{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3217210"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3217210","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύγκριση της κλινικής αποτελεσματικότητας χορήγησης 2.500 μονάδων έναντι 5.000 μονάδων ηπαρίνης κατά τη χρήση της κερκιδικής ή της ωλένιας αρτηρίας στους διαδερμικούς διαγνωστικούς καθετηριασμούς των στεφανιαίων αγγείων","abstract":"Η θρόμβωση αποτελεί ένα φυσιολογικό αμυντικό μηχανισμό κατά της αιμορραγίας αλλά αποτελεί ταυτόχρονα και τη συχνότερη αιτία θανάτου και σοβαρών επιπλοκών όπως το έμφραγμα του μυοκαρδίου, τα ισχαιμικά εγκεφαλικά επεισόδια και οι φλεβοθρομβώσεις. Η ιδιαίτερα μεγάλη συχνότητα εμφάνισης θρομβωτικών επεισοδίων στο γενικό πληθυσμό, τα προβλήματα που απορρέουν από τις επιπλοκές της θρόμβωσης και η ανάγκη εξομοίωσης και εκσυγχρονισμού της θεραπευτικής αγωγής με ενιαίο τρόπο, αποτελούν βασικούς λόγους που επιβάλλουν την αναφορά και την εκτίμηση της σύγχρονης αντιμετώπισης των θρομβώσεων. Η ανακάλυψη της ηπαρίνης βοήθησε στην αντιμετώπιση αυτών των επεισοδίων. Τα τελευταία χρόνια έχουν μελετηθεί σε βάθος οι μοριακοί μηχανισμοί που εμπλέκονται στο φαινόμενο της θρόμβωσης και με βάση τις γνώσεις αυτές έχουν παραχθεί πολλά νέα αντιπηκτικά που κατευθύνονται απευθείας στις ενεργείς μοριακές θέσεις του παράγοντα Xa και της θρομβίνης, δηλαδή των ενζύμων που ελέγχουν την παραγωγή της θρομβίνης και τη δημιουργία του ινώδους. Μερικά από αυτά προβλέπεται ότι σύντομα θα αντικαταστήσουν τα κλασικά. (1). . Εφαρμόζονται τρείς διαφορετικοί τρόποι χορήγησης της ηπαρίνης, όπως η bollus χορήγηση, η ενδοφλέβια τοποθέτηση της συνολικής ημερήσιας δόσης ηπαρίνης μέσα σε ορό, και η στάγδην συνεχής ενδοφλέβια έγχυση ηπαρίνης. Επικρατέστερη είναι η τελευταία διότι διατηρεί σταθερά τα επίπεδα ηπαριναιμίας όλο το 24ωρο, και δεν συνοδεύεται με εναλλαγές υψηλής και απότομης συγκέντρωσης ηπαρίνης. Δυο νέες κατηγορίες αντιπηκτικών που έχουν αναπτυχθεί είναι τα απευθείας δράσης αντιθρομβινικά (ΑΑΘ) και οι αντι-Xa παράγοντες. Η ιατρική για πάνω από μισό αιώνα βασίζεται στους ανταγωνιστές της βιταμίνης Κ (ΑΒΚ), τα γνωστά κουμαρινικά, για την προστασία ασθενών από επικίνδυνη θρόμβωση. Τα φάρμακα, όμως, αυτά έχουν σοβαρά μειονεκτήματα. Έχουν βραδεία έναρξη και παρατεταμένη δράση, στενό θεραπευτικό εύρος και μη προβλέψιμη και ασταθή σχέση δόσης - αποτελεσματικότητας και απαιτούν συχνή παρακολούθηση του INR και προσαρμογή της δόσης. Για τους λόγους αυτούς η θεραπεία δεν είναι πάντα επιτυχής και όχι χωρίς κινδύνους. Έχει καταμετρηθεί ότι λιγότεροι από τους μισούς ασθενείς που έχουν ένδειξη αντιπηκτικής αγωγής λαμβάνουν θεραπεία, ενώ από αυτούς που παίρνουν αντιπηκτική αγωγή μόνο περίπου το 40% βρίσκονται σε θεραπευτικά όρια (2,3,4). Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την Ελλάδα όπως αποδείχθηκε με κλινικές μελέτες. Στην πρόσφατη μελέτη Active στα διάφορα Ελληνικά κέντρα, η μέση διάρκεια σε θεραπευτικά όρια κυμάνθηκε σε 15% -75% με μέσο όρο περίπου 45%. Παράλληλα, για ταχεία έναρξη θεραπείας, χρησιμοποιούνται ως ενέσιμα αντιπηκτικά οι ηπαρίνες που, όμως, και αυτές έχουν σοβαρά μειονεκτήματα(4).","abstract_html":"Η θρόμβωση αποτελεί ένα φυσιολογικό αμυντικό μηχανισμό κατά της αιμορραγίας αλλά αποτελεί ταυτόχρονα και τη συχνότερη αιτία θανάτου και σοβαρών επιπλοκών όπως το έμφραγμα του μυοκαρδίου, τα ισχαιμικά εγκεφαλικά επεισόδια και οι φλεβοθρομβώσεις. Η ιδιαίτερα μεγάλη συχνότητα εμφάνισης θρομβωτικών επεισοδίων στο γενικό πληθυσμό, τα προβλήματα που απορρέουν από τις επιπλοκές της θρόμβωσης και η ανάγκη εξομοίωσης και εκσυγχρονισμού της θεραπευτικής αγωγής με ενιαίο τρόπο, αποτελούν βασικούς λόγους που επιβάλλουν την αναφορά και την εκτίμηση της σύγχρονης αντιμετώπισης των θρομβώσεων. Η ανακάλυψη της ηπαρίνης βοήθησε στην αντιμετώπιση αυτών των επεισοδίων. Τα τελευταία χρόνια έχουν μελετηθεί σε βάθος οι μοριακοί μηχανισμοί που εμπλέκονται στο φαινόμενο της θρόμβωσης και με βάση τις γνώσεις αυτές έχουν παραχθεί πολλά νέα αντιπηκτικά που κατευθύνονται απευθείας στις ενεργείς μοριακές θέσεις του παράγοντα Xa και της θρομβίνης, δηλαδή των ενζύμων που ελέγχουν την παραγωγή της θρομβίνης και τη δημιουργία του ινώδους. Μερικά από αυτά προβλέπεται ότι σύντομα θα αντικαταστήσουν τα κλασικά. (1). . Εφαρμόζονται τρείς διαφορετικοί τρόποι χορήγησης της ηπαρίνης, όπως η bollus χορήγηση, η ενδοφλέβια τοποθέτηση της συνολικής ημερήσιας δόσης ηπαρίνης μέσα σε ορό, και η στάγδην συνεχής ενδοφλέβια έγχυση ηπαρίνης. Επικρατέστερη είναι η τελευταία διότι διατηρεί σταθερά τα επίπεδα ηπαριναιμίας όλο το 24ωρο, και δεν συνοδεύεται με εναλλαγές υψηλής και απότομης συγκέντρωσης ηπαρίνης. Δυο νέες κατηγορίες αντιπηκτικών που έχουν αναπτυχθεί είναι τα απευθείας δράσης αντιθρομβινικά (ΑΑΘ) και οι αντι-Xa παράγοντες. Η ιατρική για πάνω από μισό αιώνα βασίζεται στους ανταγωνιστές της βιταμίνης Κ (ΑΒΚ), τα γνωστά κουμαρινικά, για την προστασία ασθενών από επικίνδυνη θρόμβωση. Τα φάρμακα, όμως, αυτά έχουν σοβαρά μειονεκτήματα. Έχουν βραδεία έναρξη και παρατεταμένη δράση, στενό θεραπευτικό εύρος και μη προβλέψιμη και ασταθή σχέση δόσης - αποτελεσματικότητας και απαιτούν συχνή παρακολούθηση του INR και προσαρμογή της δόσης. Για τους λόγους αυτούς η θεραπεία δεν είναι πάντα επιτυχής και όχι χωρίς κινδύνους. Έχει καταμετρηθεί ότι λιγότεροι από τους μισούς ασθενείς που έχουν ένδειξη αντιπηκτικής αγωγής λαμβάνουν θεραπεία, ενώ από αυτούς που παίρνουν αντιπηκτική αγωγή μόνο περίπου το 40% βρίσκονται σε θεραπευτικά όρια (2,3,4). Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την Ελλάδα όπως αποδείχθηκε με κλινικές μελέτες. Στην πρόσφατη μελέτη Active στα διάφορα Ελληνικά κέντρα, η μέση διάρκεια σε θεραπευτικά όρια κυμάνθηκε σε 15% -75% με μέσο όρο περίπου 45%. Παράλληλα, για ταχεία έναρξη θεραπείας, χρησιμοποιούνται ως ενέσιμα αντιπηκτικά οι ηπαρίνες που, όμως, και αυτές έχουν σοβαρά μειονεκτήματα(4).","abstract_has_math":false,"creators":["Γκέκας Κωνσταντίνος","Gkekas Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:46Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3217210"],"render_values":[{"text":"uoadl:3217210","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217210","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217210","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3217210","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γκέκας Κωνσταντίνος","Gkekas Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3217210","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217210"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η θρόμβωση αποτελεί ένα φυσιολογικό αμυντικό μηχανισμό κατά της αιμορραγίας αλλά αποτελεί ταυτόχρονα και τη συχνότερη αιτία θανάτου και σοβαρών επιπλοκών όπως το έμφραγμα του μυοκαρδίου, τα ισχαιμικά εγκεφαλικά επεισόδια και οι φλεβοθρομβώσεις. Η ιδιαίτερα μεγάλη συχνότητα εμφάνισης θρομβωτικών επεισοδίων στο γενικό πληθυσμό, τα προβλήματα που απορρέουν από τις επιπλοκές της θρόμβωσης και η ανάγκη εξομοίωσης και εκσυγχρονισμού της θεραπευτικής αγωγής με ενιαίο τρόπο, αποτελούν βασικούς λόγους που επιβάλλουν την αναφορά και την εκτίμηση της σύγχρονης αντιμετώπισης των θρομβώσεων. Η ανακάλυψη της ηπαρίνης βοήθησε στην αντιμετώπιση αυτών των επεισοδίων. Τα τελευταία χρόνια έχουν μελετηθεί σε βάθος οι μοριακοί μηχανισμοί που εμπλέκονται στο φαινόμενο της θρόμβωσης και με βάση τις γνώσεις αυτές έχουν παραχθεί πολλά νέα αντιπηκτικά που κατευθύνονται απευθείας στις ενεργείς μοριακές θέσεις του παράγοντα Xa και της θρομβίνης, δηλαδή των ενζύμων που ελέγχουν την παραγωγή της θρομβίνης και τη δημιουργία του ινώδους. Μερικά από αυτά προβλέπεται ότι σύντομα θα αντικαταστήσουν τα κλασικά. (1). . Εφαρμόζονται τρείς διαφορετικοί τρόποι χορήγησης της ηπαρίνης, όπως η bollus χορήγηση, η ενδοφλέβια τοποθέτηση της συνολικής ημερήσιας δόσης ηπαρίνης μέσα σε ορό, και η στάγδην συνεχής ενδοφλέβια έγχυση ηπαρίνης. Επικρατέστερη είναι η τελευταία διότι διατηρεί σταθερά τα επίπεδα ηπαριναιμίας όλο το 24ωρο, και δεν συνοδεύεται με εναλλαγές υψηλής και απότομης συγκέντρωσης ηπαρίνης. Δυο νέες κατηγορίες αντιπηκτικών που έχουν αναπτυχθεί είναι τα απευθείας δράσης αντιθρομβινικά (ΑΑΘ) και οι αντι-Xa παράγοντες. Η ιατρική για πάνω από μισό αιώνα βασίζεται στους ανταγωνιστές της βιταμίνης Κ (ΑΒΚ), τα γνωστά κουμαρινικά, για την προστασία ασθενών από επικίνδυνη θρόμβωση. Τα φάρμακα, όμως, αυτά έχουν σοβαρά μειονεκτήματα. Έχουν βραδεία έναρξη και παρατεταμένη δράση, στενό θεραπευτικό εύρος και μη προβλέψιμη και ασταθή σχέση δόσης - αποτελεσματικότητας και απαιτούν συχνή παρακολούθηση του INR και προσαρμογή της δόσης. Για τους λόγους αυτούς η θεραπεία δεν είναι πάντα επιτυχής και όχι χωρίς κινδύνους. Έχει καταμετρηθεί ότι λιγότεροι από τους μισούς ασθενείς που έχουν ένδειξη αντιπηκτικής αγωγής λαμβάνουν θεραπεία, ενώ από αυτούς που παίρνουν αντιπηκτική αγωγή μόνο περίπου το 40% βρίσκονται σε θεραπευτικά όρια (2,3,4). Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την Ελλάδα όπως αποδείχθηκε με κλινικές μελέτες. Στην πρόσφατη μελέτη Active στα διάφορα Ελληνικά κέντρα, η μέση διάρκεια σε θεραπευτικά όρια κυμάνθηκε σε 15% -75% με μέσο όρο περίπου 45%. Παράλληλα, για ταχεία έναρξη θεραπείας, χρησιμοποιούνται ως ενέσιμα αντιπηκτικά οι ηπαρίνες που, όμως, και αυτές έχουν σοβαρά μειονεκτήματα(4).","Thrombosis is a normal defense mechanism against bleeding but is also the most common cause of death and serious complications such as myocardial infarction, ischemic stroke and venous thrombosis. The particularly high incidence of thrombotic events in the general population, the problems arising from the complications of thrombosis and the need to confess and modernize the treatment in a unified way, are the main reasons that require the reference and evaluation of the modern treatment of thrombosis. The discovery of heparin helped to address these episodes. In recent years, the molecular mechanisms involved in the thrombosis phenomenon have been studied in depth and based on this knowledge, many new anticoagulants have been produced that are directed directly to the active molecular sites of factor Xa and thrombin, ie the enzymes that control thrombin production. and the creation of fibrin. Some of them are predicted to soon replace the classic ones. (1). Three different modes of heparin administration are used, such as bollus administration, intravenous administration of the total daily dose of heparin in serum, and drip continuous intravenous heparin infusion. The latter is more prevalent because it maintains stable heparinemia levels 24 hours a day, and is not accompanied by alternations of high and abrupt heparin concentration. Two new classes of anticoagulants that have been developed are direct-acting antithrombin (ATH) and anti-Xa agents. For over half a century, medicine has relied on vitamin K (ABK) antagonists, the well-known coumarins, to protect patients from dangerous thrombosis. But these drugs have serious drawbacks. They have a slow onset and prolonged action, a narrow therapeutic range and an unpredictable and unstable dose-effectiveness relationship and require frequent INR monitoring and dose adjustment. For these reasons the treatment is not always successful and not without risks. It has been estimated that less than half of patients on anticoagulant therapy receive treatment, while of those receiving anticoagulation only about 40% are within treatment limits (2,3,4). This is especially true for Greece as proven by clinical studies. In the recent Active study in the various Greek centers, the average duration in therapeutic limits ranged from 15% -75% with an average of about 45%. At the same time, for rapid initiation of treatment, heparins are used as injectable anticoagulants, which, however, also have serious disadvantages (4)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύγκριση της κλινικής αποτελεσματικότητας χορήγησης 2.500 μονάδων έναντι 5.000 μονάδων ηπαρίνης κατά τη χρήση της κερκιδικής ή της ωλένιας αρτηρίας στους διαδερμικούς διαγνωστικούς καθετηριασμούς των στεφανιαίων αγγείων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γκέκας Κωνσταντίνος","Gkekas Konstantinos"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Η θρόμβωση αποτελεί ένα φυσιολογικό αμυντικό μηχανισμό κατά της αιμορραγίας αλλά αποτελεί ταυτόχρονα και τη συχνότερη αιτία θανάτου και σοβαρών επιπλοκών όπως το έμφραγμα του μυοκαρδίου, τα ισχαιμικά εγκεφαλικά επεισόδια και οι φλεβοθρομβώσεις. Η ιδιαίτερα μεγάλη συχνότητα εμφάνισης θρομβωτικών επεισοδίων στο γενικό πληθυσμό, τα προβλήματα που απορρέουν από τις επιπλοκές της θρόμβωσης και η ανάγκη εξομοίωσης και εκσυγχρονισμού της θεραπευτικής αγωγής με ενιαίο τρόπο, αποτελούν βασικούς λόγους που επιβάλλουν την αναφορά και την εκτίμηση της σύγχρονης αντιμετώπισης των θρομβώσεων. Η ανακάλυψη της ηπαρίνης βοήθησε στην αντιμετώπιση αυτών των επεισοδίων. Τα τελευταία χρόνια έχουν μελετηθεί σε βάθος οι μοριακοί μηχανισμοί που εμπλέκονται στο φαινόμενο της θρόμβωσης και με βάση τις γνώσεις αυτές έχουν παραχθεί πολλά νέα αντιπηκτικά που κατευθύνονται απευθείας στις ενεργείς μοριακές θέσεις του παράγοντα Xa και της θρομβίνης, δηλαδή των ενζύμων που ελέγχουν την παραγωγή της θρομβίνης και τη δημιουργία του ινώδους. Μερικά από αυτά προβλέπεται ότι σύντομα θα αντικαταστήσουν τα κλασικά. (1). . Εφαρμόζονται τρείς διαφορετικοί τρόποι χορήγησης της ηπαρίνης, όπως η bollus χορήγηση, η ενδοφλέβια τοποθέτηση της συνολικής ημερήσιας δόσης ηπαρίνης μέσα σε ορό, και η στάγδην συνεχής ενδοφλέβια έγχυση ηπαρίνης. Επικρατέστερη είναι η τελευταία διότι διατηρεί σταθερά τα επίπεδα ηπαριναιμίας όλο το 24ωρο, και δεν συνοδεύεται με εναλλαγές υψηλής και απότομης συγκέντρωσης ηπαρίνης. Δυο νέες κατηγορίες αντιπηκτικών που έχουν αναπτυχθεί είναι τα απευθείας δράσης αντιθρομβινικά (ΑΑΘ) και οι αντι-Xa παράγοντες. Η ιατρική για πάνω από μισό αιώνα βασίζεται στους ανταγωνιστές της βιταμίνης Κ (ΑΒΚ), τα γνωστά κουμαρινικά, για την προστασία ασθενών από επικίνδυνη θρόμβωση. Τα φάρμακα, όμως, αυτά έχουν σοβαρά μειονεκτήματα. Έχουν βραδεία έναρξη και παρατεταμένη δράση, στενό θεραπευτικό εύρος και μη προβλέψιμη και ασταθή σχέση δόσης - αποτελεσματικότητας και απαιτούν συχνή παρακολούθηση του INR και προσαρμογή της δόσης. Για τους λόγους αυτούς η θεραπεία δεν είναι πάντα επιτυχής και όχι χωρίς κινδύνους. Έχει καταμετρηθεί ότι λιγότεροι από τους μισούς ασθενείς που έχουν ένδειξη αντιπηκτικής αγωγής λαμβάνουν θεραπεία, ενώ από αυτούς που παίρνουν αντιπηκτική αγωγή μόνο περίπου το 40% βρίσκονται σε θεραπευτικά όρια (2,3,4). Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την Ελλάδα όπως αποδείχθηκε με κλινικές μελέτες. Στην πρόσφατη μελέτη Active στα διάφορα Ελληνικά κέντρα, η μέση διάρκεια σε θεραπευτικά όρια κυμάνθηκε σε 15% -75% με μέσο όρο περίπου 45%. Παράλληλα, για ταχεία έναρξη θεραπείας, χρησιμοποιούνται ως ενέσιμα αντιπηκτικά οι ηπαρίνες που, όμως, και αυτές έχουν σοβαρά μειονεκτήματα(4).","Thrombosis is a normal defense mechanism against bleeding but is also the most common cause of death and serious complications such as myocardial infarction, ischemic stroke and venous thrombosis. The particularly high incidence of thrombotic events in the general population, the problems arising from the complications of thrombosis and the need to confess and modernize the treatment in a unified way, are the main reasons that require the reference and evaluation of the modern treatment of thrombosis. The discovery of heparin helped to address these episodes. In recent years, the molecular mechanisms involved in the thrombosis phenomenon have been studied in depth and based on this knowledge, many new anticoagulants have been produced that are directed directly to the active molecular sites of factor Xa and thrombin, ie the enzymes that control thrombin production. and the creation of fibrin. Some of them are predicted to soon replace the classic ones. (1). Three different modes of heparin administration are used, such as bollus administration, intravenous administration of the total daily dose of heparin in serum, and drip continuous intravenous heparin infusion. The latter is more prevalent because it maintains stable heparinemia levels 24 hours a day, and is not accompanied by alternations of high and abrupt heparin concentration. Two new classes of anticoagulants that have been developed are direct-acting antithrombin (ATH) and anti-Xa agents. For over half a century, medicine has relied on vitamin K (ABK) antagonists, the well-known coumarins, to protect patients from dangerous thrombosis. But these drugs have serious drawbacks. They have a slow onset and prolonged action, a narrow therapeutic range and an unpredictable and unstable dose-effectiveness relationship and require frequent INR monitoring and dose adjustment. For these reasons the treatment is not always successful and not without risks. It has been estimated that less than half of patients on anticoagulant therapy receive treatment, while of those receiving anticoagulation only about 40% are within treatment limits (2,3,4). This is especially true for Greece as proven by clinical studies. In the recent Active study in the various Greek centers, the average duration in therapeutic limits ranged from 15% -75% with an average of about 45%. At the same time, for rapid initiation of treatment, heparins are used as injectable anticoagulants, which, however, also have serious disadvantages (4)."],"dc:identifier":["uoadl:3217210","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217210"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σύγκριση της κλινικής αποτελεσματικότητας χορήγησης 2.500 μονάδων έναντι 5.000 μονάδων ηπαρίνης κατά τη χρήση της κερκιδικής ή της ωλένιας αρτηρίας στους διαδερμικούς διαγνωστικούς καθετηριασμούς των στεφανιαίων αγγείων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:46Z"}