{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2976261"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2976261","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Translanguaging in contemporary drama: Tennessee Williams’ The Rose Tattoo on Greek stage","abstract":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Η συνύπαρξη διαφορετικών γλωσσών, γλωσσικών ποικιλιών και προφορών στα δραματικά κείμενα δεν είναι νέο φαινόμενο αλλά έχει αποκτήσει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τους μελετητές στον εικοστό αιώνα. Αυτή η εργασία πραγματεύεται αρχικά την έννοια της διαγλωσσικότητας και τη σχέση της με το γραπτό λόγο. Ακολουθεί μια ιστορική επισκόπηση της μετάφρασης του δράματος και δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην περίπλοκη φύση του δράματος και στις προκλήσεις πoυ δημιουργεί στη διαδικασία της μετάφρασης. Αυτή η μελέτη εξετάζει τις αρχές και τις στρατηγικές μετάφρασης του δράματος λαμβάνοντας υπόψη τις έννοιες της αναγνωσιμότητας και της παραστασιμότητας των θεατρικών κειμένων. Χρησιμοποιούνται παραδείγματα πολυγλωσσίας σε δραματικά κείμενα και εξετάζονται διεξοδικά οι στρατηγικές μετάφρασης διαγλωσσικών πρακτικών στο δράμα. Η εργασία εξετάζει τη διαγλωσσικότητα στο θεατρικό έργο του Τενεσί Ουίλιαμς, Τριαντάφυλλο στο στήθος και πώς αυτή έχει μεταφερθεί στα Eλληνικά μέσα από δύο μεταφράσεις του έργου, η πρώτη γραμμένη από το Μάριο Πλωρίτη στα μέσα του εικοστού αιώνα και η δεύτερη από τον Ερρίκο Μπελιέ στις αρχές αυτού του αιώνα. Στόχος αυτής της μελέτης είναι να εξετάσει ποια ελληνική μετάφραση ευνοεί τη διαγλωσσικότητα και τις στρατηγικές που χρησιμοποιεί ο κάθε μεταφραστής. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι αν και οι δύο μεταφραστές διατηρούν τα περισσότερα από τα διαγλωσσικά παραδείγματα του κειμένου-πηγή, o Μπελιές προτιμά περισσότερο τη διαγλωσσικότητα από τον Πλωρίτη. Ωστόσο, υπάρχει μια διακριτή αντίφαση όσον αφορά στις στρατηγικές που χρησιμοποιούνται. Η μετάφραση του Πλωρίτη δηλώνει τη διαγλωσσικότητα αλλά είναι πιο κοντά στην οικειοποίηση του κειμένου-πηγή ενώ ο Μπελιές δεν την δηλώνει αλλά φέρνει το κείμενο του πιο κοντά στο κείμενο-πηγή. Η μελέτη μπορεί να συμβάλει στην έρευνα σχετικά με τη μετάφραση της διαγλωσσικότητας στο δράμα και μπορεί να φωτίσει την επίδραση των διαγλωσσικών πρακτικών διαπολιτισμικά προς όφελος όχι μόνο των ερευνητών αλλά και των επαγγελματιών του θεάτρου.","abstract_html":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Η συνύπαρξη διαφορετικών γλωσσών, γλωσσικών ποικιλιών και προφορών στα δραματικά κείμενα δεν είναι νέο φαινόμενο αλλά έχει αποκτήσει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τους μελετητές στον εικοστό αιώνα. Αυτή η εργασία πραγματεύεται αρχικά την έννοια της διαγλωσσικότητας και τη σχέση της με το γραπτό λόγο. Ακολουθεί μια ιστορική επισκόπηση της μετάφρασης του δράματος και δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην περίπλοκη φύση του δράματος και στις προκλήσεις πoυ δημιουργεί στη διαδικασία της μετάφρασης. Αυτή η μελέτη εξετάζει τις αρχές και τις στρατηγικές μετάφρασης του δράματος λαμβάνοντας υπόψη τις έννοιες της αναγνωσιμότητας και της παραστασιμότητας των θεατρικών κειμένων. Χρησιμοποιούνται παραδείγματα πολυγλωσσίας σε δραματικά κείμενα και εξετάζονται διεξοδικά οι στρατηγικές μετάφρασης διαγλωσσικών πρακτικών στο δράμα. Η εργασία εξετάζει τη διαγλωσσικότητα στο θεατρικό έργο του Τενεσί Ουίλιαμς, Τριαντάφυλλο στο στήθος και πώς αυτή έχει μεταφερθεί στα Eλληνικά μέσα από δύο μεταφράσεις του έργου, η πρώτη γραμμένη από το Μάριο Πλωρίτη στα μέσα του εικοστού αιώνα και η δεύτερη από τον Ερρίκο Μπελιέ στις αρχές αυτού του αιώνα. Στόχος αυτής της μελέτης είναι να εξετάσει ποια ελληνική μετάφραση ευνοεί τη διαγλωσσικότητα και τις στρατηγικές που χρησιμοποιεί ο κάθε μεταφραστής. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι αν και οι δύο μεταφραστές διατηρούν τα περισσότερα από τα διαγλωσσικά παραδείγματα του κειμένου-πηγή, o Μπελιές προτιμά περισσότερο τη διαγλωσσικότητα από τον Πλωρίτη. Ωστόσο, υπάρχει μια διακριτή αντίφαση όσον αφορά στις στρατηγικές που χρησιμοποιούνται. Η μετάφραση του Πλωρίτη δηλώνει τη διαγλωσσικότητα αλλά είναι πιο κοντά στην οικειοποίηση του κειμένου-πηγή ενώ ο Μπελιές δεν την δηλώνει αλλά φέρνει το κείμενο του πιο κοντά στο κείμενο-πηγή. Η μελέτη μπορεί να συμβάλει στην έρευνα σχετικά με τη μετάφραση της διαγλωσσικότητας στο δράμα και μπορεί να φωτίσει την επίδραση των διαγλωσσικών πρακτικών διαπολιτισμικά προς όφελος όχι μόνο των ερευνητών αλλά και των επαγγελματιών του θεάτρου.","abstract_has_math":false,"creators":["Δημητρακάκης Κωνσταντίνος","Dimitrakakis Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:20Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","English","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2976261"],"render_values":[{"text":"uoadl:2976261","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2976261","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2976261","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2976261","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δημητρακάκης Κωνσταντίνος","Dimitrakakis Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","English","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2976261","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2976261"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Η συνύπαρξη διαφορετικών γλωσσών, γλωσσικών ποικιλιών και προφορών στα δραματικά κείμενα δεν είναι νέο φαινόμενο αλλά έχει αποκτήσει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τους μελετητές στον εικοστό αιώνα. Αυτή η εργασία πραγματεύεται αρχικά την έννοια της διαγλωσσικότητας και τη σχέση της με το γραπτό λόγο. Ακολουθεί μια ιστορική επισκόπηση της μετάφρασης του δράματος και δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην περίπλοκη φύση του δράματος και στις προκλήσεις πoυ δημιουργεί στη διαδικασία της μετάφρασης. Αυτή η μελέτη εξετάζει τις αρχές και τις στρατηγικές μετάφρασης του δράματος λαμβάνοντας υπόψη τις έννοιες της αναγνωσιμότητας και της παραστασιμότητας των θεατρικών κειμένων. Χρησιμοποιούνται παραδείγματα πολυγλωσσίας σε δραματικά κείμενα και εξετάζονται διεξοδικά οι στρατηγικές μετάφρασης διαγλωσσικών πρακτικών στο δράμα. Η εργασία εξετάζει τη διαγλωσσικότητα στο θεατρικό έργο του Τενεσί Ουίλιαμς, Τριαντάφυλλο στο στήθος και πώς αυτή έχει μεταφερθεί στα Eλληνικά μέσα από δύο μεταφράσεις του έργου, η πρώτη γραμμένη από το Μάριο Πλωρίτη στα μέσα του εικοστού αιώνα και η δεύτερη από τον Ερρίκο Μπελιέ στις αρχές αυτού του αιώνα. Στόχος αυτής της μελέτης είναι να εξετάσει ποια ελληνική μετάφραση ευνοεί τη διαγλωσσικότητα και τις στρατηγικές που χρησιμοποιεί ο κάθε μεταφραστής. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι αν και οι δύο μεταφραστές διατηρούν τα περισσότερα από τα διαγλωσσικά παραδείγματα του κειμένου-πηγή, o Μπελιές προτιμά περισσότερο τη διαγλωσσικότητα από τον Πλωρίτη. Ωστόσο, υπάρχει μια διακριτή αντίφαση όσον αφορά στις στρατηγικές που χρησιμοποιούνται. Η μετάφραση του Πλωρίτη δηλώνει τη διαγλωσσικότητα αλλά είναι πιο κοντά στην οικειοποίηση του κειμένου-πηγή ενώ ο Μπελιές δεν την δηλώνει αλλά φέρνει το κείμενο του πιο κοντά στο κείμενο-πηγή. Η μελέτη μπορεί να συμβάλει στην έρευνα σχετικά με τη μετάφραση της διαγλωσσικότητας στο δράμα και μπορεί να φωτίσει την επίδραση των διαγλωσσικών πρακτικών διαπολιτισμικά προς όφελος όχι μόνο των ερευνητών αλλά και των επαγγελματιών του θεάτρου.","ABSTRACT The coexistence of different languages, language varieties and accents in drama texts is not a new phenomenon but has gained much more interest by scholars in the twentieth century. This paper discusses first the concept of translanguaging and its relation to writing. A historical overview of drama translation follows and special emphasis is given on the complex nature of drama and the challenges that brings to translation. This study discusses drama translation principles and strategies drawing on the notions of readability and performability of play scripts. Examples of multilingualism in drama texts are employed and strategies regarding the translation of translingual practices in drama are thoroughly discussed. The paper examines translanguaging in Tennesse Williams’ play The Rose Tattoo and how it has been transferred into Greek through two translations of the play, the first written by Marios Ploritis in the mid-twentieth century and the second one by Errikos Belies at the beginning of this century. The aim of this study is to examine which Greek translation favors translanguaging and the strategies that each translator uses. The results show that even though both translators retain most of the translanguaging instances of the source text, Belies favors translanguaging more than Ploritis . However, there is a distinctive contradiction in terms of the strategies employed. Ploritis’ translation marks translanguaging but is closer to domesticating the source text whereas Belies unmarks it but brings his text closer to the source one (foreignization). The study can contribute to research on translating translanguaging in drama and can shed light on the effect of translingual practices crossculturally for the benefit not only of researchers but also of theatre practitioners."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Translanguaging in contemporary drama: Tennessee Williams’ The Rose Tattoo on Greek stage"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δημητρακάκης Κωνσταντίνος","Dimitrakakis Konstantinos"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Η συνύπαρξη διαφορετικών γλωσσών, γλωσσικών ποικιλιών και προφορών στα δραματικά κείμενα δεν είναι νέο φαινόμενο αλλά έχει αποκτήσει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τους μελετητές στον εικοστό αιώνα. Αυτή η εργασία πραγματεύεται αρχικά την έννοια της διαγλωσσικότητας και τη σχέση της με το γραπτό λόγο. Ακολουθεί μια ιστορική επισκόπηση της μετάφρασης του δράματος και δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην περίπλοκη φύση του δράματος και στις προκλήσεις πoυ δημιουργεί στη διαδικασία της μετάφρασης. Αυτή η μελέτη εξετάζει τις αρχές και τις στρατηγικές μετάφρασης του δράματος λαμβάνοντας υπόψη τις έννοιες της αναγνωσιμότητας και της παραστασιμότητας των θεατρικών κειμένων. Χρησιμοποιούνται παραδείγματα πολυγλωσσίας σε δραματικά κείμενα και εξετάζονται διεξοδικά οι στρατηγικές μετάφρασης διαγλωσσικών πρακτικών στο δράμα. Η εργασία εξετάζει τη διαγλωσσικότητα στο θεατρικό έργο του Τενεσί Ουίλιαμς, Τριαντάφυλλο στο στήθος και πώς αυτή έχει μεταφερθεί στα Eλληνικά μέσα από δύο μεταφράσεις του έργου, η πρώτη γραμμένη από το Μάριο Πλωρίτη στα μέσα του εικοστού αιώνα και η δεύτερη από τον Ερρίκο Μπελιέ στις αρχές αυτού του αιώνα. Στόχος αυτής της μελέτης είναι να εξετάσει ποια ελληνική μετάφραση ευνοεί τη διαγλωσσικότητα και τις στρατηγικές που χρησιμοποιεί ο κάθε μεταφραστής. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι αν και οι δύο μεταφραστές διατηρούν τα περισσότερα από τα διαγλωσσικά παραδείγματα του κειμένου-πηγή, o Μπελιές προτιμά περισσότερο τη διαγλωσσικότητα από τον Πλωρίτη. Ωστόσο, υπάρχει μια διακριτή αντίφαση όσον αφορά στις στρατηγικές που χρησιμοποιούνται. Η μετάφραση του Πλωρίτη δηλώνει τη διαγλωσσικότητα αλλά είναι πιο κοντά στην οικειοποίηση του κειμένου-πηγή ενώ ο Μπελιές δεν την δηλώνει αλλά φέρνει το κείμενο του πιο κοντά στο κείμενο-πηγή. Η μελέτη μπορεί να συμβάλει στην έρευνα σχετικά με τη μετάφραση της διαγλωσσικότητας στο δράμα και μπορεί να φωτίσει την επίδραση των διαγλωσσικών πρακτικών διαπολιτισμικά προς όφελος όχι μόνο των ερευνητών αλλά και των επαγγελματιών του θεάτρου.","ABSTRACT The coexistence of different languages, language varieties and accents in drama texts is not a new phenomenon but has gained much more interest by scholars in the twentieth century. This paper discusses first the concept of translanguaging and its relation to writing. A historical overview of drama translation follows and special emphasis is given on the complex nature of drama and the challenges that brings to translation. This study discusses drama translation principles and strategies drawing on the notions of readability and performability of play scripts. Examples of multilingualism in drama texts are employed and strategies regarding the translation of translingual practices in drama are thoroughly discussed. The paper examines translanguaging in Tennesse Williams’ play The Rose Tattoo and how it has been transferred into Greek through two translations of the play, the first written by Marios Ploritis in the mid-twentieth century and the second one by Errikos Belies at the beginning of this century. The aim of this study is to examine which Greek translation favors translanguaging and the strategies that each translator uses. The results show that even though both translators retain most of the translanguaging instances of the source text, Belies favors translanguaging more than Ploritis . However, there is a distinctive contradiction in terms of the strategies employed. Ploritis’ translation marks translanguaging but is closer to domesticating the source text whereas Belies unmarks it but brings his text closer to the source one (foreignization). The study can contribute to research on translating translanguaging in drama and can shed light on the effect of translingual practices crossculturally for the benefit not only of researchers but also of theatre practitioners."],"dc:identifier":["uoadl:2976261","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2976261"],"dc:language":["Ελληνικά","English","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Translanguaging in contemporary drama: Tennessee Williams’ The Rose Tattoo on Greek stage"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:20Z"}