{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3056890"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3056890","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ποντιακό παραμύθι: Performance, μοτίβα και λειτουργίες","abstract":"Στην παρούσα μεταπτυχιακή εργασία μελετήθηκε η performance, τα μοτίβα και οι λειτουργίες του ποντιακού λαϊκού παραμυθιού. Αυτό κατέστη δυνατό με τον εντοπισμό και την καταγραφή αφηγητών, ζωντανών φορέων ποντιακών παραμυθιών, οι οποίοι συνάμα είναι και φυσικοί ομιλητές της ποντιακής διαλέκτου. Στην εργασία αυτή περιγράφεται ο ιδιαίτερος τρόπος, με τον οποίο παρουσιάστηκαν τα παραμύθια από τους αφηγητές (ιδίωμα, ύφος, ηθοποιία, ρητορικότητα), μελετάται η αλληλεπίδρασή τους ή όχι με την κοινότητα των ακροατών-αναγνωστών τους καθώς και τα κανάλια επικοινωνίας που επιλέγουν σήμερα, για να επικοινωνήσουν με αυτούς. Για την εκπόνηση της εργασίας αξιοποιήθηκαν καταγραφές οπτικοακουστικού υλικού, συζητήσεις και ημι-κατευθυνόμενες συνεντεύξεις. Οι απομαγνητοφωνημένες αφηγήσεις μελετήθηκαν υπό το πρίσμα της εθνογραφικής μεθόδου προσέγγισης του παραμυθιού και των φορέων του, με επακόλουθο να φανεί η αξία του ποντιακού παραμυθιού ως φορέα γλώσσας, μνήμης και ως μέσου ενίσχυσης της εθνοτοπικής ταυτότητας τόσο για το άτομο που το αφηγείται όσο και για την κοινότητα στην οποία αυτό προσφέρεται. Παράλληλα, για τη μελέτη των μοτίβων αξιοποιήθηκε η Ιστορικο-γεωγραφική μέθοδος και το πλούσιο υλικό της (Διεθνής κατάλογος Aarne-Thompson και Κατάλογος Ελληνικών Παραμυθιών Μέγα) και λιγότερο η μορφολογική μέθοδος του Propp. Συνεπώς, εντοπίστηκαν οι Παραμυθιακοί τύποι, στους οποίους ανήκουν τα υπό μελέτη ποντιακά παραμύθια, και αναλύθηκαν τα μοτίβα τους και οι επιδράσεις τους από την προφορική και τη γραπτή παράδοση. Τέλος, αξιοποιήθηκαν αφενός, η φιλολογική και αισθητική σκοπιά του Max Lüthi και αφετέρου, η ρητορική και γλωσσολογική ανάλυση του Αθανάσιου Νάκα, ώστε να καταδειχθούν τα κοινά στοιχεία, τα αντλημένα από την παράδοση, των οποίων κάνει χρήση ο αυτοδίδακτος ρήτορας-παραμυθάς και κατ’ επέκταση η φύση της ίδιας της τέχνης της αφήγησης. Οι παραμυθάδες που μελετήθηκαν αφηγήθηκαν τα παραμύθια τους στην ποντιακή διάλεκτο. Τα παραμύθια τους καλύπτουν όλο το φάσμα του λαϊκού παραμυθιακού λόγου. Δηλαδή οι τρεις εξ αυτών, η Μωυσιάδου Αλεξάνδρα, ο Παρασκευάς Γεώργιος και η Συμεωνίδου-Χείλαρη Χρύσα αφηγήθηκαν κατεξοχήν μαγικά παραμύθια, ο Παπαδόπουλος Ιορδάνης αφηγήθηκε και τραγούδησε ευτράπελες ιστορίες και ο Γεωργιάδης (Κιόλαλης) Νίκος απήγγειλε έμμετρους μύθους ζώων. Η προσέγγιση τους λοιπόν, έγινε μέσα από το πρίσμα και την ειδική μελέτη για το κάθε είδος, πέρα από τις γενικές μεθοδολογικές προσεγγίσεις του μύθου και του παραμυθιού. Τέλος, οι τρεις εκ των αφηγητών μας ανήκουν στη δεύτερη και την τρίτη γενιά προσφύγων του μεγάλου διωγμού και της ανταλλαγής των ετών 1922-1924, ενώ οι δύο εξ αυτών ανήκουν στην ομάδα που προ τριακονταετίας περίπου ήλθαν στην Ελλάδα από κράτη της πρώην ΕΣΣΔ. Έγινε λοιπόν, προσπάθεια να κατανοηθούν τα ατομικά και τα κοινοτικά-εθνοτοπικά τους βιώματά και πώς αυτά επηρεάζουν την αφηγηματική τους τέχνη.","abstract_html":"Στην παρούσα μεταπτυχιακή εργασία μελετήθηκε η performance, τα μοτίβα και οι λειτουργίες του ποντιακού λαϊκού παραμυθιού. Αυτό κατέστη δυνατό με τον εντοπισμό και την καταγραφή αφηγητών, ζωντανών φορέων ποντιακών παραμυθιών, οι οποίοι συνάμα είναι και φυσικοί ομιλητές της ποντιακής διαλέκτου. Στην εργασία αυτή περιγράφεται ο ιδιαίτερος τρόπος, με τον οποίο παρουσιάστηκαν τα παραμύθια από τους αφηγητές (ιδίωμα, ύφος, ηθοποιία, ρητορικότητα), μελετάται η αλληλεπίδρασή τους ή όχι με την κοινότητα των ακροατών-αναγνωστών τους καθώς και τα κανάλια επικοινωνίας που επιλέγουν σήμερα, για να επικοινωνήσουν με αυτούς. Για την εκπόνηση της εργασίας αξιοποιήθηκαν καταγραφές οπτικοακουστικού υλικού, συζητήσεις και ημι-κατευθυνόμενες συνεντεύξεις. Οι απομαγνητοφωνημένες αφηγήσεις μελετήθηκαν υπό το πρίσμα της εθνογραφικής μεθόδου προσέγγισης του παραμυθιού και των φορέων του, με επακόλουθο να φανεί η αξία του ποντιακού παραμυθιού ως φορέα γλώσσας, μνήμης και ως μέσου ενίσχυσης της εθνοτοπικής ταυτότητας τόσο για το άτομο που το αφηγείται όσο και για την κοινότητα στην οποία αυτό προσφέρεται. Παράλληλα, για τη μελέτη των μοτίβων αξιοποιήθηκε η Ιστορικο-γεωγραφική μέθοδος και το πλούσιο υλικό της (Διεθνής κατάλογος Aarne-Thompson και Κατάλογος Ελληνικών Παραμυθιών Μέγα) και λιγότερο η μορφολογική μέθοδος του Propp. Συνεπώς, εντοπίστηκαν οι Παραμυθιακοί τύποι, στους οποίους ανήκουν τα υπό μελέτη ποντιακά παραμύθια, και αναλύθηκαν τα μοτίβα τους και οι επιδράσεις τους από την προφορική και τη γραπτή παράδοση. Τέλος, αξιοποιήθηκαν αφενός, η φιλολογική και αισθητική σκοπιά του Max Lüthi και αφετέρου, η ρητορική και γλωσσολογική ανάλυση του Αθανάσιου Νάκα, ώστε να καταδειχθούν τα κοινά στοιχεία, τα αντλημένα από την παράδοση, των οποίων κάνει χρήση ο αυτοδίδακτος ρήτορας-παραμυθάς και κατ’ επέκταση η φύση της ίδιας της τέχνης της αφήγησης. Οι παραμυθάδες που μελετήθηκαν αφηγήθηκαν τα παραμύθια τους στην ποντιακή διάλεκτο. Τα παραμύθια τους καλύπτουν όλο το φάσμα του λαϊκού παραμυθιακού λόγου. Δηλαδή οι τρεις εξ αυτών, η Μωυσιάδου Αλεξάνδρα, ο Παρασκευάς Γεώργιος και η Συμεωνίδου-Χείλαρη Χρύσα αφηγήθηκαν κατεξοχήν μαγικά παραμύθια, ο Παπαδόπουλος Ιορδάνης αφηγήθηκε και τραγούδησε ευτράπελες ιστορίες και ο Γεωργιάδης (Κιόλαλης) Νίκος απήγγειλε έμμετρους μύθους ζώων. Η προσέγγιση τους λοιπόν, έγινε μέσα από το πρίσμα και την ειδική μελέτη για το κάθε είδος, πέρα από τις γενικές μεθοδολογικές προσεγγίσεις του μύθου και του παραμυθιού. Τέλος, οι τρεις εκ των αφηγητών μας ανήκουν στη δεύτερη και την τρίτη γενιά προσφύγων του μεγάλου διωγμού και της ανταλλαγής των ετών 1922-1924, ενώ οι δύο εξ αυτών ανήκουν στην ομάδα που προ τριακονταετίας περίπου ήλθαν στην Ελλάδα από κράτη της πρώην ΕΣΣΔ. Έγινε λοιπόν, προσπάθεια να κατανοηθούν τα ατομικά και τα κοινοτικά-εθνοτοπικά τους βιώματά και πώς αυτά επηρεάζουν την αφηγηματική τους τέχνη.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαυρουδάκη Γεωργία","Mavroudaki Georgia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:24Z","subjects":["Γεωγραφία - Ανθρωπολογία – Λαογραφία","Geography - Anthropology - Folklore"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3056890"],"render_values":[{"text":"uoadl:3056890","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3056890","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3056890","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3056890","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαυρουδάκη Γεωργία","Mavroudaki Georgia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γεωγραφία - Ανθρωπολογία – Λαογραφία","Geography - Anthropology - Folklore"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3056890","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3056890"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα μεταπτυχιακή εργασία μελετήθηκε η performance, τα μοτίβα και οι λειτουργίες του ποντιακού λαϊκού παραμυθιού. Αυτό κατέστη δυνατό με τον εντοπισμό και την καταγραφή αφηγητών, ζωντανών φορέων ποντιακών παραμυθιών, οι οποίοι συνάμα είναι και φυσικοί ομιλητές της ποντιακής διαλέκτου. Στην εργασία αυτή περιγράφεται ο ιδιαίτερος τρόπος, με τον οποίο παρουσιάστηκαν τα παραμύθια από τους αφηγητές (ιδίωμα, ύφος, ηθοποιία, ρητορικότητα), μελετάται η αλληλεπίδρασή τους ή όχι με την κοινότητα των ακροατών-αναγνωστών τους καθώς και τα κανάλια επικοινωνίας που επιλέγουν σήμερα, για να επικοινωνήσουν με αυτούς. Για την εκπόνηση της εργασίας αξιοποιήθηκαν καταγραφές οπτικοακουστικού υλικού, συζητήσεις και ημι-κατευθυνόμενες συνεντεύξεις. Οι απομαγνητοφωνημένες αφηγήσεις μελετήθηκαν υπό το πρίσμα της εθνογραφικής μεθόδου προσέγγισης του παραμυθιού και των φορέων του, με επακόλουθο να φανεί η αξία του ποντιακού παραμυθιού ως φορέα γλώσσας, μνήμης και ως μέσου ενίσχυσης της εθνοτοπικής ταυτότητας τόσο για το άτομο που το αφηγείται όσο και για την κοινότητα στην οποία αυτό προσφέρεται. Παράλληλα, για τη μελέτη των μοτίβων αξιοποιήθηκε η Ιστορικο-γεωγραφική μέθοδος και το πλούσιο υλικό της (Διεθνής κατάλογος Aarne-Thompson και Κατάλογος Ελληνικών Παραμυθιών Μέγα) και λιγότερο η μορφολογική μέθοδος του Propp. Συνεπώς, εντοπίστηκαν οι Παραμυθιακοί τύποι, στους οποίους ανήκουν τα υπό μελέτη ποντιακά παραμύθια, και αναλύθηκαν τα μοτίβα τους και οι επιδράσεις τους από την προφορική και τη γραπτή παράδοση. Τέλος, αξιοποιήθηκαν αφενός, η φιλολογική και αισθητική σκοπιά του Max Lüthi και αφετέρου, η ρητορική και γλωσσολογική ανάλυση του Αθανάσιου Νάκα, ώστε να καταδειχθούν τα κοινά στοιχεία, τα αντλημένα από την παράδοση, των οποίων κάνει χρήση ο αυτοδίδακτος ρήτορας-παραμυθάς και κατ’ επέκταση η φύση της ίδιας της τέχνης της αφήγησης. Οι παραμυθάδες που μελετήθηκαν αφηγήθηκαν τα παραμύθια τους στην ποντιακή διάλεκτο. Τα παραμύθια τους καλύπτουν όλο το φάσμα του λαϊκού παραμυθιακού λόγου. Δηλαδή οι τρεις εξ αυτών, η Μωυσιάδου Αλεξάνδρα, ο Παρασκευάς Γεώργιος και η Συμεωνίδου-Χείλαρη Χρύσα αφηγήθηκαν κατεξοχήν μαγικά παραμύθια, ο Παπαδόπουλος Ιορδάνης αφηγήθηκε και τραγούδησε ευτράπελες ιστορίες και ο Γεωργιάδης (Κιόλαλης) Νίκος απήγγειλε έμμετρους μύθους ζώων. Η προσέγγιση τους λοιπόν, έγινε μέσα από το πρίσμα και την ειδική μελέτη για το κάθε είδος, πέρα από τις γενικές μεθοδολογικές προσεγγίσεις του μύθου και του παραμυθιού. Τέλος, οι τρεις εκ των αφηγητών μας ανήκουν στη δεύτερη και την τρίτη γενιά προσφύγων του μεγάλου διωγμού και της ανταλλαγής των ετών 1922-1924, ενώ οι δύο εξ αυτών ανήκουν στην ομάδα που προ τριακονταετίας περίπου ήλθαν στην Ελλάδα από κράτη της πρώην ΕΣΣΔ. Έγινε λοιπόν, προσπάθεια να κατανοηθούν τα ατομικά και τα κοινοτικά-εθνοτοπικά τους βιώματά και πώς αυτά επηρεάζουν την αφηγηματική τους τέχνη.","The main subject of this postgraduate thesis is the study of Performance, Motifs, and Functions of Pontian Folk Tale. This was rendered possible by the identification and recording of narrators, living actors of Pontian tales who are at the same time natural speakers of the Pontian dialect. An aim of this dissertation is the identification of intrinsic means by which narrators presented their tales, as to idiom, style, acting and rhetoric. The interaction of narrators with community of their listeners-readers as well as the communication channels that are employed as part of this procedure are also studied. Audiovisual recordings, discussions, and semi-directed interviews were used for the completion of this thesis. The recorded narratives were studied through the implementation of the ethnographic approach of the fairy tale and its actors and thus the value of the Pontian fairy tale as a carrier of language and memory as well as a means of strengthening the ethnic-local identity for the person who narrates it and the community to which it is offered was showcased. Mainly, the literary and aesthetic scop of Max Lüthi and the rhetorical and linguistic analysis of Athanasios Nakas was exploited, to highlight motifs, style and rhetoric of Pontian oral texts. At the same time, the Historical-geographical method and its rich material (Aarne-Thompson International Catalog and Mega Catalog of Greek Fairy Tales) and to a lesser extent the morphological method of Propp were used for the study of the motifs. Therefore, the Fairytale types, to which the Pontian tales under study belong, were identified as well as their motifs and their effects from the oral and written tradition as it has been recorded and analyzed in the above international and national catalogs were analyzed. Our storytellers narrated their tales in the Pontian dialect. Their folktales cover all species of folktales. That is, the three of them, Moussiadou Alexandra, Paraskevas Georgios, and Symeonidou-Cheilari Chryssa, narrated magical fairy tales par excellence, Papadopoulos Iordanis told and sang jocular stories and Nikos Georgiadis (Kiolalis) recited rhyming animal fables. Consequently, their stories were approached through the prism and the particular characteristics of each category, in conjunction with the general methodological approaches of myth and fairy tale. Three of our narrators are refugees of second and third generation of the great persecution and exchange (1922-1924), while two of them belong to the group that came to Greece from the countries of the former USSR about thirty years ago. An attempt was, thus, made to be understood their individual and community-ethnotopic experiences and to connect them with their involvement with the Pontian fairy tale."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ποντιακό παραμύθι: Performance, μοτίβα και λειτουργίες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαυρουδάκη Γεωργία","Mavroudaki Georgia"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Στην παρούσα μεταπτυχιακή εργασία μελετήθηκε η performance, τα μοτίβα και οι λειτουργίες του ποντιακού λαϊκού παραμυθιού. Αυτό κατέστη δυνατό με τον εντοπισμό και την καταγραφή αφηγητών, ζωντανών φορέων ποντιακών παραμυθιών, οι οποίοι συνάμα είναι και φυσικοί ομιλητές της ποντιακής διαλέκτου. Στην εργασία αυτή περιγράφεται ο ιδιαίτερος τρόπος, με τον οποίο παρουσιάστηκαν τα παραμύθια από τους αφηγητές (ιδίωμα, ύφος, ηθοποιία, ρητορικότητα), μελετάται η αλληλεπίδρασή τους ή όχι με την κοινότητα των ακροατών-αναγνωστών τους καθώς και τα κανάλια επικοινωνίας που επιλέγουν σήμερα, για να επικοινωνήσουν με αυτούς. Για την εκπόνηση της εργασίας αξιοποιήθηκαν καταγραφές οπτικοακουστικού υλικού, συζητήσεις και ημι-κατευθυνόμενες συνεντεύξεις. Οι απομαγνητοφωνημένες αφηγήσεις μελετήθηκαν υπό το πρίσμα της εθνογραφικής μεθόδου προσέγγισης του παραμυθιού και των φορέων του, με επακόλουθο να φανεί η αξία του ποντιακού παραμυθιού ως φορέα γλώσσας, μνήμης και ως μέσου ενίσχυσης της εθνοτοπικής ταυτότητας τόσο για το άτομο που το αφηγείται όσο και για την κοινότητα στην οποία αυτό προσφέρεται. Παράλληλα, για τη μελέτη των μοτίβων αξιοποιήθηκε η Ιστορικο-γεωγραφική μέθοδος και το πλούσιο υλικό της (Διεθνής κατάλογος Aarne-Thompson και Κατάλογος Ελληνικών Παραμυθιών Μέγα) και λιγότερο η μορφολογική μέθοδος του Propp. Συνεπώς, εντοπίστηκαν οι Παραμυθιακοί τύποι, στους οποίους ανήκουν τα υπό μελέτη ποντιακά παραμύθια, και αναλύθηκαν τα μοτίβα τους και οι επιδράσεις τους από την προφορική και τη γραπτή παράδοση. Τέλος, αξιοποιήθηκαν αφενός, η φιλολογική και αισθητική σκοπιά του Max Lüthi και αφετέρου, η ρητορική και γλωσσολογική ανάλυση του Αθανάσιου Νάκα, ώστε να καταδειχθούν τα κοινά στοιχεία, τα αντλημένα από την παράδοση, των οποίων κάνει χρήση ο αυτοδίδακτος ρήτορας-παραμυθάς και κατ’ επέκταση η φύση της ίδιας της τέχνης της αφήγησης. Οι παραμυθάδες που μελετήθηκαν αφηγήθηκαν τα παραμύθια τους στην ποντιακή διάλεκτο. Τα παραμύθια τους καλύπτουν όλο το φάσμα του λαϊκού παραμυθιακού λόγου. Δηλαδή οι τρεις εξ αυτών, η Μωυσιάδου Αλεξάνδρα, ο Παρασκευάς Γεώργιος και η Συμεωνίδου-Χείλαρη Χρύσα αφηγήθηκαν κατεξοχήν μαγικά παραμύθια, ο Παπαδόπουλος Ιορδάνης αφηγήθηκε και τραγούδησε ευτράπελες ιστορίες και ο Γεωργιάδης (Κιόλαλης) Νίκος απήγγειλε έμμετρους μύθους ζώων. Η προσέγγιση τους λοιπόν, έγινε μέσα από το πρίσμα και την ειδική μελέτη για το κάθε είδος, πέρα από τις γενικές μεθοδολογικές προσεγγίσεις του μύθου και του παραμυθιού. Τέλος, οι τρεις εκ των αφηγητών μας ανήκουν στη δεύτερη και την τρίτη γενιά προσφύγων του μεγάλου διωγμού και της ανταλλαγής των ετών 1922-1924, ενώ οι δύο εξ αυτών ανήκουν στην ομάδα που προ τριακονταετίας περίπου ήλθαν στην Ελλάδα από κράτη της πρώην ΕΣΣΔ. Έγινε λοιπόν, προσπάθεια να κατανοηθούν τα ατομικά και τα κοινοτικά-εθνοτοπικά τους βιώματά και πώς αυτά επηρεάζουν την αφηγηματική τους τέχνη.","The main subject of this postgraduate thesis is the study of Performance, Motifs, and Functions of Pontian Folk Tale. This was rendered possible by the identification and recording of narrators, living actors of Pontian tales who are at the same time natural speakers of the Pontian dialect. An aim of this dissertation is the identification of intrinsic means by which narrators presented their tales, as to idiom, style, acting and rhetoric. The interaction of narrators with community of their listeners-readers as well as the communication channels that are employed as part of this procedure are also studied. Audiovisual recordings, discussions, and semi-directed interviews were used for the completion of this thesis. The recorded narratives were studied through the implementation of the ethnographic approach of the fairy tale and its actors and thus the value of the Pontian fairy tale as a carrier of language and memory as well as a means of strengthening the ethnic-local identity for the person who narrates it and the community to which it is offered was showcased. Mainly, the literary and aesthetic scop of Max Lüthi and the rhetorical and linguistic analysis of Athanasios Nakas was exploited, to highlight motifs, style and rhetoric of Pontian oral texts. At the same time, the Historical-geographical method and its rich material (Aarne-Thompson International Catalog and Mega Catalog of Greek Fairy Tales) and to a lesser extent the morphological method of Propp were used for the study of the motifs. Therefore, the Fairytale types, to which the Pontian tales under study belong, were identified as well as their motifs and their effects from the oral and written tradition as it has been recorded and analyzed in the above international and national catalogs were analyzed. Our storytellers narrated their tales in the Pontian dialect. Their folktales cover all species of folktales. That is, the three of them, Moussiadou Alexandra, Paraskevas Georgios, and Symeonidou-Cheilari Chryssa, narrated magical fairy tales par excellence, Papadopoulos Iordanis told and sang jocular stories and Nikos Georgiadis (Kiolalis) recited rhyming animal fables. Consequently, their stories were approached through the prism and the particular characteristics of each category, in conjunction with the general methodological approaches of myth and fairy tale. Three of our narrators are refugees of second and third generation of the great persecution and exchange (1922-1924), while two of them belong to the group that came to Greece from the countries of the former USSR about thirty years ago. An attempt was, thus, made to be understood their individual and community-ethnotopic experiences and to connect them with their involvement with the Pontian fairy tale."],"dc:identifier":["uoadl:3056890","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3056890"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γεωγραφία - Ανθρωπολογία – Λαογραφία","Geography - Anthropology - Folklore"],"dc:title":["Ποντιακό παραμύθι: Performance, μοτίβα και λειτουργίες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:24Z"}