{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3216242"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3216242","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η έννοια του χρόνου στον Τίμαιο του Πλάτωνα και στη Φυσική Ακρόασιν του Αριστοτέλη.","abstract":"Στον Τίμαιο του Πλάτωνα, οι πλανήτες αποτελούν τα μέτρα του χρόνου. Ο λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκαν στο σύμπαν είναι για να μπορούμε να μετράμε το χρόνο με βάση την κίνηση του ουρανού. Οι πλανήτες είναι έμψυχοι, καθώς ο κόσμος έχει ψυχή. Επίσης, τα άστρα είναι έμψυχα και θα ονομαστούν στον Τίμαιο Θεοί. Ο ουρανός παρουσιάζεται ως ναός των αστέρων. Τα αστέρια είναι Θεοί, όπως Θεός είναι και όλο το σύμπαν. Είναι φτιαγμένα από φωτιά, γιατι είναι φωτεινά και για τον Πλάτωνα, καθετί αυτόφωτο πρέπει να είναι πύρινο, εφόσον η φωτιά είναι το πιο γρήγορο από τα τέσσερα στοιχεία. Ο χρόνος είναι δηλαδή η ομαλή, τακτική και επαναλαμβανόμενη κίνηση του ουρανού. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, αποτελείται από μέρη (έτος, μήνας, μερόνυχτο) και είδη (παρελθόν και μέλλον). Για τον Αριστοτέλη, το τώρα που περιγράφει το παρόν είναι στιγμιαίο και δεν αποτελεί χρόνο, καθώς δεν έχει διάρκεια. Είναι τομή, όριο του χρόνου, μέσω του οποίου συλλαμβάνουμε τον εαυτό μας μέσω του τώρα. Ο Αριστοτέλης υποστηρίζει ότι το παρόν δεν είναι χρόνος. Υπάρχει, είναι το νυν που ζούμε αυτή τη στιγμή, αλλά δεν αποτελεί χρόνο. Ο χρόνος είναι ασύμμετρο μέγεθος το οποίο δεν αναπαρίσταται από κάποιον ρητό αριθμό. Αποτελεί, δηλαδή, μέτρο κάποιου μεγέθους της κίνησης. Η αριστοτελική φιλοσοφία, γενικότερα, ερμηνεύει τον αριθμό της κίνησης κατά το πρότερο και το ύστερο ως μέτρο του σχετικού μεγέθους της κίνησης. Επίσης, υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της αριστοτελικής έννοιας του χρόνου και της ψυχής ή του νου του υποκειμένου. Οι χρονικές στιγμές υπάρχουν ενεργεία μόνο τη στιγμή που θα τελεστεί μια αντιληπτική πράξη από το υποκείμενο. Στην αντίθετη περίπτωση, οι χρονικές στιγμές υπάρχουν μόνο δυνάμει.","abstract_html":"Στον Τίμαιο του Πλάτωνα, οι πλανήτες αποτελούν τα μέτρα του χρόνου. Ο λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκαν στο σύμπαν είναι για να μπορούμε να μετράμε το χρόνο με βάση την κίνηση του ουρανού. Οι πλανήτες είναι έμψυχοι, καθώς ο κόσμος έχει ψυχή. Επίσης, τα άστρα είναι έμψυχα και θα ονομαστούν στον Τίμαιο Θεοί. Ο ουρανός παρουσιάζεται ως ναός των αστέρων. Τα αστέρια είναι Θεοί, όπως Θεός είναι και όλο το σύμπαν. Είναι φτιαγμένα από φωτιά, γιατι είναι φωτεινά και για τον Πλάτωνα, καθετί αυτόφωτο πρέπει να είναι πύρινο, εφόσον η φωτιά είναι το πιο γρήγορο από τα τέσσερα στοιχεία. Ο χρόνος είναι δηλαδή η ομαλή, τακτική και επαναλαμβανόμενη κίνηση του ουρανού. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, αποτελείται από μέρη (έτος, μήνας, μερόνυχτο) και είδη (παρελθόν και μέλλον). Για τον Αριστοτέλη, το τώρα που περιγράφει το παρόν είναι στιγμιαίο και δεν αποτελεί χρόνο, καθώς δεν έχει διάρκεια. Είναι τομή, όριο του χρόνου, μέσω του οποίου συλλαμβάνουμε τον εαυτό μας μέσω του τώρα. Ο Αριστοτέλης υποστηρίζει ότι το παρόν δεν είναι χρόνος. Υπάρχει, είναι το νυν που ζούμε αυτή τη στιγμή, αλλά δεν αποτελεί χρόνο. Ο χρόνος είναι ασύμμετρο μέγεθος το οποίο δεν αναπαρίσταται από κάποιον ρητό αριθμό. Αποτελεί, δηλαδή, μέτρο κάποιου μεγέθους της κίνησης. Η αριστοτελική φιλοσοφία, γενικότερα, ερμηνεύει τον αριθμό της κίνησης κατά το πρότερο και το ύστερο ως μέτρο του σχετικού μεγέθους της κίνησης. Επίσης, υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της αριστοτελικής έννοιας του χρόνου και της ψυχής ή του νου του υποκειμένου. Οι χρονικές στιγμές υπάρχουν ενεργεία μόνο τη στιγμή που θα τελεστεί μια αντιληπτική πράξη από το υποκείμενο. Στην αντίθετη περίπτωση, οι χρονικές στιγμές υπάρχουν μόνο δυνάμει.","abstract_has_math":false,"creators":["Χαριζάνου Μαρία","Charizanou Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:41Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3216242"],"render_values":[{"text":"uoadl:3216242","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3216242","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3216242","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3216242","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χαριζάνου Μαρία","Charizanou Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3216242","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3216242"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στον Τίμαιο του Πλάτωνα, οι πλανήτες αποτελούν τα μέτρα του χρόνου. Ο λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκαν στο σύμπαν είναι για να μπορούμε να μετράμε το χρόνο με βάση την κίνηση του ουρανού. Οι πλανήτες είναι έμψυχοι, καθώς ο κόσμος έχει ψυχή. Επίσης, τα άστρα είναι έμψυχα και θα ονομαστούν στον Τίμαιο Θεοί. Ο ουρανός παρουσιάζεται ως ναός των αστέρων. Τα αστέρια είναι Θεοί, όπως Θεός είναι και όλο το σύμπαν. Είναι φτιαγμένα από φωτιά, γιατι είναι φωτεινά και για τον Πλάτωνα, καθετί αυτόφωτο πρέπει να είναι πύρινο, εφόσον η φωτιά είναι το πιο γρήγορο από τα τέσσερα στοιχεία. Ο χρόνος είναι δηλαδή η ομαλή, τακτική και επαναλαμβανόμενη κίνηση του ουρανού. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, αποτελείται από μέρη (έτος, μήνας, μερόνυχτο) και είδη (παρελθόν και μέλλον). Για τον Αριστοτέλη, το τώρα που περιγράφει το παρόν είναι στιγμιαίο και δεν αποτελεί χρόνο, καθώς δεν έχει διάρκεια. Είναι τομή, όριο του χρόνου, μέσω του οποίου συλλαμβάνουμε τον εαυτό μας μέσω του τώρα. Ο Αριστοτέλης υποστηρίζει ότι το παρόν δεν είναι χρόνος. Υπάρχει, είναι το νυν που ζούμε αυτή τη στιγμή, αλλά δεν αποτελεί χρόνο. Ο χρόνος είναι ασύμμετρο μέγεθος το οποίο δεν αναπαρίσταται από κάποιον ρητό αριθμό. Αποτελεί, δηλαδή, μέτρο κάποιου μεγέθους της κίνησης. Η αριστοτελική φιλοσοφία, γενικότερα, ερμηνεύει τον αριθμό της κίνησης κατά το πρότερο και το ύστερο ως μέτρο του σχετικού μεγέθους της κίνησης. Επίσης, υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της αριστοτελικής έννοιας του χρόνου και της ψυχής ή του νου του υποκειμένου. Οι χρονικές στιγμές υπάρχουν ενεργεία μόνο τη στιγμή που θα τελεστεί μια αντιληπτική πράξη από το υποκείμενο. Στην αντίθετη περίπτωση, οι χρονικές στιγμές υπάρχουν μόνο δυνάμει.","In Plato’s Timaeus, the planets are the measures of time. The reason why they were created in the universe is so that we can measure time based on the movement of the sky. The planets are animate, as the world has a soul. Also, the stars are animate and will be named in the Timaeus Gods. The sky is presented as a temple of the stars. The stars are Gods, as God is the whole universe. They are made of fire, because they are bright and for Plato, everything self-luminous must be fiery, since fire is the fastest of the four elements. Time is that is, smooth, regular and repetitive movement of the sky. According to Plato, it consists of parts (year, month, day and night) and species (past and future). For Aristotle, “now” that describes the present is momentary and not time, as it has no duration. It is an intersection, a limit of time, through which we capture ourselves through the “now”. Aristotle argues that the present is not time. It exists, it is what we live in right now, but it is not time. Time is an asymmetric quantity that is not represented by an explicit number. That is, it is a measure of some size of movement. Aristotelian philosophy, in general, interprets the number of motions before and after as a measure of the relative size of motion. Furthermore, there is a correlation between the Aristotelian concept of time and the subject’s soul or mind. The moments of time exist only when a perceptual act is performed by the subject. Otherwise, the moments of time exist only by force."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η έννοια του χρόνου στον Τίμαιο του Πλάτωνα και στη Φυσική Ακρόασιν του Αριστοτέλη."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χαριζάνου Μαρία","Charizanou Maria"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Στον Τίμαιο του Πλάτωνα, οι πλανήτες αποτελούν τα μέτρα του χρόνου. Ο λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκαν στο σύμπαν είναι για να μπορούμε να μετράμε το χρόνο με βάση την κίνηση του ουρανού. Οι πλανήτες είναι έμψυχοι, καθώς ο κόσμος έχει ψυχή. Επίσης, τα άστρα είναι έμψυχα και θα ονομαστούν στον Τίμαιο Θεοί. Ο ουρανός παρουσιάζεται ως ναός των αστέρων. Τα αστέρια είναι Θεοί, όπως Θεός είναι και όλο το σύμπαν. Είναι φτιαγμένα από φωτιά, γιατι είναι φωτεινά και για τον Πλάτωνα, καθετί αυτόφωτο πρέπει να είναι πύρινο, εφόσον η φωτιά είναι το πιο γρήγορο από τα τέσσερα στοιχεία. Ο χρόνος είναι δηλαδή η ομαλή, τακτική και επαναλαμβανόμενη κίνηση του ουρανού. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, αποτελείται από μέρη (έτος, μήνας, μερόνυχτο) και είδη (παρελθόν και μέλλον). Για τον Αριστοτέλη, το τώρα που περιγράφει το παρόν είναι στιγμιαίο και δεν αποτελεί χρόνο, καθώς δεν έχει διάρκεια. Είναι τομή, όριο του χρόνου, μέσω του οποίου συλλαμβάνουμε τον εαυτό μας μέσω του τώρα. Ο Αριστοτέλης υποστηρίζει ότι το παρόν δεν είναι χρόνος. Υπάρχει, είναι το νυν που ζούμε αυτή τη στιγμή, αλλά δεν αποτελεί χρόνο. Ο χρόνος είναι ασύμμετρο μέγεθος το οποίο δεν αναπαρίσταται από κάποιον ρητό αριθμό. Αποτελεί, δηλαδή, μέτρο κάποιου μεγέθους της κίνησης. Η αριστοτελική φιλοσοφία, γενικότερα, ερμηνεύει τον αριθμό της κίνησης κατά το πρότερο και το ύστερο ως μέτρο του σχετικού μεγέθους της κίνησης. Επίσης, υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της αριστοτελικής έννοιας του χρόνου και της ψυχής ή του νου του υποκειμένου. Οι χρονικές στιγμές υπάρχουν ενεργεία μόνο τη στιγμή που θα τελεστεί μια αντιληπτική πράξη από το υποκείμενο. Στην αντίθετη περίπτωση, οι χρονικές στιγμές υπάρχουν μόνο δυνάμει.","In Plato’s Timaeus, the planets are the measures of time. The reason why they were created in the universe is so that we can measure time based on the movement of the sky. The planets are animate, as the world has a soul. Also, the stars are animate and will be named in the Timaeus Gods. The sky is presented as a temple of the stars. The stars are Gods, as God is the whole universe. They are made of fire, because they are bright and for Plato, everything self-luminous must be fiery, since fire is the fastest of the four elements. Time is that is, smooth, regular and repetitive movement of the sky. According to Plato, it consists of parts (year, month, day and night) and species (past and future). For Aristotle, “now” that describes the present is momentary and not time, as it has no duration. It is an intersection, a limit of time, through which we capture ourselves through the “now”. Aristotle argues that the present is not time. It exists, it is what we live in right now, but it is not time. Time is an asymmetric quantity that is not represented by an explicit number. That is, it is a measure of some size of movement. Aristotelian philosophy, in general, interprets the number of motions before and after as a measure of the relative size of motion. Furthermore, there is a correlation between the Aristotelian concept of time and the subject’s soul or mind. The moments of time exist only when a perceptual act is performed by the subject. Otherwise, the moments of time exist only by force."],"dc:identifier":["uoadl:3216242","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3216242"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Η έννοια του χρόνου στον Τίμαιο του Πλάτωνα και στη Φυσική Ακρόασιν του Αριστοτέλη."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:41Z"}