{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3141634"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3141634","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ευρωπαϊκή Ένωση: Μηχανισμοί, στρατηγικές και όργανα διαχείρισης κρίσεων και καταστροφών","abstract":"H Ευρώπη καλείται, ιδιαιτέρως κατά τελευταία χρόνια, να αντιμετωπίζει ολοένα και περισσότερες προκλήσεις στον τομέα της ασφάλειας, που δείχνουν να είναι συνεχώς και πιο σύνθετες. Κίνδυνοι φυσικοί και ανθρωπογενείς, υβριδικοί πόλεμοι, κυβερνοέγκλημα, τρομοκρατία, κλιματική αλλαγή και περιβάλλον, αλλά και η πολυπλοκότητα του διεθνούς συστήματος, που αναμφίβολα είναι ευμετάβλητο, αποτελούν κάποιους παράγοντες που κάνουν πιο σύνθετες τις απειλές που καλείται να αντιμετωπίσει. Μεταξύ αυτών, η Ευρωπαϊκή Ένωση διεπίστωσε τα κενά, τις ελλείψεις και τις αδυναμίες της στον τομέα διαχείρισης κρίσεων και καταστροφών, που κατέστησαν επιτακτική την ανάγκη δημιουργίας και ανάπτυξης σχετικών ικανοτήτων και μηχανισμών. Με εφαλτήριο τη Συνθήκη της Λισαβόνας ενσωματώνεται ένα νέο θεσμικό πλαίσιο, μέσω του οποίου τίθενται τα θεμέλια στον τομέα της πολιτικής προστασίας υπό την ευρύτερη έννοια, μέσα από διαδικασίες εξελίξιμες στη διάρκεια του χρόνου, θεσμικώς κατοχυρωμένες και συνεχώς ανανεώσιμες. Αντιλαμβανόμενη τη σοβαρότητα και την έκταση των κινδύνων και των συνεπειών κατασκεύασε συστήματα συλλογικής αντιμετώπισης στη λογική πως ένα μεγάλο εύρος κινδύνων δύναται να εξελιχθεί δυστοπικά δυσανάλογα και οι συνέπειές του να είναι πολύπλευρες και αδύνατες προς διαχείριση σε εθνικό επίπεδο. Προς τούτο υιοθετήθηκαν στρατηγικές, ιδρύθηκαν όργανα και εξευρέθηκαν πηγές και πόροι, ώστε να είναι αυξημένη η δυνατότητα επιτυχούς αντιμετώπισης, εδράζοντας τη στρατηγική της στη ρήτρα επικουρικότητας και αμοιβαίας συνδρομής, που αποτελούν ιερό δισκοπότηρο των αξιών της, καθώς ο ανθρωπισμός είναι θεμελιώδες συστατικό των διακηρύξεών της. Γι’ αυτό και οι μηχανισμοί της, αν και αποτελούν εσωτερικό προϊόν, διατίθενται προς εκμετάλλευση όχι μόνο προς τα κράτη – μέλη που τη συγκροτούν, αλλά και οπουδήποτε καταστεί αναγκαία η παρουσία τους σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου με μόνη προϋπόθεση την αίτηση συνδρομής του πληγέντος κράτους. Αυτή είναι αρκετή προκειμένου να ενεργοποιήσει το σχετικό μηχανισμό πολιτικής προστασίας και να θέσει σε δράση τους διαθέσιμους πόρους, που της παρέχουν τα κράτη – μέλη, σε ανθρώπινο δυναμικό, μέσα, εξοπλισμούς και χρηματοδοτήσεις. Παρά τις αδυναμίες και τα προβλήματα που διαχρονικώς αντιμετωπίζει, κατάφερε να δημιουργήσει ένα σύστημα αξιόλογο και επαρκές, που ως σήμερα έχει συνδράμει σε πολυάριθμες περιπτώσεις αντιμετώπισης καταστροφών με το τελικό πρόσημο να είναι θετικό. Η πιο μεγάλη ίσως πρόκληση όμως που καλείται να διαχειρισθεί είναι εκείνη της διαχείρισης του πυρήνα της και ορθή κατανομή δικαιοδοσίας και αρμοδιοτήτων, των οποίων πηγή είναι η πολυφωνία που η ίδια έχει γεννήσει. Αυτό αποτελεί και τον ανασταλτικό παράγοντα, που δεν της επιτρέπει να εκτοξεύσει τις ρεαλιστικές της δυνατότητες και να την εξάρει σε υπόδειγμα, χωρίς να αφήνει περιθώρια για δεύτερες σκέψεις και επιτρέποντας την πλήρη και καθολική ανάδειξη των ουσιαστικών ικανοτήτων και δυνάμεων. Σκοπός της εργασίας είναι η κατά το δυνατό πληρέστερη ανάλυση των μέσων και μηχανισμών που μετέρχεται η Ένωση, η διαδικασία, το χρονικό πλαίσιο και οι αιτίες μέσα από τις οποίες εξελίχθηκαν. Επιπλέον, θα παρατηρήσουμε μέσα από τη διαδρομή που θα ακολουθηθεί και επιμέρους περιπτώσεις, στις οποίες αξιοποιήθηκαν οι εκάστοτε προσθήκες και τα αποτελέσματά τους. Τελικώς, θα εξαχθούν τα συμπεράσματα, όπως αυτά γίνονται αντιληπτά, ως άθροισμα της αποτελεσματικότητας αυτών των προσπαθειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με ταυτόχρονη αναφορά σε ζητήματα και ελλείψεις, που μπορούν να καλυφθούν στα πλαίσια περαιτέρω βελτίωσης, τους λόγους για τους οποίους υφίστανται και προτάσεις για τη διόρθωσή τους.","abstract_html":"H Ευρώπη καλείται, ιδιαιτέρως κατά τελευταία χρόνια, να αντιμετωπίζει ολοένα και περισσότερες προκλήσεις στον τομέα της ασφάλειας, που δείχνουν να είναι συνεχώς και πιο σύνθετες. Κίνδυνοι φυσικοί και ανθρωπογενείς, υβριδικοί πόλεμοι, κυβερνοέγκλημα, τρομοκρατία, κλιματική αλλαγή και περιβάλλον, αλλά και η πολυπλοκότητα του διεθνούς συστήματος, που αναμφίβολα είναι ευμετάβλητο, αποτελούν κάποιους παράγοντες που κάνουν πιο σύνθετες τις απειλές που καλείται να αντιμετωπίσει. Μεταξύ αυτών, η Ευρωπαϊκή Ένωση διεπίστωσε τα κενά, τις ελλείψεις και τις αδυναμίες της στον τομέα διαχείρισης κρίσεων και καταστροφών, που κατέστησαν επιτακτική την ανάγκη δημιουργίας και ανάπτυξης σχετικών ικανοτήτων και μηχανισμών. Με εφαλτήριο τη Συνθήκη της Λισαβόνας ενσωματώνεται ένα νέο θεσμικό πλαίσιο, μέσω του οποίου τίθενται τα θεμέλια στον τομέα της πολιτικής προστασίας υπό την ευρύτερη έννοια, μέσα από διαδικασίες εξελίξιμες στη διάρκεια του χρόνου, θεσμικώς κατοχυρωμένες και συνεχώς ανανεώσιμες. Αντιλαμβανόμενη τη σοβαρότητα και την έκταση των κινδύνων και των συνεπειών κατασκεύασε συστήματα συλλογικής αντιμετώπισης στη λογική πως ένα μεγάλο εύρος κινδύνων δύναται να εξελιχθεί δυστοπικά δυσανάλογα και οι συνέπειές του να είναι πολύπλευρες και αδύνατες προς διαχείριση σε εθνικό επίπεδο. Προς τούτο υιοθετήθηκαν στρατηγικές, ιδρύθηκαν όργανα και εξευρέθηκαν πηγές και πόροι, ώστε να είναι αυξημένη η δυνατότητα επιτυχούς αντιμετώπισης, εδράζοντας τη στρατηγική της στη ρήτρα επικουρικότητας και αμοιβαίας συνδρομής, που αποτελούν ιερό δισκοπότηρο των αξιών της, καθώς ο ανθρωπισμός είναι θεμελιώδες συστατικό των διακηρύξεών της. Γι’ αυτό και οι μηχανισμοί της, αν και αποτελούν εσωτερικό προϊόν, διατίθενται προς εκμετάλλευση όχι μόνο προς τα κράτη – μέλη που τη συγκροτούν, αλλά και οπουδήποτε καταστεί αναγκαία η παρουσία τους σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου με μόνη προϋπόθεση την αίτηση συνδρομής του πληγέντος κράτους. Αυτή είναι αρκετή προκειμένου να ενεργοποιήσει το σχετικό μηχανισμό πολιτικής προστασίας και να θέσει σε δράση τους διαθέσιμους πόρους, που της παρέχουν τα κράτη – μέλη, σε ανθρώπινο δυναμικό, μέσα, εξοπλισμούς και χρηματοδοτήσεις. Παρά τις αδυναμίες και τα προβλήματα που διαχρονικώς αντιμετωπίζει, κατάφερε να δημιουργήσει ένα σύστημα αξιόλογο και επαρκές, που ως σήμερα έχει συνδράμει σε πολυάριθμες περιπτώσεις αντιμετώπισης καταστροφών με το τελικό πρόσημο να είναι θετικό. Η πιο μεγάλη ίσως πρόκληση όμως που καλείται να διαχειρισθεί είναι εκείνη της διαχείρισης του πυρήνα της και ορθή κατανομή δικαιοδοσίας και αρμοδιοτήτων, των οποίων πηγή είναι η πολυφωνία που η ίδια έχει γεννήσει. Αυτό αποτελεί και τον ανασταλτικό παράγοντα, που δεν της επιτρέπει να εκτοξεύσει τις ρεαλιστικές της δυνατότητες και να την εξάρει σε υπόδειγμα, χωρίς να αφήνει περιθώρια για δεύτερες σκέψεις και επιτρέποντας την πλήρη και καθολική ανάδειξη των ουσιαστικών ικανοτήτων και δυνάμεων. Σκοπός της εργασίας είναι η κατά το δυνατό πληρέστερη ανάλυση των μέσων και μηχανισμών που μετέρχεται η Ένωση, η διαδικασία, το χρονικό πλαίσιο και οι αιτίες μέσα από τις οποίες εξελίχθηκαν. Επιπλέον, θα παρατηρήσουμε μέσα από τη διαδρομή που θα ακολουθηθεί και επιμέρους περιπτώσεις, στις οποίες αξιοποιήθηκαν οι εκάστοτε προσθήκες και τα αποτελέσματά τους. Τελικώς, θα εξαχθούν τα συμπεράσματα, όπως αυτά γίνονται αντιληπτά, ως άθροισμα της αποτελεσματικότητας αυτών των προσπαθειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με ταυτόχρονη αναφορά σε ζητήματα και ελλείψεις, που μπορούν να καλυφθούν στα πλαίσια περαιτέρω βελτίωσης, τους λόγους για τους οποίους υφίστανται και προτάσεις για τη διόρθωσή τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Καρλατήρας Γεώργιος","Karlatiras Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:27Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3141634"],"render_values":[{"text":"uoadl:3141634","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3141634","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3141634","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3141634","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καρλατήρας Γεώργιος","Karlatiras Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3141634","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3141634"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["H Ευρώπη καλείται, ιδιαιτέρως κατά τελευταία χρόνια, να αντιμετωπίζει ολοένα και περισσότερες προκλήσεις στον τομέα της ασφάλειας, που δείχνουν να είναι συνεχώς και πιο σύνθετες. Κίνδυνοι φυσικοί και ανθρωπογενείς, υβριδικοί πόλεμοι, κυβερνοέγκλημα, τρομοκρατία, κλιματική αλλαγή και περιβάλλον, αλλά και η πολυπλοκότητα του διεθνούς συστήματος, που αναμφίβολα είναι ευμετάβλητο, αποτελούν κάποιους παράγοντες που κάνουν πιο σύνθετες τις απειλές που καλείται να αντιμετωπίσει. Μεταξύ αυτών, η Ευρωπαϊκή Ένωση διεπίστωσε τα κενά, τις ελλείψεις και τις αδυναμίες της στον τομέα διαχείρισης κρίσεων και καταστροφών, που κατέστησαν επιτακτική την ανάγκη δημιουργίας και ανάπτυξης σχετικών ικανοτήτων και μηχανισμών. Με εφαλτήριο τη Συνθήκη της Λισαβόνας ενσωματώνεται ένα νέο θεσμικό πλαίσιο, μέσω του οποίου τίθενται τα θεμέλια στον τομέα της πολιτικής προστασίας υπό την ευρύτερη έννοια, μέσα από διαδικασίες εξελίξιμες στη διάρκεια του χρόνου, θεσμικώς κατοχυρωμένες και συνεχώς ανανεώσιμες. Αντιλαμβανόμενη τη σοβαρότητα και την έκταση των κινδύνων και των συνεπειών κατασκεύασε συστήματα συλλογικής αντιμετώπισης στη λογική πως ένα μεγάλο εύρος κινδύνων δύναται να εξελιχθεί δυστοπικά δυσανάλογα και οι συνέπειές του να είναι πολύπλευρες και αδύνατες προς διαχείριση σε εθνικό επίπεδο. Προς τούτο υιοθετήθηκαν στρατηγικές, ιδρύθηκαν όργανα και εξευρέθηκαν πηγές και πόροι, ώστε να είναι αυξημένη η δυνατότητα επιτυχούς αντιμετώπισης, εδράζοντας τη στρατηγική της στη ρήτρα επικουρικότητας και αμοιβαίας συνδρομής, που αποτελούν ιερό δισκοπότηρο των αξιών της, καθώς ο ανθρωπισμός είναι θεμελιώδες συστατικό των διακηρύξεών της. Γι’ αυτό και οι μηχανισμοί της, αν και αποτελούν εσωτερικό προϊόν, διατίθενται προς εκμετάλλευση όχι μόνο προς τα κράτη – μέλη που τη συγκροτούν, αλλά και οπουδήποτε καταστεί αναγκαία η παρουσία τους σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου με μόνη προϋπόθεση την αίτηση συνδρομής του πληγέντος κράτους. Αυτή είναι αρκετή προκειμένου να ενεργοποιήσει το σχετικό μηχανισμό πολιτικής προστασίας και να θέσει σε δράση τους διαθέσιμους πόρους, που της παρέχουν τα κράτη – μέλη, σε ανθρώπινο δυναμικό, μέσα, εξοπλισμούς και χρηματοδοτήσεις. Παρά τις αδυναμίες και τα προβλήματα που διαχρονικώς αντιμετωπίζει, κατάφερε να δημιουργήσει ένα σύστημα αξιόλογο και επαρκές, που ως σήμερα έχει συνδράμει σε πολυάριθμες περιπτώσεις αντιμετώπισης καταστροφών με το τελικό πρόσημο να είναι θετικό. Η πιο μεγάλη ίσως πρόκληση όμως που καλείται να διαχειρισθεί είναι εκείνη της διαχείρισης του πυρήνα της και ορθή κατανομή δικαιοδοσίας και αρμοδιοτήτων, των οποίων πηγή είναι η πολυφωνία που η ίδια έχει γεννήσει. Αυτό αποτελεί και τον ανασταλτικό παράγοντα, που δεν της επιτρέπει να εκτοξεύσει τις ρεαλιστικές της δυνατότητες και να την εξάρει σε υπόδειγμα, χωρίς να αφήνει περιθώρια για δεύτερες σκέψεις και επιτρέποντας την πλήρη και καθολική ανάδειξη των ουσιαστικών ικανοτήτων και δυνάμεων. Σκοπός της εργασίας είναι η κατά το δυνατό πληρέστερη ανάλυση των μέσων και μηχανισμών που μετέρχεται η Ένωση, η διαδικασία, το χρονικό πλαίσιο και οι αιτίες μέσα από τις οποίες εξελίχθηκαν. Επιπλέον, θα παρατηρήσουμε μέσα από τη διαδρομή που θα ακολουθηθεί και επιμέρους περιπτώσεις, στις οποίες αξιοποιήθηκαν οι εκάστοτε προσθήκες και τα αποτελέσματά τους. Τελικώς, θα εξαχθούν τα συμπεράσματα, όπως αυτά γίνονται αντιληπτά, ως άθροισμα της αποτελεσματικότητας αυτών των προσπαθειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με ταυτόχρονη αναφορά σε ζητήματα και ελλείψεις, που μπορούν να καλυφθούν στα πλαίσια περαιτέρω βελτίωσης, τους λόγους για τους οποίους υφίστανται και προτάσεις για τη διόρθωσή τους.","Europe is called, especially in recent years, to face more and more security challenges, which seem to be increasingly complex. Natural and hazards coming from human, hybrid wars, cybercrime, terrorism, climate and environmental change, but also the complexity of the international system, which is undoubtedly volatile, are some of the factors that complicate the threats to be addressed. Among them, the European Union identified its gaps, shortcomings and weaknesses in the field of crisis and disaster management, which made it imperative to create and develop relevant capabilities and mechanisms. Starting with the Treaty of Lisbon, a new institutional framework is being incorporated, through which the foundations are being laid in the field of civil protection in the broadest sense, through processes of development over time, institutionalized and constantly renewable. Realizing the severity and extent of the risks and consequences, EU constructed systems of collective response to logic. To this end, strategies have been adopted, instruments have been established and resources have been found, in order to increase the possibility of a successful response, basing its strategy on the clause of subsidiarity and mutual assistance, which are a sacred chalice of its values. That is why its mechanisms are available for exploitation not only to the member states that make it up, but also wherever their presence becomes necessary all around the world with the sole condition of requesting assistance of the affected state. This is sufficient to activate the relevant civil protection mechanism and to put into action the available resources, provided by the Member States, in human resources, means, equipment and funding. Despite the weaknesses and problems they face over time, it has managed to create a remarkable and adequate system, which has already assisted in numerous cases of disaster response with the final sign being positive. But perhaps the greatest challenge EU is called to manage is that of her core and the proper distribution of jurisdiction and responsibilities, the source of which is the pluralism that has been born inside. This is also the inhibiting factor, which does not allow to launch its realistic possibilities and to examine a model, without allowing any doubts and the full and universal emergence of essential abilities and powers. The aim of the thesis is to make the most possible complete analysis of the means and mechanisms used by the EU, the process, the time frame and the reasons through which they evolved. In addition, we will observe, through the path that will be followed, individual cases, in which the respective additions were used and their results. Eventually, conclusions will be drawn, as they are perceived, as the sum of the effectiveness of European Union’s efforts, while addressing issues and shortcomings that can be addressed in the context of further improvement, the reasons for which they appear and also proposals for their correction."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ευρωπαϊκή Ένωση: Μηχανισμοί, στρατηγικές και όργανα διαχείρισης κρίσεων και καταστροφών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καρλατήρας Γεώργιος","Karlatiras Georgios"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["H Ευρώπη καλείται, ιδιαιτέρως κατά τελευταία χρόνια, να αντιμετωπίζει ολοένα και περισσότερες προκλήσεις στον τομέα της ασφάλειας, που δείχνουν να είναι συνεχώς και πιο σύνθετες. Κίνδυνοι φυσικοί και ανθρωπογενείς, υβριδικοί πόλεμοι, κυβερνοέγκλημα, τρομοκρατία, κλιματική αλλαγή και περιβάλλον, αλλά και η πολυπλοκότητα του διεθνούς συστήματος, που αναμφίβολα είναι ευμετάβλητο, αποτελούν κάποιους παράγοντες που κάνουν πιο σύνθετες τις απειλές που καλείται να αντιμετωπίσει. Μεταξύ αυτών, η Ευρωπαϊκή Ένωση διεπίστωσε τα κενά, τις ελλείψεις και τις αδυναμίες της στον τομέα διαχείρισης κρίσεων και καταστροφών, που κατέστησαν επιτακτική την ανάγκη δημιουργίας και ανάπτυξης σχετικών ικανοτήτων και μηχανισμών. Με εφαλτήριο τη Συνθήκη της Λισαβόνας ενσωματώνεται ένα νέο θεσμικό πλαίσιο, μέσω του οποίου τίθενται τα θεμέλια στον τομέα της πολιτικής προστασίας υπό την ευρύτερη έννοια, μέσα από διαδικασίες εξελίξιμες στη διάρκεια του χρόνου, θεσμικώς κατοχυρωμένες και συνεχώς ανανεώσιμες. Αντιλαμβανόμενη τη σοβαρότητα και την έκταση των κινδύνων και των συνεπειών κατασκεύασε συστήματα συλλογικής αντιμετώπισης στη λογική πως ένα μεγάλο εύρος κινδύνων δύναται να εξελιχθεί δυστοπικά δυσανάλογα και οι συνέπειές του να είναι πολύπλευρες και αδύνατες προς διαχείριση σε εθνικό επίπεδο. Προς τούτο υιοθετήθηκαν στρατηγικές, ιδρύθηκαν όργανα και εξευρέθηκαν πηγές και πόροι, ώστε να είναι αυξημένη η δυνατότητα επιτυχούς αντιμετώπισης, εδράζοντας τη στρατηγική της στη ρήτρα επικουρικότητας και αμοιβαίας συνδρομής, που αποτελούν ιερό δισκοπότηρο των αξιών της, καθώς ο ανθρωπισμός είναι θεμελιώδες συστατικό των διακηρύξεών της. Γι’ αυτό και οι μηχανισμοί της, αν και αποτελούν εσωτερικό προϊόν, διατίθενται προς εκμετάλλευση όχι μόνο προς τα κράτη – μέλη που τη συγκροτούν, αλλά και οπουδήποτε καταστεί αναγκαία η παρουσία τους σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου με μόνη προϋπόθεση την αίτηση συνδρομής του πληγέντος κράτους. Αυτή είναι αρκετή προκειμένου να ενεργοποιήσει το σχετικό μηχανισμό πολιτικής προστασίας και να θέσει σε δράση τους διαθέσιμους πόρους, που της παρέχουν τα κράτη – μέλη, σε ανθρώπινο δυναμικό, μέσα, εξοπλισμούς και χρηματοδοτήσεις. Παρά τις αδυναμίες και τα προβλήματα που διαχρονικώς αντιμετωπίζει, κατάφερε να δημιουργήσει ένα σύστημα αξιόλογο και επαρκές, που ως σήμερα έχει συνδράμει σε πολυάριθμες περιπτώσεις αντιμετώπισης καταστροφών με το τελικό πρόσημο να είναι θετικό. Η πιο μεγάλη ίσως πρόκληση όμως που καλείται να διαχειρισθεί είναι εκείνη της διαχείρισης του πυρήνα της και ορθή κατανομή δικαιοδοσίας και αρμοδιοτήτων, των οποίων πηγή είναι η πολυφωνία που η ίδια έχει γεννήσει. Αυτό αποτελεί και τον ανασταλτικό παράγοντα, που δεν της επιτρέπει να εκτοξεύσει τις ρεαλιστικές της δυνατότητες και να την εξάρει σε υπόδειγμα, χωρίς να αφήνει περιθώρια για δεύτερες σκέψεις και επιτρέποντας την πλήρη και καθολική ανάδειξη των ουσιαστικών ικανοτήτων και δυνάμεων. Σκοπός της εργασίας είναι η κατά το δυνατό πληρέστερη ανάλυση των μέσων και μηχανισμών που μετέρχεται η Ένωση, η διαδικασία, το χρονικό πλαίσιο και οι αιτίες μέσα από τις οποίες εξελίχθηκαν. Επιπλέον, θα παρατηρήσουμε μέσα από τη διαδρομή που θα ακολουθηθεί και επιμέρους περιπτώσεις, στις οποίες αξιοποιήθηκαν οι εκάστοτε προσθήκες και τα αποτελέσματά τους. Τελικώς, θα εξαχθούν τα συμπεράσματα, όπως αυτά γίνονται αντιληπτά, ως άθροισμα της αποτελεσματικότητας αυτών των προσπαθειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με ταυτόχρονη αναφορά σε ζητήματα και ελλείψεις, που μπορούν να καλυφθούν στα πλαίσια περαιτέρω βελτίωσης, τους λόγους για τους οποίους υφίστανται και προτάσεις για τη διόρθωσή τους.","Europe is called, especially in recent years, to face more and more security challenges, which seem to be increasingly complex. Natural and hazards coming from human, hybrid wars, cybercrime, terrorism, climate and environmental change, but also the complexity of the international system, which is undoubtedly volatile, are some of the factors that complicate the threats to be addressed. Among them, the European Union identified its gaps, shortcomings and weaknesses in the field of crisis and disaster management, which made it imperative to create and develop relevant capabilities and mechanisms. Starting with the Treaty of Lisbon, a new institutional framework is being incorporated, through which the foundations are being laid in the field of civil protection in the broadest sense, through processes of development over time, institutionalized and constantly renewable. Realizing the severity and extent of the risks and consequences, EU constructed systems of collective response to logic. To this end, strategies have been adopted, instruments have been established and resources have been found, in order to increase the possibility of a successful response, basing its strategy on the clause of subsidiarity and mutual assistance, which are a sacred chalice of its values. That is why its mechanisms are available for exploitation not only to the member states that make it up, but also wherever their presence becomes necessary all around the world with the sole condition of requesting assistance of the affected state. This is sufficient to activate the relevant civil protection mechanism and to put into action the available resources, provided by the Member States, in human resources, means, equipment and funding. Despite the weaknesses and problems they face over time, it has managed to create a remarkable and adequate system, which has already assisted in numerous cases of disaster response with the final sign being positive. But perhaps the greatest challenge EU is called to manage is that of her core and the proper distribution of jurisdiction and responsibilities, the source of which is the pluralism that has been born inside. This is also the inhibiting factor, which does not allow to launch its realistic possibilities and to examine a model, without allowing any doubts and the full and universal emergence of essential abilities and powers. The aim of the thesis is to make the most possible complete analysis of the means and mechanisms used by the EU, the process, the time frame and the reasons through which they evolved. In addition, we will observe, through the path that will be followed, individual cases, in which the respective additions were used and their results. Eventually, conclusions will be drawn, as they are perceived, as the sum of the effectiveness of European Union’s efforts, while addressing issues and shortcomings that can be addressed in the context of further improvement, the reasons for which they appear and also proposals for their correction."],"dc:identifier":["uoadl:3141634","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3141634"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Ευρωπαϊκή Ένωση: Μηχανισμοί, στρατηγικές και όργανα διαχείρισης κρίσεων και καταστροφών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:27Z"}