{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3217558"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3217558","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της άσκησης σε ασθενείς με ψυχικές διαταραχές","abstract":"Τα άτομα με σοβαρές ψυχικές διαταραχές (Severe Mental Illness – SMI), διαταραχή του φάσματος της σχιζοφρένειας, διπολική διαταραχή, ή μείζονα καταθλιπτική διαταραχή, έχουν αυξημένα ποσοστά θνησιμότητας σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Οι παράγοντες που συμβάλλουν στην αύξηση της θνησιμότητας είναι η χρήση αντιψυχωσικών φαρμάκων και ο ανθυγιεινός τρόπος ζωής. Μέρος του ανθυγιεινού τρόπου ζωής είναι και η έλλειψη της σωματικής άσκησης από την καθημερινότητα των ασθενών. Καθώς η Σχιζοφρένεια και η Διπολική Διαταραχή κατατάσσονται στο φάσμα των ψυχώσεων, επειδή χαρακτηρίζονται από κοινή συμπτωματολογία, νευροβιολογικό υπόστρωμα, νευρογνωστικά ελλείματα και θεραπευτικές προσεγγίσεις, οι δύο αυτές νόσοι επιλέχθηκαν να διερευνηθούν από κοινού ως προς την επίδραση της άσκησης στους αντίστοιχους ασθενείς. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνηθεί η επίδραση της άσκησης σε ασθενείς με Διπολική Διαταραχή και Σχιζοφρένεια. Παράγοντες που επηρεάζουν σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών, όπως η νοητική λειτουργία, η συμπτωματολογία, η λειτουργική ικανότητα σε καθημερινές δραστηριότητες, διάφορες βιοχημικές αλλαγές και η καρδιοαναπνευστική ικανότητα, ήταν οι παράμετροι που επιλέχθηκαν για την διερεύνηση της επίδρασης της άσκησης σε αυτούς τους ασθενείς. Ειδικότερα, η παρούσα μελέτη συμπεριέλαβε συγκεκριμένες μορφές άσκησης και συγκεκριμένα την αερόβια, την αναερόβια (άσκηση μυϊκής ενδυνάμωσης με βάρη – αντιστάσεις), τον συνδυασμό αερόβιας άσκησης και μυϊκής ενδυνάμωσης και τέλος υψηλής έντασης διαλειμματική άσκηση. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε συστηματική βιβλιογραφική αναζήτηση άρθρων / ερευνών δημοσιευμένα στην αγγλική γλώσσα στις ηλεκτρονικές βάσεις επιστημονικών δεδομένων PubMed και Google Scholar κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ των ετών 1980 και 2021, χρησιμοποιώντας ως λέξεις κλειδιά τους όρους \"Φυσική Δραστηριότητα\" ή \"Σωματική Άσκηση\" με \"Διπολική Διαταραχή\" και “Σχιζοφρένεια”, \"Υψηλής Έντασης Διαλειμματική Άσκηση (HIIT)\", \"Άσκηση Μυϊκής Ενδυνάμωσης\", \"Αερόβια Άσκηση\", \"Αναερόβια Άσκηση\" και \"Συνεχόμενη Άσκηση Μέτριας Έντασης\". Αποτελέσματα: Συνολικά αναλύθηκαν 55 έρευνες, από τις οποίες οι 41 (77%) αφορούσαν την Σχιζοφρένεια, 8 τη Διπολική Διαταραχή (17%) και 6 (6%) συμπεριελάμβαναν και τις δύο ασθένειες. Πιο αναλυτικά, ο συνολικός αριθμός των συμμετεχόντων ήταν 2.676, από τους οποίους οι 2.299 ήταν ασθενείς με Σχιζοφρένεια (n=1.900) και Διπολική Διαταραχή (n=399), οι 58 ασθενείς με άλλες ψυχιατρικές διαταραχές και 319 υγιείς. Ως πρωτόκολλο άσκησης οι 28 μελέτες είχαν αερόβια άσκηση (52%), οι 5 άσκηση ενδυνάμωσης (9%), οι 9 HIIT (16%) και τέλος 13 μελέτες περιελάμβαναν συνδυασμό αερόβιας άσκησης και μυϊκής ενδυνάμωσης (23%). Δεν εντοπίστηκαν αρκετές έρευνες σχετικά με άσκηση με αντιστάσεις ή υψηλής έντασης διαλειμματική άσκηση σε ασθενείς με Διπολική Διαταραχή. Τα αποτελέσματα των μελετών έδειξαν θετική επίδραση της άσκησης και στις δύο ασθένειες και ειδικότερα της αερόβιας άσκησης, η οποία αφορούσε την πλειονότητα των ερευνών. Παράμετροι που εμφάνισαν βελτίωση ήταν η νοητική λειτουργία των ασθενών, τα σωματομετρικά χαρακτηριστικά τους και η συμπτωματολογία της ασθένειας.. Συμπεράσματα: Η άσκηση θα μπορούσε να αποτελεί συμπληρωματική θεραπεία στους ασθενείς με Διπολική Διαταραχή και Σχιζοφρένεια. Επίσης, φαίνεται ότι μειώνει τις πιθανότητες εμφάνισης συννοσηροτήτων που μπορεί να προέλθουν από την φαρμακευτική αγωγή και τον ανθυγιεινό τρόπο ζωής των ασθενών. Λέξεις κλειδιά: Σχιζοφρένεια, Διπολική Διαταραχή, Άσκηση με Αντιστάσεις (RT), Υψηλής Έντασης Διαλειμματική Άσκηση (HIIT), Άσκηση Μυϊκής Ενδυνάμωσης (ST), Αερόβια Άσκηση (ΑΕΤ), Αναερόβια Άσκηση (ΑnET), Συνεχόμενη Άσκηση Μέτριας Έντασης (MICT).","abstract_html":"Τα άτομα με σοβαρές ψυχικές διαταραχές (Severe Mental Illness – SMI), διαταραχή του φάσματος της σχιζοφρένειας, διπολική διαταραχή, ή μείζονα καταθλιπτική διαταραχή, έχουν αυξημένα ποσοστά θνησιμότητας σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Οι παράγοντες που συμβάλλουν στην αύξηση της θνησιμότητας είναι η χρήση αντιψυχωσικών φαρμάκων και ο ανθυγιεινός τρόπος ζωής. Μέρος του ανθυγιεινού τρόπου ζωής είναι και η έλλειψη της σωματικής άσκησης από την καθημερινότητα των ασθενών. Καθώς η Σχιζοφρένεια και η Διπολική Διαταραχή κατατάσσονται στο φάσμα των ψυχώσεων, επειδή χαρακτηρίζονται από κοινή συμπτωματολογία, νευροβιολογικό υπόστρωμα, νευρογνωστικά ελλείματα και θεραπευτικές προσεγγίσεις, οι δύο αυτές νόσοι επιλέχθηκαν να διερευνηθούν από κοινού ως προς την επίδραση της άσκησης στους αντίστοιχους ασθενείς. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνηθεί η επίδραση της άσκησης σε ασθενείς με Διπολική Διαταραχή και Σχιζοφρένεια. Παράγοντες που επηρεάζουν σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών, όπως η νοητική λειτουργία, η συμπτωματολογία, η λειτουργική ικανότητα σε καθημερινές δραστηριότητες, διάφορες βιοχημικές αλλαγές και η καρδιοαναπνευστική ικανότητα, ήταν οι παράμετροι που επιλέχθηκαν για την διερεύνηση της επίδρασης της άσκησης σε αυτούς τους ασθενείς. Ειδικότερα, η παρούσα μελέτη συμπεριέλαβε συγκεκριμένες μορφές άσκησης και συγκεκριμένα την αερόβια, την αναερόβια (άσκηση μυϊκής ενδυνάμωσης με βάρη – αντιστάσεις), τον συνδυασμό αερόβιας άσκησης και μυϊκής ενδυνάμωσης και τέλος υψηλής έντασης διαλειμματική άσκηση. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε συστηματική βιβλιογραφική αναζήτηση άρθρων / ερευνών δημοσιευμένα στην αγγλική γλώσσα στις ηλεκτρονικές βάσεις επιστημονικών δεδομένων PubMed και Google Scholar κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ των ετών 1980 και 2021, χρησιμοποιώντας ως λέξεις κλειδιά τους όρους &quot;Φυσική Δραστηριότητα&quot; ή &quot;Σωματική Άσκηση&quot; με &quot;Διπολική Διαταραχή&quot; και “Σχιζοφρένεια”, &quot;Υψηλής Έντασης Διαλειμματική Άσκηση (HIIT)&quot;, &quot;Άσκηση Μυϊκής Ενδυνάμωσης&quot;, &quot;Αερόβια Άσκηση&quot;, &quot;Αναερόβια Άσκηση&quot; και &quot;Συνεχόμενη Άσκηση Μέτριας Έντασης&quot;. Αποτελέσματα: Συνολικά αναλύθηκαν 55 έρευνες, από τις οποίες οι 41 (77%) αφορούσαν την Σχιζοφρένεια, 8 τη Διπολική Διαταραχή (17%) και 6 (6%) συμπεριελάμβαναν και τις δύο ασθένειες. Πιο αναλυτικά, ο συνολικός αριθμός των συμμετεχόντων ήταν 2.676, από τους οποίους οι 2.299 ήταν ασθενείς με Σχιζοφρένεια (n=1.900) και Διπολική Διαταραχή (n=399), οι 58 ασθενείς με άλλες ψυχιατρικές διαταραχές και 319 υγιείς. Ως πρωτόκολλο άσκησης οι 28 μελέτες είχαν αερόβια άσκηση (52%), οι 5 άσκηση ενδυνάμωσης (9%), οι 9 HIIT (16%) και τέλος 13 μελέτες περιελάμβαναν συνδυασμό αερόβιας άσκησης και μυϊκής ενδυνάμωσης (23%). Δεν εντοπίστηκαν αρκετές έρευνες σχετικά με άσκηση με αντιστάσεις ή υψηλής έντασης διαλειμματική άσκηση σε ασθενείς με Διπολική Διαταραχή. Τα αποτελέσματα των μελετών έδειξαν θετική επίδραση της άσκησης και στις δύο ασθένειες και ειδικότερα της αερόβιας άσκησης, η οποία αφορούσε την πλειονότητα των ερευνών. Παράμετροι που εμφάνισαν βελτίωση ήταν η νοητική λειτουργία των ασθενών, τα σωματομετρικά χαρακτηριστικά τους και η συμπτωματολογία της ασθένειας.. Συμπεράσματα: Η άσκηση θα μπορούσε να αποτελεί συμπληρωματική θεραπεία στους ασθενείς με Διπολική Διαταραχή και Σχιζοφρένεια. Επίσης, φαίνεται ότι μειώνει τις πιθανότητες εμφάνισης συννοσηροτήτων που μπορεί να προέλθουν από την φαρμακευτική αγωγή και τον ανθυγιεινό τρόπο ζωής των ασθενών. Λέξεις κλειδιά: Σχιζοφρένεια, Διπολική Διαταραχή, Άσκηση με Αντιστάσεις (RT), Υψηλής Έντασης Διαλειμματική Άσκηση (HIIT), Άσκηση Μυϊκής Ενδυνάμωσης (ST), Αερόβια Άσκηση (ΑΕΤ), Αναερόβια Άσκηση (ΑnET), Συνεχόμενη Άσκηση Μέτριας Έντασης (MICT).","abstract_has_math":false,"creators":["Βρεττού Ξανθίππη","Vrettou Xanthippi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:45:48Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3217558"],"render_values":[{"text":"uoadl:3217558","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217558","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217558","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3217558","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βρεττού Ξανθίππη","Vrettou Xanthippi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3217558","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217558"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα άτομα με σοβαρές ψυχικές διαταραχές (Severe Mental Illness – SMI), διαταραχή του φάσματος της σχιζοφρένειας, διπολική διαταραχή, ή μείζονα καταθλιπτική διαταραχή, έχουν αυξημένα ποσοστά θνησιμότητας σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Οι παράγοντες που συμβάλλουν στην αύξηση της θνησιμότητας είναι η χρήση αντιψυχωσικών φαρμάκων και ο ανθυγιεινός τρόπος ζωής. Μέρος του ανθυγιεινού τρόπου ζωής είναι και η έλλειψη της σωματικής άσκησης από την καθημερινότητα των ασθενών. Καθώς η Σχιζοφρένεια και η Διπολική Διαταραχή κατατάσσονται στο φάσμα των ψυχώσεων, επειδή χαρακτηρίζονται από κοινή συμπτωματολογία, νευροβιολογικό υπόστρωμα, νευρογνωστικά ελλείματα και θεραπευτικές προσεγγίσεις, οι δύο αυτές νόσοι επιλέχθηκαν να διερευνηθούν από κοινού ως προς την επίδραση της άσκησης στους αντίστοιχους ασθενείς. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνηθεί η επίδραση της άσκησης σε ασθενείς με Διπολική Διαταραχή και Σχιζοφρένεια. Παράγοντες που επηρεάζουν σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών, όπως η νοητική λειτουργία, η συμπτωματολογία, η λειτουργική ικανότητα σε καθημερινές δραστηριότητες, διάφορες βιοχημικές αλλαγές και η καρδιοαναπνευστική ικανότητα, ήταν οι παράμετροι που επιλέχθηκαν για την διερεύνηση της επίδρασης της άσκησης σε αυτούς τους ασθενείς. Ειδικότερα, η παρούσα μελέτη συμπεριέλαβε συγκεκριμένες μορφές άσκησης και συγκεκριμένα την αερόβια, την αναερόβια (άσκηση μυϊκής ενδυνάμωσης με βάρη – αντιστάσεις), τον συνδυασμό αερόβιας άσκησης και μυϊκής ενδυνάμωσης και τέλος υψηλής έντασης διαλειμματική άσκηση. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε συστηματική βιβλιογραφική αναζήτηση άρθρων / ερευνών δημοσιευμένα στην αγγλική γλώσσα στις ηλεκτρονικές βάσεις επιστημονικών δεδομένων PubMed και Google Scholar κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ των ετών 1980 και 2021, χρησιμοποιώντας ως λέξεις κλειδιά τους όρους \"Φυσική Δραστηριότητα\" ή \"Σωματική Άσκηση\" με \"Διπολική Διαταραχή\" και “Σχιζοφρένεια”, \"Υψηλής Έντασης Διαλειμματική Άσκηση (HIIT)\", \"Άσκηση Μυϊκής Ενδυνάμωσης\", \"Αερόβια Άσκηση\", \"Αναερόβια Άσκηση\" και \"Συνεχόμενη Άσκηση Μέτριας Έντασης\". Αποτελέσματα: Συνολικά αναλύθηκαν 55 έρευνες, από τις οποίες οι 41 (77%) αφορούσαν την Σχιζοφρένεια, 8 τη Διπολική Διαταραχή (17%) και 6 (6%) συμπεριελάμβαναν και τις δύο ασθένειες. Πιο αναλυτικά, ο συνολικός αριθμός των συμμετεχόντων ήταν 2.676, από τους οποίους οι 2.299 ήταν ασθενείς με Σχιζοφρένεια (n=1.900) και Διπολική Διαταραχή (n=399), οι 58 ασθενείς με άλλες ψυχιατρικές διαταραχές και 319 υγιείς. Ως πρωτόκολλο άσκησης οι 28 μελέτες είχαν αερόβια άσκηση (52%), οι 5 άσκηση ενδυνάμωσης (9%), οι 9 HIIT (16%) και τέλος 13 μελέτες περιελάμβαναν συνδυασμό αερόβιας άσκησης και μυϊκής ενδυνάμωσης (23%). Δεν εντοπίστηκαν αρκετές έρευνες σχετικά με άσκηση με αντιστάσεις ή υψηλής έντασης διαλειμματική άσκηση σε ασθενείς με Διπολική Διαταραχή. Τα αποτελέσματα των μελετών έδειξαν θετική επίδραση της άσκησης και στις δύο ασθένειες και ειδικότερα της αερόβιας άσκησης, η οποία αφορούσε την πλειονότητα των ερευνών. Παράμετροι που εμφάνισαν βελτίωση ήταν η νοητική λειτουργία των ασθενών, τα σωματομετρικά χαρακτηριστικά τους και η συμπτωματολογία της ασθένειας.. Συμπεράσματα: Η άσκηση θα μπορούσε να αποτελεί συμπληρωματική θεραπεία στους ασθενείς με Διπολική Διαταραχή και Σχιζοφρένεια. Επίσης, φαίνεται ότι μειώνει τις πιθανότητες εμφάνισης συννοσηροτήτων που μπορεί να προέλθουν από την φαρμακευτική αγωγή και τον ανθυγιεινό τρόπο ζωής των ασθενών. Λέξεις κλειδιά: Σχιζοφρένεια, Διπολική Διαταραχή, Άσκηση με Αντιστάσεις (RT), Υψηλής Έντασης Διαλειμματική Άσκηση (HIIT), Άσκηση Μυϊκής Ενδυνάμωσης (ST), Αερόβια Άσκηση (ΑΕΤ), Αναερόβια Άσκηση (ΑnET), Συνεχόμενη Άσκηση Μέτριας Έντασης (MICT).","People with Severe Mental Illnesses (SMI), such as Schizophrenia Spectrum Disorder, Bipolar Disorder or Major Depressive Disorder, have increased mortality rates in comparison to the general population. Factors which contribute to increased mortality are the use of antipsychotic drugs as well as unhealthy lifestyle which includes the absence of physical exercise in the daily life of these patients. Since Schizophrenia Spectrum Disorder and Bipolar disorder are classified in the spectrum of psychoses because they are characterized by common symptomatology, neurobiological background, neurocognitive deficits and therapeutic approaches, these two diseases were selected to be jointly analysed with regard to the effect of exercise on those patients. Purpose: The purpose of the present study is to investigate the effect of exercise on patients with Severe Mental Illnesses, and more specifically on patients with Bipolar Disorder and Schizophrenia. Cognitive function, symptomatology, everyday functional capacity, various biochemical changes and cardiorespiratory fitness were the factors selected to be investigated regarding the effects of exercise on those patients. More specifically, the present study examined the effects of specific types of exercise: aerobic exercise, anaerobic exercise (strengthening-resistance exercise), a combination of aerobic exercise and strengthening exercise and, finally, high intensity Interval exercise. Methods: A systematic literature review of articles / surveys published in English on the online scientific bases PubMed and Google Scholar was conducted for the period between 1980 and 2021, using the keywords 'Physical Activity' or 'Physical Exercise' with 'Bipolar Disorder' and 'Schizophrenia', ‘High Intensity Interval Training (HIIT)’, ‘Muscle Strengthening Exercise, ‘Aerobic Exercise’, ‘Anaerobic Exercise’ and ‘Moderate Intensity Continuous Training (MICT)’. Results: In total, 55 studies were analysed, of which 41 (77%) referred to schizophrenia, 8 to bipolar (17%) and 6 (6%) referred to both diseases. More specifically, the total number of participants was 2,676, of which 2,299 were patients with schizophrenia (n=1,900) and bipolar disorder (n=399), 58 patients with other psychiatric disorders and 319 healthy subjects. With regard to the exercise protocols used, 28 included aerobic exercise (52%), 5 strengthening exercise (9%), 9 HIIT (16%) and 13 included a combination of aerobic and strengthening exercise (23%). Not enough studies were found neither on Bipolar Disorder and Resistance Training, nor on High Intensity Interval Training. The results of the above studies showed a beneficial effect of exercise on both diseases, and particularly of aerobic exercise, the form of exercise that as mostly used. Import Parameters that were improved due to exercise intervention(s) were the cognitive function and the somatometric characteristics of the patients, as well as the symptomatology of the disorder. Conclusion: Exercise could be a complementary treatment for patients with Bipolar Disorder and Schizophrenia. It also appears to reduce the risk of developing co-morbidities, which can be a result of medication and the unhealthy lifestyles of these patients. Keywords: Schizophrenia, Bipolar Disorder, Resistance Training (RT), High Intensity Interval Training (HIIT), Muscle Strengthening Training (ST), Aerobic Exercise (AET), Anaerobic Exercise (ANET) and Moderate Intensity Continuous Training (MICT)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της άσκησης σε ασθενείς με ψυχικές διαταραχές"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βρεττού Ξανθίππη","Vrettou Xanthippi"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Τα άτομα με σοβαρές ψυχικές διαταραχές (Severe Mental Illness – SMI), διαταραχή του φάσματος της σχιζοφρένειας, διπολική διαταραχή, ή μείζονα καταθλιπτική διαταραχή, έχουν αυξημένα ποσοστά θνησιμότητας σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Οι παράγοντες που συμβάλλουν στην αύξηση της θνησιμότητας είναι η χρήση αντιψυχωσικών φαρμάκων και ο ανθυγιεινός τρόπος ζωής. Μέρος του ανθυγιεινού τρόπου ζωής είναι και η έλλειψη της σωματικής άσκησης από την καθημερινότητα των ασθενών. Καθώς η Σχιζοφρένεια και η Διπολική Διαταραχή κατατάσσονται στο φάσμα των ψυχώσεων, επειδή χαρακτηρίζονται από κοινή συμπτωματολογία, νευροβιολογικό υπόστρωμα, νευρογνωστικά ελλείματα και θεραπευτικές προσεγγίσεις, οι δύο αυτές νόσοι επιλέχθηκαν να διερευνηθούν από κοινού ως προς την επίδραση της άσκησης στους αντίστοιχους ασθενείς. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνηθεί η επίδραση της άσκησης σε ασθενείς με Διπολική Διαταραχή και Σχιζοφρένεια. Παράγοντες που επηρεάζουν σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών, όπως η νοητική λειτουργία, η συμπτωματολογία, η λειτουργική ικανότητα σε καθημερινές δραστηριότητες, διάφορες βιοχημικές αλλαγές και η καρδιοαναπνευστική ικανότητα, ήταν οι παράμετροι που επιλέχθηκαν για την διερεύνηση της επίδρασης της άσκησης σε αυτούς τους ασθενείς. Ειδικότερα, η παρούσα μελέτη συμπεριέλαβε συγκεκριμένες μορφές άσκησης και συγκεκριμένα την αερόβια, την αναερόβια (άσκηση μυϊκής ενδυνάμωσης με βάρη – αντιστάσεις), τον συνδυασμό αερόβιας άσκησης και μυϊκής ενδυνάμωσης και τέλος υψηλής έντασης διαλειμματική άσκηση. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε συστηματική βιβλιογραφική αναζήτηση άρθρων / ερευνών δημοσιευμένα στην αγγλική γλώσσα στις ηλεκτρονικές βάσεις επιστημονικών δεδομένων PubMed και Google Scholar κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ των ετών 1980 και 2021, χρησιμοποιώντας ως λέξεις κλειδιά τους όρους \"Φυσική Δραστηριότητα\" ή \"Σωματική Άσκηση\" με \"Διπολική Διαταραχή\" και “Σχιζοφρένεια”, \"Υψηλής Έντασης Διαλειμματική Άσκηση (HIIT)\", \"Άσκηση Μυϊκής Ενδυνάμωσης\", \"Αερόβια Άσκηση\", \"Αναερόβια Άσκηση\" και \"Συνεχόμενη Άσκηση Μέτριας Έντασης\". Αποτελέσματα: Συνολικά αναλύθηκαν 55 έρευνες, από τις οποίες οι 41 (77%) αφορούσαν την Σχιζοφρένεια, 8 τη Διπολική Διαταραχή (17%) και 6 (6%) συμπεριελάμβαναν και τις δύο ασθένειες. Πιο αναλυτικά, ο συνολικός αριθμός των συμμετεχόντων ήταν 2.676, από τους οποίους οι 2.299 ήταν ασθενείς με Σχιζοφρένεια (n=1.900) και Διπολική Διαταραχή (n=399), οι 58 ασθενείς με άλλες ψυχιατρικές διαταραχές και 319 υγιείς. Ως πρωτόκολλο άσκησης οι 28 μελέτες είχαν αερόβια άσκηση (52%), οι 5 άσκηση ενδυνάμωσης (9%), οι 9 HIIT (16%) και τέλος 13 μελέτες περιελάμβαναν συνδυασμό αερόβιας άσκησης και μυϊκής ενδυνάμωσης (23%). Δεν εντοπίστηκαν αρκετές έρευνες σχετικά με άσκηση με αντιστάσεις ή υψηλής έντασης διαλειμματική άσκηση σε ασθενείς με Διπολική Διαταραχή. Τα αποτελέσματα των μελετών έδειξαν θετική επίδραση της άσκησης και στις δύο ασθένειες και ειδικότερα της αερόβιας άσκησης, η οποία αφορούσε την πλειονότητα των ερευνών. Παράμετροι που εμφάνισαν βελτίωση ήταν η νοητική λειτουργία των ασθενών, τα σωματομετρικά χαρακτηριστικά τους και η συμπτωματολογία της ασθένειας.. Συμπεράσματα: Η άσκηση θα μπορούσε να αποτελεί συμπληρωματική θεραπεία στους ασθενείς με Διπολική Διαταραχή και Σχιζοφρένεια. Επίσης, φαίνεται ότι μειώνει τις πιθανότητες εμφάνισης συννοσηροτήτων που μπορεί να προέλθουν από την φαρμακευτική αγωγή και τον ανθυγιεινό τρόπο ζωής των ασθενών. Λέξεις κλειδιά: Σχιζοφρένεια, Διπολική Διαταραχή, Άσκηση με Αντιστάσεις (RT), Υψηλής Έντασης Διαλειμματική Άσκηση (HIIT), Άσκηση Μυϊκής Ενδυνάμωσης (ST), Αερόβια Άσκηση (ΑΕΤ), Αναερόβια Άσκηση (ΑnET), Συνεχόμενη Άσκηση Μέτριας Έντασης (MICT).","People with Severe Mental Illnesses (SMI), such as Schizophrenia Spectrum Disorder, Bipolar Disorder or Major Depressive Disorder, have increased mortality rates in comparison to the general population. Factors which contribute to increased mortality are the use of antipsychotic drugs as well as unhealthy lifestyle which includes the absence of physical exercise in the daily life of these patients. Since Schizophrenia Spectrum Disorder and Bipolar disorder are classified in the spectrum of psychoses because they are characterized by common symptomatology, neurobiological background, neurocognitive deficits and therapeutic approaches, these two diseases were selected to be jointly analysed with regard to the effect of exercise on those patients. Purpose: The purpose of the present study is to investigate the effect of exercise on patients with Severe Mental Illnesses, and more specifically on patients with Bipolar Disorder and Schizophrenia. Cognitive function, symptomatology, everyday functional capacity, various biochemical changes and cardiorespiratory fitness were the factors selected to be investigated regarding the effects of exercise on those patients. More specifically, the present study examined the effects of specific types of exercise: aerobic exercise, anaerobic exercise (strengthening-resistance exercise), a combination of aerobic exercise and strengthening exercise and, finally, high intensity Interval exercise. Methods: A systematic literature review of articles / surveys published in English on the online scientific bases PubMed and Google Scholar was conducted for the period between 1980 and 2021, using the keywords 'Physical Activity' or 'Physical Exercise' with 'Bipolar Disorder' and 'Schizophrenia', ‘High Intensity Interval Training (HIIT)’, ‘Muscle Strengthening Exercise, ‘Aerobic Exercise’, ‘Anaerobic Exercise’ and ‘Moderate Intensity Continuous Training (MICT)’. Results: In total, 55 studies were analysed, of which 41 (77%) referred to schizophrenia, 8 to bipolar (17%) and 6 (6%) referred to both diseases. More specifically, the total number of participants was 2,676, of which 2,299 were patients with schizophrenia (n=1,900) and bipolar disorder (n=399), 58 patients with other psychiatric disorders and 319 healthy subjects. With regard to the exercise protocols used, 28 included aerobic exercise (52%), 5 strengthening exercise (9%), 9 HIIT (16%) and 13 included a combination of aerobic and strengthening exercise (23%). Not enough studies were found neither on Bipolar Disorder and Resistance Training, nor on High Intensity Interval Training. The results of the above studies showed a beneficial effect of exercise on both diseases, and particularly of aerobic exercise, the form of exercise that as mostly used. Import Parameters that were improved due to exercise intervention(s) were the cognitive function and the somatometric characteristics of the patients, as well as the symptomatology of the disorder. Conclusion: Exercise could be a complementary treatment for patients with Bipolar Disorder and Schizophrenia. It also appears to reduce the risk of developing co-morbidities, which can be a result of medication and the unhealthy lifestyles of these patients. Keywords: Schizophrenia, Bipolar Disorder, Resistance Training (RT), High Intensity Interval Training (HIIT), Muscle Strengthening Training (ST), Aerobic Exercise (AET), Anaerobic Exercise (ANET) and Moderate Intensity Continuous Training (MICT)."],"dc:identifier":["uoadl:3217558","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217558"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση της άσκησης σε ασθενείς με ψυχικές διαταραχές"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:45:48Z"}