{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2976126"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2976126","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αυτοκρατορική ιδεολογία, εξωτερική πολιτική και θρησκεία στον 15ο αι. Η περίπτωση της Ένωσης της Φλωρεντίας.","abstract":"Στα τέλη του 14ου αιώνα, το βυζαντινό κράτος βίωσε μια άμεση υπαρξιακή απειλή, την τουρκική κατάκτηση της Βαλκανικής Χερσονήσου. Φοβούμενος για την ίδια την επιβίωση της αυτοκρατορίας, ο αυτοκράτορας Μανουήλ Β’ στράφηκε στην συμμαχία με την Δύση, και ειδικότερα με τον βασιλιά της Ουγγαρίας και δυτικό αυτοκράτορα Σιγισμούνδο, με την προοπτική της οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας, αλλά και της ιδεολογικής ενίσχυσης του ανατολικού αυτοκρατορικού αξιώματος στον χριστιανικό κόσμο, ως αντίβαρο της πολιτικής του αδυναμίας. Στο πλαίσιο αυτό ετέθη με ένταση και το ζήτημα της αποκατάστασης της εκκλησιαστικής σχέσης με την Δυτική Εκκλησία, στην ευρύτερη προσπάθεια μεταρρύθμισης της τελευταίας μετά την Σύνοδο της Κωνσταντίας (1414-1418). Κατόπιν μακράς θεολογικής και διπλωματικής προετοιμασίας, οι Βυζαντινού ταλαντεύτηκαν για λίγο μεταξύ πάπα και Συνόδου της Βασιλείας, ελπίζοντας να αποκτήσουν το μέγιστο δυνατό όφελος από την Ένωση. Τελικά, συμβιβάστηκαν με την παποσύνη στην Φλωρεντία, αποδεχόμενοι την Ένωση των Εκκλησιών (1439), που όμως απεδείχθη χίμαιρα. Στην Σύνοδο αυτή, η αυτοκρατορική κληρονομία συγκρούστηκε με την παπική μοναρχία, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Ιδωμένη από τον ορθόδοξο κόσμο ως υποταγή στον πάπα, η Ένωση της Φλωρεντίας τερμάτισε την βυζαντινή αυτοκρατορική επιρροή στην Ευρώπη και τα Βαλκάνια και έθεσε τους Βυζαντινούς υπό την εξάρτηση του πάπα. Η ήττα της επακόλουθης παπικής σταυροφορίας στην Βάρνα (1444), είχε ως αποτέλεσμα την αναστολή της εφαρμογής της Ένωσης. Η προκληθείσα ορθόδοξη αντίδραση δίχασε την βυζαντινή κοινωνία ανεπανόρθωτα, με κάθε μερίδα να ασκεί την δική της εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Οι υποστηρικτές της Ένωσης αποτέλεσαν μια μειοψηφία πέριξ του αυτοκράτορα που προσπάθησε αγωνιωδώς να σώσει την αυτοκρατορία, ενώ οι αντίπαλοι της, προτιμώντας την διαφύλαξη της πίστης τους, προετοίμασαν την διάδοχη κατάσταση, εκκλησιαστικά και πολιτικά.","abstract_html":"Στα τέλη του 14ου αιώνα, το βυζαντινό κράτος βίωσε μια άμεση υπαρξιακή απειλή, την τουρκική κατάκτηση της Βαλκανικής Χερσονήσου. Φοβούμενος για την ίδια την επιβίωση της αυτοκρατορίας, ο αυτοκράτορας Μανουήλ Β’ στράφηκε στην συμμαχία με την Δύση, και ειδικότερα με τον βασιλιά της Ουγγαρίας και δυτικό αυτοκράτορα Σιγισμούνδο, με την προοπτική της οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας, αλλά και της ιδεολογικής ενίσχυσης του ανατολικού αυτοκρατορικού αξιώματος στον χριστιανικό κόσμο, ως αντίβαρο της πολιτικής του αδυναμίας. Στο πλαίσιο αυτό ετέθη με ένταση και το ζήτημα της αποκατάστασης της εκκλησιαστικής σχέσης με την Δυτική Εκκλησία, στην ευρύτερη προσπάθεια μεταρρύθμισης της τελευταίας μετά την Σύνοδο της Κωνσταντίας (1414-1418). Κατόπιν μακράς θεολογικής και διπλωματικής προετοιμασίας, οι Βυζαντινού ταλαντεύτηκαν για λίγο μεταξύ πάπα και Συνόδου της Βασιλείας, ελπίζοντας να αποκτήσουν το μέγιστο δυνατό όφελος από την Ένωση. Τελικά, συμβιβάστηκαν με την παποσύνη στην Φλωρεντία, αποδεχόμενοι την Ένωση των Εκκλησιών (1439), που όμως απεδείχθη χίμαιρα. Στην Σύνοδο αυτή, η αυτοκρατορική κληρονομία συγκρούστηκε με την παπική μοναρχία, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Ιδωμένη από τον ορθόδοξο κόσμο ως υποταγή στον πάπα, η Ένωση της Φλωρεντίας τερμάτισε την βυζαντινή αυτοκρατορική επιρροή στην Ευρώπη και τα Βαλκάνια και έθεσε τους Βυζαντινούς υπό την εξάρτηση του πάπα. Η ήττα της επακόλουθης παπικής σταυροφορίας στην Βάρνα (1444), είχε ως αποτέλεσμα την αναστολή της εφαρμογής της Ένωσης. Η προκληθείσα ορθόδοξη αντίδραση δίχασε την βυζαντινή κοινωνία ανεπανόρθωτα, με κάθε μερίδα να ασκεί την δική της εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Οι υποστηρικτές της Ένωσης αποτέλεσαν μια μειοψηφία πέριξ του αυτοκράτορα που προσπάθησε αγωνιωδώς να σώσει την αυτοκρατορία, ενώ οι αντίπαλοι της, προτιμώντας την διαφύλαξη της πίστης τους, προετοίμασαν την διάδοχη κατάσταση, εκκλησιαστικά και πολιτικά.","abstract_has_math":false,"creators":["Κωστούλας Ευάγγελος-Χρήστος","Kostoulas Evangelos-Christos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:20Z","subjects":["Ιστορία","History"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2976126"],"render_values":[{"text":"uoadl:2976126","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2976126","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2976126","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2976126","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κωστούλας Ευάγγελος-Χρήστος","Kostoulas Evangelos-Christos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Ιστορία","History"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2976126","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2976126"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στα τέλη του 14ου αιώνα, το βυζαντινό κράτος βίωσε μια άμεση υπαρξιακή απειλή, την τουρκική κατάκτηση της Βαλκανικής Χερσονήσου. Φοβούμενος για την ίδια την επιβίωση της αυτοκρατορίας, ο αυτοκράτορας Μανουήλ Β’ στράφηκε στην συμμαχία με την Δύση, και ειδικότερα με τον βασιλιά της Ουγγαρίας και δυτικό αυτοκράτορα Σιγισμούνδο, με την προοπτική της οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας, αλλά και της ιδεολογικής ενίσχυσης του ανατολικού αυτοκρατορικού αξιώματος στον χριστιανικό κόσμο, ως αντίβαρο της πολιτικής του αδυναμίας. Στο πλαίσιο αυτό ετέθη με ένταση και το ζήτημα της αποκατάστασης της εκκλησιαστικής σχέσης με την Δυτική Εκκλησία, στην ευρύτερη προσπάθεια μεταρρύθμισης της τελευταίας μετά την Σύνοδο της Κωνσταντίας (1414-1418). Κατόπιν μακράς θεολογικής και διπλωματικής προετοιμασίας, οι Βυζαντινού ταλαντεύτηκαν για λίγο μεταξύ πάπα και Συνόδου της Βασιλείας, ελπίζοντας να αποκτήσουν το μέγιστο δυνατό όφελος από την Ένωση. Τελικά, συμβιβάστηκαν με την παποσύνη στην Φλωρεντία, αποδεχόμενοι την Ένωση των Εκκλησιών (1439), που όμως απεδείχθη χίμαιρα. Στην Σύνοδο αυτή, η αυτοκρατορική κληρονομία συγκρούστηκε με την παπική μοναρχία, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Ιδωμένη από τον ορθόδοξο κόσμο ως υποταγή στον πάπα, η Ένωση της Φλωρεντίας τερμάτισε την βυζαντινή αυτοκρατορική επιρροή στην Ευρώπη και τα Βαλκάνια και έθεσε τους Βυζαντινούς υπό την εξάρτηση του πάπα. Η ήττα της επακόλουθης παπικής σταυροφορίας στην Βάρνα (1444), είχε ως αποτέλεσμα την αναστολή της εφαρμογής της Ένωσης. Η προκληθείσα ορθόδοξη αντίδραση δίχασε την βυζαντινή κοινωνία ανεπανόρθωτα, με κάθε μερίδα να ασκεί την δική της εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Οι υποστηρικτές της Ένωσης αποτέλεσαν μια μειοψηφία πέριξ του αυτοκράτορα που προσπάθησε αγωνιωδώς να σώσει την αυτοκρατορία, ενώ οι αντίπαλοι της, προτιμώντας την διαφύλαξη της πίστης τους, προετοίμασαν την διάδοχη κατάσταση, εκκλησιαστικά και πολιτικά.","In the late 14th century, the byzantine state experienced an imminent existential threat, the Turkish conquest of the Balkan peninsula. Afraid for the empire’s own survival, emperor Manuel II was led to an alliance with the West, specifically with the Hungarian king Sigismund, expecting to gain economic and military aid, as well as to reinforce ideologically the eastern emperorship all over the Christian world, counterweighting its political weakness. As a result, the issue of the restoration of the church relations was posed, in the context of the Western Church reformation after the Council of Constance (1414-1418). Following a prolonged theological and diplomatic preparation, the Byzantines balanced between the pope and the Council of Basel for a while, hoping to gain as much as they could through the Church Union. In the end, they compromised with the papacy in Florence, by accepting the Church Union (1439), although it was proven to be a short-lived one. In that council, the imperial legacy dealt with the papal monarchy, with little success. Widely seen in the orthodox world as a submission to the pope, the Union of Florence ended the byzantine imperial influence in Europe and the Balkans and made the Byzantines dependent to the papacy. The defeat of the subsequent papal crusade in Varna (1444) led to the Union’s suspension. The orthodox reaction to the Union divided heavily the byzantine society, each party following its own internal and foreign policy. The supporters of the Union formed a minority in the imperial court that struggled to save the empire, whilst their opponents, preferring the preservation of their orthodox faith, prepared the political and ecclesiastical status quo under the forthcoming ottoman domination."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αυτοκρατορική ιδεολογία, εξωτερική πολιτική και θρησκεία στον 15ο αι. Η περίπτωση της Ένωσης της Φλωρεντίας."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κωστούλας Ευάγγελος-Χρήστος","Kostoulas Evangelos-Christos"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Στα τέλη του 14ου αιώνα, το βυζαντινό κράτος βίωσε μια άμεση υπαρξιακή απειλή, την τουρκική κατάκτηση της Βαλκανικής Χερσονήσου. Φοβούμενος για την ίδια την επιβίωση της αυτοκρατορίας, ο αυτοκράτορας Μανουήλ Β’ στράφηκε στην συμμαχία με την Δύση, και ειδικότερα με τον βασιλιά της Ουγγαρίας και δυτικό αυτοκράτορα Σιγισμούνδο, με την προοπτική της οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας, αλλά και της ιδεολογικής ενίσχυσης του ανατολικού αυτοκρατορικού αξιώματος στον χριστιανικό κόσμο, ως αντίβαρο της πολιτικής του αδυναμίας. Στο πλαίσιο αυτό ετέθη με ένταση και το ζήτημα της αποκατάστασης της εκκλησιαστικής σχέσης με την Δυτική Εκκλησία, στην ευρύτερη προσπάθεια μεταρρύθμισης της τελευταίας μετά την Σύνοδο της Κωνσταντίας (1414-1418). Κατόπιν μακράς θεολογικής και διπλωματικής προετοιμασίας, οι Βυζαντινού ταλαντεύτηκαν για λίγο μεταξύ πάπα και Συνόδου της Βασιλείας, ελπίζοντας να αποκτήσουν το μέγιστο δυνατό όφελος από την Ένωση. Τελικά, συμβιβάστηκαν με την παποσύνη στην Φλωρεντία, αποδεχόμενοι την Ένωση των Εκκλησιών (1439), που όμως απεδείχθη χίμαιρα. Στην Σύνοδο αυτή, η αυτοκρατορική κληρονομία συγκρούστηκε με την παπική μοναρχία, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Ιδωμένη από τον ορθόδοξο κόσμο ως υποταγή στον πάπα, η Ένωση της Φλωρεντίας τερμάτισε την βυζαντινή αυτοκρατορική επιρροή στην Ευρώπη και τα Βαλκάνια και έθεσε τους Βυζαντινούς υπό την εξάρτηση του πάπα. Η ήττα της επακόλουθης παπικής σταυροφορίας στην Βάρνα (1444), είχε ως αποτέλεσμα την αναστολή της εφαρμογής της Ένωσης. Η προκληθείσα ορθόδοξη αντίδραση δίχασε την βυζαντινή κοινωνία ανεπανόρθωτα, με κάθε μερίδα να ασκεί την δική της εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Οι υποστηρικτές της Ένωσης αποτέλεσαν μια μειοψηφία πέριξ του αυτοκράτορα που προσπάθησε αγωνιωδώς να σώσει την αυτοκρατορία, ενώ οι αντίπαλοι της, προτιμώντας την διαφύλαξη της πίστης τους, προετοίμασαν την διάδοχη κατάσταση, εκκλησιαστικά και πολιτικά.","In the late 14th century, the byzantine state experienced an imminent existential threat, the Turkish conquest of the Balkan peninsula. Afraid for the empire’s own survival, emperor Manuel II was led to an alliance with the West, specifically with the Hungarian king Sigismund, expecting to gain economic and military aid, as well as to reinforce ideologically the eastern emperorship all over the Christian world, counterweighting its political weakness. As a result, the issue of the restoration of the church relations was posed, in the context of the Western Church reformation after the Council of Constance (1414-1418). Following a prolonged theological and diplomatic preparation, the Byzantines balanced between the pope and the Council of Basel for a while, hoping to gain as much as they could through the Church Union. In the end, they compromised with the papacy in Florence, by accepting the Church Union (1439), although it was proven to be a short-lived one. In that council, the imperial legacy dealt with the papal monarchy, with little success. Widely seen in the orthodox world as a submission to the pope, the Union of Florence ended the byzantine imperial influence in Europe and the Balkans and made the Byzantines dependent to the papacy. The defeat of the subsequent papal crusade in Varna (1444) led to the Union’s suspension. The orthodox reaction to the Union divided heavily the byzantine society, each party following its own internal and foreign policy. The supporters of the Union formed a minority in the imperial court that struggled to save the empire, whilst their opponents, preferring the preservation of their orthodox faith, prepared the political and ecclesiastical status quo under the forthcoming ottoman domination."],"dc:identifier":["uoadl:2976126","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2976126"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Ιστορία","History"],"dc:title":["Αυτοκρατορική ιδεολογία, εξωτερική πολιτική και θρησκεία στον 15ο αι. Η περίπτωση της Ένωσης της Φλωρεντίας."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:20Z"}