{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3217235"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3217235","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συσχέτιση των μεταβολών της δραστικότητας του πρωτεασώματος με αιμοδυναμικές παραμέτρους και πρόβλεψη καρδιαγγειακών επιπλοκών μετά την χορήγηση καρφιλζομίμπης σε ασθενείς με υποτροπιάζον πολλαπλούν μυέλωμα","abstract":"Εισαγωγή: Το πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) είναι ένα πολυεστιακό πλασματοκυτταρικό νεόπλασμα εντοπιζόμενο στον μυελό των οστών που χαρακτηρίζεται από μονοκλωνική πρωτεΐνη στον ορό. Η καρφιλζομίμπη είναι ένας αναστολέας του πρωτεασώματος δεύτερης γενιάς και ο συνδυασμός της με άλλα φάρμακα φαίνεται ότι βελτιώνει σημαντικά την πρόγνωση σε ασθενείς με υποτροπιάζον ΠΜ. Ωστόσο, έχει βρεθεί ότι σχετίζεται με ανεπιθύμητες ενέργειες από το καρδιαγγειακό σύστημα. Πρωτογενές καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν να διερευνηθεί η συσχέτιση της δραστικότητας του πρωτεασώματος με αιμοδυναμικές παραμέτρους στους ασθενείς με υποτροπιάζον/ανθεκτικό ΠΜ και δευτερογενές καταληκτικό σημείο η μελέτη της συσχέτισης των παραγόντων κινδύνου και αιμοδυναμικών παραμέτρων με πιθανές καρδιαγγειακές επιπλοκές. Μεθοδολογία: Πρόκειται για μια προοπτική μελέτη παρατήρησης όπου συμπεριλήφθηκαν 48 ασθενείς με υποτροπιάζον/ανθεκτικό ΠΜ. Όλοι οι ασθενείς έλαβαν συνδυαστική θεραπεία καρφιλζομίμπης με δεξαμεθαζόνη σύμφωνα με το πρωτόκολλο χορήγησης και μετρήθηκε η δραστικότητα πρωτεασώματος στα μονοπύρηνα κύτταρα περιφερικού αίματος (PBMCs) και στα ερυθρά αιμοσφαίρια (RBCs) καθώς και οι αιμοδυναμικές παράμετροι πριν και μετά από 2 ώρες από την χορήγηση φαρμάκου σε κάθε προκαθορισμένη χρονική στιγμή. Οι αιμοδυναμικές παράμετροι που μελετήθηκαν είναι η περιφερική και η κεντρική συστολική (ΣΑΠ) και διαστολική αρτηριακή πίεση (ΔΑΠ) καθώς και μέθοδοι εκτίμησης της αρτηριακής σκληρίας όπως ο δείκτης επαύξησης της αρτηριακής πίεσης (AΙx), ο χρόνος μέχρι την ανάκλαση του πρώτου κύματος (time to first wave reflection, TR) και η ταχύτητα του σφυγμικού κύματος (Pulse wave velocity, PWV). Χρησιμοποιήθηκαν μεικτά γραμμικά μοντέλα με τυχαίο σταθερό όρο και τυχαία κλίση για την αξιολόγηση των διαχρονικών αλλαγών και την συσχέτισης της μεταβολής της δραστικότητας πρωτεασώματος με τις αιμοδυναμικές παραμέτρους. Τέλος, χρησιμοποιήθηκαν μοντέλα αναλογικού κινδύνου Cox για την αξιολόγηση της συσχέτισης μεταξύ των ατομικών παραγόντων κινδύνου και αιμοδυναμικών παραμέτρων και την μεταγενέστερη ανάπτυξη καρδιαγγειακών ανεπιθύμητων επιπλοκών. Αποτελέσματα: Η δραστικότητα πρωτεασώματος στα PBMCs μειώνεται στην οξεία φάση 2 ώρες μετά την έγχυση καρφιλζομίμπης, ανακάμπτει μερικώς πριν την επόμενη έγχυση στην υποξεία φάση αλλά παραμένει σε μειωμένα επίπεδα σε σχέση με την βασική τιμή σε όλα τα προκαθορισμένα σημεία προ της χορήγησης του φαρμάκου. Όσον αφορά τις αιμοδυναμικές παραμέτρους φαίνεται ότι οι περιφερικές και κεντρικές ΑΠ μειώνονται στην οξεία φάση την 8η και 15η ημέρα 2 ώρες μετά την χορήγηση καρφιλζομίμπης ενώ αυξάνονται την 9η και 15η μέρα. Στην υποξεία φάση υπάρχει μείωση κυρίως των κεντρικών ΑΠ. Όσον αφορά τις μακροπρόθεσμες μεταβολές παρατηρούμε μείωση της κεντρικής ΣΑΠ την 1η ημέρα του δεύτερου και τρίτου κύκλου σε σχέση με την βασική τιμή και της κεντρικής ΔΑΠ την 1η μέρα του δεύτερου κύκλου σε σχέση με την βασική τιμή. Το AIx στην υποξεία φάση μειώνεται σε όλα τα προκαθορισμένα χρονικά σημεία ενώ δεν φαίνεται να υπάρχουν μακροπρόθεσμες μεταβολές. Το TR αυξάνεται 2 ώρες μετά την χορήγηση της καρφιλζομίμπης τις πρώτες μέρες της θεραπείας. Στην υποξεία φάση υπάρχει αύξηση της μέσης τιμής του TR ενώ μακροπρόθεσμα υπάρχει μείωση του TR σε σχέση με την αρχική τιμή. Τέλος, φαίνεται ότι η καρφιλζομίμπη δεν επιδρά στο PWV σε καμία φάση σε την διάρκεια της θεραπείας. Οι μεταβολές της κεντρικής ΣΑΠ και ΔΑΠ, της περιφερικής ΔΑΠ, του AIx και του TR συσχετίστηκαν με τις μεταβολές στη δραστικότητα του πρωτεασώματος (p<0,05). Αντίθετα δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση των μεταβολών της περιφερικής ΣΑΠ και του PWV με τις μεταβολές της δραστικότητα του πρωτεασώματος. Επιπλέον φάνηκε ότι οι ασθενείς με επαρκή ανάκτηση δραστικότητας πρωτεασώματος είχαν μείωση της κεντρικής ΣΑΠ ενώ οι ασθενής με ανεπαρκή ανάκτηση δραστικότητας πρωτεασώματος είχαν μείωση του AIx και αύξηση του TR. Στο πολυπαραγοντικό μοντέλο μόνο η κεντρική ΣΑΠ παρέμεινε ανεξάρτητος δείκτης πρόβλεψης των καρδιαγγειακών επιπλοκών [HR=3,66 95%CI (1,45-9,34, p=0,006)]. Συμπεράσματα: Οι ασθενείς με υποτροπιάζον/ανθεκτικό ΠΜ που έλαβαν θεραπεία με καρφιλζομίμπη έχουν κατά την υποξεία φάση μείωση των κεντρικών ΑΠ και του ΑΙx και αύξηση του TR ενώ μακροπρόθεσμα υπάρχει μείωση των κεντρικών ΑΠ και του TR. Οι μεταβολές της κεντρικής ΣΑΠ και ΔΑΠ, της περιφερικής ΔΑΠ, του AIx και του TR συσχετίστηκαν με τις μεταβολές στη δραστικότητα του πρωτεασώματος. Η κεντρική ΣΑΠ βρέθηκε ανεξάρτητος δείκτης πρόβλεψης των καρδιαγγειακών επιπλοκών.","abstract_html":"Εισαγωγή: Το πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) είναι ένα πολυεστιακό πλασματοκυτταρικό νεόπλασμα εντοπιζόμενο στον μυελό των οστών που χαρακτηρίζεται από μονοκλωνική πρωτεΐνη στον ορό. Η καρφιλζομίμπη είναι ένας αναστολέας του πρωτεασώματος δεύτερης γενιάς και ο συνδυασμός της με άλλα φάρμακα φαίνεται ότι βελτιώνει σημαντικά την πρόγνωση σε ασθενείς με υποτροπιάζον ΠΜ. Ωστόσο, έχει βρεθεί ότι σχετίζεται με ανεπιθύμητες ενέργειες από το καρδιαγγειακό σύστημα. Πρωτογενές καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν να διερευνηθεί η συσχέτιση της δραστικότητας του πρωτεασώματος με αιμοδυναμικές παραμέτρους στους ασθενείς με υποτροπιάζον/ανθεκτικό ΠΜ και δευτερογενές καταληκτικό σημείο η μελέτη της συσχέτισης των παραγόντων κινδύνου και αιμοδυναμικών παραμέτρων με πιθανές καρδιαγγειακές επιπλοκές. Μεθοδολογία: Πρόκειται για μια προοπτική μελέτη παρατήρησης όπου συμπεριλήφθηκαν 48 ασθενείς με υποτροπιάζον/ανθεκτικό ΠΜ. Όλοι οι ασθενείς έλαβαν συνδυαστική θεραπεία καρφιλζομίμπης με δεξαμεθαζόνη σύμφωνα με το πρωτόκολλο χορήγησης και μετρήθηκε η δραστικότητα πρωτεασώματος στα μονοπύρηνα κύτταρα περιφερικού αίματος (PBMCs) και στα ερυθρά αιμοσφαίρια (RBCs) καθώς και οι αιμοδυναμικές παράμετροι πριν και μετά από 2 ώρες από την χορήγηση φαρμάκου σε κάθε προκαθορισμένη χρονική στιγμή. Οι αιμοδυναμικές παράμετροι που μελετήθηκαν είναι η περιφερική και η κεντρική συστολική (ΣΑΠ) και διαστολική αρτηριακή πίεση (ΔΑΠ) καθώς και μέθοδοι εκτίμησης της αρτηριακής σκληρίας όπως ο δείκτης επαύξησης της αρτηριακής πίεσης (AΙx), ο χρόνος μέχρι την ανάκλαση του πρώτου κύματος (time to first wave reflection, TR) και η ταχύτητα του σφυγμικού κύματος (Pulse wave velocity, PWV). Χρησιμοποιήθηκαν μεικτά γραμμικά μοντέλα με τυχαίο σταθερό όρο και τυχαία κλίση για την αξιολόγηση των διαχρονικών αλλαγών και την συσχέτισης της μεταβολής της δραστικότητας πρωτεασώματος με τις αιμοδυναμικές παραμέτρους. Τέλος, χρησιμοποιήθηκαν μοντέλα αναλογικού κινδύνου Cox για την αξιολόγηση της συσχέτισης μεταξύ των ατομικών παραγόντων κινδύνου και αιμοδυναμικών παραμέτρων και την μεταγενέστερη ανάπτυξη καρδιαγγειακών ανεπιθύμητων επιπλοκών. Αποτελέσματα: Η δραστικότητα πρωτεασώματος στα PBMCs μειώνεται στην οξεία φάση 2 ώρες μετά την έγχυση καρφιλζομίμπης, ανακάμπτει μερικώς πριν την επόμενη έγχυση στην υποξεία φάση αλλά παραμένει σε μειωμένα επίπεδα σε σχέση με την βασική τιμή σε όλα τα προκαθορισμένα σημεία προ της χορήγησης του φαρμάκου. Όσον αφορά τις αιμοδυναμικές παραμέτρους φαίνεται ότι οι περιφερικές και κεντρικές ΑΠ μειώνονται στην οξεία φάση την 8η και 15η ημέρα 2 ώρες μετά την χορήγηση καρφιλζομίμπης ενώ αυξάνονται την 9η και 15η μέρα. Στην υποξεία φάση υπάρχει μείωση κυρίως των κεντρικών ΑΠ. Όσον αφορά τις μακροπρόθεσμες μεταβολές παρατηρούμε μείωση της κεντρικής ΣΑΠ την 1η ημέρα του δεύτερου και τρίτου κύκλου σε σχέση με την βασική τιμή και της κεντρικής ΔΑΠ την 1η μέρα του δεύτερου κύκλου σε σχέση με την βασική τιμή. Το AIx στην υποξεία φάση μειώνεται σε όλα τα προκαθορισμένα χρονικά σημεία ενώ δεν φαίνεται να υπάρχουν μακροπρόθεσμες μεταβολές. Το TR αυξάνεται 2 ώρες μετά την χορήγηση της καρφιλζομίμπης τις πρώτες μέρες της θεραπείας. Στην υποξεία φάση υπάρχει αύξηση της μέσης τιμής του TR ενώ μακροπρόθεσμα υπάρχει μείωση του TR σε σχέση με την αρχική τιμή. Τέλος, φαίνεται ότι η καρφιλζομίμπη δεν επιδρά στο PWV σε καμία φάση σε την διάρκεια της θεραπείας. Οι μεταβολές της κεντρικής ΣΑΠ και ΔΑΠ, της περιφερικής ΔΑΠ, του AIx και του TR συσχετίστηκαν με τις μεταβολές στη δραστικότητα του πρωτεασώματος (p&lt;0,05). Αντίθετα δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση των μεταβολών της περιφερικής ΣΑΠ και του PWV με τις μεταβολές της δραστικότητα του πρωτεασώματος. Επιπλέον φάνηκε ότι οι ασθενείς με επαρκή ανάκτηση δραστικότητας πρωτεασώματος είχαν μείωση της κεντρικής ΣΑΠ ενώ οι ασθενής με ανεπαρκή ανάκτηση δραστικότητας πρωτεασώματος είχαν μείωση του AIx και αύξηση του TR. Στο πολυπαραγοντικό μοντέλο μόνο η κεντρική ΣΑΠ παρέμεινε ανεξάρτητος δείκτης πρόβλεψης των καρδιαγγειακών επιπλοκών [HR=3,66 95%CI (1,45-9,34, p=0,006)]. Συμπεράσματα: Οι ασθενείς με υποτροπιάζον/ανθεκτικό ΠΜ που έλαβαν θεραπεία με καρφιλζομίμπη έχουν κατά την υποξεία φάση μείωση των κεντρικών ΑΠ και του ΑΙx και αύξηση του TR ενώ μακροπρόθεσμα υπάρχει μείωση των κεντρικών ΑΠ και του TR. Οι μεταβολές της κεντρικής ΣΑΠ και ΔΑΠ, της περιφερικής ΔΑΠ, του AIx και του TR συσχετίστηκαν με τις μεταβολές στη δραστικότητα του πρωτεασώματος. Η κεντρική ΣΑΠ βρέθηκε ανεξάρτητος δείκτης πρόβλεψης των καρδιαγγειακών επιπλοκών.","abstract_has_math":false,"creators":["Αθανασούλη Φανή","Athanasouli Fani"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:46Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3217235"],"render_values":[{"text":"uoadl:3217235","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217235","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217235","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3217235","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αθανασούλη Φανή","Athanasouli Fani"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3217235","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217235"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Το πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) είναι ένα πολυεστιακό πλασματοκυτταρικό νεόπλασμα εντοπιζόμενο στον μυελό των οστών που χαρακτηρίζεται από μονοκλωνική πρωτεΐνη στον ορό. Η καρφιλζομίμπη είναι ένας αναστολέας του πρωτεασώματος δεύτερης γενιάς και ο συνδυασμός της με άλλα φάρμακα φαίνεται ότι βελτιώνει σημαντικά την πρόγνωση σε ασθενείς με υποτροπιάζον ΠΜ. Ωστόσο, έχει βρεθεί ότι σχετίζεται με ανεπιθύμητες ενέργειες από το καρδιαγγειακό σύστημα. Πρωτογενές καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν να διερευνηθεί η συσχέτιση της δραστικότητας του πρωτεασώματος με αιμοδυναμικές παραμέτρους στους ασθενείς με υποτροπιάζον/ανθεκτικό ΠΜ και δευτερογενές καταληκτικό σημείο η μελέτη της συσχέτισης των παραγόντων κινδύνου και αιμοδυναμικών παραμέτρων με πιθανές καρδιαγγειακές επιπλοκές. Μεθοδολογία: Πρόκειται για μια προοπτική μελέτη παρατήρησης όπου συμπεριλήφθηκαν 48 ασθενείς με υποτροπιάζον/ανθεκτικό ΠΜ. Όλοι οι ασθενείς έλαβαν συνδυαστική θεραπεία καρφιλζομίμπης με δεξαμεθαζόνη σύμφωνα με το πρωτόκολλο χορήγησης και μετρήθηκε η δραστικότητα πρωτεασώματος στα μονοπύρηνα κύτταρα περιφερικού αίματος (PBMCs) και στα ερυθρά αιμοσφαίρια (RBCs) καθώς και οι αιμοδυναμικές παράμετροι πριν και μετά από 2 ώρες από την χορήγηση φαρμάκου σε κάθε προκαθορισμένη χρονική στιγμή. Οι αιμοδυναμικές παράμετροι που μελετήθηκαν είναι η περιφερική και η κεντρική συστολική (ΣΑΠ) και διαστολική αρτηριακή πίεση (ΔΑΠ) καθώς και μέθοδοι εκτίμησης της αρτηριακής σκληρίας όπως ο δείκτης επαύξησης της αρτηριακής πίεσης (AΙx), ο χρόνος μέχρι την ανάκλαση του πρώτου κύματος (time to first wave reflection, TR) και η ταχύτητα του σφυγμικού κύματος (Pulse wave velocity, PWV). Χρησιμοποιήθηκαν μεικτά γραμμικά μοντέλα με τυχαίο σταθερό όρο και τυχαία κλίση για την αξιολόγηση των διαχρονικών αλλαγών και την συσχέτισης της μεταβολής της δραστικότητας πρωτεασώματος με τις αιμοδυναμικές παραμέτρους. Τέλος, χρησιμοποιήθηκαν μοντέλα αναλογικού κινδύνου Cox για την αξιολόγηση της συσχέτισης μεταξύ των ατομικών παραγόντων κινδύνου και αιμοδυναμικών παραμέτρων και την μεταγενέστερη ανάπτυξη καρδιαγγειακών ανεπιθύμητων επιπλοκών. Αποτελέσματα: Η δραστικότητα πρωτεασώματος στα PBMCs μειώνεται στην οξεία φάση 2 ώρες μετά την έγχυση καρφιλζομίμπης, ανακάμπτει μερικώς πριν την επόμενη έγχυση στην υποξεία φάση αλλά παραμένει σε μειωμένα επίπεδα σε σχέση με την βασική τιμή σε όλα τα προκαθορισμένα σημεία προ της χορήγησης του φαρμάκου. Όσον αφορά τις αιμοδυναμικές παραμέτρους φαίνεται ότι οι περιφερικές και κεντρικές ΑΠ μειώνονται στην οξεία φάση την 8η και 15η ημέρα 2 ώρες μετά την χορήγηση καρφιλζομίμπης ενώ αυξάνονται την 9η και 15η μέρα. Στην υποξεία φάση υπάρχει μείωση κυρίως των κεντρικών ΑΠ. Όσον αφορά τις μακροπρόθεσμες μεταβολές παρατηρούμε μείωση της κεντρικής ΣΑΠ την 1η ημέρα του δεύτερου και τρίτου κύκλου σε σχέση με την βασική τιμή και της κεντρικής ΔΑΠ την 1η μέρα του δεύτερου κύκλου σε σχέση με την βασική τιμή. Το AIx στην υποξεία φάση μειώνεται σε όλα τα προκαθορισμένα χρονικά σημεία ενώ δεν φαίνεται να υπάρχουν μακροπρόθεσμες μεταβολές. Το TR αυξάνεται 2 ώρες μετά την χορήγηση της καρφιλζομίμπης τις πρώτες μέρες της θεραπείας. Στην υποξεία φάση υπάρχει αύξηση της μέσης τιμής του TR ενώ μακροπρόθεσμα υπάρχει μείωση του TR σε σχέση με την αρχική τιμή. Τέλος, φαίνεται ότι η καρφιλζομίμπη δεν επιδρά στο PWV σε καμία φάση σε την διάρκεια της θεραπείας. Οι μεταβολές της κεντρικής ΣΑΠ και ΔΑΠ, της περιφερικής ΔΑΠ, του AIx και του TR συσχετίστηκαν με τις μεταβολές στη δραστικότητα του πρωτεασώματος (p<0,05). Αντίθετα δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση των μεταβολών της περιφερικής ΣΑΠ και του PWV με τις μεταβολές της δραστικότητα του πρωτεασώματος. Επιπλέον φάνηκε ότι οι ασθενείς με επαρκή ανάκτηση δραστικότητας πρωτεασώματος είχαν μείωση της κεντρικής ΣΑΠ ενώ οι ασθενής με ανεπαρκή ανάκτηση δραστικότητας πρωτεασώματος είχαν μείωση του AIx και αύξηση του TR. Στο πολυπαραγοντικό μοντέλο μόνο η κεντρική ΣΑΠ παρέμεινε ανεξάρτητος δείκτης πρόβλεψης των καρδιαγγειακών επιπλοκών [HR=3,66 95%CI (1,45-9,34, p=0,006)]. Συμπεράσματα: Οι ασθενείς με υποτροπιάζον/ανθεκτικό ΠΜ που έλαβαν θεραπεία με καρφιλζομίμπη έχουν κατά την υποξεία φάση μείωση των κεντρικών ΑΠ και του ΑΙx και αύξηση του TR ενώ μακροπρόθεσμα υπάρχει μείωση των κεντρικών ΑΠ και του TR. Οι μεταβολές της κεντρικής ΣΑΠ και ΔΑΠ, της περιφερικής ΔΑΠ, του AIx και του TR συσχετίστηκαν με τις μεταβολές στη δραστικότητα του πρωτεασώματος. Η κεντρική ΣΑΠ βρέθηκε ανεξάρτητος δείκτης πρόβλεψης των καρδιαγγειακών επιπλοκών.","Introduction: Multiple myeloma (MM) is a multifocal plasma cell neoplasm located in the bone marrow characterized by a serum monoclonal protein. Carfilzomib is a second-generation proteasome inhibitor and its combination with other drugs appears to improve prognosis in patients with recurrent ΜM. However, it has been found to be associated with side effects from the cardiovascular system. The primary end point of the study was to investigate the association of proteasome activity with hemodynamic parameters in patients with relapsing/refractory ΜM and secondary endpoint was to examine the correlation of risk factors and hemodynamic parameters with possible cardiovascular complications. Methodology: A prospective observational study involving 48 patients with relapsing/refractory PM was conducted. All patients received combination therapy of carfilzomib with dexamethasone according to the protocol and the proteasome activity in peripheral blood mononuclear cells (PBMCs) and red blood cells (RBCs) and hemodynamic parameters were measured before and 2 hours after any predetermined time. The examined hemodynamic parameters were peripheral and aortic systolic (SBP) and diastolic blood pressure (DBP) as well as methods for estimating arterial stiffness such as augmentation index (AIx), time to first wave reflection (TR) and pulse wave velocity (PWV). Mixed linear models with a random intercept and a random slope were used to evaluate the changes over time and to correlate the changes in proteasome activity with hemodynamic parameters. Finally, Cox proportional hazard models were used to assess the association between individual risk factors and hemodynamic parameters and the subsequent development of cardiovascular adverse events. Results: Proteasome activity in PBMCs decreases in the acute phase, 2 hours after carfilzomib injection, partially recovers before the next subacute phase but remains to reduced levels at all pre-defined sites prior to drug administration compared to baseline. Regarding the hemodynamic parameters, it seems that the peripheral and aortic BPs decrease in the acute phase on the 8th and 15th day 2 hours after the administration of carfilzomib while they increase on the 9th and 15th day. In the subacute phase there is a reduction mainly of the aortic BP. Regarding the long-term changes, we observe a decrease of the aortic SBP on the 1st day of the second and third cycle compared to baseline and a decrease of aortic DBP on the 1st day of the second cycle compared to baseline. AIx in the subacute phase decreases at all predetermined time points while there appear to be no long-term changes. TR is increased 2 hours after administration of carfilzomib in the first days of treatment. In the subacute phase there is an increase in the average value of TR at all predetermined time points while in the long-term changes there is a decrease in TR compared to baseline Finally, it appears that carfilzomib does not affect PWV at any stage during treatment. Changes in aortic SBP and DBP, peripheral DBP, AIx and TR were correlated with changes in proteasome activity (p<0,05). In contrast, no statistically significant correlation was found between changes in peripheral SBP and PWV and changes in proteasome activity. In addition, patients with adequate recovery of proteasome activity appeared to have a decrease in aortic SBP while patients with impaired recovery of proteasome activity had a decrease in AIx and an increase in TR. In the multivariable cox proportional hazard model only aortic SBP remained an independent predictor of cardiovascular complications [HR = 3,66 95% CI (1,45-9,34, p = 0,006)]. Conclusions: Patients with relapsing/refractory MM treated with carfilzomib have at subacute phase a decrease in aortic BPs and AIx and an increase in TR, while long-term there is a decrease in aortic BPs and TR. Changes in aortic SBP and DBP, peripheral DBP, AIx, and TR were correlated with changes in proteasome activity. Aortic SBP was found to be an independent predictor of cardiovascular complications."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συσχέτιση των μεταβολών της δραστικότητας του πρωτεασώματος με αιμοδυναμικές παραμέτρους και πρόβλεψη καρδιαγγειακών επιπλοκών μετά την χορήγηση καρφιλζομίμπης σε ασθενείς με υποτροπιάζον πολλαπλούν μυέλωμα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αθανασούλη Φανή","Athanasouli Fani"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Εισαγωγή: Το πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) είναι ένα πολυεστιακό πλασματοκυτταρικό νεόπλασμα εντοπιζόμενο στον μυελό των οστών που χαρακτηρίζεται από μονοκλωνική πρωτεΐνη στον ορό. Η καρφιλζομίμπη είναι ένας αναστολέας του πρωτεασώματος δεύτερης γενιάς και ο συνδυασμός της με άλλα φάρμακα φαίνεται ότι βελτιώνει σημαντικά την πρόγνωση σε ασθενείς με υποτροπιάζον ΠΜ. Ωστόσο, έχει βρεθεί ότι σχετίζεται με ανεπιθύμητες ενέργειες από το καρδιαγγειακό σύστημα. Πρωτογενές καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν να διερευνηθεί η συσχέτιση της δραστικότητας του πρωτεασώματος με αιμοδυναμικές παραμέτρους στους ασθενείς με υποτροπιάζον/ανθεκτικό ΠΜ και δευτερογενές καταληκτικό σημείο η μελέτη της συσχέτισης των παραγόντων κινδύνου και αιμοδυναμικών παραμέτρων με πιθανές καρδιαγγειακές επιπλοκές. Μεθοδολογία: Πρόκειται για μια προοπτική μελέτη παρατήρησης όπου συμπεριλήφθηκαν 48 ασθενείς με υποτροπιάζον/ανθεκτικό ΠΜ. Όλοι οι ασθενείς έλαβαν συνδυαστική θεραπεία καρφιλζομίμπης με δεξαμεθαζόνη σύμφωνα με το πρωτόκολλο χορήγησης και μετρήθηκε η δραστικότητα πρωτεασώματος στα μονοπύρηνα κύτταρα περιφερικού αίματος (PBMCs) και στα ερυθρά αιμοσφαίρια (RBCs) καθώς και οι αιμοδυναμικές παράμετροι πριν και μετά από 2 ώρες από την χορήγηση φαρμάκου σε κάθε προκαθορισμένη χρονική στιγμή. Οι αιμοδυναμικές παράμετροι που μελετήθηκαν είναι η περιφερική και η κεντρική συστολική (ΣΑΠ) και διαστολική αρτηριακή πίεση (ΔΑΠ) καθώς και μέθοδοι εκτίμησης της αρτηριακής σκληρίας όπως ο δείκτης επαύξησης της αρτηριακής πίεσης (AΙx), ο χρόνος μέχρι την ανάκλαση του πρώτου κύματος (time to first wave reflection, TR) και η ταχύτητα του σφυγμικού κύματος (Pulse wave velocity, PWV). Χρησιμοποιήθηκαν μεικτά γραμμικά μοντέλα με τυχαίο σταθερό όρο και τυχαία κλίση για την αξιολόγηση των διαχρονικών αλλαγών και την συσχέτισης της μεταβολής της δραστικότητας πρωτεασώματος με τις αιμοδυναμικές παραμέτρους. Τέλος, χρησιμοποιήθηκαν μοντέλα αναλογικού κινδύνου Cox για την αξιολόγηση της συσχέτισης μεταξύ των ατομικών παραγόντων κινδύνου και αιμοδυναμικών παραμέτρων και την μεταγενέστερη ανάπτυξη καρδιαγγειακών ανεπιθύμητων επιπλοκών. Αποτελέσματα: Η δραστικότητα πρωτεασώματος στα PBMCs μειώνεται στην οξεία φάση 2 ώρες μετά την έγχυση καρφιλζομίμπης, ανακάμπτει μερικώς πριν την επόμενη έγχυση στην υποξεία φάση αλλά παραμένει σε μειωμένα επίπεδα σε σχέση με την βασική τιμή σε όλα τα προκαθορισμένα σημεία προ της χορήγησης του φαρμάκου. Όσον αφορά τις αιμοδυναμικές παραμέτρους φαίνεται ότι οι περιφερικές και κεντρικές ΑΠ μειώνονται στην οξεία φάση την 8η και 15η ημέρα 2 ώρες μετά την χορήγηση καρφιλζομίμπης ενώ αυξάνονται την 9η και 15η μέρα. Στην υποξεία φάση υπάρχει μείωση κυρίως των κεντρικών ΑΠ. Όσον αφορά τις μακροπρόθεσμες μεταβολές παρατηρούμε μείωση της κεντρικής ΣΑΠ την 1η ημέρα του δεύτερου και τρίτου κύκλου σε σχέση με την βασική τιμή και της κεντρικής ΔΑΠ την 1η μέρα του δεύτερου κύκλου σε σχέση με την βασική τιμή. Το AIx στην υποξεία φάση μειώνεται σε όλα τα προκαθορισμένα χρονικά σημεία ενώ δεν φαίνεται να υπάρχουν μακροπρόθεσμες μεταβολές. Το TR αυξάνεται 2 ώρες μετά την χορήγηση της καρφιλζομίμπης τις πρώτες μέρες της θεραπείας. Στην υποξεία φάση υπάρχει αύξηση της μέσης τιμής του TR ενώ μακροπρόθεσμα υπάρχει μείωση του TR σε σχέση με την αρχική τιμή. Τέλος, φαίνεται ότι η καρφιλζομίμπη δεν επιδρά στο PWV σε καμία φάση σε την διάρκεια της θεραπείας. Οι μεταβολές της κεντρικής ΣΑΠ και ΔΑΠ, της περιφερικής ΔΑΠ, του AIx και του TR συσχετίστηκαν με τις μεταβολές στη δραστικότητα του πρωτεασώματος (p<0,05). Αντίθετα δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση των μεταβολών της περιφερικής ΣΑΠ και του PWV με τις μεταβολές της δραστικότητα του πρωτεασώματος. Επιπλέον φάνηκε ότι οι ασθενείς με επαρκή ανάκτηση δραστικότητας πρωτεασώματος είχαν μείωση της κεντρικής ΣΑΠ ενώ οι ασθενής με ανεπαρκή ανάκτηση δραστικότητας πρωτεασώματος είχαν μείωση του AIx και αύξηση του TR. Στο πολυπαραγοντικό μοντέλο μόνο η κεντρική ΣΑΠ παρέμεινε ανεξάρτητος δείκτης πρόβλεψης των καρδιαγγειακών επιπλοκών [HR=3,66 95%CI (1,45-9,34, p=0,006)]. Συμπεράσματα: Οι ασθενείς με υποτροπιάζον/ανθεκτικό ΠΜ που έλαβαν θεραπεία με καρφιλζομίμπη έχουν κατά την υποξεία φάση μείωση των κεντρικών ΑΠ και του ΑΙx και αύξηση του TR ενώ μακροπρόθεσμα υπάρχει μείωση των κεντρικών ΑΠ και του TR. Οι μεταβολές της κεντρικής ΣΑΠ και ΔΑΠ, της περιφερικής ΔΑΠ, του AIx και του TR συσχετίστηκαν με τις μεταβολές στη δραστικότητα του πρωτεασώματος. Η κεντρική ΣΑΠ βρέθηκε ανεξάρτητος δείκτης πρόβλεψης των καρδιαγγειακών επιπλοκών.","Introduction: Multiple myeloma (MM) is a multifocal plasma cell neoplasm located in the bone marrow characterized by a serum monoclonal protein. Carfilzomib is a second-generation proteasome inhibitor and its combination with other drugs appears to improve prognosis in patients with recurrent ΜM. However, it has been found to be associated with side effects from the cardiovascular system. The primary end point of the study was to investigate the association of proteasome activity with hemodynamic parameters in patients with relapsing/refractory ΜM and secondary endpoint was to examine the correlation of risk factors and hemodynamic parameters with possible cardiovascular complications. Methodology: A prospective observational study involving 48 patients with relapsing/refractory PM was conducted. All patients received combination therapy of carfilzomib with dexamethasone according to the protocol and the proteasome activity in peripheral blood mononuclear cells (PBMCs) and red blood cells (RBCs) and hemodynamic parameters were measured before and 2 hours after any predetermined time. The examined hemodynamic parameters were peripheral and aortic systolic (SBP) and diastolic blood pressure (DBP) as well as methods for estimating arterial stiffness such as augmentation index (AIx), time to first wave reflection (TR) and pulse wave velocity (PWV). Mixed linear models with a random intercept and a random slope were used to evaluate the changes over time and to correlate the changes in proteasome activity with hemodynamic parameters. Finally, Cox proportional hazard models were used to assess the association between individual risk factors and hemodynamic parameters and the subsequent development of cardiovascular adverse events. Results: Proteasome activity in PBMCs decreases in the acute phase, 2 hours after carfilzomib injection, partially recovers before the next subacute phase but remains to reduced levels at all pre-defined sites prior to drug administration compared to baseline. Regarding the hemodynamic parameters, it seems that the peripheral and aortic BPs decrease in the acute phase on the 8th and 15th day 2 hours after the administration of carfilzomib while they increase on the 9th and 15th day. In the subacute phase there is a reduction mainly of the aortic BP. Regarding the long-term changes, we observe a decrease of the aortic SBP on the 1st day of the second and third cycle compared to baseline and a decrease of aortic DBP on the 1st day of the second cycle compared to baseline. AIx in the subacute phase decreases at all predetermined time points while there appear to be no long-term changes. TR is increased 2 hours after administration of carfilzomib in the first days of treatment. In the subacute phase there is an increase in the average value of TR at all predetermined time points while in the long-term changes there is a decrease in TR compared to baseline Finally, it appears that carfilzomib does not affect PWV at any stage during treatment. Changes in aortic SBP and DBP, peripheral DBP, AIx and TR were correlated with changes in proteasome activity (p<0,05). In contrast, no statistically significant correlation was found between changes in peripheral SBP and PWV and changes in proteasome activity. In addition, patients with adequate recovery of proteasome activity appeared to have a decrease in aortic SBP while patients with impaired recovery of proteasome activity had a decrease in AIx and an increase in TR. In the multivariable cox proportional hazard model only aortic SBP remained an independent predictor of cardiovascular complications [HR = 3,66 95% CI (1,45-9,34, p = 0,006)]. Conclusions: Patients with relapsing/refractory MM treated with carfilzomib have at subacute phase a decrease in aortic BPs and AIx and an increase in TR, while long-term there is a decrease in aortic BPs and TR. Changes in aortic SBP and DBP, peripheral DBP, AIx, and TR were correlated with changes in proteasome activity. Aortic SBP was found to be an independent predictor of cardiovascular complications."],"dc:identifier":["uoadl:3217235","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217235"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Συσχέτιση των μεταβολών της δραστικότητας του πρωτεασώματος με αιμοδυναμικές παραμέτρους και πρόβλεψη καρδιαγγειακών επιπλοκών μετά την χορήγηση καρφιλζομίμπης σε ασθενείς με υποτροπιάζον πολλαπλούν μυέλωμα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:46Z"}