{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3217199"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3217199","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"(Ανα)παραστάσεις βίας ως φουκωικοί μηχανισμοί υποκειμενοποίησης στη νεότερη ελληνική ποίηση. Το παράδειγμα των Μ. Σαχτούρη, Ντ. Χριστιανόπουλου, Γ. Βαρβέρη","abstract":"Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν να μελετήσει την έννοια της βίας και πώς αυτή ως εννοιολογική ορίζουσα συσχετίζεται ή/και αποτελεί μηχανισμό συγκρότησης υποκειμένων, όπως νοηματοδοτείται στη φουκωική θεωρία. Πιο συγκεκριμένα, μέσα από τη συστηματική μελέτη φιλοσοφικών πραγματειών για τη βία η παρούσα εργασία προτείνει ένα νέο ερμηνευτικό μοντέλο προσέγγισης ποιημάτων της νεοελληνικής λογοτεχνικής παραγωγής. Στο πρώτο μέρος, ξεκινώντας από την θεώρηση της Arendt και του Sorel και φτάνοντας στον Žižek και κυρίως στον Byung-Chul Han, προτείναμε ένα νέο τύπο βίας, τη σχιζοειδή, με την ιδιαίτερη μοντελοποίησή της αναφορικά με τις εκφάνσεις/μορφές της (υποκειμενική, αντικειμενοποιημένη και συμβολική – ενική & πληθυντική). Βέβαια, άξονα αποτελεί η κριτική αποδοχή των προσεγγίσεων του M. Foucault αναφορικά με την εξουσία και τις πρακτικές υποκειμενοποίησης, γύρω από τον οποίο χρησιμοποιούνται ενεργητικά οι παραπάνω θεωρήσεις. Μάλιστα, χρησιμοποιώντας εξίσου έννοιες από τις προσεγγίσεις των Deleuze-Guattari συστήσαμε μία χωρική μεταφορά (αναλογικού χαρακτήρα) της προτεινόμενης θεωρίας, δηλαδή ενός μεταφυσικού πεδίου, όπου θα ήταν πιο εύκολο να παρασταθούν οι –“κβαντικού” τύπου– διασυνδέσεις-αλληλεπιδράσεις των υποκειμενικοτήτων ή των συσχετίσεων εξουσίας που τις συνέχουν. Από την παραπάνω μοντελοποίηση κατέστη προφανής –και αποτέλεσε γενική παραδοχή– ο (ανα)παραστατικός χαρακτήρας των υποκειμένων και των συσχετίσεών τους στον (κατά Jameson) ύστερο καπιταλισμό, δηλαδή η διττή οντολογία τους στον άξονα της εν ταυτώ παράστασης και αναπαράστασης με δυναμική ροή (flux) κυρίως από το δεύτερο στο πρώτο. Στο δεύτερο μέρος της εργασίας που εκτείνεται σε τρία κεφάλαια επιχειρήθηκε η συναρμογή των θεωρητικών κατακτήσεων του πρώτου μέρους, ώστε να εξαχθούν ερμηνευτικά συμπεράσματα για τα υπό εξέταση ποιητικά παραδείγματα. Αναλυτικότερα, ενική συστημική βία εντοπίσαμε στις καταστάσεις θετικοποίησης στην ποίηση του Γ. Βαρβέρη· αντίθετα, πληθυντική συστημική βία στα ποιήματα των Χριστιανόπουλου και Σαχτούρη, όπου στον πρώτο συνδέθηκε με τη χωροποιητική της λειτουργία (οντογενετική λειτουργία του χώρου) ενώ στον δεύτερο συσχετίστηκε με την καθαυτή ιστορικότητα των κειμένων. Τέλος, επίσης σημαντικό μεθοδολογικό εργαλείο προσέγγισης αποτέλεσε η διαμεσική/διακαλλιτεχνική συσχέτιση των ποιημάτων με εικαστικά παραδείγματα του F. Bacon.","abstract_html":"Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν να μελετήσει την έννοια της βίας και πώς αυτή ως εννοιολογική ορίζουσα συσχετίζεται ή/και αποτελεί μηχανισμό συγκρότησης υποκειμένων, όπως νοηματοδοτείται στη φουκωική θεωρία. Πιο συγκεκριμένα, μέσα από τη συστηματική μελέτη φιλοσοφικών πραγματειών για τη βία η παρούσα εργασία προτείνει ένα νέο ερμηνευτικό μοντέλο προσέγγισης ποιημάτων της νεοελληνικής λογοτεχνικής παραγωγής. Στο πρώτο μέρος, ξεκινώντας από την θεώρηση της Arendt και του Sorel και φτάνοντας στον Žižek και κυρίως στον Byung-Chul Han, προτείναμε ένα νέο τύπο βίας, τη σχιζοειδή, με την ιδιαίτερη μοντελοποίησή της αναφορικά με τις εκφάνσεις/μορφές της (υποκειμενική, αντικειμενοποιημένη και συμβολική – ενική &amp; πληθυντική). Βέβαια, άξονα αποτελεί η κριτική αποδοχή των προσεγγίσεων του M. Foucault αναφορικά με την εξουσία και τις πρακτικές υποκειμενοποίησης, γύρω από τον οποίο χρησιμοποιούνται ενεργητικά οι παραπάνω θεωρήσεις. Μάλιστα, χρησιμοποιώντας εξίσου έννοιες από τις προσεγγίσεις των Deleuze-Guattari συστήσαμε μία χωρική μεταφορά (αναλογικού χαρακτήρα) της προτεινόμενης θεωρίας, δηλαδή ενός μεταφυσικού πεδίου, όπου θα ήταν πιο εύκολο να παρασταθούν οι –“κβαντικού” τύπου– διασυνδέσεις-αλληλεπιδράσεις των υποκειμενικοτήτων ή των συσχετίσεων εξουσίας που τις συνέχουν. Από την παραπάνω μοντελοποίηση κατέστη προφανής –και αποτέλεσε γενική παραδοχή– ο (ανα)παραστατικός χαρακτήρας των υποκειμένων και των συσχετίσεών τους στον (κατά Jameson) ύστερο καπιταλισμό, δηλαδή η διττή οντολογία τους στον άξονα της εν ταυτώ παράστασης και αναπαράστασης με δυναμική ροή (flux) κυρίως από το δεύτερο στο πρώτο. Στο δεύτερο μέρος της εργασίας που εκτείνεται σε τρία κεφάλαια επιχειρήθηκε η συναρμογή των θεωρητικών κατακτήσεων του πρώτου μέρους, ώστε να εξαχθούν ερμηνευτικά συμπεράσματα για τα υπό εξέταση ποιητικά παραδείγματα. Αναλυτικότερα, ενική συστημική βία εντοπίσαμε στις καταστάσεις θετικοποίησης στην ποίηση του Γ. Βαρβέρη· αντίθετα, πληθυντική συστημική βία στα ποιήματα των Χριστιανόπουλου και Σαχτούρη, όπου στον πρώτο συνδέθηκε με τη χωροποιητική της λειτουργία (οντογενετική λειτουργία του χώρου) ενώ στον δεύτερο συσχετίστηκε με την καθαυτή ιστορικότητα των κειμένων. Τέλος, επίσης σημαντικό μεθοδολογικό εργαλείο προσέγγισης αποτέλεσε η διαμεσική/διακαλλιτεχνική συσχέτιση των ποιημάτων με εικαστικά παραδείγματα του F. Bacon.","abstract_has_math":false,"creators":["Σκουρής Ιωάννης","Skouris Ioannis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:46Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","Γαλλικά","Greek","English","French"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3217199"],"render_values":[{"text":"uoadl:3217199","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217199","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217199","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3217199","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σκουρής Ιωάννης","Skouris Ioannis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Γαλλικά","Greek","English","French"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3217199","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217199"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν να μελετήσει την έννοια της βίας και πώς αυτή ως εννοιολογική ορίζουσα συσχετίζεται ή/και αποτελεί μηχανισμό συγκρότησης υποκειμένων, όπως νοηματοδοτείται στη φουκωική θεωρία. Πιο συγκεκριμένα, μέσα από τη συστηματική μελέτη φιλοσοφικών πραγματειών για τη βία η παρούσα εργασία προτείνει ένα νέο ερμηνευτικό μοντέλο προσέγγισης ποιημάτων της νεοελληνικής λογοτεχνικής παραγωγής. Στο πρώτο μέρος, ξεκινώντας από την θεώρηση της Arendt και του Sorel και φτάνοντας στον Žižek και κυρίως στον Byung-Chul Han, προτείναμε ένα νέο τύπο βίας, τη σχιζοειδή, με την ιδιαίτερη μοντελοποίησή της αναφορικά με τις εκφάνσεις/μορφές της (υποκειμενική, αντικειμενοποιημένη και συμβολική – ενική & πληθυντική). Βέβαια, άξονα αποτελεί η κριτική αποδοχή των προσεγγίσεων του M. Foucault αναφορικά με την εξουσία και τις πρακτικές υποκειμενοποίησης, γύρω από τον οποίο χρησιμοποιούνται ενεργητικά οι παραπάνω θεωρήσεις. Μάλιστα, χρησιμοποιώντας εξίσου έννοιες από τις προσεγγίσεις των Deleuze-Guattari συστήσαμε μία χωρική μεταφορά (αναλογικού χαρακτήρα) της προτεινόμενης θεωρίας, δηλαδή ενός μεταφυσικού πεδίου, όπου θα ήταν πιο εύκολο να παρασταθούν οι –“κβαντικού” τύπου– διασυνδέσεις-αλληλεπιδράσεις των υποκειμενικοτήτων ή των συσχετίσεων εξουσίας που τις συνέχουν. Από την παραπάνω μοντελοποίηση κατέστη προφανής –και αποτέλεσε γενική παραδοχή– ο (ανα)παραστατικός χαρακτήρας των υποκειμένων και των συσχετίσεών τους στον (κατά Jameson) ύστερο καπιταλισμό, δηλαδή η διττή οντολογία τους στον άξονα της εν ταυτώ παράστασης και αναπαράστασης με δυναμική ροή (flux) κυρίως από το δεύτερο στο πρώτο. Στο δεύτερο μέρος της εργασίας που εκτείνεται σε τρία κεφάλαια επιχειρήθηκε η συναρμογή των θεωρητικών κατακτήσεων του πρώτου μέρους, ώστε να εξαχθούν ερμηνευτικά συμπεράσματα για τα υπό εξέταση ποιητικά παραδείγματα. Αναλυτικότερα, ενική συστημική βία εντοπίσαμε στις καταστάσεις θετικοποίησης στην ποίηση του Γ. Βαρβέρη· αντίθετα, πληθυντική συστημική βία στα ποιήματα των Χριστιανόπουλου και Σαχτούρη, όπου στον πρώτο συνδέθηκε με τη χωροποιητική της λειτουργία (οντογενετική λειτουργία του χώρου) ενώ στον δεύτερο συσχετίστηκε με την καθαυτή ιστορικότητα των κειμένων. Τέλος, επίσης σημαντικό μεθοδολογικό εργαλείο προσέγγισης αποτέλεσε η διαμεσική/διακαλλιτεχνική συσχέτιση των ποιημάτων με εικαστικά παραδείγματα του F. Bacon.","The purpose of this Master thesis was to study the concept of violence and the ways it constitutes a mechanism of subjectivisation as a conceptual determinant, in accordance with foucauldian philosophy. Specifically, by attentively studying these philosophical theorems, this thesis proposes a new hermeneutical model through which to approach poems of modern Greek literature. In the first part, starting with the approach of Arendt and Sorel and extending to the one of Žižek and Byung-Chul Han, we proposed a new type of violence, the schizoid, and its particular modelling and subcategories (subjective, objectified and symbolic – singular & plural). The critical acceptance of the philosophy of M. Foucault concerning power and practices of subjectivation constitute a major aspect of the overall approach of this thesis. Furthermore, we have established a spatial analogy of the proposed theory, called metaphysical field theory, by using concepts of the approach of Deleuze-Guattari; this enabled us to portray more easily the (“quantum” type) liaisons and interactions of subjectivities or of correlations of forms of power that bond them. It should be pointed out that the (re)presentational character of subjectivities and their correlations in late capitalism (as it is defined by Jameson) is of high importance to the approach of this thesis. The concept of (re)presentation introduces the simultaneous ontological presentation and representation, creating a dynamic flux from the later to the first. In the second part of the thesis, which extends to three chapters, our endeavor concerned the co-ordination and combination of the ideas explored in the first part in order to extract specific hermeneutical conclusions for the examined poems. In more detail, we identified the singular systemic violence in states of positivization in the poetry of Y. Varvéris. On the contrary, the plural systemic violence was identified in poems of Christianópoulos and of Sachtoúris; the former’s poems were seen alongside the ontogenetic function of space, while the latter’s were correlated with their historicity. Finally, an additional, important methodological lense of analysis was the intermedial/interartistic correlation of the examined poems with paintings of F. Bacon."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["(Ανα)παραστάσεις βίας ως φουκωικοί μηχανισμοί υποκειμενοποίησης στη νεότερη ελληνική ποίηση. Το παράδειγμα των Μ. Σαχτούρη, Ντ. Χριστιανόπουλου, Γ. Βαρβέρη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σκουρής Ιωάννης","Skouris Ioannis"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν να μελετήσει την έννοια της βίας και πώς αυτή ως εννοιολογική ορίζουσα συσχετίζεται ή/και αποτελεί μηχανισμό συγκρότησης υποκειμένων, όπως νοηματοδοτείται στη φουκωική θεωρία. Πιο συγκεκριμένα, μέσα από τη συστηματική μελέτη φιλοσοφικών πραγματειών για τη βία η παρούσα εργασία προτείνει ένα νέο ερμηνευτικό μοντέλο προσέγγισης ποιημάτων της νεοελληνικής λογοτεχνικής παραγωγής. Στο πρώτο μέρος, ξεκινώντας από την θεώρηση της Arendt και του Sorel και φτάνοντας στον Žižek και κυρίως στον Byung-Chul Han, προτείναμε ένα νέο τύπο βίας, τη σχιζοειδή, με την ιδιαίτερη μοντελοποίησή της αναφορικά με τις εκφάνσεις/μορφές της (υποκειμενική, αντικειμενοποιημένη και συμβολική – ενική & πληθυντική). Βέβαια, άξονα αποτελεί η κριτική αποδοχή των προσεγγίσεων του M. Foucault αναφορικά με την εξουσία και τις πρακτικές υποκειμενοποίησης, γύρω από τον οποίο χρησιμοποιούνται ενεργητικά οι παραπάνω θεωρήσεις. Μάλιστα, χρησιμοποιώντας εξίσου έννοιες από τις προσεγγίσεις των Deleuze-Guattari συστήσαμε μία χωρική μεταφορά (αναλογικού χαρακτήρα) της προτεινόμενης θεωρίας, δηλαδή ενός μεταφυσικού πεδίου, όπου θα ήταν πιο εύκολο να παρασταθούν οι –“κβαντικού” τύπου– διασυνδέσεις-αλληλεπιδράσεις των υποκειμενικοτήτων ή των συσχετίσεων εξουσίας που τις συνέχουν. Από την παραπάνω μοντελοποίηση κατέστη προφανής –και αποτέλεσε γενική παραδοχή– ο (ανα)παραστατικός χαρακτήρας των υποκειμένων και των συσχετίσεών τους στον (κατά Jameson) ύστερο καπιταλισμό, δηλαδή η διττή οντολογία τους στον άξονα της εν ταυτώ παράστασης και αναπαράστασης με δυναμική ροή (flux) κυρίως από το δεύτερο στο πρώτο. Στο δεύτερο μέρος της εργασίας που εκτείνεται σε τρία κεφάλαια επιχειρήθηκε η συναρμογή των θεωρητικών κατακτήσεων του πρώτου μέρους, ώστε να εξαχθούν ερμηνευτικά συμπεράσματα για τα υπό εξέταση ποιητικά παραδείγματα. Αναλυτικότερα, ενική συστημική βία εντοπίσαμε στις καταστάσεις θετικοποίησης στην ποίηση του Γ. Βαρβέρη· αντίθετα, πληθυντική συστημική βία στα ποιήματα των Χριστιανόπουλου και Σαχτούρη, όπου στον πρώτο συνδέθηκε με τη χωροποιητική της λειτουργία (οντογενετική λειτουργία του χώρου) ενώ στον δεύτερο συσχετίστηκε με την καθαυτή ιστορικότητα των κειμένων. Τέλος, επίσης σημαντικό μεθοδολογικό εργαλείο προσέγγισης αποτέλεσε η διαμεσική/διακαλλιτεχνική συσχέτιση των ποιημάτων με εικαστικά παραδείγματα του F. Bacon.","The purpose of this Master thesis was to study the concept of violence and the ways it constitutes a mechanism of subjectivisation as a conceptual determinant, in accordance with foucauldian philosophy. Specifically, by attentively studying these philosophical theorems, this thesis proposes a new hermeneutical model through which to approach poems of modern Greek literature. In the first part, starting with the approach of Arendt and Sorel and extending to the one of Žižek and Byung-Chul Han, we proposed a new type of violence, the schizoid, and its particular modelling and subcategories (subjective, objectified and symbolic – singular & plural). The critical acceptance of the philosophy of M. Foucault concerning power and practices of subjectivation constitute a major aspect of the overall approach of this thesis. Furthermore, we have established a spatial analogy of the proposed theory, called metaphysical field theory, by using concepts of the approach of Deleuze-Guattari; this enabled us to portray more easily the (“quantum” type) liaisons and interactions of subjectivities or of correlations of forms of power that bond them. It should be pointed out that the (re)presentational character of subjectivities and their correlations in late capitalism (as it is defined by Jameson) is of high importance to the approach of this thesis. The concept of (re)presentation introduces the simultaneous ontological presentation and representation, creating a dynamic flux from the later to the first. In the second part of the thesis, which extends to three chapters, our endeavor concerned the co-ordination and combination of the ideas explored in the first part in order to extract specific hermeneutical conclusions for the examined poems. In more detail, we identified the singular systemic violence in states of positivization in the poetry of Y. Varvéris. On the contrary, the plural systemic violence was identified in poems of Christianópoulos and of Sachtoúris; the former’s poems were seen alongside the ontogenetic function of space, while the latter’s were correlated with their historicity. Finally, an additional, important methodological lense of analysis was the intermedial/interartistic correlation of the examined poems with paintings of F. Bacon."],"dc:identifier":["uoadl:3217199","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217199"],"dc:language":["Ελληνικά","Γαλλικά","Greek","English","French"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["(Ανα)παραστάσεις βίας ως φουκωικοί μηχανισμοί υποκειμενοποίησης στη νεότερη ελληνική ποίηση. Το παράδειγμα των Μ. Σαχτούρη, Ντ. Χριστιανόπουλου, Γ. Βαρβέρη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:46Z"}