{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3085458"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3085458","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση του ρόλου του Υδροθείου (H2S) στην Ιδιοπαθή Πνευμονική Ίνωση","abstract":"Η ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση (ΙΠΙ) είναι μια διάμεση πνευμονοπάθεια με μέσο χρόνο επιβίωσης 3-5 χρόνια από την διάγνωση. Αποτελεί μια σπάνια και θανατηφόρο ασθένεια με άγνωστη μέχρι σήμερα αιτιολογία. Τα κύρια συμπτώματα της νόσου είναι ο ξηρός βήχας και η δύσπνοια τα οποία ενδέχεται να αυξάνονται προοδευτικά και δυσχεραίνουν την ζωή των ασθενών. Μέχρι σήμερα είναι διαθέσιμες μόνο δύο φαρμακευτικές ουσίες για την αντιμετώπιση της ΙΠΙ, οι οποίες δεν θεραπεύουν την νόσο αλλά καθυστερούν την εξέλιξη της. Η ανάγκη για διερεύνηση των μηχανισμών που εμπλέκονται στην ιδιοπαθή πνευμονική ίνωση και για εύρεση νέων φαρμακευτικών στόχων κατέστησε αναγκαία την ανάπτυξη ενός πειραματικού μοντέλου ποντικών που υιοθετεί επαρκώς τα χαρακτηριστικά της νόσου. Το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο μοντέλο στην Ιδιοπαθή Πνευμονική Ίνωση είναι εκείνο της μπλεομυκίνης. Το υδρόθειο (H2S) παλαιότερα θεωρούνταν ως τοξικό αέριο, καθώς σε υψηλές συγκεντρώσεις μπορεί να αποβεί θανατηφόρο. Πλέον χαρακτηρίζεται ως ο τρίτος αέριος διαβιβαστής (gasotransmitter), μαζί με το μονοξείδιο του αζώτου (ΝΟ) και το μονοξείδιο του άνθρακα (CO). Ο όρος αέριος διαβιβαστής απευθύνεται σε μόρια που παράγονται ενδογενώς, έχουν έναν σηματοδοτικό ρόλο, παράγονται από ενζυμικά μονοπάτια, και μπορούν να διαπερνούν κυτταρικές μεμβράνες. Επίσης η ενδογενής βιοσύνθεση τους μπορεί να υπόκειται σε ρύθμιση και το βιολογικό τους αποτέλεσμα είναι εξαρτώμενο από τη δόση. Στα θηλαστικά το H2S παράγεται ενδογενώς τόσο με ενζυμικό όσο και με μη ενζυμικό τρόπο, σε μικρές ποσότητες. Τα ένζυμα που είναι ικανά να παράξουν υδρόθειο (Η2S) είναι η κυσταθειονίνη γ-λυάση (CSE), η κυσταθειονίνη β-συνθετάση (CBS) και η 3-μερκαπτοπυροσταφυλική σουλφοτρανσφεράση (3-ΜST). Το H2S μπορεί να διαπερνά ελεύθερα τις κυτταρικές μεμβράνες, χωρίς τη βοήθεια κάποιου υποδοχέα, και να λειτουργεί ως σηματοδοτικό μόριο. Μια από τις αντιδράσεις που θεωρείται πως του δίνει αυτή την ιδιότητα είναι η S-σουλφυδριλίωση, που είναι μια χημική τροποποίηση καταλοίπων κυστεΐνης σε πρωτεΐνες στόχους. Πληθώρα ερευνών έχουν δείξει την συμμετοχή του Η2S σε διαφορετικές φυσιολογικές και παθοφυσιολογικές διεργασίες στον οργανισμό, γεγονός που καθιστά ενδιαφέρουσα την περαιτέρω μελέτη του. Για το σκοπό αυτό έχουν αναπτυχθεί χημικές ενώσεις που δρουν ως δότες υδροθείου αλλά και χημικές ενώσεις που αναστέλλουν την παραγωγή του, μέσω των ενζύμων που παράγουν Η2S. Πρόσφατα το H2S χρησιμοποιήθηκε σε συνδυασμό με ήδη υπάρχοντα φάρμακα με σκοπό την βελτίωση του φαρμακολογικού τους προφίλ. Ακόμα μελέτες έχουν δείξει πως η χρήση δοτών υδροθείου βελτιώνει την εικόνα των ζώων μετά τη χορήγηση μπλεομυκίνης. Στην παρούσα διπλωματική εργασία εξετάστηκε ο πιθανός ρόλος του ενδογενώς παραγόμενου H2S στην ΙΠΙ με τη χρήση γενετικά τροποποιημένων ζώων (knock out) τα οποία δεν παρήγαγαν την πρωτεΐνη CSE (κυσταθειονίνη-γ λυάση). Επίσης, διερευνήθηκε η έκφραση των ενζύμων που παράγουν H2S, τόσο σε μεταγραφικό όσο και σε πρωτεϊνικό επίπεδο, σε ποντικούς αγρίου τύπου μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης. Τα αποτελέσματα των πειραμάτων μας, έδειξαν πως τα επίπεδα mRNA και τα πρωτεϊνικά επίπεδα του CSE μειώθηκαν σε ποντίκια αγρίου τύπου 14 ημέρες μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Αντίθετα, η έκφραση του 3MST δεν παρουσίασε καμία διαφορά στα ποντίκια που είχαν λάβει μπλεομυκίνη σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Οι δείκτες της ίνωσης (κολλαγόνο, ολική πρωτεΐνη) καθώς και οι μηχανικές αναπνευστικές παράμετροι του πνεύμονα (Ers, H, Cst, Crs) βρέθηκαν ελαφρώς βελτιωμένες στα knock-out ποντίκια σε σύγκριση με τα αγρίου τύπου ποντίκια, που είχαν λάβει μπλεομυκίνη εάν και όχι στατιστικά σημαντικά. Επιπλέον παρατηρήθηκε βελτίωση στην απώλεια βάρους την ημέρα 7 μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης στα knock out ποντίκια σε σύγκριση με τα αγρίου τύπου ποντίκια η οποία όμως αποκαταστάθηκε την ημέρα 14. Τέλος τα επίπεδα του H2S την ημέρα 14 δεν παρουσίασαν διαφορές μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης. Με βάσει τα παραπάνω συμπεραίνουμε πως ενώ τα επίπεδα του 3MST δεν μεταβάλλονται σε μοντέλο ΙΠΙ που χρησιμοποιήσαμε, η έκφραση του CSE μειώνεται σημαντικά 14 ημέρες μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης. Ακόμα παρατηρήσαμε μια μικρή βελτίωση στην εικόνα της ίνωσης στα knock-out ποντίκια την ημέρα 14 μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης, η οποία όμως δεν έφτασε τα επίπεδα στατιστικής σημαντικότητας. Τέλος, βάσει της διαφοράς που παρατηρήθηκε στην απώλεια βάρους την ημέρα 7 μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης, το ενδογενές H2S/CSE ενδέχεται να εμπλέκεται περισσότερο στην οξεία φλεγμονώδη φάση της νόσου.","abstract_html":"Η ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση (ΙΠΙ) είναι μια διάμεση πνευμονοπάθεια με μέσο χρόνο επιβίωσης 3-5 χρόνια από την διάγνωση. Αποτελεί μια σπάνια και θανατηφόρο ασθένεια με άγνωστη μέχρι σήμερα αιτιολογία. Τα κύρια συμπτώματα της νόσου είναι ο ξηρός βήχας και η δύσπνοια τα οποία ενδέχεται να αυξάνονται προοδευτικά και δυσχεραίνουν την ζωή των ασθενών. Μέχρι σήμερα είναι διαθέσιμες μόνο δύο φαρμακευτικές ουσίες για την αντιμετώπιση της ΙΠΙ, οι οποίες δεν θεραπεύουν την νόσο αλλά καθυστερούν την εξέλιξη της. Η ανάγκη για διερεύνηση των μηχανισμών που εμπλέκονται στην ιδιοπαθή πνευμονική ίνωση και για εύρεση νέων φαρμακευτικών στόχων κατέστησε αναγκαία την ανάπτυξη ενός πειραματικού μοντέλου ποντικών που υιοθετεί επαρκώς τα χαρακτηριστικά της νόσου. Το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο μοντέλο στην Ιδιοπαθή Πνευμονική Ίνωση είναι εκείνο της μπλεομυκίνης. Το υδρόθειο (H2S) παλαιότερα θεωρούνταν ως τοξικό αέριο, καθώς σε υψηλές συγκεντρώσεις μπορεί να αποβεί θανατηφόρο. Πλέον χαρακτηρίζεται ως ο τρίτος αέριος διαβιβαστής (gasotransmitter), μαζί με το μονοξείδιο του αζώτου (ΝΟ) και το μονοξείδιο του άνθρακα (CO). Ο όρος αέριος διαβιβαστής απευθύνεται σε μόρια που παράγονται ενδογενώς, έχουν έναν σηματοδοτικό ρόλο, παράγονται από ενζυμικά μονοπάτια, και μπορούν να διαπερνούν κυτταρικές μεμβράνες. Επίσης η ενδογενής βιοσύνθεση τους μπορεί να υπόκειται σε ρύθμιση και το βιολογικό τους αποτέλεσμα είναι εξαρτώμενο από τη δόση. Στα θηλαστικά το H2S παράγεται ενδογενώς τόσο με ενζυμικό όσο και με μη ενζυμικό τρόπο, σε μικρές ποσότητες. Τα ένζυμα που είναι ικανά να παράξουν υδρόθειο (Η2S) είναι η κυσταθειονίνη γ-λυάση (CSE), η κυσταθειονίνη β-συνθετάση (CBS) και η 3-μερκαπτοπυροσταφυλική σουλφοτρανσφεράση (3-ΜST). Το H2S μπορεί να διαπερνά ελεύθερα τις κυτταρικές μεμβράνες, χωρίς τη βοήθεια κάποιου υποδοχέα, και να λειτουργεί ως σηματοδοτικό μόριο. Μια από τις αντιδράσεις που θεωρείται πως του δίνει αυτή την ιδιότητα είναι η S-σουλφυδριλίωση, που είναι μια χημική τροποποίηση καταλοίπων κυστεΐνης σε πρωτεΐνες στόχους. Πληθώρα ερευνών έχουν δείξει την συμμετοχή του Η2S σε διαφορετικές φυσιολογικές και παθοφυσιολογικές διεργασίες στον οργανισμό, γεγονός που καθιστά ενδιαφέρουσα την περαιτέρω μελέτη του. Για το σκοπό αυτό έχουν αναπτυχθεί χημικές ενώσεις που δρουν ως δότες υδροθείου αλλά και χημικές ενώσεις που αναστέλλουν την παραγωγή του, μέσω των ενζύμων που παράγουν Η2S. Πρόσφατα το H2S χρησιμοποιήθηκε σε συνδυασμό με ήδη υπάρχοντα φάρμακα με σκοπό την βελτίωση του φαρμακολογικού τους προφίλ. Ακόμα μελέτες έχουν δείξει πως η χρήση δοτών υδροθείου βελτιώνει την εικόνα των ζώων μετά τη χορήγηση μπλεομυκίνης. Στην παρούσα διπλωματική εργασία εξετάστηκε ο πιθανός ρόλος του ενδογενώς παραγόμενου H2S στην ΙΠΙ με τη χρήση γενετικά τροποποιημένων ζώων (knock out) τα οποία δεν παρήγαγαν την πρωτεΐνη CSE (κυσταθειονίνη-γ λυάση). Επίσης, διερευνήθηκε η έκφραση των ενζύμων που παράγουν H2S, τόσο σε μεταγραφικό όσο και σε πρωτεϊνικό επίπεδο, σε ποντικούς αγρίου τύπου μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης. Τα αποτελέσματα των πειραμάτων μας, έδειξαν πως τα επίπεδα mRNA και τα πρωτεϊνικά επίπεδα του CSE μειώθηκαν σε ποντίκια αγρίου τύπου 14 ημέρες μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Αντίθετα, η έκφραση του 3MST δεν παρουσίασε καμία διαφορά στα ποντίκια που είχαν λάβει μπλεομυκίνη σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Οι δείκτες της ίνωσης (κολλαγόνο, ολική πρωτεΐνη) καθώς και οι μηχανικές αναπνευστικές παράμετροι του πνεύμονα (Ers, H, Cst, Crs) βρέθηκαν ελαφρώς βελτιωμένες στα knock-out ποντίκια σε σύγκριση με τα αγρίου τύπου ποντίκια, που είχαν λάβει μπλεομυκίνη εάν και όχι στατιστικά σημαντικά. Επιπλέον παρατηρήθηκε βελτίωση στην απώλεια βάρους την ημέρα 7 μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης στα knock out ποντίκια σε σύγκριση με τα αγρίου τύπου ποντίκια η οποία όμως αποκαταστάθηκε την ημέρα 14. Τέλος τα επίπεδα του H2S την ημέρα 14 δεν παρουσίασαν διαφορές μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης. Με βάσει τα παραπάνω συμπεραίνουμε πως ενώ τα επίπεδα του 3MST δεν μεταβάλλονται σε μοντέλο ΙΠΙ που χρησιμοποιήσαμε, η έκφραση του CSE μειώνεται σημαντικά 14 ημέρες μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης. Ακόμα παρατηρήσαμε μια μικρή βελτίωση στην εικόνα της ίνωσης στα knock-out ποντίκια την ημέρα 14 μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης, η οποία όμως δεν έφτασε τα επίπεδα στατιστικής σημαντικότητας. Τέλος, βάσει της διαφοράς που παρατηρήθηκε στην απώλεια βάρους την ημέρα 7 μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης, το ενδογενές H2S/CSE ενδέχεται να εμπλέκεται περισσότερο στην οξεία φλεγμονώδη φάση της νόσου.","abstract_has_math":false,"creators":["Τουλούμη Aικατερίνη","Touloumi Aikaterini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:26Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3085458"],"render_values":[{"text":"uoadl:3085458","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3085458","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3085458","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3085458","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τουλούμη Aικατερίνη","Touloumi Aikaterini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3085458","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3085458"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση (ΙΠΙ) είναι μια διάμεση πνευμονοπάθεια με μέσο χρόνο επιβίωσης 3-5 χρόνια από την διάγνωση. Αποτελεί μια σπάνια και θανατηφόρο ασθένεια με άγνωστη μέχρι σήμερα αιτιολογία. Τα κύρια συμπτώματα της νόσου είναι ο ξηρός βήχας και η δύσπνοια τα οποία ενδέχεται να αυξάνονται προοδευτικά και δυσχεραίνουν την ζωή των ασθενών. Μέχρι σήμερα είναι διαθέσιμες μόνο δύο φαρμακευτικές ουσίες για την αντιμετώπιση της ΙΠΙ, οι οποίες δεν θεραπεύουν την νόσο αλλά καθυστερούν την εξέλιξη της. Η ανάγκη για διερεύνηση των μηχανισμών που εμπλέκονται στην ιδιοπαθή πνευμονική ίνωση και για εύρεση νέων φαρμακευτικών στόχων κατέστησε αναγκαία την ανάπτυξη ενός πειραματικού μοντέλου ποντικών που υιοθετεί επαρκώς τα χαρακτηριστικά της νόσου. Το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο μοντέλο στην Ιδιοπαθή Πνευμονική Ίνωση είναι εκείνο της μπλεομυκίνης. Το υδρόθειο (H2S) παλαιότερα θεωρούνταν ως τοξικό αέριο, καθώς σε υψηλές συγκεντρώσεις μπορεί να αποβεί θανατηφόρο. Πλέον χαρακτηρίζεται ως ο τρίτος αέριος διαβιβαστής (gasotransmitter), μαζί με το μονοξείδιο του αζώτου (ΝΟ) και το μονοξείδιο του άνθρακα (CO). Ο όρος αέριος διαβιβαστής απευθύνεται σε μόρια που παράγονται ενδογενώς, έχουν έναν σηματοδοτικό ρόλο, παράγονται από ενζυμικά μονοπάτια, και μπορούν να διαπερνούν κυτταρικές μεμβράνες. Επίσης η ενδογενής βιοσύνθεση τους μπορεί να υπόκειται σε ρύθμιση και το βιολογικό τους αποτέλεσμα είναι εξαρτώμενο από τη δόση. Στα θηλαστικά το H2S παράγεται ενδογενώς τόσο με ενζυμικό όσο και με μη ενζυμικό τρόπο, σε μικρές ποσότητες. Τα ένζυμα που είναι ικανά να παράξουν υδρόθειο (Η2S) είναι η κυσταθειονίνη γ-λυάση (CSE), η κυσταθειονίνη β-συνθετάση (CBS) και η 3-μερκαπτοπυροσταφυλική σουλφοτρανσφεράση (3-ΜST). Το H2S μπορεί να διαπερνά ελεύθερα τις κυτταρικές μεμβράνες, χωρίς τη βοήθεια κάποιου υποδοχέα, και να λειτουργεί ως σηματοδοτικό μόριο. Μια από τις αντιδράσεις που θεωρείται πως του δίνει αυτή την ιδιότητα είναι η S-σουλφυδριλίωση, που είναι μια χημική τροποποίηση καταλοίπων κυστεΐνης σε πρωτεΐνες στόχους. Πληθώρα ερευνών έχουν δείξει την συμμετοχή του Η2S σε διαφορετικές φυσιολογικές και παθοφυσιολογικές διεργασίες στον οργανισμό, γεγονός που καθιστά ενδιαφέρουσα την περαιτέρω μελέτη του. Για το σκοπό αυτό έχουν αναπτυχθεί χημικές ενώσεις που δρουν ως δότες υδροθείου αλλά και χημικές ενώσεις που αναστέλλουν την παραγωγή του, μέσω των ενζύμων που παράγουν Η2S. Πρόσφατα το H2S χρησιμοποιήθηκε σε συνδυασμό με ήδη υπάρχοντα φάρμακα με σκοπό την βελτίωση του φαρμακολογικού τους προφίλ. Ακόμα μελέτες έχουν δείξει πως η χρήση δοτών υδροθείου βελτιώνει την εικόνα των ζώων μετά τη χορήγηση μπλεομυκίνης. Στην παρούσα διπλωματική εργασία εξετάστηκε ο πιθανός ρόλος του ενδογενώς παραγόμενου H2S στην ΙΠΙ με τη χρήση γενετικά τροποποιημένων ζώων (knock out) τα οποία δεν παρήγαγαν την πρωτεΐνη CSE (κυσταθειονίνη-γ λυάση). Επίσης, διερευνήθηκε η έκφραση των ενζύμων που παράγουν H2S, τόσο σε μεταγραφικό όσο και σε πρωτεϊνικό επίπεδο, σε ποντικούς αγρίου τύπου μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης. Τα αποτελέσματα των πειραμάτων μας, έδειξαν πως τα επίπεδα mRNA και τα πρωτεϊνικά επίπεδα του CSE μειώθηκαν σε ποντίκια αγρίου τύπου 14 ημέρες μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Αντίθετα, η έκφραση του 3MST δεν παρουσίασε καμία διαφορά στα ποντίκια που είχαν λάβει μπλεομυκίνη σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Οι δείκτες της ίνωσης (κολλαγόνο, ολική πρωτεΐνη) καθώς και οι μηχανικές αναπνευστικές παράμετροι του πνεύμονα (Ers, H, Cst, Crs) βρέθηκαν ελαφρώς βελτιωμένες στα knock-out ποντίκια σε σύγκριση με τα αγρίου τύπου ποντίκια, που είχαν λάβει μπλεομυκίνη εάν και όχι στατιστικά σημαντικά. Επιπλέον παρατηρήθηκε βελτίωση στην απώλεια βάρους την ημέρα 7 μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης στα knock out ποντίκια σε σύγκριση με τα αγρίου τύπου ποντίκια η οποία όμως αποκαταστάθηκε την ημέρα 14. Τέλος τα επίπεδα του H2S την ημέρα 14 δεν παρουσίασαν διαφορές μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης. Με βάσει τα παραπάνω συμπεραίνουμε πως ενώ τα επίπεδα του 3MST δεν μεταβάλλονται σε μοντέλο ΙΠΙ που χρησιμοποιήσαμε, η έκφραση του CSE μειώνεται σημαντικά 14 ημέρες μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης. Ακόμα παρατηρήσαμε μια μικρή βελτίωση στην εικόνα της ίνωσης στα knock-out ποντίκια την ημέρα 14 μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης, η οποία όμως δεν έφτασε τα επίπεδα στατιστικής σημαντικότητας. Τέλος, βάσει της διαφοράς που παρατηρήθηκε στην απώλεια βάρους την ημέρα 7 μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης, το ενδογενές H2S/CSE ενδέχεται να εμπλέκεται περισσότερο στην οξεία φλεγμονώδη φάση της νόσου.","Idiopathic pulmonary fibrosis (IPF) is an interstitial lung disease with median survival time 3-5 years, after diagnosis. It is considered as a rare but lethal disease with unknown etiology. The main symptoms of the disease are dry cough and shortness of breath, which are possible to increase progressively and make daily routine difficult for patients. To date, only two drugs are available for the treatment of IPF; they do not cure the disease, but only delay its progression. The need to investigate the mechanisms involved in idiopathic pulmonary fibrosis and to find new drug targets made it necessary to develop an experimental model of mice that adequately mimics the characteristics of the disease. The most widely used model in IPF is the bleomycin-induced pulmonary fibrosis model. Hydrogen sulfide (H2S) was until recently considered a toxic gas, as it can be lethal at high concentrations. It is now characterized as the third gasotransmitter, along with nitric oxide (NO) and carbon monoxide (CO). The term gasotransmitter refers to molecules that are produced endogenously through enzymatic pathways and activate distinct signaling cascades. They are capable of freely penetrating cell membranes. Their endogenous biosynthesis is regulated, and their biological effects are dose-dependent. In mammals, it H2S is produced endogenously in both enzymatic and non-enzymatic pathways, in small amounts. The enzymes capable of producing hydrogen sulfide (H2S) are cystathionine γ-lyase (CSE), cystathionine β-synthetase (CBS) and 3-mercaptopyruvate sulfotransferase (3-MST). Numerous studies have shown the involvement of H2S in various physiological and pathophysiological processes in the body, therefore it is important to further explore its actions. To this end, chemical compounds have been developed to act as hydrogen sulfide donors or to inhibit its production. Previous studies have shown that the use of hydrogen sulfide donors in mice treated with bleomycin improved fibrosis severity. Therefore, H2S might be useful in the treatment of IPF. In the present study, we examined the role of H2S in pulmonary fibrosis in genetically modified animals (knock-out), which did not produce CSE protein (cystathionine γ-lyase). Furthermore, we examined the mRNA and protein expression of H2S-producing enzymes in wild-type mice after bleomycin administration. We found that the mRNA and protein levels of CSE were downregulated in wild-type mice, 14 days after bleomycin administration compared to the control group. However, mice that have been received bleomycin, did not show differences in 3MST expression compared with the control group. Fibrosis markers (soluble collagen, total protein) and functional respiratory mechanics (Ers, H, Cst, Crs) were found to be ameliorated in knock-out mice compared to wild-type mice after bleomycin administration, although this result did not reach statistical significance. In addition, weight loss on day 7 after bleomycin administration was ameliorated in knock-out mice compared to wild-type mice, while no difference was observed in animal weight on day 14. Based on the above, 3MST does not seem to contribute to IPF while CSE was downregulated, 14 days after bleomycin administration. A slight improvement of fibrosis was also observed in knockout mice, 14 days after bleomycin administration, which was not statistically significant. Finally, based on the difference observed in body weight 7 days post bleomycin administration, one can assume that H2S may contribute to the acute inflammatory phase of the disease."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση του ρόλου του Υδροθείου (H2S) στην Ιδιοπαθή Πνευμονική Ίνωση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τουλούμη Aικατερίνη","Touloumi Aikaterini"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Η ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση (ΙΠΙ) είναι μια διάμεση πνευμονοπάθεια με μέσο χρόνο επιβίωσης 3-5 χρόνια από την διάγνωση. Αποτελεί μια σπάνια και θανατηφόρο ασθένεια με άγνωστη μέχρι σήμερα αιτιολογία. Τα κύρια συμπτώματα της νόσου είναι ο ξηρός βήχας και η δύσπνοια τα οποία ενδέχεται να αυξάνονται προοδευτικά και δυσχεραίνουν την ζωή των ασθενών. Μέχρι σήμερα είναι διαθέσιμες μόνο δύο φαρμακευτικές ουσίες για την αντιμετώπιση της ΙΠΙ, οι οποίες δεν θεραπεύουν την νόσο αλλά καθυστερούν την εξέλιξη της. Η ανάγκη για διερεύνηση των μηχανισμών που εμπλέκονται στην ιδιοπαθή πνευμονική ίνωση και για εύρεση νέων φαρμακευτικών στόχων κατέστησε αναγκαία την ανάπτυξη ενός πειραματικού μοντέλου ποντικών που υιοθετεί επαρκώς τα χαρακτηριστικά της νόσου. Το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο μοντέλο στην Ιδιοπαθή Πνευμονική Ίνωση είναι εκείνο της μπλεομυκίνης. Το υδρόθειο (H2S) παλαιότερα θεωρούνταν ως τοξικό αέριο, καθώς σε υψηλές συγκεντρώσεις μπορεί να αποβεί θανατηφόρο. Πλέον χαρακτηρίζεται ως ο τρίτος αέριος διαβιβαστής (gasotransmitter), μαζί με το μονοξείδιο του αζώτου (ΝΟ) και το μονοξείδιο του άνθρακα (CO). Ο όρος αέριος διαβιβαστής απευθύνεται σε μόρια που παράγονται ενδογενώς, έχουν έναν σηματοδοτικό ρόλο, παράγονται από ενζυμικά μονοπάτια, και μπορούν να διαπερνούν κυτταρικές μεμβράνες. Επίσης η ενδογενής βιοσύνθεση τους μπορεί να υπόκειται σε ρύθμιση και το βιολογικό τους αποτέλεσμα είναι εξαρτώμενο από τη δόση. Στα θηλαστικά το H2S παράγεται ενδογενώς τόσο με ενζυμικό όσο και με μη ενζυμικό τρόπο, σε μικρές ποσότητες. Τα ένζυμα που είναι ικανά να παράξουν υδρόθειο (Η2S) είναι η κυσταθειονίνη γ-λυάση (CSE), η κυσταθειονίνη β-συνθετάση (CBS) και η 3-μερκαπτοπυροσταφυλική σουλφοτρανσφεράση (3-ΜST). Το H2S μπορεί να διαπερνά ελεύθερα τις κυτταρικές μεμβράνες, χωρίς τη βοήθεια κάποιου υποδοχέα, και να λειτουργεί ως σηματοδοτικό μόριο. Μια από τις αντιδράσεις που θεωρείται πως του δίνει αυτή την ιδιότητα είναι η S-σουλφυδριλίωση, που είναι μια χημική τροποποίηση καταλοίπων κυστεΐνης σε πρωτεΐνες στόχους. Πληθώρα ερευνών έχουν δείξει την συμμετοχή του Η2S σε διαφορετικές φυσιολογικές και παθοφυσιολογικές διεργασίες στον οργανισμό, γεγονός που καθιστά ενδιαφέρουσα την περαιτέρω μελέτη του. Για το σκοπό αυτό έχουν αναπτυχθεί χημικές ενώσεις που δρουν ως δότες υδροθείου αλλά και χημικές ενώσεις που αναστέλλουν την παραγωγή του, μέσω των ενζύμων που παράγουν Η2S. Πρόσφατα το H2S χρησιμοποιήθηκε σε συνδυασμό με ήδη υπάρχοντα φάρμακα με σκοπό την βελτίωση του φαρμακολογικού τους προφίλ. Ακόμα μελέτες έχουν δείξει πως η χρήση δοτών υδροθείου βελτιώνει την εικόνα των ζώων μετά τη χορήγηση μπλεομυκίνης. Στην παρούσα διπλωματική εργασία εξετάστηκε ο πιθανός ρόλος του ενδογενώς παραγόμενου H2S στην ΙΠΙ με τη χρήση γενετικά τροποποιημένων ζώων (knock out) τα οποία δεν παρήγαγαν την πρωτεΐνη CSE (κυσταθειονίνη-γ λυάση). Επίσης, διερευνήθηκε η έκφραση των ενζύμων που παράγουν H2S, τόσο σε μεταγραφικό όσο και σε πρωτεϊνικό επίπεδο, σε ποντικούς αγρίου τύπου μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης. Τα αποτελέσματα των πειραμάτων μας, έδειξαν πως τα επίπεδα mRNA και τα πρωτεϊνικά επίπεδα του CSE μειώθηκαν σε ποντίκια αγρίου τύπου 14 ημέρες μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Αντίθετα, η έκφραση του 3MST δεν παρουσίασε καμία διαφορά στα ποντίκια που είχαν λάβει μπλεομυκίνη σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Οι δείκτες της ίνωσης (κολλαγόνο, ολική πρωτεΐνη) καθώς και οι μηχανικές αναπνευστικές παράμετροι του πνεύμονα (Ers, H, Cst, Crs) βρέθηκαν ελαφρώς βελτιωμένες στα knock-out ποντίκια σε σύγκριση με τα αγρίου τύπου ποντίκια, που είχαν λάβει μπλεομυκίνη εάν και όχι στατιστικά σημαντικά. Επιπλέον παρατηρήθηκε βελτίωση στην απώλεια βάρους την ημέρα 7 μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης στα knock out ποντίκια σε σύγκριση με τα αγρίου τύπου ποντίκια η οποία όμως αποκαταστάθηκε την ημέρα 14. Τέλος τα επίπεδα του H2S την ημέρα 14 δεν παρουσίασαν διαφορές μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης. Με βάσει τα παραπάνω συμπεραίνουμε πως ενώ τα επίπεδα του 3MST δεν μεταβάλλονται σε μοντέλο ΙΠΙ που χρησιμοποιήσαμε, η έκφραση του CSE μειώνεται σημαντικά 14 ημέρες μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης. Ακόμα παρατηρήσαμε μια μικρή βελτίωση στην εικόνα της ίνωσης στα knock-out ποντίκια την ημέρα 14 μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης, η οποία όμως δεν έφτασε τα επίπεδα στατιστικής σημαντικότητας. Τέλος, βάσει της διαφοράς που παρατηρήθηκε στην απώλεια βάρους την ημέρα 7 μετά την χορήγηση μπλεομυκίνης, το ενδογενές H2S/CSE ενδέχεται να εμπλέκεται περισσότερο στην οξεία φλεγμονώδη φάση της νόσου.","Idiopathic pulmonary fibrosis (IPF) is an interstitial lung disease with median survival time 3-5 years, after diagnosis. It is considered as a rare but lethal disease with unknown etiology. The main symptoms of the disease are dry cough and shortness of breath, which are possible to increase progressively and make daily routine difficult for patients. To date, only two drugs are available for the treatment of IPF; they do not cure the disease, but only delay its progression. The need to investigate the mechanisms involved in idiopathic pulmonary fibrosis and to find new drug targets made it necessary to develop an experimental model of mice that adequately mimics the characteristics of the disease. The most widely used model in IPF is the bleomycin-induced pulmonary fibrosis model. Hydrogen sulfide (H2S) was until recently considered a toxic gas, as it can be lethal at high concentrations. It is now characterized as the third gasotransmitter, along with nitric oxide (NO) and carbon monoxide (CO). The term gasotransmitter refers to molecules that are produced endogenously through enzymatic pathways and activate distinct signaling cascades. They are capable of freely penetrating cell membranes. Their endogenous biosynthesis is regulated, and their biological effects are dose-dependent. In mammals, it H2S is produced endogenously in both enzymatic and non-enzymatic pathways, in small amounts. The enzymes capable of producing hydrogen sulfide (H2S) are cystathionine γ-lyase (CSE), cystathionine β-synthetase (CBS) and 3-mercaptopyruvate sulfotransferase (3-MST). Numerous studies have shown the involvement of H2S in various physiological and pathophysiological processes in the body, therefore it is important to further explore its actions. To this end, chemical compounds have been developed to act as hydrogen sulfide donors or to inhibit its production. Previous studies have shown that the use of hydrogen sulfide donors in mice treated with bleomycin improved fibrosis severity. Therefore, H2S might be useful in the treatment of IPF. In the present study, we examined the role of H2S in pulmonary fibrosis in genetically modified animals (knock-out), which did not produce CSE protein (cystathionine γ-lyase). Furthermore, we examined the mRNA and protein expression of H2S-producing enzymes in wild-type mice after bleomycin administration. We found that the mRNA and protein levels of CSE were downregulated in wild-type mice, 14 days after bleomycin administration compared to the control group. However, mice that have been received bleomycin, did not show differences in 3MST expression compared with the control group. Fibrosis markers (soluble collagen, total protein) and functional respiratory mechanics (Ers, H, Cst, Crs) were found to be ameliorated in knock-out mice compared to wild-type mice after bleomycin administration, although this result did not reach statistical significance. In addition, weight loss on day 7 after bleomycin administration was ameliorated in knock-out mice compared to wild-type mice, while no difference was observed in animal weight on day 14. Based on the above, 3MST does not seem to contribute to IPF while CSE was downregulated, 14 days after bleomycin administration. A slight improvement of fibrosis was also observed in knockout mice, 14 days after bleomycin administration, which was not statistically significant. Finally, based on the difference observed in body weight 7 days post bleomycin administration, one can assume that H2S may contribute to the acute inflammatory phase of the disease."],"dc:identifier":["uoadl:3085458","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3085458"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Διερεύνηση του ρόλου του Υδροθείου (H2S) στην Ιδιοπαθή Πνευμονική Ίνωση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:26Z"}