{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3177936"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3177936","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οξεία επίδραση παντζαροχυμού σε φυσιολογικές αποκρίσεις γυναικών στην άσκηση","abstract":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η προσπάθεια ανακάλυψης όλο και αποτελεσματικότερων βελτιωτικών απόδοσης, σε συνάρτηση με την ανάγκη για στροφή προς φυσικές ουσίες αποτελούν ίσως κάποιους από τους λόγους που τα τελευταία χρόνια έχουν οδηγήσει στην ανάδειξη του παντζαροχυμού ως εργογόνου συμπληρώματος, η διάδοση του οποίου ολοένα και αυξάνεται τόσο σε ερευνητικό επίπεδο, όσο και στην αθλητική πρακτική. Με τους ακριβείς μηχανισμούς δράσης του να μην έχουν πλήρως διαλευκανθεί, θεωρείται βέβαιο ότι τα φυσικά περιεχόμενα σε αυτόν νιτρικά έχουν το βασικότερο ρόλο. Τα νιτρικά του παντζαροχυμού εισερχόμενα στον οργανισμό ανάγονται σε μονοξείδιο του αζώτου, το οποίο ως δραστικό μόριο σηματοδότησης, είναι ικανό, ακόμη και μετά από μία και μόνη δόση σκευάσματος να τροποποιήσει φυσιολογικές αποκρίσεις κατά την άσκηση, επηρεάζοντας την απόδοση. Παρά την ευρεία μελέτη, που έχει αποδείξει την επίδραση του παντζαροχυμού σε διάφορα είδη άσκησης και μεταξύ διαφορετικών πληθυσμιακών ομάδων, η έρευνα που αφορά το γυναικείο φύλο παραμένει ανεπαρκής. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με ερευνητικά δεδομένα, που υποδεικνύουν διαφορές στο μεταβολισμό του μονοξειδίου του αζώτου μεταξύ των δύο φύλων, καθιστά σημαντικό το σχεδιασμό μίας πειραματικής δοκιμής, που θα αφορά την επίδραση του παντζαροχυμού σε φυσιολογικές αποκρίσεις κατά την άσκηση, αποκλειστικά σε γυναίκες. Σκοπός της παρούσας διατριβής ήταν να εξεταστεί η επίδραση του παντζαροχυμού σε φυσιολογικές αποκρίσεις κατά την άσκηση (υπομέγιστη, σταδιακά αυξανόμενης έντασης μέχρι εξάντλησης και σπριντ), αποκλειστικά σε γυναίκες. Επίσης διερευνήθηκε η επίδραση του παντζαροχυμού στην αρτηριακή πίεση προ- και μετά- ασκησιακά καθώς και η συσχέτιση του αιματοκρίτη με την απόδοση κατά το υπομέγιστο έργο. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ Στη μελέτη συμμετείχαν 6 δοκιμαζόμενες αναπαραγωγικής ηλικίας, μέτριου προπονητικού επιπέδου. Αφού υποβλήθηκαν σε σωματομετρήσεις και εργομετρήσεις για την αξιολόγηση του αθλητικού τους προφίλ, εκτέλεσαν πρωτόκολλο με τρία είδη άσκησης: υπομέγιστο έργο, σπριντ και σταδιακά αυξανόμενης έντασης άσκηση μέχρι εξάνλτησης 150 λεπτά μετά από χορήγηση παντζαροχυμού περιεκτικότητας 6-7 mmol νιτρικών. Σε επόμενη συνεδρία εκτέλεσαν πανομοιότυπο πρωτόκολλο άσκησης ακολουθούμενης από οξεία χορήγηση placebo σκευάσματος. Όλες οι μετρήσεις πραγματοποιήθηκαν μεταξύ μέσης ωχρινικής και αρχής της επόμενης ωοθηλακικής φάσης του έμμηνου κύκλου των δοκιμαζομένων. Μετρήθηκαν ο αιματοκρίτης, η αρτηριακή πίεση (ηρεμίας πριν και μετά τη λήψη σκευάσματος και μετα-ασκησιακά), η καρδιακή συχνότητα και τα αναπνευστικά αέρια καθ’ όλη τη διάρκεια του πρωτοκόλλου άσκησης, καθώς και η παραγόμενη ισχύς. Πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση t-test και 2-way ΑΝΟVA επαναλαμβανόμενων μετρήσεων με διόρθωση Bonferroni και ανάλυση συσχέτισης Pearson’s r. Το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε σε a=0,05. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Η διαφορά της αρτηριακής πίεσης 150 λεπτά μετά τη λήψη παντζαροχυμού σε σχέση με πριν (χρονική στιγμή 0) (ΔBP= BP150’-BP0’) δεν παρουσίασε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των συνθηκών παντζαροχυμού (ΔSBP=-0,09±3,09, ΔDBP=1,33±3,82) και placebo (ΔSBP=3,17±3,49, ΔDBP=3,75±4,30), τόσο για τη συστολική (p=0,259), όσο και για τη διαστολική πίεση (p=0,369), ενώ για τη μέση αρτηριακή πίεση (ΔΜBP BRJ =0,87±3,43, ΔΜBP PL =4,90±1,86) οριακά δεν παρουσιάστηκε σημαντικότητα (p=0,068). Η μέση κατανάλωση οξυγόνου κατά το υπομέγιστο έργο μετά τη λήψη παντζαροχυμού ήταν 25,06±2,06 ml/kg/min, ενώ στη συνθήκη placebo ήταν 25,77±3,09 ml/kg/min χωρίς να διαφέρουν στατιστικά σημαντικά μεταξύ τους (p=0,276). Δεν βρέθηκε σημαντική συσχέτιση μεταξύ αιματοκρίτη και κατανάλωσης οξυγόνου κατά το υπομέγιστο έργο (p=0,754). Η μέγιστη ισχύς στο σπριντ στη συνθήκη λήψης παντζαροχυμού (Pmax=577,9±76,32 Watt) επίσης δεν διέφερε σημαντικά σε σύγκριση με τη συνθήκη placebo (Pmax=563,96±109,18 Watt) (p=0,235). Κατά τη δοκιμασία σταδιακά αυξανόμενης έντασης μέχρι εξάντλησης τόσο η μέγιστη κατανάλωση οξυγόνου (VO 2 peak) όσο και η μέγιστη παραγόμενη ισχύς (Ppeak) δεν διέφεραν στατιστικά σημαντικά μεταξύ των συνθηκών (p=0,691, p=0,235), ενώ στατιστικά σημαντικά υψηλότερη ήταν η μέγιστη καρδιακή συχνότητα (ΗRmax) στη συνθήκη λήψης παντζαροχυμού (179±12,65 bpm) συγκριτικά με τη συνθήκη placebo (176,8±12,56 bpm) (p=0,029). Τέλος, δεν παρουσιάστηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στη μετα- ασκησιακή πίεση μεταξύ των 2 συνθηκών (p treatment = 0,138, p timextreatment =0,492). ΣΥΖΗΤΗΣΗ-ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Η μελέτη δεν ανέδειξε στατιστικά σημαντικές διαφορές στις περισσότερες παραμέτρους που μελετήθηκαν μεταξύ λήψης παντζαροχυμού και σκευάσματος placebo. Η σημαντικά υψηλότερη μέγιστη καρδιακή συχνότητα κατά τη λήξη του πρωτοκόλλου άσκησης μέχρι εξάντλησης, σε συνδυασμό με την ισχυρή τάση για διατήρηση της μέσης αρτηριακής πίεσης στη συνθήκη λήψης παντζαροχυμού σε σύγκριση με τη συνθήκη placebo, πιθανά υποδεικνύει αντιρροπιστική αντίδραση του οργανισμού απέναντι στην μείωση της συνολικής περιφερικής αντίστασης λόγω του αγγειοδιασταλτικού ρόλου του μονοξειδίου του αζώτου. Είναι πιθανό η λήψη παντζαροχυμού να οδήγησε σε βελτίωση της ευαισθησίας των τασεοϋποδοχέων των δοκιμαζομένων, αυξάνοντας το εύρος θετικής απόκρισης της καρδιακής τους συχνότητας κατά την άσκηση. Εντούτοις, κρίνεται αναγκαία η διεξαγωγή περαιτέρω έρευνας με μεγαλύτερο δείγμα δοκιμαζομένων για την εξαγωγή ασφαλέστερων συμπερασμάτων.","abstract_html":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η προσπάθεια ανακάλυψης όλο και αποτελεσματικότερων βελτιωτικών απόδοσης, σε συνάρτηση με την ανάγκη για στροφή προς φυσικές ουσίες αποτελούν ίσως κάποιους από τους λόγους που τα τελευταία χρόνια έχουν οδηγήσει στην ανάδειξη του παντζαροχυμού ως εργογόνου συμπληρώματος, η διάδοση του οποίου ολοένα και αυξάνεται τόσο σε ερευνητικό επίπεδο, όσο και στην αθλητική πρακτική. Με τους ακριβείς μηχανισμούς δράσης του να μην έχουν πλήρως διαλευκανθεί, θεωρείται βέβαιο ότι τα φυσικά περιεχόμενα σε αυτόν νιτρικά έχουν το βασικότερο ρόλο. Τα νιτρικά του παντζαροχυμού εισερχόμενα στον οργανισμό ανάγονται σε μονοξείδιο του αζώτου, το οποίο ως δραστικό μόριο σηματοδότησης, είναι ικανό, ακόμη και μετά από μία και μόνη δόση σκευάσματος να τροποποιήσει φυσιολογικές αποκρίσεις κατά την άσκηση, επηρεάζοντας την απόδοση. Παρά την ευρεία μελέτη, που έχει αποδείξει την επίδραση του παντζαροχυμού σε διάφορα είδη άσκησης και μεταξύ διαφορετικών πληθυσμιακών ομάδων, η έρευνα που αφορά το γυναικείο φύλο παραμένει ανεπαρκής. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με ερευνητικά δεδομένα, που υποδεικνύουν διαφορές στο μεταβολισμό του μονοξειδίου του αζώτου μεταξύ των δύο φύλων, καθιστά σημαντικό το σχεδιασμό μίας πειραματικής δοκιμής, που θα αφορά την επίδραση του παντζαροχυμού σε φυσιολογικές αποκρίσεις κατά την άσκηση, αποκλειστικά σε γυναίκες. Σκοπός της παρούσας διατριβής ήταν να εξεταστεί η επίδραση του παντζαροχυμού σε φυσιολογικές αποκρίσεις κατά την άσκηση (υπομέγιστη, σταδιακά αυξανόμενης έντασης μέχρι εξάντλησης και σπριντ), αποκλειστικά σε γυναίκες. Επίσης διερευνήθηκε η επίδραση του παντζαροχυμού στην αρτηριακή πίεση προ- και μετά- ασκησιακά καθώς και η συσχέτιση του αιματοκρίτη με την απόδοση κατά το υπομέγιστο έργο. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ Στη μελέτη συμμετείχαν 6 δοκιμαζόμενες αναπαραγωγικής ηλικίας, μέτριου προπονητικού επιπέδου. Αφού υποβλήθηκαν σε σωματομετρήσεις και εργομετρήσεις για την αξιολόγηση του αθλητικού τους προφίλ, εκτέλεσαν πρωτόκολλο με τρία είδη άσκησης: υπομέγιστο έργο, σπριντ και σταδιακά αυξανόμενης έντασης άσκηση μέχρι εξάνλτησης 150 λεπτά μετά από χορήγηση παντζαροχυμού περιεκτικότητας 6-7 mmol νιτρικών. Σε επόμενη συνεδρία εκτέλεσαν πανομοιότυπο πρωτόκολλο άσκησης ακολουθούμενης από οξεία χορήγηση placebo σκευάσματος. Όλες οι μετρήσεις πραγματοποιήθηκαν μεταξύ μέσης ωχρινικής και αρχής της επόμενης ωοθηλακικής φάσης του έμμηνου κύκλου των δοκιμαζομένων. Μετρήθηκαν ο αιματοκρίτης, η αρτηριακή πίεση (ηρεμίας πριν και μετά τη λήψη σκευάσματος και μετα-ασκησιακά), η καρδιακή συχνότητα και τα αναπνευστικά αέρια καθ’ όλη τη διάρκεια του πρωτοκόλλου άσκησης, καθώς και η παραγόμενη ισχύς. Πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση t-test και 2-way ΑΝΟVA επαναλαμβανόμενων μετρήσεων με διόρθωση Bonferroni και ανάλυση συσχέτισης Pearson’s r. Το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε σε a=0,05. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Η διαφορά της αρτηριακής πίεσης 150 λεπτά μετά τη λήψη παντζαροχυμού σε σχέση με πριν (χρονική στιγμή 0) (ΔBP= BP150’-BP0’) δεν παρουσίασε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των συνθηκών παντζαροχυμού (ΔSBP=-0,09±3,09, ΔDBP=1,33±3,82) και placebo (ΔSBP=3,17±3,49, ΔDBP=3,75±4,30), τόσο για τη συστολική (p=0,259), όσο και για τη διαστολική πίεση (p=0,369), ενώ για τη μέση αρτηριακή πίεση (ΔΜBP BRJ =0,87±3,43, ΔΜBP PL =4,90±1,86) οριακά δεν παρουσιάστηκε σημαντικότητα (p=0,068). Η μέση κατανάλωση οξυγόνου κατά το υπομέγιστο έργο μετά τη λήψη παντζαροχυμού ήταν 25,06±2,06 ml/kg/min, ενώ στη συνθήκη placebo ήταν 25,77±3,09 ml/kg/min χωρίς να διαφέρουν στατιστικά σημαντικά μεταξύ τους (p=0,276). Δεν βρέθηκε σημαντική συσχέτιση μεταξύ αιματοκρίτη και κατανάλωσης οξυγόνου κατά το υπομέγιστο έργο (p=0,754). Η μέγιστη ισχύς στο σπριντ στη συνθήκη λήψης παντζαροχυμού (Pmax=577,9±76,32 Watt) επίσης δεν διέφερε σημαντικά σε σύγκριση με τη συνθήκη placebo (Pmax=563,96±109,18 Watt) (p=0,235). Κατά τη δοκιμασία σταδιακά αυξανόμενης έντασης μέχρι εξάντλησης τόσο η μέγιστη κατανάλωση οξυγόνου (VO 2 peak) όσο και η μέγιστη παραγόμενη ισχύς (Ppeak) δεν διέφεραν στατιστικά σημαντικά μεταξύ των συνθηκών (p=0,691, p=0,235), ενώ στατιστικά σημαντικά υψηλότερη ήταν η μέγιστη καρδιακή συχνότητα (ΗRmax) στη συνθήκη λήψης παντζαροχυμού (179±12,65 bpm) συγκριτικά με τη συνθήκη placebo (176,8±12,56 bpm) (p=0,029). Τέλος, δεν παρουσιάστηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στη μετα- ασκησιακή πίεση μεταξύ των 2 συνθηκών (p treatment = 0,138, p timextreatment =0,492). ΣΥΖΗΤΗΣΗ-ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Η μελέτη δεν ανέδειξε στατιστικά σημαντικές διαφορές στις περισσότερες παραμέτρους που μελετήθηκαν μεταξύ λήψης παντζαροχυμού και σκευάσματος placebo. Η σημαντικά υψηλότερη μέγιστη καρδιακή συχνότητα κατά τη λήξη του πρωτοκόλλου άσκησης μέχρι εξάντλησης, σε συνδυασμό με την ισχυρή τάση για διατήρηση της μέσης αρτηριακής πίεσης στη συνθήκη λήψης παντζαροχυμού σε σύγκριση με τη συνθήκη placebo, πιθανά υποδεικνύει αντιρροπιστική αντίδραση του οργανισμού απέναντι στην μείωση της συνολικής περιφερικής αντίστασης λόγω του αγγειοδιασταλτικού ρόλου του μονοξειδίου του αζώτου. Είναι πιθανό η λήψη παντζαροχυμού να οδήγησε σε βελτίωση της ευαισθησίας των τασεοϋποδοχέων των δοκιμαζομένων, αυξάνοντας το εύρος θετικής απόκρισης της καρδιακής τους συχνότητας κατά την άσκηση. Εντούτοις, κρίνεται αναγκαία η διεξαγωγή περαιτέρω έρευνας με μεγαλύτερο δείγμα δοκιμαζομένων για την εξαγωγή ασφαλέστερων συμπερασμάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Τζίκα Αγγελική","Tzika Aggeliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:29Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3177936"],"render_values":[{"text":"uoadl:3177936","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3177936","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3177936","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3177936","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τζίκα Αγγελική","Tzika Aggeliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3177936","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3177936"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η προσπάθεια ανακάλυψης όλο και αποτελεσματικότερων βελτιωτικών απόδοσης, σε συνάρτηση με την ανάγκη για στροφή προς φυσικές ουσίες αποτελούν ίσως κάποιους από τους λόγους που τα τελευταία χρόνια έχουν οδηγήσει στην ανάδειξη του παντζαροχυμού ως εργογόνου συμπληρώματος, η διάδοση του οποίου ολοένα και αυξάνεται τόσο σε ερευνητικό επίπεδο, όσο και στην αθλητική πρακτική. Με τους ακριβείς μηχανισμούς δράσης του να μην έχουν πλήρως διαλευκανθεί, θεωρείται βέβαιο ότι τα φυσικά περιεχόμενα σε αυτόν νιτρικά έχουν το βασικότερο ρόλο. Τα νιτρικά του παντζαροχυμού εισερχόμενα στον οργανισμό ανάγονται σε μονοξείδιο του αζώτου, το οποίο ως δραστικό μόριο σηματοδότησης, είναι ικανό, ακόμη και μετά από μία και μόνη δόση σκευάσματος να τροποποιήσει φυσιολογικές αποκρίσεις κατά την άσκηση, επηρεάζοντας την απόδοση. Παρά την ευρεία μελέτη, που έχει αποδείξει την επίδραση του παντζαροχυμού σε διάφορα είδη άσκησης και μεταξύ διαφορετικών πληθυσμιακών ομάδων, η έρευνα που αφορά το γυναικείο φύλο παραμένει ανεπαρκής. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με ερευνητικά δεδομένα, που υποδεικνύουν διαφορές στο μεταβολισμό του μονοξειδίου του αζώτου μεταξύ των δύο φύλων, καθιστά σημαντικό το σχεδιασμό μίας πειραματικής δοκιμής, που θα αφορά την επίδραση του παντζαροχυμού σε φυσιολογικές αποκρίσεις κατά την άσκηση, αποκλειστικά σε γυναίκες. Σκοπός της παρούσας διατριβής ήταν να εξεταστεί η επίδραση του παντζαροχυμού σε φυσιολογικές αποκρίσεις κατά την άσκηση (υπομέγιστη, σταδιακά αυξανόμενης έντασης μέχρι εξάντλησης και σπριντ), αποκλειστικά σε γυναίκες. Επίσης διερευνήθηκε η επίδραση του παντζαροχυμού στην αρτηριακή πίεση προ- και μετά- ασκησιακά καθώς και η συσχέτιση του αιματοκρίτη με την απόδοση κατά το υπομέγιστο έργο. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ Στη μελέτη συμμετείχαν 6 δοκιμαζόμενες αναπαραγωγικής ηλικίας, μέτριου προπονητικού επιπέδου. Αφού υποβλήθηκαν σε σωματομετρήσεις και εργομετρήσεις για την αξιολόγηση του αθλητικού τους προφίλ, εκτέλεσαν πρωτόκολλο με τρία είδη άσκησης: υπομέγιστο έργο, σπριντ και σταδιακά αυξανόμενης έντασης άσκηση μέχρι εξάνλτησης 150 λεπτά μετά από χορήγηση παντζαροχυμού περιεκτικότητας 6-7 mmol νιτρικών. Σε επόμενη συνεδρία εκτέλεσαν πανομοιότυπο πρωτόκολλο άσκησης ακολουθούμενης από οξεία χορήγηση placebo σκευάσματος. Όλες οι μετρήσεις πραγματοποιήθηκαν μεταξύ μέσης ωχρινικής και αρχής της επόμενης ωοθηλακικής φάσης του έμμηνου κύκλου των δοκιμαζομένων. Μετρήθηκαν ο αιματοκρίτης, η αρτηριακή πίεση (ηρεμίας πριν και μετά τη λήψη σκευάσματος και μετα-ασκησιακά), η καρδιακή συχνότητα και τα αναπνευστικά αέρια καθ’ όλη τη διάρκεια του πρωτοκόλλου άσκησης, καθώς και η παραγόμενη ισχύς. Πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση t-test και 2-way ΑΝΟVA επαναλαμβανόμενων μετρήσεων με διόρθωση Bonferroni και ανάλυση συσχέτισης Pearson’s r. Το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε σε a=0,05. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Η διαφορά της αρτηριακής πίεσης 150 λεπτά μετά τη λήψη παντζαροχυμού σε σχέση με πριν (χρονική στιγμή 0) (ΔBP= BP150’-BP0’) δεν παρουσίασε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των συνθηκών παντζαροχυμού (ΔSBP=-0,09±3,09, ΔDBP=1,33±3,82) και placebo (ΔSBP=3,17±3,49, ΔDBP=3,75±4,30), τόσο για τη συστολική (p=0,259), όσο και για τη διαστολική πίεση (p=0,369), ενώ για τη μέση αρτηριακή πίεση (ΔΜBP BRJ =0,87±3,43, ΔΜBP PL =4,90±1,86) οριακά δεν παρουσιάστηκε σημαντικότητα (p=0,068). Η μέση κατανάλωση οξυγόνου κατά το υπομέγιστο έργο μετά τη λήψη παντζαροχυμού ήταν 25,06±2,06 ml/kg/min, ενώ στη συνθήκη placebo ήταν 25,77±3,09 ml/kg/min χωρίς να διαφέρουν στατιστικά σημαντικά μεταξύ τους (p=0,276). Δεν βρέθηκε σημαντική συσχέτιση μεταξύ αιματοκρίτη και κατανάλωσης οξυγόνου κατά το υπομέγιστο έργο (p=0,754). Η μέγιστη ισχύς στο σπριντ στη συνθήκη λήψης παντζαροχυμού (Pmax=577,9±76,32 Watt) επίσης δεν διέφερε σημαντικά σε σύγκριση με τη συνθήκη placebo (Pmax=563,96±109,18 Watt) (p=0,235). Κατά τη δοκιμασία σταδιακά αυξανόμενης έντασης μέχρι εξάντλησης τόσο η μέγιστη κατανάλωση οξυγόνου (VO 2 peak) όσο και η μέγιστη παραγόμενη ισχύς (Ppeak) δεν διέφεραν στατιστικά σημαντικά μεταξύ των συνθηκών (p=0,691, p=0,235), ενώ στατιστικά σημαντικά υψηλότερη ήταν η μέγιστη καρδιακή συχνότητα (ΗRmax) στη συνθήκη λήψης παντζαροχυμού (179±12,65 bpm) συγκριτικά με τη συνθήκη placebo (176,8±12,56 bpm) (p=0,029). Τέλος, δεν παρουσιάστηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στη μετα- ασκησιακή πίεση μεταξύ των 2 συνθηκών (p treatment = 0,138, p timextreatment =0,492). ΣΥΖΗΤΗΣΗ-ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Η μελέτη δεν ανέδειξε στατιστικά σημαντικές διαφορές στις περισσότερες παραμέτρους που μελετήθηκαν μεταξύ λήψης παντζαροχυμού και σκευάσματος placebo. Η σημαντικά υψηλότερη μέγιστη καρδιακή συχνότητα κατά τη λήξη του πρωτοκόλλου άσκησης μέχρι εξάντλησης, σε συνδυασμό με την ισχυρή τάση για διατήρηση της μέσης αρτηριακής πίεσης στη συνθήκη λήψης παντζαροχυμού σε σύγκριση με τη συνθήκη placebo, πιθανά υποδεικνύει αντιρροπιστική αντίδραση του οργανισμού απέναντι στην μείωση της συνολικής περιφερικής αντίστασης λόγω του αγγειοδιασταλτικού ρόλου του μονοξειδίου του αζώτου. Είναι πιθανό η λήψη παντζαροχυμού να οδήγησε σε βελτίωση της ευαισθησίας των τασεοϋποδοχέων των δοκιμαζομένων, αυξάνοντας το εύρος θετικής απόκρισης της καρδιακής τους συχνότητας κατά την άσκηση. Εντούτοις, κρίνεται αναγκαία η διεξαγωγή περαιτέρω έρευνας με μεγαλύτερο δείγμα δοκιμαζομένων για την εξαγωγή ασφαλέστερων συμπερασμάτων.","INTRODUCTION A continuing effort to discover more and more effective performance-enhancers, combined with the need to turn to natural substances, are perhaps some of the reasons that, in recent years, have led to the emergence of beetroot juice as an ergogenic supplement, the spread of which is growing on research level, as well as in sports practice. With its precise mechanisms of action being not fully elucidated yet, it is considered certain that the natural nitrate content of beetroot plays a key role. When entering the body beetroot nitrate is reduced to nitric oxide, which as an active signaling molecule and it is able, even after a single dose of the supplement, to modify normal responses during exercise, affecting performance. Despite the extensive study that has shown the effect of beetroot juice on different types of exercise and among different population groups, research on women remains insufficient. This fact, combined with research data showing differences in nitrogen monoxide metabolism between men and women, necessitates designing an experimental study of the effect of beetroot juice on normal exercise responses in women only. The purpose of this study was to examine the effect of beetroot juice on physiological responses during exercise (submaximal, gradually increasing intensity to exhaustion and sprinting), exclusively in women. The effect of beetroot juice on blood pressure pre- and post-exercise as well as the relationship btween hematocrit and the effect of beetroot on performance during maximal work were also investigated. METHOD Six female subjects of reproductive age and moderate training level participated in the study. After undergoing body measurements and ergometric tests to evaluate their athletic profile, they performed a protocol with three types of exercise (sub-maximal work, sprinting, and incremental exercise to exhaustion), 150 minutes after ingestion of beetroot juice (6-7 mmol nitrate). At the next session, they performed an identical exercise protocol following acute placebo administration. All measurements were conducted between mean luteal and the beginning of the next ovarian phase of the subjects’ cycle. Hematocrit, blood pressure (at rest before and after beetroot juice administration and post-exercise), heart rate and respiratory gases (throughout the exercise protocol) as well as the power output were measured. Statistical analysis was performed using t-test, 2-way ANOVA for repeated measurements with Bonferroni correction, and Pearson’s r correlation. The level of statistical significance was set at a = 0.05. RESULTS The difference in blood pressure 150 minutes after ingesting beetroot juice from baseline values (time 0) (ΔBP = BP150&#39;-BP0 &#39;) did not show a significant difference between the beetroot juice (ΔSBP = -0,09 ± 3,09, ΔDBP = 1 , 33 ± 3.82) and placebo (ΔSBP = 3.17 ± 3.49, ΔDBP = 3.75 ± 4.30) conditions, for both systolic (p = 0.259) and diastolic pressure (p = 0.369), while for mean blood pressure (DΜBP BRJ =0.87±3.43, DΜBP PL =4.90±1.86) the difference was marginally not significant (p = 0.068). The mean oxygen consumption during sub-maximal work did not differ (p = 0.276) after the ingestion of beetroot juice (25.06 ± 2.06 ml / kg / min) and placebo (25.77 ± 3.09 ml / kg / min). No significant relationship was found between hematocrit and oxygen uptake at submaximal work (p=0.754). Maximal power at the sprint in the beetroot condition (Pmax = 577.9 ± 76.32 Watt) also did not differ significantly (p = 0.235) compared to the placebo condition (Pmax = 563.96 ± 109.18 Watt). In the exercise test of gradually increasing intensity to exhaustion, both maximal oxygen consumption (VO 2 peak) and maximal power (Ppeak) did not differ significantly between conditions (p = 0.691; p = 0.235), but maximal heart rate (HR) was significantly higher in the beetroot juice condition (179 ± 12.65 bpm) compared to the placebo condition (176.8 ± 12.56 bpm) (p = 0.029). Finally, there was no significant difference in post-exercise blood pressure between the two conditions (p treatment = 0.138, p timextreatment =0.492). CONCLUSION The present study did not show statistically significant differences between beetroot juice and placebo conditions in most parameters examined. The statistically significantly higher maximal heart rate at the end of the incremental exercise protocol combined with the strong tendency for maintainace of mean blood pressure after beetroot ingestion as compared to the placebo condition could suggest a compensatory reaction of the body against reduction of total peripheral resistance elicited by nitric oxide acting as vasodilator. It is possible that beetroot juice ingestion led to improved baroreceptor sensitivity, increasing the range of positive heart rate response during exercise. Nevertheless, further research is needed with a larger sample in order to draw safer conclusions on this topic."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οξεία επίδραση παντζαροχυμού σε φυσιολογικές αποκρίσεις γυναικών στην άσκηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τζίκα Αγγελική","Tzika Aggeliki"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η προσπάθεια ανακάλυψης όλο και αποτελεσματικότερων βελτιωτικών απόδοσης, σε συνάρτηση με την ανάγκη για στροφή προς φυσικές ουσίες αποτελούν ίσως κάποιους από τους λόγους που τα τελευταία χρόνια έχουν οδηγήσει στην ανάδειξη του παντζαροχυμού ως εργογόνου συμπληρώματος, η διάδοση του οποίου ολοένα και αυξάνεται τόσο σε ερευνητικό επίπεδο, όσο και στην αθλητική πρακτική. Με τους ακριβείς μηχανισμούς δράσης του να μην έχουν πλήρως διαλευκανθεί, θεωρείται βέβαιο ότι τα φυσικά περιεχόμενα σε αυτόν νιτρικά έχουν το βασικότερο ρόλο. Τα νιτρικά του παντζαροχυμού εισερχόμενα στον οργανισμό ανάγονται σε μονοξείδιο του αζώτου, το οποίο ως δραστικό μόριο σηματοδότησης, είναι ικανό, ακόμη και μετά από μία και μόνη δόση σκευάσματος να τροποποιήσει φυσιολογικές αποκρίσεις κατά την άσκηση, επηρεάζοντας την απόδοση. Παρά την ευρεία μελέτη, που έχει αποδείξει την επίδραση του παντζαροχυμού σε διάφορα είδη άσκησης και μεταξύ διαφορετικών πληθυσμιακών ομάδων, η έρευνα που αφορά το γυναικείο φύλο παραμένει ανεπαρκής. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με ερευνητικά δεδομένα, που υποδεικνύουν διαφορές στο μεταβολισμό του μονοξειδίου του αζώτου μεταξύ των δύο φύλων, καθιστά σημαντικό το σχεδιασμό μίας πειραματικής δοκιμής, που θα αφορά την επίδραση του παντζαροχυμού σε φυσιολογικές αποκρίσεις κατά την άσκηση, αποκλειστικά σε γυναίκες. Σκοπός της παρούσας διατριβής ήταν να εξεταστεί η επίδραση του παντζαροχυμού σε φυσιολογικές αποκρίσεις κατά την άσκηση (υπομέγιστη, σταδιακά αυξανόμενης έντασης μέχρι εξάντλησης και σπριντ), αποκλειστικά σε γυναίκες. Επίσης διερευνήθηκε η επίδραση του παντζαροχυμού στην αρτηριακή πίεση προ- και μετά- ασκησιακά καθώς και η συσχέτιση του αιματοκρίτη με την απόδοση κατά το υπομέγιστο έργο. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ Στη μελέτη συμμετείχαν 6 δοκιμαζόμενες αναπαραγωγικής ηλικίας, μέτριου προπονητικού επιπέδου. Αφού υποβλήθηκαν σε σωματομετρήσεις και εργομετρήσεις για την αξιολόγηση του αθλητικού τους προφίλ, εκτέλεσαν πρωτόκολλο με τρία είδη άσκησης: υπομέγιστο έργο, σπριντ και σταδιακά αυξανόμενης έντασης άσκηση μέχρι εξάνλτησης 150 λεπτά μετά από χορήγηση παντζαροχυμού περιεκτικότητας 6-7 mmol νιτρικών. Σε επόμενη συνεδρία εκτέλεσαν πανομοιότυπο πρωτόκολλο άσκησης ακολουθούμενης από οξεία χορήγηση placebo σκευάσματος. Όλες οι μετρήσεις πραγματοποιήθηκαν μεταξύ μέσης ωχρινικής και αρχής της επόμενης ωοθηλακικής φάσης του έμμηνου κύκλου των δοκιμαζομένων. Μετρήθηκαν ο αιματοκρίτης, η αρτηριακή πίεση (ηρεμίας πριν και μετά τη λήψη σκευάσματος και μετα-ασκησιακά), η καρδιακή συχνότητα και τα αναπνευστικά αέρια καθ’ όλη τη διάρκεια του πρωτοκόλλου άσκησης, καθώς και η παραγόμενη ισχύς. Πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση t-test και 2-way ΑΝΟVA επαναλαμβανόμενων μετρήσεων με διόρθωση Bonferroni και ανάλυση συσχέτισης Pearson’s r. Το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε σε a=0,05. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Η διαφορά της αρτηριακής πίεσης 150 λεπτά μετά τη λήψη παντζαροχυμού σε σχέση με πριν (χρονική στιγμή 0) (ΔBP= BP150’-BP0’) δεν παρουσίασε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των συνθηκών παντζαροχυμού (ΔSBP=-0,09±3,09, ΔDBP=1,33±3,82) και placebo (ΔSBP=3,17±3,49, ΔDBP=3,75±4,30), τόσο για τη συστολική (p=0,259), όσο και για τη διαστολική πίεση (p=0,369), ενώ για τη μέση αρτηριακή πίεση (ΔΜBP BRJ =0,87±3,43, ΔΜBP PL =4,90±1,86) οριακά δεν παρουσιάστηκε σημαντικότητα (p=0,068). Η μέση κατανάλωση οξυγόνου κατά το υπομέγιστο έργο μετά τη λήψη παντζαροχυμού ήταν 25,06±2,06 ml/kg/min, ενώ στη συνθήκη placebo ήταν 25,77±3,09 ml/kg/min χωρίς να διαφέρουν στατιστικά σημαντικά μεταξύ τους (p=0,276). Δεν βρέθηκε σημαντική συσχέτιση μεταξύ αιματοκρίτη και κατανάλωσης οξυγόνου κατά το υπομέγιστο έργο (p=0,754). Η μέγιστη ισχύς στο σπριντ στη συνθήκη λήψης παντζαροχυμού (Pmax=577,9±76,32 Watt) επίσης δεν διέφερε σημαντικά σε σύγκριση με τη συνθήκη placebo (Pmax=563,96±109,18 Watt) (p=0,235). Κατά τη δοκιμασία σταδιακά αυξανόμενης έντασης μέχρι εξάντλησης τόσο η μέγιστη κατανάλωση οξυγόνου (VO 2 peak) όσο και η μέγιστη παραγόμενη ισχύς (Ppeak) δεν διέφεραν στατιστικά σημαντικά μεταξύ των συνθηκών (p=0,691, p=0,235), ενώ στατιστικά σημαντικά υψηλότερη ήταν η μέγιστη καρδιακή συχνότητα (ΗRmax) στη συνθήκη λήψης παντζαροχυμού (179±12,65 bpm) συγκριτικά με τη συνθήκη placebo (176,8±12,56 bpm) (p=0,029). Τέλος, δεν παρουσιάστηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στη μετα- ασκησιακή πίεση μεταξύ των 2 συνθηκών (p treatment = 0,138, p timextreatment =0,492). ΣΥΖΗΤΗΣΗ-ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Η μελέτη δεν ανέδειξε στατιστικά σημαντικές διαφορές στις περισσότερες παραμέτρους που μελετήθηκαν μεταξύ λήψης παντζαροχυμού και σκευάσματος placebo. Η σημαντικά υψηλότερη μέγιστη καρδιακή συχνότητα κατά τη λήξη του πρωτοκόλλου άσκησης μέχρι εξάντλησης, σε συνδυασμό με την ισχυρή τάση για διατήρηση της μέσης αρτηριακής πίεσης στη συνθήκη λήψης παντζαροχυμού σε σύγκριση με τη συνθήκη placebo, πιθανά υποδεικνύει αντιρροπιστική αντίδραση του οργανισμού απέναντι στην μείωση της συνολικής περιφερικής αντίστασης λόγω του αγγειοδιασταλτικού ρόλου του μονοξειδίου του αζώτου. Είναι πιθανό η λήψη παντζαροχυμού να οδήγησε σε βελτίωση της ευαισθησίας των τασεοϋποδοχέων των δοκιμαζομένων, αυξάνοντας το εύρος θετικής απόκρισης της καρδιακής τους συχνότητας κατά την άσκηση. Εντούτοις, κρίνεται αναγκαία η διεξαγωγή περαιτέρω έρευνας με μεγαλύτερο δείγμα δοκιμαζομένων για την εξαγωγή ασφαλέστερων συμπερασμάτων.","INTRODUCTION A continuing effort to discover more and more effective performance-enhancers, combined with the need to turn to natural substances, are perhaps some of the reasons that, in recent years, have led to the emergence of beetroot juice as an ergogenic supplement, the spread of which is growing on research level, as well as in sports practice. With its precise mechanisms of action being not fully elucidated yet, it is considered certain that the natural nitrate content of beetroot plays a key role. When entering the body beetroot nitrate is reduced to nitric oxide, which as an active signaling molecule and it is able, even after a single dose of the supplement, to modify normal responses during exercise, affecting performance. Despite the extensive study that has shown the effect of beetroot juice on different types of exercise and among different population groups, research on women remains insufficient. This fact, combined with research data showing differences in nitrogen monoxide metabolism between men and women, necessitates designing an experimental study of the effect of beetroot juice on normal exercise responses in women only. The purpose of this study was to examine the effect of beetroot juice on physiological responses during exercise (submaximal, gradually increasing intensity to exhaustion and sprinting), exclusively in women. The effect of beetroot juice on blood pressure pre- and post-exercise as well as the relationship btween hematocrit and the effect of beetroot on performance during maximal work were also investigated. METHOD Six female subjects of reproductive age and moderate training level participated in the study. After undergoing body measurements and ergometric tests to evaluate their athletic profile, they performed a protocol with three types of exercise (sub-maximal work, sprinting, and incremental exercise to exhaustion), 150 minutes after ingestion of beetroot juice (6-7 mmol nitrate). At the next session, they performed an identical exercise protocol following acute placebo administration. All measurements were conducted between mean luteal and the beginning of the next ovarian phase of the subjects’ cycle. Hematocrit, blood pressure (at rest before and after beetroot juice administration and post-exercise), heart rate and respiratory gases (throughout the exercise protocol) as well as the power output were measured. Statistical analysis was performed using t-test, 2-way ANOVA for repeated measurements with Bonferroni correction, and Pearson’s r correlation. The level of statistical significance was set at a = 0.05. RESULTS The difference in blood pressure 150 minutes after ingesting beetroot juice from baseline values (time 0) (ΔBP = BP150&#39;-BP0 &#39;) did not show a significant difference between the beetroot juice (ΔSBP = -0,09 ± 3,09, ΔDBP = 1 , 33 ± 3.82) and placebo (ΔSBP = 3.17 ± 3.49, ΔDBP = 3.75 ± 4.30) conditions, for both systolic (p = 0.259) and diastolic pressure (p = 0.369), while for mean blood pressure (DΜBP BRJ =0.87±3.43, DΜBP PL =4.90±1.86) the difference was marginally not significant (p = 0.068). The mean oxygen consumption during sub-maximal work did not differ (p = 0.276) after the ingestion of beetroot juice (25.06 ± 2.06 ml / kg / min) and placebo (25.77 ± 3.09 ml / kg / min). No significant relationship was found between hematocrit and oxygen uptake at submaximal work (p=0.754). Maximal power at the sprint in the beetroot condition (Pmax = 577.9 ± 76.32 Watt) also did not differ significantly (p = 0.235) compared to the placebo condition (Pmax = 563.96 ± 109.18 Watt). In the exercise test of gradually increasing intensity to exhaustion, both maximal oxygen consumption (VO 2 peak) and maximal power (Ppeak) did not differ significantly between conditions (p = 0.691; p = 0.235), but maximal heart rate (HR) was significantly higher in the beetroot juice condition (179 ± 12.65 bpm) compared to the placebo condition (176.8 ± 12.56 bpm) (p = 0.029). Finally, there was no significant difference in post-exercise blood pressure between the two conditions (p treatment = 0.138, p timextreatment =0.492). CONCLUSION The present study did not show statistically significant differences between beetroot juice and placebo conditions in most parameters examined. The statistically significantly higher maximal heart rate at the end of the incremental exercise protocol combined with the strong tendency for maintainace of mean blood pressure after beetroot ingestion as compared to the placebo condition could suggest a compensatory reaction of the body against reduction of total peripheral resistance elicited by nitric oxide acting as vasodilator. It is possible that beetroot juice ingestion led to improved baroreceptor sensitivity, increasing the range of positive heart rate response during exercise. Nevertheless, further research is needed with a larger sample in order to draw safer conclusions on this topic."],"dc:identifier":["uoadl:3177936","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3177936"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Οξεία επίδραση παντζαροχυμού σε φυσιολογικές αποκρίσεις γυναικών στην άσκηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:29Z"}