{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3217824"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3217824","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Γονίδια που σχετίζονται με την εξιδρωματική ηλικιακή εκφύλιση ωχράς κηλίδας και συσχέτισή τους με την ανταπόκριση στην anti-VEGF θεραπεία","abstract":"Η ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας (ΗΕΩ) αποτελεί μια εκφυλιστική νόσο του οφθαλμού που πλήττει ασθενείς άνω των 50 ετών και μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική απώλεια της κεντρικής όρασης. Οι δύο μορφές ΗΕΩ είναι η μη εξιδρωματική (ξηρή) και η εξιδρωματική (υγρή). Η ΗΕΩ ξηρού τύπου χαρακτηρίζεται από διαταραχές που λαμβάνουν χώρα στο σύμπλεγμα μελάγχρου επιθηλίου - μεμβράνης του Bruch - χοριοειδοτριχοειδών, με αποτέλεσμα την εμφάνιση αλλοιώσεων, με σημαντικότερες τα drusen. Η ΗΕΩ υγρού τύπου χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη χοριοειδικής νεοαγγείωσης. Τα πρώτα συμπτώματα των ασθενών είναι ανώδυνο θάμβος όρασης, κεντρικό ή παράκεντρο σκότωμα, μεταμορφοψία και μικροψία. Η θεραπευτική προσέγγιση της εξιδρωματικής ΗΕΩ περιλαμβάνει την φωτοδυναμική θεραπεία και κυρίως την θεραπεία με anti-VEGF παράγοντες ενδοϋαλοειδικά. Η παθογένεια της νόσου δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένη, αφού η ΗΕΩ είναι μια πολυπαραγοντική ασθένεια στην οποία εμπλέκονται γενετικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες. Τα τελευταία χρόνια μελέτες έχουν αναδείξει στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις μεταξύ της ΗΕΩ και πολυμορφισμών γονιδίων. Τα κύρια γονίδια στα οποία πολυμορφισμοί έχουν συσχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο για την εμφάνιση της ασθένειας είναι το γονίδιο CFH, ARMS2, C3 και APOE (ε2 ισομορφή). Επιπροσθέτως, πολυμορφισμοί στο γονίδιο C2/CFB και στο γονίδιο APOE (ισομορφή ε4) έχουν συσχετιστεί με προστασία ενάντια στον κίνδυνο εκδήλωσης ΗΕΩ. Νεότερα δεδομένα αναδεικνύουν φαρμακογενετικές συσχετίσεις των πολυμορφισμών των παραπάνω γονιδίων με την ανταπόκριση των ασθενών στην anti-VEGF θεραπεία. H αποτελεσματικότητα της θεραπείας φαίνεται να διαφοροποιείται ανάλογα με το γονότυπο. Η επίδραση του πολυμορφισμού CFH Y402H και ARMS2 σε κλινικά αποτελέσματα ασθενών μετά από θεραπεία με anti-VEGF παράγοντες έχει αναφερθεί από αρκετές μελέτες, οι οποίες διαπίστωσαν λιγότερες πιθανότητες ανταπόκρισης στην θεραπεία συγκριτικά με τους ασθενείς φυσικού τύπου. Ωστόσο, απαιτούνται περαιτέρω μελέτες για την ενίσχυση και επιβεβαίωση αυτών των ευρημάτων καθώς και την αξιολόγηση της πιθανής αξίας των προσαρμοσμένων θεραπειών. Οι πολυμορφισμοί συγκεκριμένων γονιδίων θα μπορούσαν να αποτελέσουν χρήσιμους βιοδείκτες – παράγοντες πρόβλεψης της ανταπόκρισης στη θεραπεία της νόσου με καλύτερο σχεδιασμό της βέλτιστης θεραπευτικής στρατηγικής για κάθε μεμονωμένο ασθενή.","abstract_html":"Η ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας (ΗΕΩ) αποτελεί μια εκφυλιστική νόσο του οφθαλμού που πλήττει ασθενείς άνω των 50 ετών και μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική απώλεια της κεντρικής όρασης. Οι δύο μορφές ΗΕΩ είναι η μη εξιδρωματική (ξηρή) και η εξιδρωματική (υγρή). Η ΗΕΩ ξηρού τύπου χαρακτηρίζεται από διαταραχές που λαμβάνουν χώρα στο σύμπλεγμα μελάγχρου επιθηλίου - μεμβράνης του Bruch - χοριοειδοτριχοειδών, με αποτέλεσμα την εμφάνιση αλλοιώσεων, με σημαντικότερες τα drusen. Η ΗΕΩ υγρού τύπου χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη χοριοειδικής νεοαγγείωσης. Τα πρώτα συμπτώματα των ασθενών είναι ανώδυνο θάμβος όρασης, κεντρικό ή παράκεντρο σκότωμα, μεταμορφοψία και μικροψία. Η θεραπευτική προσέγγιση της εξιδρωματικής ΗΕΩ περιλαμβάνει την φωτοδυναμική θεραπεία και κυρίως την θεραπεία με anti-VEGF παράγοντες ενδοϋαλοειδικά. Η παθογένεια της νόσου δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένη, αφού η ΗΕΩ είναι μια πολυπαραγοντική ασθένεια στην οποία εμπλέκονται γενετικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες. Τα τελευταία χρόνια μελέτες έχουν αναδείξει στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις μεταξύ της ΗΕΩ και πολυμορφισμών γονιδίων. Τα κύρια γονίδια στα οποία πολυμορφισμοί έχουν συσχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο για την εμφάνιση της ασθένειας είναι το γονίδιο CFH, ARMS2, C3 και APOE (ε2 ισομορφή). Επιπροσθέτως, πολυμορφισμοί στο γονίδιο C2/CFB και στο γονίδιο APOE (ισομορφή ε4) έχουν συσχετιστεί με προστασία ενάντια στον κίνδυνο εκδήλωσης ΗΕΩ. Νεότερα δεδομένα αναδεικνύουν φαρμακογενετικές συσχετίσεις των πολυμορφισμών των παραπάνω γονιδίων με την ανταπόκριση των ασθενών στην anti-VEGF θεραπεία. H αποτελεσματικότητα της θεραπείας φαίνεται να διαφοροποιείται ανάλογα με το γονότυπο. Η επίδραση του πολυμορφισμού CFH Y402H και ARMS2 σε κλινικά αποτελέσματα ασθενών μετά από θεραπεία με anti-VEGF παράγοντες έχει αναφερθεί από αρκετές μελέτες, οι οποίες διαπίστωσαν λιγότερες πιθανότητες ανταπόκρισης στην θεραπεία συγκριτικά με τους ασθενείς φυσικού τύπου. Ωστόσο, απαιτούνται περαιτέρω μελέτες για την ενίσχυση και επιβεβαίωση αυτών των ευρημάτων καθώς και την αξιολόγηση της πιθανής αξίας των προσαρμοσμένων θεραπειών. Οι πολυμορφισμοί συγκεκριμένων γονιδίων θα μπορούσαν να αποτελέσουν χρήσιμους βιοδείκτες – παράγοντες πρόβλεψης της ανταπόκρισης στη θεραπεία της νόσου με καλύτερο σχεδιασμό της βέλτιστης θεραπευτικής στρατηγικής για κάθε μεμονωμένο ασθενή.","abstract_has_math":false,"creators":["Ράπτη Ελένη","Rapti Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:46:41Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3217824"],"render_values":[{"text":"uoadl:3217824","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217824","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217824","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3217824","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ράπτη Ελένη","Rapti Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3217824","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217824"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας (ΗΕΩ) αποτελεί μια εκφυλιστική νόσο του οφθαλμού που πλήττει ασθενείς άνω των 50 ετών και μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική απώλεια της κεντρικής όρασης. Οι δύο μορφές ΗΕΩ είναι η μη εξιδρωματική (ξηρή) και η εξιδρωματική (υγρή). Η ΗΕΩ ξηρού τύπου χαρακτηρίζεται από διαταραχές που λαμβάνουν χώρα στο σύμπλεγμα μελάγχρου επιθηλίου - μεμβράνης του Bruch - χοριοειδοτριχοειδών, με αποτέλεσμα την εμφάνιση αλλοιώσεων, με σημαντικότερες τα drusen. Η ΗΕΩ υγρού τύπου χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη χοριοειδικής νεοαγγείωσης. Τα πρώτα συμπτώματα των ασθενών είναι ανώδυνο θάμβος όρασης, κεντρικό ή παράκεντρο σκότωμα, μεταμορφοψία και μικροψία. Η θεραπευτική προσέγγιση της εξιδρωματικής ΗΕΩ περιλαμβάνει την φωτοδυναμική θεραπεία και κυρίως την θεραπεία με anti-VEGF παράγοντες ενδοϋαλοειδικά. Η παθογένεια της νόσου δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένη, αφού η ΗΕΩ είναι μια πολυπαραγοντική ασθένεια στην οποία εμπλέκονται γενετικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες. Τα τελευταία χρόνια μελέτες έχουν αναδείξει στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις μεταξύ της ΗΕΩ και πολυμορφισμών γονιδίων. Τα κύρια γονίδια στα οποία πολυμορφισμοί έχουν συσχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο για την εμφάνιση της ασθένειας είναι το γονίδιο CFH, ARMS2, C3 και APOE (ε2 ισομορφή). Επιπροσθέτως, πολυμορφισμοί στο γονίδιο C2/CFB και στο γονίδιο APOE (ισομορφή ε4) έχουν συσχετιστεί με προστασία ενάντια στον κίνδυνο εκδήλωσης ΗΕΩ. Νεότερα δεδομένα αναδεικνύουν φαρμακογενετικές συσχετίσεις των πολυμορφισμών των παραπάνω γονιδίων με την ανταπόκριση των ασθενών στην anti-VEGF θεραπεία. H αποτελεσματικότητα της θεραπείας φαίνεται να διαφοροποιείται ανάλογα με το γονότυπο. Η επίδραση του πολυμορφισμού CFH Y402H και ARMS2 σε κλινικά αποτελέσματα ασθενών μετά από θεραπεία με anti-VEGF παράγοντες έχει αναφερθεί από αρκετές μελέτες, οι οποίες διαπίστωσαν λιγότερες πιθανότητες ανταπόκρισης στην θεραπεία συγκριτικά με τους ασθενείς φυσικού τύπου. Ωστόσο, απαιτούνται περαιτέρω μελέτες για την ενίσχυση και επιβεβαίωση αυτών των ευρημάτων καθώς και την αξιολόγηση της πιθανής αξίας των προσαρμοσμένων θεραπειών. Οι πολυμορφισμοί συγκεκριμένων γονιδίων θα μπορούσαν να αποτελέσουν χρήσιμους βιοδείκτες – παράγοντες πρόβλεψης της ανταπόκρισης στη θεραπεία της νόσου με καλύτερο σχεδιασμό της βέλτιστης θεραπευτικής στρατηγικής για κάθε μεμονωμένο ασθενή.","Age-related macular degeneration (AMD) is a degenerative eye disease that affects patients over the age of 50 and can lead to significant loss of central vision. There are two types of AMD, non-exudative (dry) and exudative (wet). The non-exudative type is characterized by degenerations that take place in the complex of pigment epithelium - Bruch's membrane - choroid capillaries, associated with subretinal deposits, called drusen. The exudative type is characterized by the development of choroidal neovascularization. The first symptoms of patients are painless blurred vision, a blind spot in the visual field and metamorphopsia. The therapeutic approach of exudative AMD includes photodynamic therapy and especially, treatment with intravitreal injections of anti-VEGF agents. AMD is a multifactorial disease in which genetic and environmental factors are involved. Recent studies have shown substantial genetic contributions to AMD pathogenesis and have demonstrated statistically significant associations between AMD and single nucleotide polymorphisms (SNPs) of some genes. The major genes in which polymorphisms have been associated with an increased risk of developing AMD are the CFH, ARMS2, C3 and APOE (e2 isoform) genes. In addition, polymorphisms in the C2 / CFB gene and the APOE gene (e4 isoform) have been associated with protection against the risk of AMD. Recent data correlate SNPs of the above genes with the disease progression and the clinical response to anti-VEGF therapy. The effectiveness of treatment seems to vary depending on the genotype. The effect of CFH Y402H and ARMS2 polymorphism on clinical outcomes of patients treated with anti-VEGF agents has been reported by several studies, which found worse response to treatment. However, further studies are required to confirm these findings. Genetic variants could be used as predictors of treatment responsiveness in AMD patients. The detection of such genetic variants, in AMD patients, could lead to improved visual outcomes through personalized, genotype-directed therapy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Γονίδια που σχετίζονται με την εξιδρωματική ηλικιακή εκφύλιση ωχράς κηλίδας και συσχέτισή τους με την ανταπόκριση στην anti-VEGF θεραπεία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ράπτη Ελένη","Rapti Eleni"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Η ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας (ΗΕΩ) αποτελεί μια εκφυλιστική νόσο του οφθαλμού που πλήττει ασθενείς άνω των 50 ετών και μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική απώλεια της κεντρικής όρασης. Οι δύο μορφές ΗΕΩ είναι η μη εξιδρωματική (ξηρή) και η εξιδρωματική (υγρή). Η ΗΕΩ ξηρού τύπου χαρακτηρίζεται από διαταραχές που λαμβάνουν χώρα στο σύμπλεγμα μελάγχρου επιθηλίου - μεμβράνης του Bruch - χοριοειδοτριχοειδών, με αποτέλεσμα την εμφάνιση αλλοιώσεων, με σημαντικότερες τα drusen. Η ΗΕΩ υγρού τύπου χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη χοριοειδικής νεοαγγείωσης. Τα πρώτα συμπτώματα των ασθενών είναι ανώδυνο θάμβος όρασης, κεντρικό ή παράκεντρο σκότωμα, μεταμορφοψία και μικροψία. Η θεραπευτική προσέγγιση της εξιδρωματικής ΗΕΩ περιλαμβάνει την φωτοδυναμική θεραπεία και κυρίως την θεραπεία με anti-VEGF παράγοντες ενδοϋαλοειδικά. Η παθογένεια της νόσου δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένη, αφού η ΗΕΩ είναι μια πολυπαραγοντική ασθένεια στην οποία εμπλέκονται γενετικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες. Τα τελευταία χρόνια μελέτες έχουν αναδείξει στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις μεταξύ της ΗΕΩ και πολυμορφισμών γονιδίων. Τα κύρια γονίδια στα οποία πολυμορφισμοί έχουν συσχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο για την εμφάνιση της ασθένειας είναι το γονίδιο CFH, ARMS2, C3 και APOE (ε2 ισομορφή). Επιπροσθέτως, πολυμορφισμοί στο γονίδιο C2/CFB και στο γονίδιο APOE (ισομορφή ε4) έχουν συσχετιστεί με προστασία ενάντια στον κίνδυνο εκδήλωσης ΗΕΩ. Νεότερα δεδομένα αναδεικνύουν φαρμακογενετικές συσχετίσεις των πολυμορφισμών των παραπάνω γονιδίων με την ανταπόκριση των ασθενών στην anti-VEGF θεραπεία. H αποτελεσματικότητα της θεραπείας φαίνεται να διαφοροποιείται ανάλογα με το γονότυπο. Η επίδραση του πολυμορφισμού CFH Y402H και ARMS2 σε κλινικά αποτελέσματα ασθενών μετά από θεραπεία με anti-VEGF παράγοντες έχει αναφερθεί από αρκετές μελέτες, οι οποίες διαπίστωσαν λιγότερες πιθανότητες ανταπόκρισης στην θεραπεία συγκριτικά με τους ασθενείς φυσικού τύπου. Ωστόσο, απαιτούνται περαιτέρω μελέτες για την ενίσχυση και επιβεβαίωση αυτών των ευρημάτων καθώς και την αξιολόγηση της πιθανής αξίας των προσαρμοσμένων θεραπειών. Οι πολυμορφισμοί συγκεκριμένων γονιδίων θα μπορούσαν να αποτελέσουν χρήσιμους βιοδείκτες – παράγοντες πρόβλεψης της ανταπόκρισης στη θεραπεία της νόσου με καλύτερο σχεδιασμό της βέλτιστης θεραπευτικής στρατηγικής για κάθε μεμονωμένο ασθενή.","Age-related macular degeneration (AMD) is a degenerative eye disease that affects patients over the age of 50 and can lead to significant loss of central vision. There are two types of AMD, non-exudative (dry) and exudative (wet). The non-exudative type is characterized by degenerations that take place in the complex of pigment epithelium - Bruch's membrane - choroid capillaries, associated with subretinal deposits, called drusen. The exudative type is characterized by the development of choroidal neovascularization. The first symptoms of patients are painless blurred vision, a blind spot in the visual field and metamorphopsia. The therapeutic approach of exudative AMD includes photodynamic therapy and especially, treatment with intravitreal injections of anti-VEGF agents. AMD is a multifactorial disease in which genetic and environmental factors are involved. Recent studies have shown substantial genetic contributions to AMD pathogenesis and have demonstrated statistically significant associations between AMD and single nucleotide polymorphisms (SNPs) of some genes. The major genes in which polymorphisms have been associated with an increased risk of developing AMD are the CFH, ARMS2, C3 and APOE (e2 isoform) genes. In addition, polymorphisms in the C2 / CFB gene and the APOE gene (e4 isoform) have been associated with protection against the risk of AMD. Recent data correlate SNPs of the above genes with the disease progression and the clinical response to anti-VEGF therapy. The effectiveness of treatment seems to vary depending on the genotype. The effect of CFH Y402H and ARMS2 polymorphism on clinical outcomes of patients treated with anti-VEGF agents has been reported by several studies, which found worse response to treatment. However, further studies are required to confirm these findings. Genetic variants could be used as predictors of treatment responsiveness in AMD patients. The detection of such genetic variants, in AMD patients, could lead to improved visual outcomes through personalized, genotype-directed therapy."],"dc:identifier":["uoadl:3217824","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217824"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Γονίδια που σχετίζονται με την εξιδρωματική ηλικιακή εκφύλιση ωχράς κηλίδας και συσχέτισή τους με την ανταπόκριση στην anti-VEGF θεραπεία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:46:41Z"}