{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3197386"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3197386","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η αναπαράσταση του γυναικείου εαυτού στην ποίηση και τη ζωγραφική: Μαρία Λαϊνά, Νανά Ησαΐα, Ελένη Μωραΐτη, Καλλιόπη Ασαργιωτάκη","abstract":"Στην παρούσα υπόθεση εργασίας, ο στόχος που τίθεται είναι η ερμηνευτική διερεύνηση των εκφάνσεων του γυναικείου εαυτού μέσα από το πρίσμα του αναλογικού συσχετισμού της ποίησης με τη ζωγραφική, του ποιητικού, ακριβέστερα, έργου της Μαρίας Λαϊνά και της Νανάς Ησαΐα με το ζωγραφικό της Ελένης Μωραΐτη και της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη. Η διερεύνησή μας τοποθετείται στο πλαίσιο της νεοελληνικής καλλιτεχνικής πραγματικότητας, όπως αυτό διαμορφώνεται από τη δεκαετία του 1970 και εξής, λαμβάνοντας υπόψη τις ποιητικές και ζωγραφικές τάσεις της εποχής, το ιδιαίτερο στίγμα και τις πραγματώσεις αυτών. Η μελέτη των κειμένων στο πλαίσιο της παραπάνω υπόθεσης εργασίας, υποδεικνύει την εικαστικών προδιαγραφών ανάπτυξη του λόγου. Έτσι, στα ποιήματα της Λαϊνά, με άξονα αναφοράς την έκθεση του σώματος στο χώρο, τη χωροποίηση της υλικότητας του σώματος και τον πορώδη χαρακτήρα του, αποδίδεται η συνεχής ματαίωση κατάκτησης του εαυτού από το γυναικείο ποιητικό υποκείμενο, ενώ στα ποιήματα της Ησαΐα η κατάκτηση του εαυτού/προσώπου περνά μέσα από την διαρκή εικαστικής τάξεως εναλλαγή χρωμάτων, σχημάτων και φωτοσκιάσεων. Απέναντι στο γυναικείο εαυτό που δεν κείται, δεν είναι δεδομένος, ούτε και αυτονόητα προσπελάσιμος, τα ποιητικά υποκείμενα διεκδικούν μέσα ακριβώς από την υλικότητα του λόγου τους (: οικονομία στη διατύπωση, εικονοποίηση, αφήγηση, όπου πρωταγωνιστεί η εν χώρω κίνηση προσώπων και πραγμάτων) να συγκροτήσουν και να \"δείξουν\" το χώρο όπου αυτός ο εαυτός (τους) μπορεί να αρθρώνεται ως σώμα, πρόσωπο, μάτια, λαιμός, μαλλιά, χέρια, εξού και οι εικαστικές, όπως υποστηρίζουμε, τροχιές του λόγου. Στην κατεύθυνση αυτή η έρευνά μας θα κινηθεί στη ζωγραφικό έργο της Ελένης Μωραΐτη και της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη, εξετάζοντας τους εικαστικούς όρους απόδοσης του γυναικείου εαυτού, μέσα από την προβολή των υλικών σχέσεων σώματος και χώρου. Η εικονοποίηση των εν λόγω σχέσεων προβάλλει αθέατες, ανησυχαστικές όψεις του γυναικείου εαυτού στους πίνακες της Ελένης Μωραΐτη και της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη.","abstract_html":"Στην παρούσα υπόθεση εργασίας, ο στόχος που τίθεται είναι η ερμηνευτική διερεύνηση των εκφάνσεων του γυναικείου εαυτού μέσα από το πρίσμα του αναλογικού συσχετισμού της ποίησης με τη ζωγραφική, του ποιητικού, ακριβέστερα, έργου της Μαρίας Λαϊνά και της Νανάς Ησαΐα με το ζωγραφικό της Ελένης Μωραΐτη και της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη. Η διερεύνησή μας τοποθετείται στο πλαίσιο της νεοελληνικής καλλιτεχνικής πραγματικότητας, όπως αυτό διαμορφώνεται από τη δεκαετία του 1970 και εξής, λαμβάνοντας υπόψη τις ποιητικές και ζωγραφικές τάσεις της εποχής, το ιδιαίτερο στίγμα και τις πραγματώσεις αυτών. Η μελέτη των κειμένων στο πλαίσιο της παραπάνω υπόθεσης εργασίας, υποδεικνύει την εικαστικών προδιαγραφών ανάπτυξη του λόγου. Έτσι, στα ποιήματα της Λαϊνά, με άξονα αναφοράς την έκθεση του σώματος στο χώρο, τη χωροποίηση της υλικότητας του σώματος και τον πορώδη χαρακτήρα του, αποδίδεται η συνεχής ματαίωση κατάκτησης του εαυτού από το γυναικείο ποιητικό υποκείμενο, ενώ στα ποιήματα της Ησαΐα η κατάκτηση του εαυτού/προσώπου περνά μέσα από την διαρκή εικαστικής τάξεως εναλλαγή χρωμάτων, σχημάτων και φωτοσκιάσεων. Απέναντι στο γυναικείο εαυτό που δεν κείται, δεν είναι δεδομένος, ούτε και αυτονόητα προσπελάσιμος, τα ποιητικά υποκείμενα διεκδικούν μέσα ακριβώς από την υλικότητα του λόγου τους (: οικονομία στη διατύπωση, εικονοποίηση, αφήγηση, όπου πρωταγωνιστεί η εν χώρω κίνηση προσώπων και πραγμάτων) να συγκροτήσουν και να &quot;δείξουν&quot; το χώρο όπου αυτός ο εαυτός (τους) μπορεί να αρθρώνεται ως σώμα, πρόσωπο, μάτια, λαιμός, μαλλιά, χέρια, εξού και οι εικαστικές, όπως υποστηρίζουμε, τροχιές του λόγου. Στην κατεύθυνση αυτή η έρευνά μας θα κινηθεί στη ζωγραφικό έργο της Ελένης Μωραΐτη και της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη, εξετάζοντας τους εικαστικούς όρους απόδοσης του γυναικείου εαυτού, μέσα από την προβολή των υλικών σχέσεων σώματος και χώρου. Η εικονοποίηση των εν λόγω σχέσεων προβάλλει αθέατες, ανησυχαστικές όψεις του γυναικείου εαυτού στους πίνακες της Ελένης Μωραΐτη και της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη.","abstract_has_math":false,"creators":["Γαρεφαλάκη Κλεοπάτρα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:33Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3197386"],"render_values":[{"text":"uoadl:3197386","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3197386","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3197386","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3197386","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γαρεφαλάκη Κλεοπάτρα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3197386","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3197386"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα υπόθεση εργασίας, ο στόχος που τίθεται είναι η ερμηνευτική διερεύνηση των εκφάνσεων του γυναικείου εαυτού μέσα από το πρίσμα του αναλογικού συσχετισμού της ποίησης με τη ζωγραφική, του ποιητικού, ακριβέστερα, έργου της Μαρίας Λαϊνά και της Νανάς Ησαΐα με το ζωγραφικό της Ελένης Μωραΐτη και της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη. Η διερεύνησή μας τοποθετείται στο πλαίσιο της νεοελληνικής καλλιτεχνικής πραγματικότητας, όπως αυτό διαμορφώνεται από τη δεκαετία του 1970 και εξής, λαμβάνοντας υπόψη τις ποιητικές και ζωγραφικές τάσεις της εποχής, το ιδιαίτερο στίγμα και τις πραγματώσεις αυτών. Η μελέτη των κειμένων στο πλαίσιο της παραπάνω υπόθεσης εργασίας, υποδεικνύει την εικαστικών προδιαγραφών ανάπτυξη του λόγου. Έτσι, στα ποιήματα της Λαϊνά, με άξονα αναφοράς την έκθεση του σώματος στο χώρο, τη χωροποίηση της υλικότητας του σώματος και τον πορώδη χαρακτήρα του, αποδίδεται η συνεχής ματαίωση κατάκτησης του εαυτού από το γυναικείο ποιητικό υποκείμενο, ενώ στα ποιήματα της Ησαΐα η κατάκτηση του εαυτού/προσώπου περνά μέσα από την διαρκή εικαστικής τάξεως εναλλαγή χρωμάτων, σχημάτων και φωτοσκιάσεων. Απέναντι στο γυναικείο εαυτό που δεν κείται, δεν είναι δεδομένος, ούτε και αυτονόητα προσπελάσιμος, τα ποιητικά υποκείμενα διεκδικούν μέσα ακριβώς από την υλικότητα του λόγου τους (: οικονομία στη διατύπωση, εικονοποίηση, αφήγηση, όπου πρωταγωνιστεί η εν χώρω κίνηση προσώπων και πραγμάτων) να συγκροτήσουν και να \"δείξουν\" το χώρο όπου αυτός ο εαυτός (τους) μπορεί να αρθρώνεται ως σώμα, πρόσωπο, μάτια, λαιμός, μαλλιά, χέρια, εξού και οι εικαστικές, όπως υποστηρίζουμε, τροχιές του λόγου. Στην κατεύθυνση αυτή η έρευνά μας θα κινηθεί στη ζωγραφικό έργο της Ελένης Μωραΐτη και της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη, εξετάζοντας τους εικαστικούς όρους απόδοσης του γυναικείου εαυτού, μέσα από την προβολή των υλικών σχέσεων σώματος και χώρου. Η εικονοποίηση των εν λόγω σχέσεων προβάλλει αθέατες, ανησυχαστικές όψεις του γυναικείου εαυτού στους πίνακες της Ελένης Μωραΐτη και της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη.","The purpose of this thesis is to interpret the manifestations of the female self through the lens of the proportional correlation between poetry and painting, between the poetic, more precisely, work of Maria Laina and Nana Isaia and the visual work of Eleni Moraitis and Kalliopi Asargiotaki. Our analysis is placed in the context of the modern Greek artistic reality, as it has been shaped since the 1970s onwards, taking into account both the poetic and painting trends of the time, its special characteristics and artistic realizations. The study of the texts, in the context of the case study as explained above, signalize the visual development of speech. Thus, in Laina's poems the continuous cancellation as far as the conquest of the self is concerned, is attributed by the female poetic subject with reference to the exposure of the body in space, the spatialization of the materiality of the body and its porous character, while in Isaia's poems the conquest of self / person goes through the constant alternation of colors, shapes and light shadows. Towards the female self that does not occupy a sub- position, is not determinate, nor self-evidently accessible, the poetic subjects claim precisely through the materiality of their speech (: economy in formulation, virtualization, where the spatial movement of persons and things has the main role) to form and \"show\" the space where this self (that belongs to them) can be articulated as body, face, eyes, neck, hair, hands, hence the visual, as we argue, trajectories of speech. In this direction, our research will look into the paintings of Eleni Moraiti and Kalliopi Asargiotaki, examining the artistic terms and the projection of the material relations of body and space, through which the female self performs. The visual depiction of these relationships highlights the invisible and disturbing aspects of the female self in the paintings of Eleni Moraitis and Kalliopi Asargiotaki."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η αναπαράσταση του γυναικείου εαυτού στην ποίηση και τη ζωγραφική: Μαρία Λαϊνά, Νανά Ησαΐα, Ελένη Μωραΐτη, Καλλιόπη Ασαργιωτάκη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γαρεφαλάκη Κλεοπάτρα"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Στην παρούσα υπόθεση εργασίας, ο στόχος που τίθεται είναι η ερμηνευτική διερεύνηση των εκφάνσεων του γυναικείου εαυτού μέσα από το πρίσμα του αναλογικού συσχετισμού της ποίησης με τη ζωγραφική, του ποιητικού, ακριβέστερα, έργου της Μαρίας Λαϊνά και της Νανάς Ησαΐα με το ζωγραφικό της Ελένης Μωραΐτη και της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη. Η διερεύνησή μας τοποθετείται στο πλαίσιο της νεοελληνικής καλλιτεχνικής πραγματικότητας, όπως αυτό διαμορφώνεται από τη δεκαετία του 1970 και εξής, λαμβάνοντας υπόψη τις ποιητικές και ζωγραφικές τάσεις της εποχής, το ιδιαίτερο στίγμα και τις πραγματώσεις αυτών. Η μελέτη των κειμένων στο πλαίσιο της παραπάνω υπόθεσης εργασίας, υποδεικνύει την εικαστικών προδιαγραφών ανάπτυξη του λόγου. Έτσι, στα ποιήματα της Λαϊνά, με άξονα αναφοράς την έκθεση του σώματος στο χώρο, τη χωροποίηση της υλικότητας του σώματος και τον πορώδη χαρακτήρα του, αποδίδεται η συνεχής ματαίωση κατάκτησης του εαυτού από το γυναικείο ποιητικό υποκείμενο, ενώ στα ποιήματα της Ησαΐα η κατάκτηση του εαυτού/προσώπου περνά μέσα από την διαρκή εικαστικής τάξεως εναλλαγή χρωμάτων, σχημάτων και φωτοσκιάσεων. Απέναντι στο γυναικείο εαυτό που δεν κείται, δεν είναι δεδομένος, ούτε και αυτονόητα προσπελάσιμος, τα ποιητικά υποκείμενα διεκδικούν μέσα ακριβώς από την υλικότητα του λόγου τους (: οικονομία στη διατύπωση, εικονοποίηση, αφήγηση, όπου πρωταγωνιστεί η εν χώρω κίνηση προσώπων και πραγμάτων) να συγκροτήσουν και να \"δείξουν\" το χώρο όπου αυτός ο εαυτός (τους) μπορεί να αρθρώνεται ως σώμα, πρόσωπο, μάτια, λαιμός, μαλλιά, χέρια, εξού και οι εικαστικές, όπως υποστηρίζουμε, τροχιές του λόγου. Στην κατεύθυνση αυτή η έρευνά μας θα κινηθεί στη ζωγραφικό έργο της Ελένης Μωραΐτη και της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη, εξετάζοντας τους εικαστικούς όρους απόδοσης του γυναικείου εαυτού, μέσα από την προβολή των υλικών σχέσεων σώματος και χώρου. Η εικονοποίηση των εν λόγω σχέσεων προβάλλει αθέατες, ανησυχαστικές όψεις του γυναικείου εαυτού στους πίνακες της Ελένης Μωραΐτη και της Καλλιόπης Ασαργιωτάκη.","The purpose of this thesis is to interpret the manifestations of the female self through the lens of the proportional correlation between poetry and painting, between the poetic, more precisely, work of Maria Laina and Nana Isaia and the visual work of Eleni Moraitis and Kalliopi Asargiotaki. Our analysis is placed in the context of the modern Greek artistic reality, as it has been shaped since the 1970s onwards, taking into account both the poetic and painting trends of the time, its special characteristics and artistic realizations. The study of the texts, in the context of the case study as explained above, signalize the visual development of speech. Thus, in Laina's poems the continuous cancellation as far as the conquest of the self is concerned, is attributed by the female poetic subject with reference to the exposure of the body in space, the spatialization of the materiality of the body and its porous character, while in Isaia's poems the conquest of self / person goes through the constant alternation of colors, shapes and light shadows. Towards the female self that does not occupy a sub- position, is not determinate, nor self-evidently accessible, the poetic subjects claim precisely through the materiality of their speech (: economy in formulation, virtualization, where the spatial movement of persons and things has the main role) to form and \"show\" the space where this self (that belongs to them) can be articulated as body, face, eyes, neck, hair, hands, hence the visual, as we argue, trajectories of speech. In this direction, our research will look into the paintings of Eleni Moraiti and Kalliopi Asargiotaki, examining the artistic terms and the projection of the material relations of body and space, through which the female self performs. The visual depiction of these relationships highlights the invisible and disturbing aspects of the female self in the paintings of Eleni Moraitis and Kalliopi Asargiotaki."],"dc:identifier":["uoadl:3197386","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3197386"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Η αναπαράσταση του γυναικείου εαυτού στην ποίηση και τη ζωγραφική: Μαρία Λαϊνά, Νανά Ησαΐα, Ελένη Μωραΐτη, Καλλιόπη Ασαργιωτάκη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:33Z"}