{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2975922"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2975922","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η πολιτική της Ελλάδος απέναντι στην Σοβιετική Προπαγάνδα στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ 1952-1959","abstract":"Με τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου εγκαινιαζόταν ένα νέο κεφάλαιο στην παγκόσμια ιστορία, αυτό του Ψυχρού Πολέμου. Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν αποτέλεσε μια συμβατική σύγκρουση που περιοριζόταν μόνο στο διπλωματικό πεδίο αλλά μια διαμάχη που επεκτεινόταν σε όλους τους τομείς συγκρότησης και οργάνωσης του μεταπολεμικού κόσμου. Αποτελούσε μια προσπάθεια προβολής και επιβολής του ιδεολογικού οπλοστασίου του ενός συνασπισμού στον αντίπαλο με τελικό στόχο την κατίσχυσή του στο παγκόσμιο στερέωμα και την ανάδειξή του ως το μοναδικό δρόμο προς τη γη της Επαγγελίας, δηλαδή την οικονομική και πολιτική ανάπτυξη. Προς την επίτευξη του παραπάνω στόχου χρησιμοποιήθηκε εκουσίως και άλλοτε ακουσίως το ψυχολογικό στοιχείο με την μορφή της προπαγάνδας. Βασικός σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εξέταση της πολιτικής που διαμόρφωσε η Ελλάδα στον τομέα της αντιμετώπισης της σοβιετικής προπαγάνδας σε πρώτη φάση μέσω των προτάσεών που κατέθεσε η ελληνική κυβέρνηση στο ΝΑΤΟ, το 1952 και το 1958 και σε δεύτερο επίπεδο μετά την απόρριψη τους, στην αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων, κατά την περίοδο 1952-1959. Παράλληλα, εξετάστηκαν ενδελεχώς τα εξής ζητήματα: Πρώτον, οι προτάσεις των χωρών του ανατολικού συνασπισμού, όπως της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, για την υπογραφή συμφώνων φιλίας, συνεργασίας και μη επιθέσεως με σκοπό την δημιουργία μιας αποπυρηνικοποιημένης ζώνης στον ευρύτερο χώρο των Βαλκανίων, ενέργειες, που η ελληνική κυβέρνηση χαρακτήρισε ως «επιθέσεις ειρήνης» με προπαγανδιστικούς σκοπούς. Δεύτερον, μελετήθηκαν και αναλύθηκαν διεξοδικά οι επιστολές, που απέστειλε τόσο στην ελληνική κυβέρνηση όσο και στις κυβερνήσεις των κρατών-μελών του Ν.Α.Τ.Ο, ο Σοβιετικός πρωθυπουργός Νικολάϊ Μπουλγκάνιν (Nikolai Bulganin) την περίοδο διεξαγωγής της Συνόδου Κορυφής του Ν.Α.Τ.Ο στο Παρίσι τον Δεκέμβριο του 1957. Ακόμα την δεκαετία του 1950 την ελληνική εξωτερική πολιτική απασχόλησαν και ζητήματα, που δεν σχετίζονταν άμεσα με τις σοβιετικές πιέσεις, λειτούργησαν όμως καταλυτικά στην στάση, που διατήρησε η Ελλάδα απέναντι στην Ε.Σ.Σ.Δ. Ως εκ τούτου η μελέτη εξετάζει πρώτιστα το Μεσανατολικό ζήτημα και συγκεκριμένα την κρίση του Σουέζ, ώστε να καταδειχθεί ο ρόλος που αυτή διαδραμάτισε στην εξέλιξη του Κυπριακού ζητήματος το οποίο κατέλαβε σημαίνουσα θέση στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Επιπροσθέτως, ένα επιπλέον ερώτημα που απασχόλησε την μελέτη αφορά τον βαθμό επίδρασης που άσκησε η ανάπτυξη των εμπορικών σχέσεων μεταξύ Ελλάδος και ανατολικού συνασπισμού, στην σχέση της Ελλάδας με τις χώρες της Δύσης.","abstract_html":"Με τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου εγκαινιαζόταν ένα νέο κεφάλαιο στην παγκόσμια ιστορία, αυτό του Ψυχρού Πολέμου. Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν αποτέλεσε μια συμβατική σύγκρουση που περιοριζόταν μόνο στο διπλωματικό πεδίο αλλά μια διαμάχη που επεκτεινόταν σε όλους τους τομείς συγκρότησης και οργάνωσης του μεταπολεμικού κόσμου. Αποτελούσε μια προσπάθεια προβολής και επιβολής του ιδεολογικού οπλοστασίου του ενός συνασπισμού στον αντίπαλο με τελικό στόχο την κατίσχυσή του στο παγκόσμιο στερέωμα και την ανάδειξή του ως το μοναδικό δρόμο προς τη γη της Επαγγελίας, δηλαδή την οικονομική και πολιτική ανάπτυξη. Προς την επίτευξη του παραπάνω στόχου χρησιμοποιήθηκε εκουσίως και άλλοτε ακουσίως το ψυχολογικό στοιχείο με την μορφή της προπαγάνδας. Βασικός σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εξέταση της πολιτικής που διαμόρφωσε η Ελλάδα στον τομέα της αντιμετώπισης της σοβιετικής προπαγάνδας σε πρώτη φάση μέσω των προτάσεών που κατέθεσε η ελληνική κυβέρνηση στο ΝΑΤΟ, το 1952 και το 1958 και σε δεύτερο επίπεδο μετά την απόρριψη τους, στην αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων, κατά την περίοδο 1952-1959. Παράλληλα, εξετάστηκαν ενδελεχώς τα εξής ζητήματα: Πρώτον, οι προτάσεις των χωρών του ανατολικού συνασπισμού, όπως της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, για την υπογραφή συμφώνων φιλίας, συνεργασίας και μη επιθέσεως με σκοπό την δημιουργία μιας αποπυρηνικοποιημένης ζώνης στον ευρύτερο χώρο των Βαλκανίων, ενέργειες, που η ελληνική κυβέρνηση χαρακτήρισε ως «επιθέσεις ειρήνης» με προπαγανδιστικούς σκοπούς. Δεύτερον, μελετήθηκαν και αναλύθηκαν διεξοδικά οι επιστολές, που απέστειλε τόσο στην ελληνική κυβέρνηση όσο και στις κυβερνήσεις των κρατών-μελών του Ν.Α.Τ.Ο, ο Σοβιετικός πρωθυπουργός Νικολάϊ Μπουλγκάνιν (Nikolai Bulganin) την περίοδο διεξαγωγής της Συνόδου Κορυφής του Ν.Α.Τ.Ο στο Παρίσι τον Δεκέμβριο του 1957. Ακόμα την δεκαετία του 1950 την ελληνική εξωτερική πολιτική απασχόλησαν και ζητήματα, που δεν σχετίζονταν άμεσα με τις σοβιετικές πιέσεις, λειτούργησαν όμως καταλυτικά στην στάση, που διατήρησε η Ελλάδα απέναντι στην Ε.Σ.Σ.Δ. Ως εκ τούτου η μελέτη εξετάζει πρώτιστα το Μεσανατολικό ζήτημα και συγκεκριμένα την κρίση του Σουέζ, ώστε να καταδειχθεί ο ρόλος που αυτή διαδραμάτισε στην εξέλιξη του Κυπριακού ζητήματος το οποίο κατέλαβε σημαίνουσα θέση στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Επιπροσθέτως, ένα επιπλέον ερώτημα που απασχόλησε την μελέτη αφορά τον βαθμό επίδρασης που άσκησε η ανάπτυξη των εμπορικών σχέσεων μεταξύ Ελλάδος και ανατολικού συνασπισμού, στην σχέση της Ελλάδας με τις χώρες της Δύσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Αβελκίου Νεόφυτος-Κωνσταντίνος","Avelkiou Neofytos-Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:19Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2975922"],"render_values":[{"text":"uoadl:2975922","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975922","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975922","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2975922","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αβελκίου Νεόφυτος-Κωνσταντίνος","Avelkiou Neofytos-Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2975922","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975922"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Με τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου εγκαινιαζόταν ένα νέο κεφάλαιο στην παγκόσμια ιστορία, αυτό του Ψυχρού Πολέμου. Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν αποτέλεσε μια συμβατική σύγκρουση που περιοριζόταν μόνο στο διπλωματικό πεδίο αλλά μια διαμάχη που επεκτεινόταν σε όλους τους τομείς συγκρότησης και οργάνωσης του μεταπολεμικού κόσμου. Αποτελούσε μια προσπάθεια προβολής και επιβολής του ιδεολογικού οπλοστασίου του ενός συνασπισμού στον αντίπαλο με τελικό στόχο την κατίσχυσή του στο παγκόσμιο στερέωμα και την ανάδειξή του ως το μοναδικό δρόμο προς τη γη της Επαγγελίας, δηλαδή την οικονομική και πολιτική ανάπτυξη. Προς την επίτευξη του παραπάνω στόχου χρησιμοποιήθηκε εκουσίως και άλλοτε ακουσίως το ψυχολογικό στοιχείο με την μορφή της προπαγάνδας. Βασικός σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εξέταση της πολιτικής που διαμόρφωσε η Ελλάδα στον τομέα της αντιμετώπισης της σοβιετικής προπαγάνδας σε πρώτη φάση μέσω των προτάσεών που κατέθεσε η ελληνική κυβέρνηση στο ΝΑΤΟ, το 1952 και το 1958 και σε δεύτερο επίπεδο μετά την απόρριψη τους, στην αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων, κατά την περίοδο 1952-1959. Παράλληλα, εξετάστηκαν ενδελεχώς τα εξής ζητήματα: Πρώτον, οι προτάσεις των χωρών του ανατολικού συνασπισμού, όπως της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, για την υπογραφή συμφώνων φιλίας, συνεργασίας και μη επιθέσεως με σκοπό την δημιουργία μιας αποπυρηνικοποιημένης ζώνης στον ευρύτερο χώρο των Βαλκανίων, ενέργειες, που η ελληνική κυβέρνηση χαρακτήρισε ως «επιθέσεις ειρήνης» με προπαγανδιστικούς σκοπούς. Δεύτερον, μελετήθηκαν και αναλύθηκαν διεξοδικά οι επιστολές, που απέστειλε τόσο στην ελληνική κυβέρνηση όσο και στις κυβερνήσεις των κρατών-μελών του Ν.Α.Τ.Ο, ο Σοβιετικός πρωθυπουργός Νικολάϊ Μπουλγκάνιν (Nikolai Bulganin) την περίοδο διεξαγωγής της Συνόδου Κορυφής του Ν.Α.Τ.Ο στο Παρίσι τον Δεκέμβριο του 1957. Ακόμα την δεκαετία του 1950 την ελληνική εξωτερική πολιτική απασχόλησαν και ζητήματα, που δεν σχετίζονταν άμεσα με τις σοβιετικές πιέσεις, λειτούργησαν όμως καταλυτικά στην στάση, που διατήρησε η Ελλάδα απέναντι στην Ε.Σ.Σ.Δ. Ως εκ τούτου η μελέτη εξετάζει πρώτιστα το Μεσανατολικό ζήτημα και συγκεκριμένα την κρίση του Σουέζ, ώστε να καταδειχθεί ο ρόλος που αυτή διαδραμάτισε στην εξέλιξη του Κυπριακού ζητήματος το οποίο κατέλαβε σημαίνουσα θέση στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Επιπροσθέτως, ένα επιπλέον ερώτημα που απασχόλησε την μελέτη αφορά τον βαθμό επίδρασης που άσκησε η ανάπτυξη των εμπορικών σχέσεων μεταξύ Ελλάδος και ανατολικού συνασπισμού, στην σχέση της Ελλάδας με τις χώρες της Δύσης.","With the end of World War II, a new chapter in world history was inaugurated, that of the Cold War. The Cold War was not a conventional conflict confined to the diplomatic arena but a controversy that extended to all areas of the post-war world. It was an attempt to promote and impose the ideological arsenal of a coalition on the opponent with the ultimate goal of conquering the world and its emergence as the only way to the Promised Land, meaning namely the economic and political development. In order to achieve the above goal, the psychological element in the form of propaganda was used voluntarily and sometimes involuntarily. The main purpose of this dissertation is to examine the policy pursued by Greece in the field of dealing with Soviet propaganda. Ιn the first phase two proposals were submitted by the Greek government to NATO in 1952 and 1958 which were rejected. There was then a search for alternative solutions. In addition the following two issues were thoroughly considered. First, the proposals of the Eastern Coalition countries such as Bulgaria and Romania, for the signing of friendship, cooperation and non-aggression pacts to create a denuclearized zone in the wider Balkans. These actions were described by the Greek Government as propaganda attempts. Secondly this dissertation thoroughly studied the letters of the USSR Prime Minister Nikolai Bulganin, sent not only to the Greek government but also to the governments of all NATO member states during the NATO Summit in Paris in December 1957. Moreover in the 1950s, Greek foreign policy was preoccupied with issues that were not directly related to the Soviet pressure, but acted as a catalyst in the attitude that Greece maintained towards the USSR. Therefore, the study primarily examines the Middle East issue and specifically the Suez crisis, in order to demonstrate the role it played in the development of the Cyprus issue, which occupied an important position in Greek foreign policy. In addition, an additional question that occupied the study concerns the degree to which the development of trade relations between Greece and the Eastern Alliance had an impact on Greece's relationship with Western countries."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η πολιτική της Ελλάδος απέναντι στην Σοβιετική Προπαγάνδα στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ 1952-1959"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αβελκίου Νεόφυτος-Κωνσταντίνος","Avelkiou Neofytos-Konstantinos"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Με τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου εγκαινιαζόταν ένα νέο κεφάλαιο στην παγκόσμια ιστορία, αυτό του Ψυχρού Πολέμου. Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν αποτέλεσε μια συμβατική σύγκρουση που περιοριζόταν μόνο στο διπλωματικό πεδίο αλλά μια διαμάχη που επεκτεινόταν σε όλους τους τομείς συγκρότησης και οργάνωσης του μεταπολεμικού κόσμου. Αποτελούσε μια προσπάθεια προβολής και επιβολής του ιδεολογικού οπλοστασίου του ενός συνασπισμού στον αντίπαλο με τελικό στόχο την κατίσχυσή του στο παγκόσμιο στερέωμα και την ανάδειξή του ως το μοναδικό δρόμο προς τη γη της Επαγγελίας, δηλαδή την οικονομική και πολιτική ανάπτυξη. Προς την επίτευξη του παραπάνω στόχου χρησιμοποιήθηκε εκουσίως και άλλοτε ακουσίως το ψυχολογικό στοιχείο με την μορφή της προπαγάνδας. Βασικός σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εξέταση της πολιτικής που διαμόρφωσε η Ελλάδα στον τομέα της αντιμετώπισης της σοβιετικής προπαγάνδας σε πρώτη φάση μέσω των προτάσεών που κατέθεσε η ελληνική κυβέρνηση στο ΝΑΤΟ, το 1952 και το 1958 και σε δεύτερο επίπεδο μετά την απόρριψη τους, στην αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων, κατά την περίοδο 1952-1959. Παράλληλα, εξετάστηκαν ενδελεχώς τα εξής ζητήματα: Πρώτον, οι προτάσεις των χωρών του ανατολικού συνασπισμού, όπως της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, για την υπογραφή συμφώνων φιλίας, συνεργασίας και μη επιθέσεως με σκοπό την δημιουργία μιας αποπυρηνικοποιημένης ζώνης στον ευρύτερο χώρο των Βαλκανίων, ενέργειες, που η ελληνική κυβέρνηση χαρακτήρισε ως «επιθέσεις ειρήνης» με προπαγανδιστικούς σκοπούς. Δεύτερον, μελετήθηκαν και αναλύθηκαν διεξοδικά οι επιστολές, που απέστειλε τόσο στην ελληνική κυβέρνηση όσο και στις κυβερνήσεις των κρατών-μελών του Ν.Α.Τ.Ο, ο Σοβιετικός πρωθυπουργός Νικολάϊ Μπουλγκάνιν (Nikolai Bulganin) την περίοδο διεξαγωγής της Συνόδου Κορυφής του Ν.Α.Τ.Ο στο Παρίσι τον Δεκέμβριο του 1957. Ακόμα την δεκαετία του 1950 την ελληνική εξωτερική πολιτική απασχόλησαν και ζητήματα, που δεν σχετίζονταν άμεσα με τις σοβιετικές πιέσεις, λειτούργησαν όμως καταλυτικά στην στάση, που διατήρησε η Ελλάδα απέναντι στην Ε.Σ.Σ.Δ. Ως εκ τούτου η μελέτη εξετάζει πρώτιστα το Μεσανατολικό ζήτημα και συγκεκριμένα την κρίση του Σουέζ, ώστε να καταδειχθεί ο ρόλος που αυτή διαδραμάτισε στην εξέλιξη του Κυπριακού ζητήματος το οποίο κατέλαβε σημαίνουσα θέση στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Επιπροσθέτως, ένα επιπλέον ερώτημα που απασχόλησε την μελέτη αφορά τον βαθμό επίδρασης που άσκησε η ανάπτυξη των εμπορικών σχέσεων μεταξύ Ελλάδος και ανατολικού συνασπισμού, στην σχέση της Ελλάδας με τις χώρες της Δύσης.","With the end of World War II, a new chapter in world history was inaugurated, that of the Cold War. The Cold War was not a conventional conflict confined to the diplomatic arena but a controversy that extended to all areas of the post-war world. It was an attempt to promote and impose the ideological arsenal of a coalition on the opponent with the ultimate goal of conquering the world and its emergence as the only way to the Promised Land, meaning namely the economic and political development. In order to achieve the above goal, the psychological element in the form of propaganda was used voluntarily and sometimes involuntarily. The main purpose of this dissertation is to examine the policy pursued by Greece in the field of dealing with Soviet propaganda. Ιn the first phase two proposals were submitted by the Greek government to NATO in 1952 and 1958 which were rejected. There was then a search for alternative solutions. In addition the following two issues were thoroughly considered. First, the proposals of the Eastern Coalition countries such as Bulgaria and Romania, for the signing of friendship, cooperation and non-aggression pacts to create a denuclearized zone in the wider Balkans. These actions were described by the Greek Government as propaganda attempts. Secondly this dissertation thoroughly studied the letters of the USSR Prime Minister Nikolai Bulganin, sent not only to the Greek government but also to the governments of all NATO member states during the NATO Summit in Paris in December 1957. Moreover in the 1950s, Greek foreign policy was preoccupied with issues that were not directly related to the Soviet pressure, but acted as a catalyst in the attitude that Greece maintained towards the USSR. Therefore, the study primarily examines the Middle East issue and specifically the Suez crisis, in order to demonstrate the role it played in the development of the Cyprus issue, which occupied an important position in Greek foreign policy. In addition, an additional question that occupied the study concerns the degree to which the development of trade relations between Greece and the Eastern Alliance had an impact on Greece's relationship with Western countries."],"dc:identifier":["uoadl:2975922","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2975922"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Η πολιτική της Ελλάδος απέναντι στην Σοβιετική Προπαγάνδα στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ 1952-1959"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:19Z"}