{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3198397"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3198397","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αιμοπετάλια αφαίρεσης και επιπτώσεις στους χρόνιους αιμοπεταλιοδότες","abstract":"Η μετάγγιση αιμοπεταλίων αποτελεί κοινή πρακτική υποστηρικτικής θεραπείας σε λειτουργικές διαταραχές των αιμοπεταλίων καθώς και σε άτομα με θρομβοπενία. Τα συμπυκνωμένα αιμοπετάλια μπορούν να ληφθούν με την μέθοδο της αιμοπεταλιαφαίρεσης μονού δότη με τη χρήση αυτοματοποιημένων μηχανημάτων διαχωρισμού κυττάρων. Βασικό πλεονέκτημα της μεθόδου αυτής σε σύγκριση με την χρήση αιμοπεταλίων προερχόμενων από φυγοκέντρηση ολικού αίματος, είναι η μείωση της έκθεσης του προς μετάγγιση ασθενούς σε πολλούς δότες, με αποτέλεσμα τη μείωση του κίνδυνου μετάδοσης λοιμωδών παραγόντων, την αλλοανοσοποίηση έναντι των αντίγονων HLA και HPA, καθώς και μείωση των πυρετικών αντιδράσεων και μετάδοσης του CMV. Τα κριτήρια καταλληλόλητας των δοτών ολικού αίματος ισχύουν και για τους δότες αιμοπεταλίων αφαίρεσης με κάποιες επιπλέον προϋποθέσεις. Συμφώνα με το Συμβούλιο της Ευρώπης στους δότες αιμοπεταλίων ο μέγιστος αριθμός συνεδριών αιμοπεταλιαφαίρεσης είναι 2 φορές εβδομαδιαίως, και όχι περισσότερες από 24 φορές το χρόνο. Η αιμοδοσία ολικού αίματος και αιμοπεταλίων αφαίρεσης θεωρούνται ασφαλείς διαδικασίες για τους αιμοδότες, με ένα χαμηλό ποσοστό εμφάνισης αρνητικών αντιδράσεων. Όσον αφορά τις ανεπιθύμητες αντιδράσεις και τα ανεπιθύμητα συμβάντα κατά τη διάρκεια και μετά την αιμοδοσία, ταξινομούνται σε δύο κύριες κατηγορίες: ως σοβαρά ή μη σοβαρά, και βάσει του χρόνου εμφάνισής τους σε οξεία ή άμεσα, και σε επιβραδυνόμενες ή απώτερες ανεπιθύμητες αντιδράσεις. Οι οξείες επιπλοκές της διαδικασίας της αιμοπεταλιαφαίρεσης περιλαμβάνουν αντιδράσεις σε κιτρικά, την αιμόλυση, την εμβολή αέρα και οίδημα στην περιοχή της φλεβοκέντησης, ενώ οι μακροχρόνιες επιδράσεις της διαδικασίας της αιμοπεταλιαφαίρεσης περιλαμβάνουν μεταβολές των αιματολογικών παραμέτρων (θρομβοπενία, αναιμία, λευκοπενία, διαταραχές της αιμόστασης) καθώς και οστεοπόρωση. Η μη σημαντική, κλινικά, μείωση των αιματολογικών παραμέτρων οφείλεται στην συλλογή και στην προσκόλληση των κυττάρων στις επιφάνειες των σωλήνων της εξωσωματικής κυκλοφορίας στο σύστημα φυγοκέντρησης, στην απώλεια αίματος στον υπολειπόμενο όγκο του κιτ αφαίρεσης, στη μηχανική αιμόλυση από τις αντλίες πίεσης καθώς και στην αιμοαραίωση λόγω παρατεταμένης έγχυσης κιτρικών και φυσιολογικού ορού. Η διεθνή βιβλιογραφική αναφορά σχετικά με τις επιπλοκές της αιμοπεταλιαφαίρεσης μεταξύ των τακτικών δοτών παρέχει αμφιλεγόμενα δεδομένα, όσων αφορά των αιματολογικών παραμέτρων (θρομβοπενία, αναιμία, λευκοπενία, διαταραχές της αιμόστασης) και της οστεοπόρωσης, λόγω περιορισμένου αριθμού μελετών.","abstract_html":"Η μετάγγιση αιμοπεταλίων αποτελεί κοινή πρακτική υποστηρικτικής θεραπείας σε λειτουργικές διαταραχές των αιμοπεταλίων καθώς και σε άτομα με θρομβοπενία. Τα συμπυκνωμένα αιμοπετάλια μπορούν να ληφθούν με την μέθοδο της αιμοπεταλιαφαίρεσης μονού δότη με τη χρήση αυτοματοποιημένων μηχανημάτων διαχωρισμού κυττάρων. Βασικό πλεονέκτημα της μεθόδου αυτής σε σύγκριση με την χρήση αιμοπεταλίων προερχόμενων από φυγοκέντρηση ολικού αίματος, είναι η μείωση της έκθεσης του προς μετάγγιση ασθενούς σε πολλούς δότες, με αποτέλεσμα τη μείωση του κίνδυνου μετάδοσης λοιμωδών παραγόντων, την αλλοανοσοποίηση έναντι των αντίγονων HLA και HPA, καθώς και μείωση των πυρετικών αντιδράσεων και μετάδοσης του CMV. Τα κριτήρια καταλληλόλητας των δοτών ολικού αίματος ισχύουν και για τους δότες αιμοπεταλίων αφαίρεσης με κάποιες επιπλέον προϋποθέσεις. Συμφώνα με το Συμβούλιο της Ευρώπης στους δότες αιμοπεταλίων ο μέγιστος αριθμός συνεδριών αιμοπεταλιαφαίρεσης είναι 2 φορές εβδομαδιαίως, και όχι περισσότερες από 24 φορές το χρόνο. Η αιμοδοσία ολικού αίματος και αιμοπεταλίων αφαίρεσης θεωρούνται ασφαλείς διαδικασίες για τους αιμοδότες, με ένα χαμηλό ποσοστό εμφάνισης αρνητικών αντιδράσεων. Όσον αφορά τις ανεπιθύμητες αντιδράσεις και τα ανεπιθύμητα συμβάντα κατά τη διάρκεια και μετά την αιμοδοσία, ταξινομούνται σε δύο κύριες κατηγορίες: ως σοβαρά ή μη σοβαρά, και βάσει του χρόνου εμφάνισής τους σε οξεία ή άμεσα, και σε επιβραδυνόμενες ή απώτερες ανεπιθύμητες αντιδράσεις. Οι οξείες επιπλοκές της διαδικασίας της αιμοπεταλιαφαίρεσης περιλαμβάνουν αντιδράσεις σε κιτρικά, την αιμόλυση, την εμβολή αέρα και οίδημα στην περιοχή της φλεβοκέντησης, ενώ οι μακροχρόνιες επιδράσεις της διαδικασίας της αιμοπεταλιαφαίρεσης περιλαμβάνουν μεταβολές των αιματολογικών παραμέτρων (θρομβοπενία, αναιμία, λευκοπενία, διαταραχές της αιμόστασης) καθώς και οστεοπόρωση. Η μη σημαντική, κλινικά, μείωση των αιματολογικών παραμέτρων οφείλεται στην συλλογή και στην προσκόλληση των κυττάρων στις επιφάνειες των σωλήνων της εξωσωματικής κυκλοφορίας στο σύστημα φυγοκέντρησης, στην απώλεια αίματος στον υπολειπόμενο όγκο του κιτ αφαίρεσης, στη μηχανική αιμόλυση από τις αντλίες πίεσης καθώς και στην αιμοαραίωση λόγω παρατεταμένης έγχυσης κιτρικών και φυσιολογικού ορού. Η διεθνή βιβλιογραφική αναφορά σχετικά με τις επιπλοκές της αιμοπεταλιαφαίρεσης μεταξύ των τακτικών δοτών παρέχει αμφιλεγόμενα δεδομένα, όσων αφορά των αιματολογικών παραμέτρων (θρομβοπενία, αναιμία, λευκοπενία, διαταραχές της αιμόστασης) και της οστεοπόρωσης, λόγω περιορισμένου αριθμού μελετών.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπάρο Αριόλα","Baro Ariola"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:41Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3198397"],"render_values":[{"text":"uoadl:3198397","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3198397","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3198397","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3198397","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπάρο Αριόλα","Baro Ariola"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3198397","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3198397"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η μετάγγιση αιμοπεταλίων αποτελεί κοινή πρακτική υποστηρικτικής θεραπείας σε λειτουργικές διαταραχές των αιμοπεταλίων καθώς και σε άτομα με θρομβοπενία. Τα συμπυκνωμένα αιμοπετάλια μπορούν να ληφθούν με την μέθοδο της αιμοπεταλιαφαίρεσης μονού δότη με τη χρήση αυτοματοποιημένων μηχανημάτων διαχωρισμού κυττάρων. Βασικό πλεονέκτημα της μεθόδου αυτής σε σύγκριση με την χρήση αιμοπεταλίων προερχόμενων από φυγοκέντρηση ολικού αίματος, είναι η μείωση της έκθεσης του προς μετάγγιση ασθενούς σε πολλούς δότες, με αποτέλεσμα τη μείωση του κίνδυνου μετάδοσης λοιμωδών παραγόντων, την αλλοανοσοποίηση έναντι των αντίγονων HLA και HPA, καθώς και μείωση των πυρετικών αντιδράσεων και μετάδοσης του CMV. Τα κριτήρια καταλληλόλητας των δοτών ολικού αίματος ισχύουν και για τους δότες αιμοπεταλίων αφαίρεσης με κάποιες επιπλέον προϋποθέσεις. Συμφώνα με το Συμβούλιο της Ευρώπης στους δότες αιμοπεταλίων ο μέγιστος αριθμός συνεδριών αιμοπεταλιαφαίρεσης είναι 2 φορές εβδομαδιαίως, και όχι περισσότερες από 24 φορές το χρόνο. Η αιμοδοσία ολικού αίματος και αιμοπεταλίων αφαίρεσης θεωρούνται ασφαλείς διαδικασίες για τους αιμοδότες, με ένα χαμηλό ποσοστό εμφάνισης αρνητικών αντιδράσεων. Όσον αφορά τις ανεπιθύμητες αντιδράσεις και τα ανεπιθύμητα συμβάντα κατά τη διάρκεια και μετά την αιμοδοσία, ταξινομούνται σε δύο κύριες κατηγορίες: ως σοβαρά ή μη σοβαρά, και βάσει του χρόνου εμφάνισής τους σε οξεία ή άμεσα, και σε επιβραδυνόμενες ή απώτερες ανεπιθύμητες αντιδράσεις. Οι οξείες επιπλοκές της διαδικασίας της αιμοπεταλιαφαίρεσης περιλαμβάνουν αντιδράσεις σε κιτρικά, την αιμόλυση, την εμβολή αέρα και οίδημα στην περιοχή της φλεβοκέντησης, ενώ οι μακροχρόνιες επιδράσεις της διαδικασίας της αιμοπεταλιαφαίρεσης περιλαμβάνουν μεταβολές των αιματολογικών παραμέτρων (θρομβοπενία, αναιμία, λευκοπενία, διαταραχές της αιμόστασης) καθώς και οστεοπόρωση. Η μη σημαντική, κλινικά, μείωση των αιματολογικών παραμέτρων οφείλεται στην συλλογή και στην προσκόλληση των κυττάρων στις επιφάνειες των σωλήνων της εξωσωματικής κυκλοφορίας στο σύστημα φυγοκέντρησης, στην απώλεια αίματος στον υπολειπόμενο όγκο του κιτ αφαίρεσης, στη μηχανική αιμόλυση από τις αντλίες πίεσης καθώς και στην αιμοαραίωση λόγω παρατεταμένης έγχυσης κιτρικών και φυσιολογικού ορού. Η διεθνή βιβλιογραφική αναφορά σχετικά με τις επιπλοκές της αιμοπεταλιαφαίρεσης μεταξύ των τακτικών δοτών παρέχει αμφιλεγόμενα δεδομένα, όσων αφορά των αιματολογικών παραμέτρων (θρομβοπενία, αναιμία, λευκοπενία, διαταραχές της αιμόστασης) και της οστεοπόρωσης, λόγω περιορισμένου αριθμού μελετών.","Platelet transfusion is a common practice of supportive therapy in functional platelet disorders and in individuals with thrombocytopenia. Platelet concentrates can be obtained by plateletpheresis, a single donor apheresis method, using automated cell separation equipment. The main advantage of single donor platelet apheresis compared to random donor platelets, is the reduction of transfused patients’ exposure to multiple donors, resulting in reducing the risk of transfusion-transmitted pathogens, alloimmunization against HLA and HPA antigens, febrile reaction and the prevention of cytomegalovirus (CMV). The eligibility criteria for whole blood donors also apply to platelet donors with some additional prerequisites. According to the Council of Europe, the maximum number of plateletpheresis sessions is 2 times a week, and not more than 24 times a year. Whole blood donation and plateletpheresis are considered safe procedures for blood donors, with a low rate of adverse reactions. Adverse reactions and adverse events during and after blood donation, are classified into two main categories: as severe or non-severe, and based on the time of their occurrence, in acute or immediate, and in delayed or long term adverse reactions. Acute complications of the single donor apheresis process include citrate reaction, hemolysis, air embolism and infiltration, while long-term effects include changes in hematological parameters (thrombocytopenia, anemia, leucopenia, coagulation factors) and bone density. The clinically insignificant changes in hematological parameters are due to the collection and adhesion of platelets to the surfaces of the extracorporeal circulation tubes in the centrifuge system, residual blood volume lost in the apheresis kit, the mechanical hemolysis of blood in tubes by machine’s pumps, and the anemia caused by hemodilution because of prolonged citrate and saline infusions. International literature reports on complications of plateletpheresis among regular donors provide controversial data, in terms of pathological parameters (thrombocytopenia, anemia, leucopenia, coagulation factor) and bone density, due to the limited number of studies."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αιμοπετάλια αφαίρεσης και επιπτώσεις στους χρόνιους αιμοπεταλιοδότες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπάρο Αριόλα","Baro Ariola"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Η μετάγγιση αιμοπεταλίων αποτελεί κοινή πρακτική υποστηρικτικής θεραπείας σε λειτουργικές διαταραχές των αιμοπεταλίων καθώς και σε άτομα με θρομβοπενία. Τα συμπυκνωμένα αιμοπετάλια μπορούν να ληφθούν με την μέθοδο της αιμοπεταλιαφαίρεσης μονού δότη με τη χρήση αυτοματοποιημένων μηχανημάτων διαχωρισμού κυττάρων. Βασικό πλεονέκτημα της μεθόδου αυτής σε σύγκριση με την χρήση αιμοπεταλίων προερχόμενων από φυγοκέντρηση ολικού αίματος, είναι η μείωση της έκθεσης του προς μετάγγιση ασθενούς σε πολλούς δότες, με αποτέλεσμα τη μείωση του κίνδυνου μετάδοσης λοιμωδών παραγόντων, την αλλοανοσοποίηση έναντι των αντίγονων HLA και HPA, καθώς και μείωση των πυρετικών αντιδράσεων και μετάδοσης του CMV. Τα κριτήρια καταλληλόλητας των δοτών ολικού αίματος ισχύουν και για τους δότες αιμοπεταλίων αφαίρεσης με κάποιες επιπλέον προϋποθέσεις. Συμφώνα με το Συμβούλιο της Ευρώπης στους δότες αιμοπεταλίων ο μέγιστος αριθμός συνεδριών αιμοπεταλιαφαίρεσης είναι 2 φορές εβδομαδιαίως, και όχι περισσότερες από 24 φορές το χρόνο. Η αιμοδοσία ολικού αίματος και αιμοπεταλίων αφαίρεσης θεωρούνται ασφαλείς διαδικασίες για τους αιμοδότες, με ένα χαμηλό ποσοστό εμφάνισης αρνητικών αντιδράσεων. Όσον αφορά τις ανεπιθύμητες αντιδράσεις και τα ανεπιθύμητα συμβάντα κατά τη διάρκεια και μετά την αιμοδοσία, ταξινομούνται σε δύο κύριες κατηγορίες: ως σοβαρά ή μη σοβαρά, και βάσει του χρόνου εμφάνισής τους σε οξεία ή άμεσα, και σε επιβραδυνόμενες ή απώτερες ανεπιθύμητες αντιδράσεις. Οι οξείες επιπλοκές της διαδικασίας της αιμοπεταλιαφαίρεσης περιλαμβάνουν αντιδράσεις σε κιτρικά, την αιμόλυση, την εμβολή αέρα και οίδημα στην περιοχή της φλεβοκέντησης, ενώ οι μακροχρόνιες επιδράσεις της διαδικασίας της αιμοπεταλιαφαίρεσης περιλαμβάνουν μεταβολές των αιματολογικών παραμέτρων (θρομβοπενία, αναιμία, λευκοπενία, διαταραχές της αιμόστασης) καθώς και οστεοπόρωση. Η μη σημαντική, κλινικά, μείωση των αιματολογικών παραμέτρων οφείλεται στην συλλογή και στην προσκόλληση των κυττάρων στις επιφάνειες των σωλήνων της εξωσωματικής κυκλοφορίας στο σύστημα φυγοκέντρησης, στην απώλεια αίματος στον υπολειπόμενο όγκο του κιτ αφαίρεσης, στη μηχανική αιμόλυση από τις αντλίες πίεσης καθώς και στην αιμοαραίωση λόγω παρατεταμένης έγχυσης κιτρικών και φυσιολογικού ορού. Η διεθνή βιβλιογραφική αναφορά σχετικά με τις επιπλοκές της αιμοπεταλιαφαίρεσης μεταξύ των τακτικών δοτών παρέχει αμφιλεγόμενα δεδομένα, όσων αφορά των αιματολογικών παραμέτρων (θρομβοπενία, αναιμία, λευκοπενία, διαταραχές της αιμόστασης) και της οστεοπόρωσης, λόγω περιορισμένου αριθμού μελετών.","Platelet transfusion is a common practice of supportive therapy in functional platelet disorders and in individuals with thrombocytopenia. Platelet concentrates can be obtained by plateletpheresis, a single donor apheresis method, using automated cell separation equipment. The main advantage of single donor platelet apheresis compared to random donor platelets, is the reduction of transfused patients’ exposure to multiple donors, resulting in reducing the risk of transfusion-transmitted pathogens, alloimmunization against HLA and HPA antigens, febrile reaction and the prevention of cytomegalovirus (CMV). The eligibility criteria for whole blood donors also apply to platelet donors with some additional prerequisites. According to the Council of Europe, the maximum number of plateletpheresis sessions is 2 times a week, and not more than 24 times a year. Whole blood donation and plateletpheresis are considered safe procedures for blood donors, with a low rate of adverse reactions. Adverse reactions and adverse events during and after blood donation, are classified into two main categories: as severe or non-severe, and based on the time of their occurrence, in acute or immediate, and in delayed or long term adverse reactions. Acute complications of the single donor apheresis process include citrate reaction, hemolysis, air embolism and infiltration, while long-term effects include changes in hematological parameters (thrombocytopenia, anemia, leucopenia, coagulation factors) and bone density. The clinically insignificant changes in hematological parameters are due to the collection and adhesion of platelets to the surfaces of the extracorporeal circulation tubes in the centrifuge system, residual blood volume lost in the apheresis kit, the mechanical hemolysis of blood in tubes by machine’s pumps, and the anemia caused by hemodilution because of prolonged citrate and saline infusions. International literature reports on complications of plateletpheresis among regular donors provide controversial data, in terms of pathological parameters (thrombocytopenia, anemia, leucopenia, coagulation factor) and bone density, due to the limited number of studies."],"dc:identifier":["uoadl:3198397","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3198397"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αιμοπετάλια αφαίρεσης και επιπτώσεις στους χρόνιους αιμοπεταλιοδότες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:41Z"}