειας, σε σχέση με τους dippers ελέγχοντας για την ηλικία, φύλο και το στάδιο υπέρτασης-24h. Τέλος, βρέθηκε πως οι γυναίκες έχουν μειωμένο κατά 65% (95% ΔΕ: 0,14 – 0,92) κίνδυνο εμφάνισης μέτριας ή σοβαρής νευροπάθειας σε σχέση με τους άνδρες ελέγχοντας για την ηλικία, το ABPM dipping και το στάδιο υπέρτασης- 24h. Συμπέρασμα: Λαμβάνοντας υπόψη πως ένα μεγάλο ποσοστό (35%) διαβητικών ασθενών παραμένει με αδιάγνωστη αρτηριακή υπέρταση και πως στην παθοφυσιολογία της διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας φαίνεται το dipping να παίζει σημαντικό ρόλο, η 24ωρη καταγραφή ΑΠ προτείνεται να χρησιμοποιείται ευρέως και συστηματικά σε όλους τους διαβητικούς ασθενείς, όχι μόνο ως μέθοδος διάγνωσης υπέρτασης αλλά και ως μέθοδος πρόγνωσης εμφάνισης διαβητικής νευροπάθειας.","abstract_html":"Το διαβητικό πόδι είναι η κύρια αιτία μη τραυματικού ακρωτηριασμού των κάτω άκρων. Ένας ακρωτηριασμός κάτω άκρου πραγματοποιείται λόγω σακχαρώδους διαβήτη κάθε 30 δευτερόλεπτα. Στο 85% των περιπτώσεων συμμετέχει διαβητική νευροπάθεια. Πολύς λόγος έχει γίνει, αδιευκρίνιστος όμως παραμένει ακόμα ο ακριβής παθοφυσιολογικός μηχανισμός της διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας, με την υπεργλυκαιμία να εξηγεί μόνο εν μέρει την ανάπτυξή της. Όσον αφορά την αρτηριακή υπέρταση, δε, οι μελέτες είναι αντικρουόμενες ως προς τη συμμετοχή της στην ανάπτυξη διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας. Στόχος της μελέτης: Μελέτη παρατήρησης που διεξάχθηκε σε 102 διαβητικούς ασθενείς ήταν να εξετάσει τη συσχέτιση του ακριβούς σταδίου αρτηριακής υπέρτασης με το ακριβές στάδιο διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας. Μέθοδος: Σε δείγμα 102 διαβητικών ασθενών τοποθετήθηκε 24ωρη καταγραφή ΑΠ, ελήφθη εργαστηριακός έλεγχος (με έμφαση σε HbA1c, GFR, Ht, βιταμίνη Β12, λιπιδαιμικό προφίλ), και έγινε κλινική εξέταση για διαβητική περιφερική νευροπάθεια με τη χρήση της κλίμακας του Toronto. Κριτήρια αποκλεισμού αποτελούσε η άλλης αιτιολογίας νευροπάθεια (από αλκοόλ, από ανεπάρκεια βιταμίνης Β12, από ουραιμία, από πρόσφατη γλυκοτοξικότητα). Έγινε αρχικά μονοπαραγοντική ανάλυση κάθε μεταβλητής με τις δύο κατηγορίες διαβητικής νευροπάθειας (χωρίς/ήπια νευροπάθεια vs μέτρια/ σοβαρή νευροπάθεια) και κατόπιν πολλαπλή λογιστική εξάρτηση. Στο μοντέλο της πολυπαραγοντικής ανάλυσης συμπεριλήφθηκαν μεταβλητές, για τις οποίες η μονοπαραγοντική ανάλυση ανέδειξεp-value&lt;0,2. Αποτελέσματα: Από τους 102 διαβητικούς ασθενείς στο 35% έγινε πρωτοδιάγνωση αρτηριακής υπέρτασης. Από τη μονοπαραγοντική ανάλυση διαπιστώθηκε πως για κάθε μονάδα αύξησης της νυχτερινής συστολικής και διαστολικής αρτηριακής πίεσης ο κίνδυνος εμφάνισης μέτριας ή σοβαρής νευροπάθειας αυξάνεται κατά μέσο όρο 3% (95% ΔΕ: 1,00-1,06) και 7% (95% ΔΕ: 1,00-1,13) αντίστοιχα. Επίσης, το BMI και η HbA1c φάνηκαν να αυξάνουν στατιστικά σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης μετρίου/σοβαρού βαθμού διαβητικής νευροπάθειας. Από την πολυπαραγοντική ανάλυση, ελέγχοντας για φύλο, ηλικία, dipping status, δε βρέθηκε όμως στατιστικά σημαντική συσχέτιση του σταδίου υπέρτασης με το στάδιο διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας. Φάνηκε ωστόσο πως οι non-dippers έχουν σχεδόν τετραπλάσιο (3,93φορές μεγαλύτερο, 95% ΔΕ: (1,33 – 11,64) κίνδυνο εμφάνισης μέτριας ή σοβαρής νευροπάθειας, σε σχέση με τους dippers ελέγχοντας για την ηλικία, φύλο και το στάδιο υπέρτασης-24h. Τέλος, βρέθηκε πως οι γυναίκες έχουν μειωμένο κατά 65% (95% ΔΕ: 0,14 – 0,92) κίνδυνο εμφάνισης μέτριας ή σοβαρής νευροπάθειας σε σχέση με τους άνδρες ελέγχοντας για την ηλικία, το ABPM dipping και το στάδιο υπέρτασης- 24h. Συμπέρασμα: Λαμβάνοντας υπόψη πως ένα μεγάλο ποσοστό (35%) διαβητικών ασθενών παραμένει με αδιάγνωστη αρτηριακή υπέρταση και πως στην παθοφυσιολογία της διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας φαίνεται το dipping να παίζει σημαντικό ρόλο, η 24ωρη καταγραφή ΑΠ προτείνεται να χρησιμοποιείται ευρέως και συστηματικά σε όλους τους διαβητικούς ασθενείς, όχι μόνο ως μέθοδος διάγνωσης υπέρτασης αλλά και ως μέθοδος πρόγνωσης εμφάνισης διαβητικής νευροπάθειας.","abstract_has_math":false,"creators":["Νταβίδη Στυλιανή","Ntavidi Styliani"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:19Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2975855"],"render_values":[{"text":"uoadl:2975855","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975855","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975855","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2975855","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νταβίδη Στυλιανή","Ntavidi Styliani"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2975855","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975855"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το διαβητικό πόδι είναι η κύρια αιτία μη τραυματικού ακρωτηριασμού των κάτω άκρων. Ένας ακρωτηριασμός κάτω άκρου πραγματοποιείται λόγω σακχαρώδους διαβήτη κάθε 30 δευτερόλεπτα. Στο 85% των περιπτώσεων συμμετέχει διαβητική νευροπάθεια. Πολύς λόγος έχει γίνει, αδιευκρίνιστος όμως παραμένει ακόμα ο ακριβής παθοφυσιολογικός μηχανισμός της διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας, με την υπεργλυκαιμία να εξηγεί μόνο εν μέρει την ανάπτυξή της. Όσον αφορά την αρτηριακή υπέρταση, δε, οι μελέτες είναι αντικρουόμενες ως προς τη συμμετοχή της στην ανάπτυξη διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας. Στόχος της μελέτης: Μελέτη παρατήρησης που διεξάχθηκε σε 102 διαβητικούς ασθενείς ήταν να εξετάσει τη συσχέτιση του ακριβούς σταδίου αρτηριακής υπέρτασης με το ακριβές στάδιο διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας. Μέθοδος: Σε δείγμα 102 διαβητικών ασθενών τοποθετήθηκε 24ωρη καταγραφή ΑΠ, ελήφθη εργαστηριακός έλεγχος (με έμφαση σε HbA1c, GFR, Ht, βιταμίνη Β12, λιπιδαιμικό προφίλ), και έγινε κλινική εξέταση για διαβητική περιφερική νευροπάθεια με τη χρήση της κλίμακας του Toronto. Κριτήρια αποκλεισμού αποτελούσε η άλλης αιτιολογίας νευροπάθεια (από αλκοόλ, από ανεπάρκεια βιταμίνης Β12, από ουραιμία, από πρόσφατη γλυκοτοξικότητα). Έγινε αρχικά μονοπαραγοντική ανάλυση κάθε μεταβλητής με τις δύο κατηγορίες διαβητικής νευροπάθειας (χωρίς/ήπια νευροπάθεια vs μέτρια/ σοβαρή νευροπάθεια) και κατόπιν πολλαπλή λογιστική εξάρτηση. Στο μοντέλο της πολυπαραγοντικής ανάλυσης συμπεριλήφθηκαν μεταβλητές, για τις οποίες η μονοπαραγοντική ανάλυση ανέδειξεp-value<0,2. Αποτελέσματα: Από τους 102 διαβητικούς ασθενείς στο 35% έγινε πρωτοδιάγνωση αρτηριακής υπέρτασης. Από τη μονοπαραγοντική ανάλυση διαπιστώθηκε πως για κάθε μονάδα αύξησης της νυχτερινής συστολικής και διαστολικής αρτηριακής πίεσης ο κίνδυνος εμφάνισης μέτριας ή σοβαρής νευροπάθειας αυξάνεται κατά μέσο όρο 3% (95% ΔΕ: 1,00-1,06) και 7% (95% ΔΕ: 1,00-1,13) αντίστοιχα. Επίσης, το BMI και η HbA1c φάνηκαν να αυξάνουν στατιστικά σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης μετρίου/σοβαρού βαθμού διαβητικής νευροπάθειας. Από την πολυπαραγοντική ανάλυση, ελέγχοντας για φύλο, ηλικία, dipping status, δε βρέθηκε όμως στατιστικά σημαντική συσχέτιση του σταδίου υπέρτασης με το στάδιο διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας. Φάνηκε ωστόσο πως οι non-dippers έχουν σχεδόν τετραπλάσιο (3,93φορές μεγαλύτερο, 95% ΔΕ: (1,33 – 11,64) κίνδυνο εμφάνισης μέτριας ή σοβαρής νευροπάθειας, σε σχέση με τους dippers ελέγχοντας για την ηλικία, φύλο και το στάδιο υπέρτασης-24h. Τέλος, βρέθηκε πως οι γυναίκες έχουν μειωμένο κατά 65% (95% ΔΕ: 0,14 – 0,92) κίνδυνο εμφάνισης μέτριας ή σοβαρής νευροπάθειας σε σχέση με τους άνδρες ελέγχοντας για την ηλικία, το ABPM dipping και το στάδιο υπέρτασης- 24h. Συμπέρασμα: Λαμβάνοντας υπόψη πως ένα μεγάλο ποσοστό (35%) διαβητικών ασθενών παραμένει με αδιάγνωστη αρτηριακή υπέρταση και πως στην παθοφυσιολογία της διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας φαίνεται το dipping να παίζει σημαντικό ρόλο, η 24ωρη καταγραφή ΑΠ προτείνεται να χρησιμοποιείται ευρέως και συστηματικά σε όλους τους διαβητικούς ασθενείς, όχι μόνο ως μέθοδος διάγνωσης υπέρτασης αλλά και ως μέθοδος πρόγνωσης εμφάνισης διαβητικής νευροπάθειας.","Background: Diabetic foot is the main reason of non- traumatic amputation of the lower extremities. One foot amputation happens every 30 seconds because of diabetes mellitus. The underlying mechanism in 85% of cases is diabetic peripheral neuropathy. Trying to identify the exact risk factors of peripheral neuropathy, besides hyperglycemia, research has shown contradictory results as far as hypertension and diabetic peripheral neuropathy are concerned. Methods: In this observational study of 102 diabetic adults 1) we used ambulatory blood pressure monitor (ABPM) in every person, 2) at the same time we took blood tests and 3) examined them for diabetic peripheral neuropathy using the Toronto Clinical Neyropathy Scoring System (TCNSS). Exclusion criteria were neuropathy of other cause (alcohol, vitamin B12 deficiency, uremic, anemic, recent major deregulation of DM). We used STATA programme for statistical analysis. We applied univariate analysis and then mutiple logistic regression. The multivariate analysis model included all the variates, that had p-value<0,2 in the univariate analysis. Resuts: Prevalence of misdiagnosed hypertension in diabetic people is 35%. Univariate analysis showed that for every 1mmHg rise of night systolic and diastolic blood pressure the risk of severe diabetic neuropathy increases 3%(95% CI: 1,00-1,06) και 7% (95% CI: 1,00-1,13), respectively. BMI and HbA1c also increase the risk of severe diabetic peripheral neuropathy (p-value 0.0047 and 0.0306 respectively). Multivariate analysis showed no correlation between hypertension stages and severity of diabetic peripheral neuropathy. It showed though, that dipping status affects the severity of diabetic peripheral neuropathy with non-dippers having almost quadruple (3,93 times) increased adjusted risk in developing severe diabetic peripheral neuropathy (95% CI:1,33 – 11,64). Last, but not least, women showed to have 65% reduced adjusted risk in developing severe diabetic peripheral neuropathy (95% CI: 0,14 – 0,92). Conclusion: Taking into account that 35% of diabetic people have misdiagnosed hypertension and that non-dipping status increases the risk of developing severe diabetic peripheral neuropathy, ABPM should be used widely as diagnostic and prognostic tool."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαβητική νευροπάθεια και αρτηριακή υπέρταση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νταβίδη Στυλιανή","Ntavidi Styliani"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Το διαβητικό πόδι είναι η κύρια αιτία μη τραυματικού ακρωτηριασμού των κάτω άκρων. Ένας ακρωτηριασμός κάτω άκρου πραγματοποιείται λόγω σακχαρώδους διαβήτη κάθε 30 δευτερόλεπτα. Στο 85% των περιπτώσεων συμμετέχει διαβητική νευροπάθεια. Πολύς λόγος έχει γίνει, αδιευκρίνιστος όμως παραμένει ακόμα ο ακριβής παθοφυσιολογικός μηχανισμός της διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας, με την υπεργλυκαιμία να εξηγεί μόνο εν μέρει την ανάπτυξή της. Όσον αφορά την αρτηριακή υπέρταση, δε, οι μελέτες είναι αντικρουόμενες ως προς τη συμμετοχή της στην ανάπτυξη διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας. Στόχος της μελέτης: Μελέτη παρατήρησης που διεξάχθηκε σε 102 διαβητικούς ασθενείς ήταν να εξετάσει τη συσχέτιση του ακριβούς σταδίου αρτηριακής υπέρτασης με το ακριβές στάδιο διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας. Μέθοδος: Σε δείγμα 102 διαβητικών ασθενών τοποθετήθηκε 24ωρη καταγραφή ΑΠ, ελήφθη εργαστηριακός έλεγχος (με έμφαση σε HbA1c, GFR, Ht, βιταμίνη Β12, λιπιδαιμικό προφίλ), και έγινε κλινική εξέταση για διαβητική περιφερική νευροπάθεια με τη χρήση της κλίμακας του Toronto. Κριτήρια αποκλεισμού αποτελούσε η άλλης αιτιολογίας νευροπάθεια (από αλκοόλ, από ανεπάρκεια βιταμίνης Β12, από ουραιμία, από πρόσφατη γλυκοτοξικότητα). Έγινε αρχικά μονοπαραγοντική ανάλυση κάθε μεταβλητής με τις δύο κατηγορίες διαβητικής νευροπάθειας (χωρίς/ήπια νευροπάθεια vs μέτρια/ σοβαρή νευροπάθεια) και κατόπιν πολλαπλή λογιστική εξάρτηση. Στο μοντέλο της πολυπαραγοντικής ανάλυσης συμπεριλήφθηκαν μεταβλητές, για τις οποίες η μονοπαραγοντική ανάλυση ανέδειξεp-value<0,2. Αποτελέσματα: Από τους 102 διαβητικούς ασθενείς στο 35% έγινε πρωτοδιάγνωση αρτηριακής υπέρτασης. Από τη μονοπαραγοντική ανάλυση διαπιστώθηκε πως για κάθε μονάδα αύξησης της νυχτερινής συστολικής και διαστολικής αρτηριακής πίεσης ο κίνδυνος εμφάνισης μέτριας ή σοβαρής νευροπάθειας αυξάνεται κατά μέσο όρο 3% (95% ΔΕ: 1,00-1,06) και 7% (95% ΔΕ: 1,00-1,13) αντίστοιχα. Επίσης, το BMI και η HbA1c φάνηκαν να αυξάνουν στατιστικά σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης μετρίου/σοβαρού βαθμού διαβητικής νευροπάθειας. Από την πολυπαραγοντική ανάλυση, ελέγχοντας για φύλο, ηλικία, dipping status, δε βρέθηκε όμως στατιστικά σημαντική συσχέτιση του σταδίου υπέρτασης με το στάδιο διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας. Φάνηκε ωστόσο πως οι non-dippers έχουν σχεδόν τετραπλάσιο (3,93φορές μεγαλύτερο, 95% ΔΕ: (1,33 – 11,64) κίνδυνο εμφάνισης μέτριας ή σοβαρής νευροπάθειας, σε σχέση με τους dippers ελέγχοντας για την ηλικία, φύλο και το στάδιο υπέρτασης-24h. Τέλος, βρέθηκε πως οι γυναίκες έχουν μειωμένο κατά 65% (95% ΔΕ: 0,14 – 0,92) κίνδυνο εμφάνισης μέτριας ή σοβαρής νευροπάθειας σε σχέση με τους άνδρες ελέγχοντας για την ηλικία, το ABPM dipping και το στάδιο υπέρτασης- 24h. Συμπέρασμα: Λαμβάνοντας υπόψη πως ένα μεγάλο ποσοστό (35%) διαβητικών ασθενών παραμένει με αδιάγνωστη αρτηριακή υπέρταση και πως στην παθοφυσιολογία της διαβητικής περιφερικής νευροπάθειας φαίνεται το dipping να παίζει σημαντικό ρόλο, η 24ωρη καταγραφή ΑΠ προτείνεται να χρησιμοποιείται ευρέως και συστηματικά σε όλους τους διαβητικούς ασθενείς, όχι μόνο ως μέθοδος διάγνωσης υπέρτασης αλλά και ως μέθοδος πρόγνωσης εμφάνισης διαβητικής νευροπάθειας.","Background: Diabetic foot is the main reason of non- traumatic amputation of the lower extremities. One foot amputation happens every 30 seconds because of diabetes mellitus. The underlying mechanism in 85% of cases is diabetic peripheral neuropathy. Trying to identify the exact risk factors of peripheral neuropathy, besides hyperglycemia, research has shown contradictory results as far as hypertension and diabetic peripheral neuropathy are concerned. Methods: In this observational study of 102 diabetic adults 1) we used ambulatory blood pressure monitor (ABPM) in every person, 2) at the same time we took blood tests and 3) examined them for diabetic peripheral neuropathy using the Toronto Clinical Neyropathy Scoring System (TCNSS). Exclusion criteria were neuropathy of other cause (alcohol, vitamin B12 deficiency, uremic, anemic, recent major deregulation of DM). We used STATA programme for statistical analysis. We applied univariate analysis and then mutiple logistic regression. The multivariate analysis model included all the variates, that had p-value<0,2 in the univariate analysis. Resuts: Prevalence of misdiagnosed hypertension in diabetic people is 35%. Univariate analysis showed that for every 1mmHg rise of night systolic and diastolic blood pressure the risk of severe diabetic neuropathy increases 3%(95% CI: 1,00-1,06) και 7% (95% CI: 1,00-1,13), respectively. BMI and HbA1c also increase the risk of severe diabetic peripheral neuropathy (p-value 0.0047 and 0.0306 respectively). Multivariate analysis showed no correlation between hypertension stages and severity of diabetic peripheral neuropathy. It showed though, that dipping status affects the severity of diabetic peripheral neuropathy with non-dippers having almost quadruple (3,93 times) increased adjusted risk in developing severe diabetic peripheral neuropathy (95% CI:1,33 – 11,64). Last, but not least, women showed to have 65% reduced adjusted risk in developing severe diabetic peripheral neuropathy (95% CI: 0,14 – 0,92). Conclusion: Taking into account that 35% of diabetic people have misdiagnosed hypertension and that non-dipping status increases the risk of developing severe diabetic peripheral neuropathy, ABPM should be used widely as diagnostic and prognostic tool."],"dc:identifier":["uoadl:2975855","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975855"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διαβητική νευροπάθεια και αρτηριακή υπέρταση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:19Z"}