{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:2976316"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:2976316","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"\"Η περιγραφική θεωρία της απόφασης και η έννοια του Πολιτικού: ένας διάλογος μεταξύ Παναγιώτη Κονδύλη και Carl Schmitt\"","abstract":"Στα κείμενα που ακολουθούν έχει καταβληθεί προσπάθεια να παρουσιαστούν δύο θεωρητικά εγχειρήματα που εκκινούν από όμοιες βάσεις για να επεκταθούν σε θεματικές που μεταξύ τους διαφέρουν ουσιωδώς. Από την μια θα εκτεθεί η κατανόηση του Πολιτικού από μεριάς του Carl Schmitt μέσω του κατεξοχήν κριτηρίου της διάκρισης φίλου και εχθρού. Το δίπολο αυτό ως αφετηρία οδηγεί προεκτεινόμενο από την μεριά του εχθρού σε ένα επιπλέον κύριο χαρακτηριστικό του Πολιτικού, την δυνατότητα ανάπτυξης πολεμικότητας ακόμη και με την μορφή του πολέμου, γνώρισμα το οποίο αρκεί ως δυνατότητα βέβαια και δεν απαιτείται -για τον Schmitt – να υφίσταται ως πραγματικό γεγονός ή έστω ως ενδεχόμενο. Έτσι το Πολιτικό εμφανίζει, στις κύριες και δευτερεύουσες δομές του, ένα αντιθετικό σχήμα: κάθε τι (ιδεολογικό, κρατικομματικό) που πρεσβεύεται σε πολιτικό επίπεδο αποκτάει νόημα με την ύπαρξη ενός αντιθέτου του. Η σκέψη του Schmitt είναι στυλωμένη στο Πολιτικό σχεδόν αδιαφορώντας για τις ατομικές προσωπικότητες που δρουν εντός του. Η απόφαση δεν τον ενδιαφέρει ως έντονα ατομικό (υποκειμενικό/προσωπικό) μέγεθος αλλά ως πολιτικό, και τέτοια είναι η ισχύς της ώστε προϋπάρχει έναντι των υπολοίπων στοιχείων που συγκεράζονται εντός του Πολιτικού, με την έννοια πως δημιουργεί υποχρέωση συμμόρφωσης προς αυτήν. Αυτό συμβαίνει λ.χ. με την δικαστική κρίση, η οποία τηρεί προαποφασισμένους κανόνες χωρίς να μπορεί να κινηθεί εκτός των ορίων που η Πολιτεία έχει θέσει. Η σημασία της απόφασης καταφαίνεται και σε ένα άλλον χώρο, αυτόν του κυριάρχου, που είτε πρόκειται για άτομο είτε για ομάδα, μιας και η κυριαρχία εκδηλώνεται ακραιφνώς στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης, της οποίας ο πραγματιστικός χαρακτήρας είναι αμφίβολο εάν θα επιτρέψει τις θεσμισμένες ρήτρες να εφαρμοστούν. Η δεύτερη όψη της εργασίας αφορά την περιγραφική θεωρία της απόφασης, εισηγητής της οποίας είναι ο Παναγιώτης Κονδύλης. Με αυτήν γίνεται μια τολμηρή απόπειρα κατανόησης της ανθρώπινης ιστορίας με βεληνεκές υπερχρονικό. Ο Κονδύλης υιοθετεί μια αξιολογικά ελεύθερη θεώρηση και επιχειρεί να συγκροτήσει μια κοινωνική οντολογία βασισμένη πάνω συγκεκριμένες ανθρωπολογικές σταθερές. Θεμέλιο της σκέψης του Κονδύλη είναι ο αγώνας που τα άτομα διεξάγουν σε κάθε επαφή μεταξύ τους πρακτικά· πρόκειται για αγώνα με σκοπό την απόκτηση ισχύος έναντι των ανταγωνιστών τους. Η αιτία που τα ωθεί προς αυτό είναι η ορμή της αυτοσυντήρησης, η οποία ενυπάρχει στον καθένα ανεξάρτητα από το αν το συνειδητοποιεί ή όχι. Σε αυτό το πλαίσιο και προκειμένου να επιβιώσουν όχι μόνο βιολογικά αλλά και κοινωνικά, τα άτομα συνάπτουν φιλικές και εχθρικές σχέσεις, ανάλογα με το καταπώς εξυπηρετείται η ανάγκη τους για αυτοσυντήρηση. Ιδέες, αξίες, επιστημονικά πορίσματα και μέθοδοι έρευνας προκύπτουν απευθείας από τα υποκείμενα που τις διαμόρφωσαν και όχι από κάποια απόλυτη εξωυποκειμενική αλήθεια. Η δυνατότητα απόκτησης απόλυτης γνώσης όμως δεν απορρίπτεται, καθώς από σχετικές (συγκεκριμένες, ορισμένες δηλαδή) προοπτικότητες μπορεί να προκύψουν σχήματα που επιβεβαιώνονται καθολικά και πανανθρώπινα. Για τον Κονδύλη τα άτομα διαμορφώνουν μέσω θεμελιωδών αποφάσεων κοσμοθεωρητικές στάσεις, από τις οποίες προκύπτει μια απαραίτητη για τον προσανατολισμό τους στην κοινωνία ταυτότητα. Αυτές οι αποφάσεις, εφόσον γενικευτούν με τον κάθε φορά κατάλληλο τρόπο, γίνονται εξαντικειμενικευμένες, δηλαδή έχουν τον χαρακτήρα της καθολικότητας. Μόνον τέτοιου είδους αποφάσεις διαθέτουν τα εχέγγυα για να ικανοποιήσουν τις αξιώσεις ισχύος των υποκειμένων που τις πρεσβεύουν. Μεμονωμένες αποφάσεις είναι καταδικασμένες σε παραγκωνισμό ή και εξάλειψη. Οι εξαντικειμενικευμένες αποφάσεις έχουν και δύο επιπλέον χαρακτηριστικά: την διάρκεια στον χρόνο και την αποκοπή τους από τα υποκείμενα που τις μόρφωσαν. Έτσι, όσοι μπορούν να ερμηνεύσουν γνήσια και μονοπωλιακά το περιεχόμενό τους καθίστανται κυρίαρχοι έναντι των υπολοίπων υποκειμένων που αποδέχονται την ερμηνεία τους.","abstract_html":"Στα κείμενα που ακολουθούν έχει καταβληθεί προσπάθεια να παρουσιαστούν δύο θεωρητικά εγχειρήματα που εκκινούν από όμοιες βάσεις για να επεκταθούν σε θεματικές που μεταξύ τους διαφέρουν ουσιωδώς. Από την μια θα εκτεθεί η κατανόηση του Πολιτικού από μεριάς του Carl Schmitt μέσω του κατεξοχήν κριτηρίου της διάκρισης φίλου και εχθρού. Το δίπολο αυτό ως αφετηρία οδηγεί προεκτεινόμενο από την μεριά του εχθρού σε ένα επιπλέον κύριο χαρακτηριστικό του Πολιτικού, την δυνατότητα ανάπτυξης πολεμικότητας ακόμη και με την μορφή του πολέμου, γνώρισμα το οποίο αρκεί ως δυνατότητα βέβαια και δεν απαιτείται -για τον Schmitt – να υφίσταται ως πραγματικό γεγονός ή έστω ως ενδεχόμενο. Έτσι το Πολιτικό εμφανίζει, στις κύριες και δευτερεύουσες δομές του, ένα αντιθετικό σχήμα: κάθε τι (ιδεολογικό, κρατικομματικό) που πρεσβεύεται σε πολιτικό επίπεδο αποκτάει νόημα με την ύπαρξη ενός αντιθέτου του. Η σκέψη του Schmitt είναι στυλωμένη στο Πολιτικό σχεδόν αδιαφορώντας για τις ατομικές προσωπικότητες που δρουν εντός του. Η απόφαση δεν τον ενδιαφέρει ως έντονα ατομικό (υποκειμενικό/προσωπικό) μέγεθος αλλά ως πολιτικό, και τέτοια είναι η ισχύς της ώστε προϋπάρχει έναντι των υπολοίπων στοιχείων που συγκεράζονται εντός του Πολιτικού, με την έννοια πως δημιουργεί υποχρέωση συμμόρφωσης προς αυτήν. Αυτό συμβαίνει λ.χ. με την δικαστική κρίση, η οποία τηρεί προαποφασισμένους κανόνες χωρίς να μπορεί να κινηθεί εκτός των ορίων που η Πολιτεία έχει θέσει. Η σημασία της απόφασης καταφαίνεται και σε ένα άλλον χώρο, αυτόν του κυριάρχου, που είτε πρόκειται για άτομο είτε για ομάδα, μιας και η κυριαρχία εκδηλώνεται ακραιφνώς στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης, της οποίας ο πραγματιστικός χαρακτήρας είναι αμφίβολο εάν θα επιτρέψει τις θεσμισμένες ρήτρες να εφαρμοστούν. Η δεύτερη όψη της εργασίας αφορά την περιγραφική θεωρία της απόφασης, εισηγητής της οποίας είναι ο Παναγιώτης Κονδύλης. Με αυτήν γίνεται μια τολμηρή απόπειρα κατανόησης της ανθρώπινης ιστορίας με βεληνεκές υπερχρονικό. Ο Κονδύλης υιοθετεί μια αξιολογικά ελεύθερη θεώρηση και επιχειρεί να συγκροτήσει μια κοινωνική οντολογία βασισμένη πάνω συγκεκριμένες ανθρωπολογικές σταθερές. Θεμέλιο της σκέψης του Κονδύλη είναι ο αγώνας που τα άτομα διεξάγουν σε κάθε επαφή μεταξύ τους πρακτικά· πρόκειται για αγώνα με σκοπό την απόκτηση ισχύος έναντι των ανταγωνιστών τους. Η αιτία που τα ωθεί προς αυτό είναι η ορμή της αυτοσυντήρησης, η οποία ενυπάρχει στον καθένα ανεξάρτητα από το αν το συνειδητοποιεί ή όχι. Σε αυτό το πλαίσιο και προκειμένου να επιβιώσουν όχι μόνο βιολογικά αλλά και κοινωνικά, τα άτομα συνάπτουν φιλικές και εχθρικές σχέσεις, ανάλογα με το καταπώς εξυπηρετείται η ανάγκη τους για αυτοσυντήρηση. Ιδέες, αξίες, επιστημονικά πορίσματα και μέθοδοι έρευνας προκύπτουν απευθείας από τα υποκείμενα που τις διαμόρφωσαν και όχι από κάποια απόλυτη εξωυποκειμενική αλήθεια. Η δυνατότητα απόκτησης απόλυτης γνώσης όμως δεν απορρίπτεται, καθώς από σχετικές (συγκεκριμένες, ορισμένες δηλαδή) προοπτικότητες μπορεί να προκύψουν σχήματα που επιβεβαιώνονται καθολικά και πανανθρώπινα. Για τον Κονδύλη τα άτομα διαμορφώνουν μέσω θεμελιωδών αποφάσεων κοσμοθεωρητικές στάσεις, από τις οποίες προκύπτει μια απαραίτητη για τον προσανατολισμό τους στην κοινωνία ταυτότητα. Αυτές οι αποφάσεις, εφόσον γενικευτούν με τον κάθε φορά κατάλληλο τρόπο, γίνονται εξαντικειμενικευμένες, δηλαδή έχουν τον χαρακτήρα της καθολικότητας. Μόνον τέτοιου είδους αποφάσεις διαθέτουν τα εχέγγυα για να ικανοποιήσουν τις αξιώσεις ισχύος των υποκειμένων που τις πρεσβεύουν. Μεμονωμένες αποφάσεις είναι καταδικασμένες σε παραγκωνισμό ή και εξάλειψη. Οι εξαντικειμενικευμένες αποφάσεις έχουν και δύο επιπλέον χαρακτηριστικά: την διάρκεια στον χρόνο και την αποκοπή τους από τα υποκείμενα που τις μόρφωσαν. Έτσι, όσοι μπορούν να ερμηνεύσουν γνήσια και μονοπωλιακά το περιεχόμενό τους καθίστανται κυρίαρχοι έναντι των υπολοίπων υποκειμένων που αποδέχονται την ερμηνεία τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαγειρόπουλος Νικόλαος","Mageiropoulos Nikolaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:20Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2976316"],"render_values":[{"text":"uoadl:2976316","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2976316","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2976316","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A2976316","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαγειρόπουλος Νικόλαος","Mageiropoulos Nikolaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:2976316","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2976316"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στα κείμενα που ακολουθούν έχει καταβληθεί προσπάθεια να παρουσιαστούν δύο θεωρητικά εγχειρήματα που εκκινούν από όμοιες βάσεις για να επεκταθούν σε θεματικές που μεταξύ τους διαφέρουν ουσιωδώς. Από την μια θα εκτεθεί η κατανόηση του Πολιτικού από μεριάς του Carl Schmitt μέσω του κατεξοχήν κριτηρίου της διάκρισης φίλου και εχθρού. Το δίπολο αυτό ως αφετηρία οδηγεί προεκτεινόμενο από την μεριά του εχθρού σε ένα επιπλέον κύριο χαρακτηριστικό του Πολιτικού, την δυνατότητα ανάπτυξης πολεμικότητας ακόμη και με την μορφή του πολέμου, γνώρισμα το οποίο αρκεί ως δυνατότητα βέβαια και δεν απαιτείται -για τον Schmitt – να υφίσταται ως πραγματικό γεγονός ή έστω ως ενδεχόμενο. Έτσι το Πολιτικό εμφανίζει, στις κύριες και δευτερεύουσες δομές του, ένα αντιθετικό σχήμα: κάθε τι (ιδεολογικό, κρατικομματικό) που πρεσβεύεται σε πολιτικό επίπεδο αποκτάει νόημα με την ύπαρξη ενός αντιθέτου του. Η σκέψη του Schmitt είναι στυλωμένη στο Πολιτικό σχεδόν αδιαφορώντας για τις ατομικές προσωπικότητες που δρουν εντός του. Η απόφαση δεν τον ενδιαφέρει ως έντονα ατομικό (υποκειμενικό/προσωπικό) μέγεθος αλλά ως πολιτικό, και τέτοια είναι η ισχύς της ώστε προϋπάρχει έναντι των υπολοίπων στοιχείων που συγκεράζονται εντός του Πολιτικού, με την έννοια πως δημιουργεί υποχρέωση συμμόρφωσης προς αυτήν. Αυτό συμβαίνει λ.χ. με την δικαστική κρίση, η οποία τηρεί προαποφασισμένους κανόνες χωρίς να μπορεί να κινηθεί εκτός των ορίων που η Πολιτεία έχει θέσει. Η σημασία της απόφασης καταφαίνεται και σε ένα άλλον χώρο, αυτόν του κυριάρχου, που είτε πρόκειται για άτομο είτε για ομάδα, μιας και η κυριαρχία εκδηλώνεται ακραιφνώς στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης, της οποίας ο πραγματιστικός χαρακτήρας είναι αμφίβολο εάν θα επιτρέψει τις θεσμισμένες ρήτρες να εφαρμοστούν. Η δεύτερη όψη της εργασίας αφορά την περιγραφική θεωρία της απόφασης, εισηγητής της οποίας είναι ο Παναγιώτης Κονδύλης. Με αυτήν γίνεται μια τολμηρή απόπειρα κατανόησης της ανθρώπινης ιστορίας με βεληνεκές υπερχρονικό. Ο Κονδύλης υιοθετεί μια αξιολογικά ελεύθερη θεώρηση και επιχειρεί να συγκροτήσει μια κοινωνική οντολογία βασισμένη πάνω συγκεκριμένες ανθρωπολογικές σταθερές. Θεμέλιο της σκέψης του Κονδύλη είναι ο αγώνας που τα άτομα διεξάγουν σε κάθε επαφή μεταξύ τους πρακτικά· πρόκειται για αγώνα με σκοπό την απόκτηση ισχύος έναντι των ανταγωνιστών τους. Η αιτία που τα ωθεί προς αυτό είναι η ορμή της αυτοσυντήρησης, η οποία ενυπάρχει στον καθένα ανεξάρτητα από το αν το συνειδητοποιεί ή όχι. Σε αυτό το πλαίσιο και προκειμένου να επιβιώσουν όχι μόνο βιολογικά αλλά και κοινωνικά, τα άτομα συνάπτουν φιλικές και εχθρικές σχέσεις, ανάλογα με το καταπώς εξυπηρετείται η ανάγκη τους για αυτοσυντήρηση. Ιδέες, αξίες, επιστημονικά πορίσματα και μέθοδοι έρευνας προκύπτουν απευθείας από τα υποκείμενα που τις διαμόρφωσαν και όχι από κάποια απόλυτη εξωυποκειμενική αλήθεια. Η δυνατότητα απόκτησης απόλυτης γνώσης όμως δεν απορρίπτεται, καθώς από σχετικές (συγκεκριμένες, ορισμένες δηλαδή) προοπτικότητες μπορεί να προκύψουν σχήματα που επιβεβαιώνονται καθολικά και πανανθρώπινα. Για τον Κονδύλη τα άτομα διαμορφώνουν μέσω θεμελιωδών αποφάσεων κοσμοθεωρητικές στάσεις, από τις οποίες προκύπτει μια απαραίτητη για τον προσανατολισμό τους στην κοινωνία ταυτότητα. Αυτές οι αποφάσεις, εφόσον γενικευτούν με τον κάθε φορά κατάλληλο τρόπο, γίνονται εξαντικειμενικευμένες, δηλαδή έχουν τον χαρακτήρα της καθολικότητας. Μόνον τέτοιου είδους αποφάσεις διαθέτουν τα εχέγγυα για να ικανοποιήσουν τις αξιώσεις ισχύος των υποκειμένων που τις πρεσβεύουν. Μεμονωμένες αποφάσεις είναι καταδικασμένες σε παραγκωνισμό ή και εξάλειψη. Οι εξαντικειμενικευμένες αποφάσεις έχουν και δύο επιπλέον χαρακτηριστικά: την διάρκεια στον χρόνο και την αποκοπή τους από τα υποκείμενα που τις μόρφωσαν. Έτσι, όσοι μπορούν να ερμηνεύσουν γνήσια και μονοπωλιακά το περιεχόμενό τους καθίστανται κυρίαρχοι έναντι των υπολοίπων υποκειμένων που αποδέχονται την ερμηνεία τους.","In the following writings has been an attempt to present two theoretical endeavors that mount from similar basis only to expand into thematics substantially different between each other. On the one hand sight the Carl Schmitt’s understanding of what it is the Political using the main distinction between friend and enemy will be expounded. This dipole is used as the starting point of Schmitt’s thought, which afterwards expands from the enemy’s prospect into another main characteristic of the Political, the potential development of polemicality even with the form of war, as a theoretical possibility though and not -according to Schmitt- necessarily as a state or at least at a pending status. Thus, the Political develops a contrasting structure, in both its main and secondary forms: anything (ideological, partisan) that is carried out on the political level obtains a meaning by being referred to as the opposite of something else that is also carried out, minus it’s different in the content. Schmitt’s thought is solely focused on the Political and almost ignores the individuals that act within it. He is not concerned for the decision as a person’s very own (private/personal) outcome, but as a purely political matter, and its sway is such that preexists the rest of the elements that consist the Political, in the sense that it obligates these elements to be in compliance with it. This happens for instance with the juridical judgment, which, in order to be formed, abides prejudged rules without having the freedom to move outside the boundaries that the government has imposed. The importance of the decision is well understood in a different field, the one of the sovereign, that can be either a man or group of people, as the sovereignty is being manifested in its most quintessential form during the state of emergency, the pragmatic character of which is raising doubts about the implementation of the regulated predictions. The second aspect of this work is about the descriptive theory of decision, the former of which is Panagiotis Kondylis. With this theory a bold attempt of understanding human history with hyperchronical range is introduced. Kondylis adopts a value-neutral way of thinking and tries to constitute a social ontology based on specific anthropological constants. The basis of Kondylis’ thinking is the struggle that people practically conduct on every field of their lives; the word is about the struggle of gaining power over their competitors. The reason that impels them to present such behavior is the urge of self-preservation, which exists in anyone regardless their comprehension or incomprehension about it. In order to survive not only biologically but also socially, persons partner with each other amicably or belligerently, depending on how their need of self-preservation is more efficiently ensured. Ideas, values, scientific results and ways of conducting surveys emerge directly from the people that developed them and not from an absolute extra-humane truth. However, the potential of acquiring absolute knowledge is not rejected, as from relative (specific, defined) perspectives can occur patterns that can be confirmed universally. According to Kondylis people, via the so called “fundamental decisions”, develop stances about the world which help them to from identity, a vital requirement for their social life. These decisions turn to be collective and universal when they meet the beliefs of a larger number of people and thus stop being adhered to their former only. Only this kind of decisions have the credentials of satisfying the need of power that the human subjects rise. Individual decisions are sentenced to isolation and extinction. The decisions that speak for big groups of people globally have two more features: resilience in time and separation from their formers. This features render whomever will be able to solely and authentically interpret their core-meaning preponderant against the rest of the subjects that accept the interpretation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["\"Η περιγραφική θεωρία της απόφασης και η έννοια του Πολιτικού: ένας διάλογος μεταξύ Παναγιώτη Κονδύλη και Carl Schmitt\""]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαγειρόπουλος Νικόλαος","Mageiropoulos Nikolaos"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Στα κείμενα που ακολουθούν έχει καταβληθεί προσπάθεια να παρουσιαστούν δύο θεωρητικά εγχειρήματα που εκκινούν από όμοιες βάσεις για να επεκταθούν σε θεματικές που μεταξύ τους διαφέρουν ουσιωδώς. Από την μια θα εκτεθεί η κατανόηση του Πολιτικού από μεριάς του Carl Schmitt μέσω του κατεξοχήν κριτηρίου της διάκρισης φίλου και εχθρού. Το δίπολο αυτό ως αφετηρία οδηγεί προεκτεινόμενο από την μεριά του εχθρού σε ένα επιπλέον κύριο χαρακτηριστικό του Πολιτικού, την δυνατότητα ανάπτυξης πολεμικότητας ακόμη και με την μορφή του πολέμου, γνώρισμα το οποίο αρκεί ως δυνατότητα βέβαια και δεν απαιτείται -για τον Schmitt – να υφίσταται ως πραγματικό γεγονός ή έστω ως ενδεχόμενο. Έτσι το Πολιτικό εμφανίζει, στις κύριες και δευτερεύουσες δομές του, ένα αντιθετικό σχήμα: κάθε τι (ιδεολογικό, κρατικομματικό) που πρεσβεύεται σε πολιτικό επίπεδο αποκτάει νόημα με την ύπαρξη ενός αντιθέτου του. Η σκέψη του Schmitt είναι στυλωμένη στο Πολιτικό σχεδόν αδιαφορώντας για τις ατομικές προσωπικότητες που δρουν εντός του. Η απόφαση δεν τον ενδιαφέρει ως έντονα ατομικό (υποκειμενικό/προσωπικό) μέγεθος αλλά ως πολιτικό, και τέτοια είναι η ισχύς της ώστε προϋπάρχει έναντι των υπολοίπων στοιχείων που συγκεράζονται εντός του Πολιτικού, με την έννοια πως δημιουργεί υποχρέωση συμμόρφωσης προς αυτήν. Αυτό συμβαίνει λ.χ. με την δικαστική κρίση, η οποία τηρεί προαποφασισμένους κανόνες χωρίς να μπορεί να κινηθεί εκτός των ορίων που η Πολιτεία έχει θέσει. Η σημασία της απόφασης καταφαίνεται και σε ένα άλλον χώρο, αυτόν του κυριάρχου, που είτε πρόκειται για άτομο είτε για ομάδα, μιας και η κυριαρχία εκδηλώνεται ακραιφνώς στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης, της οποίας ο πραγματιστικός χαρακτήρας είναι αμφίβολο εάν θα επιτρέψει τις θεσμισμένες ρήτρες να εφαρμοστούν. Η δεύτερη όψη της εργασίας αφορά την περιγραφική θεωρία της απόφασης, εισηγητής της οποίας είναι ο Παναγιώτης Κονδύλης. Με αυτήν γίνεται μια τολμηρή απόπειρα κατανόησης της ανθρώπινης ιστορίας με βεληνεκές υπερχρονικό. Ο Κονδύλης υιοθετεί μια αξιολογικά ελεύθερη θεώρηση και επιχειρεί να συγκροτήσει μια κοινωνική οντολογία βασισμένη πάνω συγκεκριμένες ανθρωπολογικές σταθερές. Θεμέλιο της σκέψης του Κονδύλη είναι ο αγώνας που τα άτομα διεξάγουν σε κάθε επαφή μεταξύ τους πρακτικά· πρόκειται για αγώνα με σκοπό την απόκτηση ισχύος έναντι των ανταγωνιστών τους. Η αιτία που τα ωθεί προς αυτό είναι η ορμή της αυτοσυντήρησης, η οποία ενυπάρχει στον καθένα ανεξάρτητα από το αν το συνειδητοποιεί ή όχι. Σε αυτό το πλαίσιο και προκειμένου να επιβιώσουν όχι μόνο βιολογικά αλλά και κοινωνικά, τα άτομα συνάπτουν φιλικές και εχθρικές σχέσεις, ανάλογα με το καταπώς εξυπηρετείται η ανάγκη τους για αυτοσυντήρηση. Ιδέες, αξίες, επιστημονικά πορίσματα και μέθοδοι έρευνας προκύπτουν απευθείας από τα υποκείμενα που τις διαμόρφωσαν και όχι από κάποια απόλυτη εξωυποκειμενική αλήθεια. Η δυνατότητα απόκτησης απόλυτης γνώσης όμως δεν απορρίπτεται, καθώς από σχετικές (συγκεκριμένες, ορισμένες δηλαδή) προοπτικότητες μπορεί να προκύψουν σχήματα που επιβεβαιώνονται καθολικά και πανανθρώπινα. Για τον Κονδύλη τα άτομα διαμορφώνουν μέσω θεμελιωδών αποφάσεων κοσμοθεωρητικές στάσεις, από τις οποίες προκύπτει μια απαραίτητη για τον προσανατολισμό τους στην κοινωνία ταυτότητα. Αυτές οι αποφάσεις, εφόσον γενικευτούν με τον κάθε φορά κατάλληλο τρόπο, γίνονται εξαντικειμενικευμένες, δηλαδή έχουν τον χαρακτήρα της καθολικότητας. Μόνον τέτοιου είδους αποφάσεις διαθέτουν τα εχέγγυα για να ικανοποιήσουν τις αξιώσεις ισχύος των υποκειμένων που τις πρεσβεύουν. Μεμονωμένες αποφάσεις είναι καταδικασμένες σε παραγκωνισμό ή και εξάλειψη. Οι εξαντικειμενικευμένες αποφάσεις έχουν και δύο επιπλέον χαρακτηριστικά: την διάρκεια στον χρόνο και την αποκοπή τους από τα υποκείμενα που τις μόρφωσαν. Έτσι, όσοι μπορούν να ερμηνεύσουν γνήσια και μονοπωλιακά το περιεχόμενό τους καθίστανται κυρίαρχοι έναντι των υπολοίπων υποκειμένων που αποδέχονται την ερμηνεία τους.","In the following writings has been an attempt to present two theoretical endeavors that mount from similar basis only to expand into thematics substantially different between each other. On the one hand sight the Carl Schmitt’s understanding of what it is the Political using the main distinction between friend and enemy will be expounded. This dipole is used as the starting point of Schmitt’s thought, which afterwards expands from the enemy’s prospect into another main characteristic of the Political, the potential development of polemicality even with the form of war, as a theoretical possibility though and not -according to Schmitt- necessarily as a state or at least at a pending status. Thus, the Political develops a contrasting structure, in both its main and secondary forms: anything (ideological, partisan) that is carried out on the political level obtains a meaning by being referred to as the opposite of something else that is also carried out, minus it’s different in the content. Schmitt’s thought is solely focused on the Political and almost ignores the individuals that act within it. He is not concerned for the decision as a person’s very own (private/personal) outcome, but as a purely political matter, and its sway is such that preexists the rest of the elements that consist the Political, in the sense that it obligates these elements to be in compliance with it. This happens for instance with the juridical judgment, which, in order to be formed, abides prejudged rules without having the freedom to move outside the boundaries that the government has imposed. The importance of the decision is well understood in a different field, the one of the sovereign, that can be either a man or group of people, as the sovereignty is being manifested in its most quintessential form during the state of emergency, the pragmatic character of which is raising doubts about the implementation of the regulated predictions. The second aspect of this work is about the descriptive theory of decision, the former of which is Panagiotis Kondylis. With this theory a bold attempt of understanding human history with hyperchronical range is introduced. Kondylis adopts a value-neutral way of thinking and tries to constitute a social ontology based on specific anthropological constants. The basis of Kondylis’ thinking is the struggle that people practically conduct on every field of their lives; the word is about the struggle of gaining power over their competitors. The reason that impels them to present such behavior is the urge of self-preservation, which exists in anyone regardless their comprehension or incomprehension about it. In order to survive not only biologically but also socially, persons partner with each other amicably or belligerently, depending on how their need of self-preservation is more efficiently ensured. Ideas, values, scientific results and ways of conducting surveys emerge directly from the people that developed them and not from an absolute extra-humane truth. However, the potential of acquiring absolute knowledge is not rejected, as from relative (specific, defined) perspectives can occur patterns that can be confirmed universally. According to Kondylis people, via the so called “fundamental decisions”, develop stances about the world which help them to from identity, a vital requirement for their social life. These decisions turn to be collective and universal when they meet the beliefs of a larger number of people and thus stop being adhered to their former only. Only this kind of decisions have the credentials of satisfying the need of power that the human subjects rise. Individual decisions are sentenced to isolation and extinction. The decisions that speak for big groups of people globally have two more features: resilience in time and separation from their formers. This features render whomever will be able to solely and authentically interpret their core-meaning preponderant against the rest of the subjects that accept the interpretation."],"dc:identifier":["uoadl:2976316","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/2976316"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["\"Η περιγραφική θεωρία της απόφασης και η έννοια του Πολιτικού: ένας διάλογος μεταξύ Παναγιώτη Κονδύλη και Carl Schmitt\""],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:20Z"}