{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3217927"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3217927","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος της άσκησης στη καρδιοτοξικότητα της χημειοθεραπείας σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού","abstract":"Οι ασθενείς με ιστορικό καρκίνου του μαστού διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο για καρδιαγγειακή νόσο λόγω της καρδιοτοξικότητας των αντικαρκινικών φαρμάκων. Η καρδιοτοξικότητα αυτή προκαλείται μέσω χημειοθεραπευτικών φαρμάκων, όπως είναι η ανθρακυκλίνη, σε μονοθεραπεία ή σε συνδυασμό με μονοκλωνικά αντισώματα, λόγου χάριν τραστουζουμάμπη Τα φάρμακα αυτά δρουν είτε έμμεσα επιταχύνοντας τη γήρανση του καρδιαγγειακού και επιδεινώνοντας την πορεία των υποκείμενων συννοσηροτήτων, είτε άμεσα διαταράσσοντας την καρδιακή λειτουργία. Δεδομένης της αυξημένης θνησιμότητας που παρουσιάζουν οι ασθενείς με καρκίνο του μαστού, ακόμη και στα αρχικά στάδια της νόσου, λόγω καρδιαγγειακών επιπλοκών σχετιζόμενων με τη θεραπεία τους, σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η εξέταση του ρόλου διαφόρων μορφών άσκησης στην άμβλυνση της καρδιοτοξικότητας των αντικαρκινικών φαρμάκων, έχοντας ως βασική εστίαση στην αερόβια άσκηση και την άσκηση αντιστάσεων. Πραγματοποιήθηκε ενδελεχής ανασκόπηση της βιβλιογραφίας χρησιμοποιώντας διάφορες λέξεις-κλειδιά με ποικίλους αλγορίθμους. Επιλέχθηκαν ανασκοπήσεις και κλινικές μελέτες δημοσιευμένες σε περιοδικά με υψηλό συντελεστή απήχησης και σχετικές με την επίδραση της άσκησης στην ποιότητα ζωής και την έκβαση της νόσου σε ασθενείς με καρκίνο μαστού. Η άσκηση ως παρεμβατική μέθοδος για τη βελτίωση της καρδιοπνευμονικής λειτουργίας έχει μελετηθεί πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά από τη συστηματική θεραπεία του ασθενούς. Συγκεκριμένα, οι ασθενείς ελάμβαναν δοξορουβικίνη με ή χωρίς τραστουζουμάμπη και σε σπάνιες περιπτώσεις μόνο τραστουζουμάμπη, ενώ πραγματοποιούσαν αερόβια άσκηση διαφόρου συχνότητας ανά εβδομάδα, σε συνδυασμό ή όχι με ασκήσεις αντιστάσεων και ασκήσεις ευλυγισίας. Η σωματική άσκηση προλαμβάνει τις αρνητικές επιπτώσεις που έχει η αντικαρκινική θεραπεία στο καρδιαγγειακό σύστημα, καθώς βελτιώνει την καρδιοπνευμονική λειτουργία. Συγχρόνως, στους ασθενείς αυτούς φαίνεται ότι μειώνει τη θνησιμότητα ανεξαρτήτως αιτίας κατά 41%. Η ευεργετική επίδραση της άσκησης παρατηρείται ανεξάρτητα από την περίοδο που λαμβάνει χώρα σε σχέση με τη συστηματική θεραπεία. Ο συνδυασμός αερόβιας άσκησης με άσκηση αντιστάσεων είναι πιο αποτελεσματικός στην βελτίωση της VO2max. Επιπλέον, η άσκηση μειώνει τη συστολική αρτηριακή πίεση και την καρδιακή συχνότητα ηρεμίας. Επίσης, όταν η αερόβια άσκηση είναι υψηλής έντασης μειώνεται ο κίνδυνος για οξεία καρδιακή ανεπάρκεια κατά 46% και προλαμβάνονται αιμοδυναμικές διαταραχές στον οργανισμό, ωστόσο δεν υπάρχουν αλλαγές στους δείκτες υποκλινικής καρδιοτοξικότητας. Γενικά, συστήνεται άσκηση τουλάχιστον 3 MET-h/week, ενώ πιο συγκεκριμένα, όταν είναι >24.6 MET-h/week ο κίνδυνος για καρδιαγγειακή νόσο μειώνεται κατά 35%. Ως προς τη διάρκεια του προγράμματος άσκησης, συστήνεται χρονικό διάστημα όσο γίνεται μεγαλύτερο, με την άσκηση διάρκειας τουλάχιστον 8 εβδομάδων να είναι αποτελεσματική και τα ευεργετήματα να είναι ακόμη καλύτερα μετά από 16 ή 24 εβδομάδες άσκησης, ενώ οι ασθενείς θα πρέπει να συμμετέχουν σε ποσοστό μεγαλύτερο του 55% των συνολικών συνεδριών για να αποκομίσουν τα οφέλη. Είναι ενδιαφέρον ότι η συμμόρφωση πραγματοποίησης άσκησης την ημέρα πριν από τη χημειοθεραπεία φαίνεται να έχει σημαντικό ρόλο. Γενικά, ένας ασθενής με καρκίνο μπορεί να ανταπεξέλθει σε συγκεκριμένης έντασης αερόβια άσκηση ανάλογα με τη συνολική κατάσταση της υγείας του. Αυτό σε συνδυασμό με τις αντενδείξεις που ενδέχεται να έχουν οι ασθενείς αυτοί ανάλογα με το στάδιο της νόσου στο οποίο βρίσκονται είναι παράγοντες που επιβάλλουν τα εξατομικευμένα προγράμματα άσκησης, ενώ μελλοντικές έρευνες χρειάζεται να εστιάσουν σε βέλτιστους συνδυασμούς αερόβιας άσκησης και άσκησης αντιστάσεων και να στοχεύσουν στην ανάδειξη στρατηγικών επίτευξης καλύτερης συμμόρφωσης των ασθενών με τα προγράμματα άσκησης.","abstract_html":"Οι ασθενείς με ιστορικό καρκίνου του μαστού διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο για καρδιαγγειακή νόσο λόγω της καρδιοτοξικότητας των αντικαρκινικών φαρμάκων. Η καρδιοτοξικότητα αυτή προκαλείται μέσω χημειοθεραπευτικών φαρμάκων, όπως είναι η ανθρακυκλίνη, σε μονοθεραπεία ή σε συνδυασμό με μονοκλωνικά αντισώματα, λόγου χάριν τραστουζουμάμπη Τα φάρμακα αυτά δρουν είτε έμμεσα επιταχύνοντας τη γήρανση του καρδιαγγειακού και επιδεινώνοντας την πορεία των υποκείμενων συννοσηροτήτων, είτε άμεσα διαταράσσοντας την καρδιακή λειτουργία. Δεδομένης της αυξημένης θνησιμότητας που παρουσιάζουν οι ασθενείς με καρκίνο του μαστού, ακόμη και στα αρχικά στάδια της νόσου, λόγω καρδιαγγειακών επιπλοκών σχετιζόμενων με τη θεραπεία τους, σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η εξέταση του ρόλου διαφόρων μορφών άσκησης στην άμβλυνση της καρδιοτοξικότητας των αντικαρκινικών φαρμάκων, έχοντας ως βασική εστίαση στην αερόβια άσκηση και την άσκηση αντιστάσεων. Πραγματοποιήθηκε ενδελεχής ανασκόπηση της βιβλιογραφίας χρησιμοποιώντας διάφορες λέξεις-κλειδιά με ποικίλους αλγορίθμους. Επιλέχθηκαν ανασκοπήσεις και κλινικές μελέτες δημοσιευμένες σε περιοδικά με υψηλό συντελεστή απήχησης και σχετικές με την επίδραση της άσκησης στην ποιότητα ζωής και την έκβαση της νόσου σε ασθενείς με καρκίνο μαστού. Η άσκηση ως παρεμβατική μέθοδος για τη βελτίωση της καρδιοπνευμονικής λειτουργίας έχει μελετηθεί πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά από τη συστηματική θεραπεία του ασθενούς. Συγκεκριμένα, οι ασθενείς ελάμβαναν δοξορουβικίνη με ή χωρίς τραστουζουμάμπη και σε σπάνιες περιπτώσεις μόνο τραστουζουμάμπη, ενώ πραγματοποιούσαν αερόβια άσκηση διαφόρου συχνότητας ανά εβδομάδα, σε συνδυασμό ή όχι με ασκήσεις αντιστάσεων και ασκήσεις ευλυγισίας. Η σωματική άσκηση προλαμβάνει τις αρνητικές επιπτώσεις που έχει η αντικαρκινική θεραπεία στο καρδιαγγειακό σύστημα, καθώς βελτιώνει την καρδιοπνευμονική λειτουργία. Συγχρόνως, στους ασθενείς αυτούς φαίνεται ότι μειώνει τη θνησιμότητα ανεξαρτήτως αιτίας κατά 41%. Η ευεργετική επίδραση της άσκησης παρατηρείται ανεξάρτητα από την περίοδο που λαμβάνει χώρα σε σχέση με τη συστηματική θεραπεία. Ο συνδυασμός αερόβιας άσκησης με άσκηση αντιστάσεων είναι πιο αποτελεσματικός στην βελτίωση της VO2max. Επιπλέον, η άσκηση μειώνει τη συστολική αρτηριακή πίεση και την καρδιακή συχνότητα ηρεμίας. Επίσης, όταν η αερόβια άσκηση είναι υψηλής έντασης μειώνεται ο κίνδυνος για οξεία καρδιακή ανεπάρκεια κατά 46% και προλαμβάνονται αιμοδυναμικές διαταραχές στον οργανισμό, ωστόσο δεν υπάρχουν αλλαγές στους δείκτες υποκλινικής καρδιοτοξικότητας. Γενικά, συστήνεται άσκηση τουλάχιστον 3 MET-h/week, ενώ πιο συγκεκριμένα, όταν είναι &gt;24.6 MET-h/week ο κίνδυνος για καρδιαγγειακή νόσο μειώνεται κατά 35%. Ως προς τη διάρκεια του προγράμματος άσκησης, συστήνεται χρονικό διάστημα όσο γίνεται μεγαλύτερο, με την άσκηση διάρκειας τουλάχιστον 8 εβδομάδων να είναι αποτελεσματική και τα ευεργετήματα να είναι ακόμη καλύτερα μετά από 16 ή 24 εβδομάδες άσκησης, ενώ οι ασθενείς θα πρέπει να συμμετέχουν σε ποσοστό μεγαλύτερο του 55% των συνολικών συνεδριών για να αποκομίσουν τα οφέλη. Είναι ενδιαφέρον ότι η συμμόρφωση πραγματοποίησης άσκησης την ημέρα πριν από τη χημειοθεραπεία φαίνεται να έχει σημαντικό ρόλο. Γενικά, ένας ασθενής με καρκίνο μπορεί να ανταπεξέλθει σε συγκεκριμένης έντασης αερόβια άσκηση ανάλογα με τη συνολική κατάσταση της υγείας του. Αυτό σε συνδυασμό με τις αντενδείξεις που ενδέχεται να έχουν οι ασθενείς αυτοί ανάλογα με το στάδιο της νόσου στο οποίο βρίσκονται είναι παράγοντες που επιβάλλουν τα εξατομικευμένα προγράμματα άσκησης, ενώ μελλοντικές έρευνες χρειάζεται να εστιάσουν σε βέλτιστους συνδυασμούς αερόβιας άσκησης και άσκησης αντιστάσεων και να στοχεύσουν στην ανάδειξη στρατηγικών επίτευξης καλύτερης συμμόρφωσης των ασθενών με τα προγράμματα άσκησης.","abstract_has_math":false,"creators":["Καίσαρης Νικόλαος","Kaisaris Nikolaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:46:41Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3217927"],"render_values":[{"text":"uoadl:3217927","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217927","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217927","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3217927","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καίσαρης Νικόλαος","Kaisaris Nikolaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3217927","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217927"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι ασθενείς με ιστορικό καρκίνου του μαστού διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο για καρδιαγγειακή νόσο λόγω της καρδιοτοξικότητας των αντικαρκινικών φαρμάκων. Η καρδιοτοξικότητα αυτή προκαλείται μέσω χημειοθεραπευτικών φαρμάκων, όπως είναι η ανθρακυκλίνη, σε μονοθεραπεία ή σε συνδυασμό με μονοκλωνικά αντισώματα, λόγου χάριν τραστουζουμάμπη Τα φάρμακα αυτά δρουν είτε έμμεσα επιταχύνοντας τη γήρανση του καρδιαγγειακού και επιδεινώνοντας την πορεία των υποκείμενων συννοσηροτήτων, είτε άμεσα διαταράσσοντας την καρδιακή λειτουργία. Δεδομένης της αυξημένης θνησιμότητας που παρουσιάζουν οι ασθενείς με καρκίνο του μαστού, ακόμη και στα αρχικά στάδια της νόσου, λόγω καρδιαγγειακών επιπλοκών σχετιζόμενων με τη θεραπεία τους, σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η εξέταση του ρόλου διαφόρων μορφών άσκησης στην άμβλυνση της καρδιοτοξικότητας των αντικαρκινικών φαρμάκων, έχοντας ως βασική εστίαση στην αερόβια άσκηση και την άσκηση αντιστάσεων. Πραγματοποιήθηκε ενδελεχής ανασκόπηση της βιβλιογραφίας χρησιμοποιώντας διάφορες λέξεις-κλειδιά με ποικίλους αλγορίθμους. Επιλέχθηκαν ανασκοπήσεις και κλινικές μελέτες δημοσιευμένες σε περιοδικά με υψηλό συντελεστή απήχησης και σχετικές με την επίδραση της άσκησης στην ποιότητα ζωής και την έκβαση της νόσου σε ασθενείς με καρκίνο μαστού. Η άσκηση ως παρεμβατική μέθοδος για τη βελτίωση της καρδιοπνευμονικής λειτουργίας έχει μελετηθεί πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά από τη συστηματική θεραπεία του ασθενούς. Συγκεκριμένα, οι ασθενείς ελάμβαναν δοξορουβικίνη με ή χωρίς τραστουζουμάμπη και σε σπάνιες περιπτώσεις μόνο τραστουζουμάμπη, ενώ πραγματοποιούσαν αερόβια άσκηση διαφόρου συχνότητας ανά εβδομάδα, σε συνδυασμό ή όχι με ασκήσεις αντιστάσεων και ασκήσεις ευλυγισίας. Η σωματική άσκηση προλαμβάνει τις αρνητικές επιπτώσεις που έχει η αντικαρκινική θεραπεία στο καρδιαγγειακό σύστημα, καθώς βελτιώνει την καρδιοπνευμονική λειτουργία. Συγχρόνως, στους ασθενείς αυτούς φαίνεται ότι μειώνει τη θνησιμότητα ανεξαρτήτως αιτίας κατά 41%. Η ευεργετική επίδραση της άσκησης παρατηρείται ανεξάρτητα από την περίοδο που λαμβάνει χώρα σε σχέση με τη συστηματική θεραπεία. Ο συνδυασμός αερόβιας άσκησης με άσκηση αντιστάσεων είναι πιο αποτελεσματικός στην βελτίωση της VO2max. Επιπλέον, η άσκηση μειώνει τη συστολική αρτηριακή πίεση και την καρδιακή συχνότητα ηρεμίας. Επίσης, όταν η αερόβια άσκηση είναι υψηλής έντασης μειώνεται ο κίνδυνος για οξεία καρδιακή ανεπάρκεια κατά 46% και προλαμβάνονται αιμοδυναμικές διαταραχές στον οργανισμό, ωστόσο δεν υπάρχουν αλλαγές στους δείκτες υποκλινικής καρδιοτοξικότητας. Γενικά, συστήνεται άσκηση τουλάχιστον 3 MET-h/week, ενώ πιο συγκεκριμένα, όταν είναι >24.6 MET-h/week ο κίνδυνος για καρδιαγγειακή νόσο μειώνεται κατά 35%. Ως προς τη διάρκεια του προγράμματος άσκησης, συστήνεται χρονικό διάστημα όσο γίνεται μεγαλύτερο, με την άσκηση διάρκειας τουλάχιστον 8 εβδομάδων να είναι αποτελεσματική και τα ευεργετήματα να είναι ακόμη καλύτερα μετά από 16 ή 24 εβδομάδες άσκησης, ενώ οι ασθενείς θα πρέπει να συμμετέχουν σε ποσοστό μεγαλύτερο του 55% των συνολικών συνεδριών για να αποκομίσουν τα οφέλη. Είναι ενδιαφέρον ότι η συμμόρφωση πραγματοποίησης άσκησης την ημέρα πριν από τη χημειοθεραπεία φαίνεται να έχει σημαντικό ρόλο. Γενικά, ένας ασθενής με καρκίνο μπορεί να ανταπεξέλθει σε συγκεκριμένης έντασης αερόβια άσκηση ανάλογα με τη συνολική κατάσταση της υγείας του. Αυτό σε συνδυασμό με τις αντενδείξεις που ενδέχεται να έχουν οι ασθενείς αυτοί ανάλογα με το στάδιο της νόσου στο οποίο βρίσκονται είναι παράγοντες που επιβάλλουν τα εξατομικευμένα προγράμματα άσκησης, ενώ μελλοντικές έρευνες χρειάζεται να εστιάσουν σε βέλτιστους συνδυασμούς αερόβιας άσκησης και άσκησης αντιστάσεων και να στοχεύσουν στην ανάδειξη στρατηγικών επίτευξης καλύτερης συμμόρφωσης των ασθενών με τα προγράμματα άσκησης.","Breast cancer patients are at high risk of developing cardiovascular disease due to the cardiotoxicity, which is associated with the use of anticancer drugs. Cardiotoxicity is related to chemotherapeutic drugs, such as anthracycline, in monotherapy or in combination with monoclonal antibodies, like trastuzumab. These agents act either indirectly, accelerating cardiovascular aging and worsening the course of underlying comorbidities, or directly disrupting cardiac function. Given the increased mortality of breast cancer patients, even in the early stages of the disease, due to cardiovascular complications associated with their treatment, the purpose of this study is to examine the possible role of various forms of exercise in alleviating the cardiotoxicity of anticancer drugs, focusing mainly on aerobic exercise and resistance exercise training. A thorough systematic review was carried out using various keywords and different algorithms. Reviews and clinical studies published in journals with high impact factor and particularly related to the effect of exercise on the quality of life and the clinical outcome of the disease in breast cancer patients were selected. Therapeutic exercise has been studied before, during or after the systemic treatment and patients received doxorubicin in combination with trastuzumab or not and in rare cases only trastuzumab, while they performed aerobic exercise at various frequencies per week, with or without the combination with resistance exercises and flexibility exercises. Exercise prevents the negative impact of anticancer treatment on cardiovascular system, as it improves cardiopulmonary function. In addition, it reduces all cause-mortality by 41%. The beneficial effect of exercise is observed independently of the time that is performed in relation to the systemic therapy. Aerobic exercise in combination with resistance exercise is more beneficial in increasing VO2max, In addition, exercise reduces systolic blood pressure and heart rate at rest. High intensity aerobic exercise reduces the risk of acute cardiac failure by 46% and hemodynamic disturbances are prevented, though there are no changes in subclinical cardiotoxicity. Exercise of at least >3 MET-h/week is suggested and particularly when exercise reaches >24.6 MET-h/week the risk of cardiovascular disease is reduced by 35%. At least 8 weeks of regular exercise is recommended and the beneficial effects are even better after 16 or 24 weeks, while patients should attend more than 55% of the total number of sessions to get benefits. In terms of compliance, exercising in the day before chemotherapy helps patients adhere to the exercise program. In general, cancer patients can cope with certain intensity aerobic exercise depending on their overall state of health. This in combination with the contraindications that these patients may have depending on the stage of the disease are factors that suggest the use of individualized exercise programs, while future studies should focus on the optimum combinations of aerobic and resistance exercise training and the development of strategies that promote a better compliance of the patients to the exercise programs."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος της άσκησης στη καρδιοτοξικότητα της χημειοθεραπείας σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καίσαρης Νικόλαος","Kaisaris Nikolaos"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Οι ασθενείς με ιστορικό καρκίνου του μαστού διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο για καρδιαγγειακή νόσο λόγω της καρδιοτοξικότητας των αντικαρκινικών φαρμάκων. Η καρδιοτοξικότητα αυτή προκαλείται μέσω χημειοθεραπευτικών φαρμάκων, όπως είναι η ανθρακυκλίνη, σε μονοθεραπεία ή σε συνδυασμό με μονοκλωνικά αντισώματα, λόγου χάριν τραστουζουμάμπη Τα φάρμακα αυτά δρουν είτε έμμεσα επιταχύνοντας τη γήρανση του καρδιαγγειακού και επιδεινώνοντας την πορεία των υποκείμενων συννοσηροτήτων, είτε άμεσα διαταράσσοντας την καρδιακή λειτουργία. Δεδομένης της αυξημένης θνησιμότητας που παρουσιάζουν οι ασθενείς με καρκίνο του μαστού, ακόμη και στα αρχικά στάδια της νόσου, λόγω καρδιαγγειακών επιπλοκών σχετιζόμενων με τη θεραπεία τους, σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η εξέταση του ρόλου διαφόρων μορφών άσκησης στην άμβλυνση της καρδιοτοξικότητας των αντικαρκινικών φαρμάκων, έχοντας ως βασική εστίαση στην αερόβια άσκηση και την άσκηση αντιστάσεων. Πραγματοποιήθηκε ενδελεχής ανασκόπηση της βιβλιογραφίας χρησιμοποιώντας διάφορες λέξεις-κλειδιά με ποικίλους αλγορίθμους. Επιλέχθηκαν ανασκοπήσεις και κλινικές μελέτες δημοσιευμένες σε περιοδικά με υψηλό συντελεστή απήχησης και σχετικές με την επίδραση της άσκησης στην ποιότητα ζωής και την έκβαση της νόσου σε ασθενείς με καρκίνο μαστού. Η άσκηση ως παρεμβατική μέθοδος για τη βελτίωση της καρδιοπνευμονικής λειτουργίας έχει μελετηθεί πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά από τη συστηματική θεραπεία του ασθενούς. Συγκεκριμένα, οι ασθενείς ελάμβαναν δοξορουβικίνη με ή χωρίς τραστουζουμάμπη και σε σπάνιες περιπτώσεις μόνο τραστουζουμάμπη, ενώ πραγματοποιούσαν αερόβια άσκηση διαφόρου συχνότητας ανά εβδομάδα, σε συνδυασμό ή όχι με ασκήσεις αντιστάσεων και ασκήσεις ευλυγισίας. Η σωματική άσκηση προλαμβάνει τις αρνητικές επιπτώσεις που έχει η αντικαρκινική θεραπεία στο καρδιαγγειακό σύστημα, καθώς βελτιώνει την καρδιοπνευμονική λειτουργία. Συγχρόνως, στους ασθενείς αυτούς φαίνεται ότι μειώνει τη θνησιμότητα ανεξαρτήτως αιτίας κατά 41%. Η ευεργετική επίδραση της άσκησης παρατηρείται ανεξάρτητα από την περίοδο που λαμβάνει χώρα σε σχέση με τη συστηματική θεραπεία. Ο συνδυασμός αερόβιας άσκησης με άσκηση αντιστάσεων είναι πιο αποτελεσματικός στην βελτίωση της VO2max. Επιπλέον, η άσκηση μειώνει τη συστολική αρτηριακή πίεση και την καρδιακή συχνότητα ηρεμίας. Επίσης, όταν η αερόβια άσκηση είναι υψηλής έντασης μειώνεται ο κίνδυνος για οξεία καρδιακή ανεπάρκεια κατά 46% και προλαμβάνονται αιμοδυναμικές διαταραχές στον οργανισμό, ωστόσο δεν υπάρχουν αλλαγές στους δείκτες υποκλινικής καρδιοτοξικότητας. Γενικά, συστήνεται άσκηση τουλάχιστον 3 MET-h/week, ενώ πιο συγκεκριμένα, όταν είναι >24.6 MET-h/week ο κίνδυνος για καρδιαγγειακή νόσο μειώνεται κατά 35%. Ως προς τη διάρκεια του προγράμματος άσκησης, συστήνεται χρονικό διάστημα όσο γίνεται μεγαλύτερο, με την άσκηση διάρκειας τουλάχιστον 8 εβδομάδων να είναι αποτελεσματική και τα ευεργετήματα να είναι ακόμη καλύτερα μετά από 16 ή 24 εβδομάδες άσκησης, ενώ οι ασθενείς θα πρέπει να συμμετέχουν σε ποσοστό μεγαλύτερο του 55% των συνολικών συνεδριών για να αποκομίσουν τα οφέλη. Είναι ενδιαφέρον ότι η συμμόρφωση πραγματοποίησης άσκησης την ημέρα πριν από τη χημειοθεραπεία φαίνεται να έχει σημαντικό ρόλο. Γενικά, ένας ασθενής με καρκίνο μπορεί να ανταπεξέλθει σε συγκεκριμένης έντασης αερόβια άσκηση ανάλογα με τη συνολική κατάσταση της υγείας του. Αυτό σε συνδυασμό με τις αντενδείξεις που ενδέχεται να έχουν οι ασθενείς αυτοί ανάλογα με το στάδιο της νόσου στο οποίο βρίσκονται είναι παράγοντες που επιβάλλουν τα εξατομικευμένα προγράμματα άσκησης, ενώ μελλοντικές έρευνες χρειάζεται να εστιάσουν σε βέλτιστους συνδυασμούς αερόβιας άσκησης και άσκησης αντιστάσεων και να στοχεύσουν στην ανάδειξη στρατηγικών επίτευξης καλύτερης συμμόρφωσης των ασθενών με τα προγράμματα άσκησης.","Breast cancer patients are at high risk of developing cardiovascular disease due to the cardiotoxicity, which is associated with the use of anticancer drugs. Cardiotoxicity is related to chemotherapeutic drugs, such as anthracycline, in monotherapy or in combination with monoclonal antibodies, like trastuzumab. These agents act either indirectly, accelerating cardiovascular aging and worsening the course of underlying comorbidities, or directly disrupting cardiac function. Given the increased mortality of breast cancer patients, even in the early stages of the disease, due to cardiovascular complications associated with their treatment, the purpose of this study is to examine the possible role of various forms of exercise in alleviating the cardiotoxicity of anticancer drugs, focusing mainly on aerobic exercise and resistance exercise training. A thorough systematic review was carried out using various keywords and different algorithms. Reviews and clinical studies published in journals with high impact factor and particularly related to the effect of exercise on the quality of life and the clinical outcome of the disease in breast cancer patients were selected. Therapeutic exercise has been studied before, during or after the systemic treatment and patients received doxorubicin in combination with trastuzumab or not and in rare cases only trastuzumab, while they performed aerobic exercise at various frequencies per week, with or without the combination with resistance exercises and flexibility exercises. Exercise prevents the negative impact of anticancer treatment on cardiovascular system, as it improves cardiopulmonary function. In addition, it reduces all cause-mortality by 41%. The beneficial effect of exercise is observed independently of the time that is performed in relation to the systemic therapy. Aerobic exercise in combination with resistance exercise is more beneficial in increasing VO2max, In addition, exercise reduces systolic blood pressure and heart rate at rest. High intensity aerobic exercise reduces the risk of acute cardiac failure by 46% and hemodynamic disturbances are prevented, though there are no changes in subclinical cardiotoxicity. Exercise of at least >3 MET-h/week is suggested and particularly when exercise reaches >24.6 MET-h/week the risk of cardiovascular disease is reduced by 35%. At least 8 weeks of regular exercise is recommended and the beneficial effects are even better after 16 or 24 weeks, while patients should attend more than 55% of the total number of sessions to get benefits. In terms of compliance, exercising in the day before chemotherapy helps patients adhere to the exercise program. In general, cancer patients can cope with certain intensity aerobic exercise depending on their overall state of health. This in combination with the contraindications that these patients may have depending on the stage of the disease are factors that suggest the use of individualized exercise programs, while future studies should focus on the optimum combinations of aerobic and resistance exercise training and the development of strategies that promote a better compliance of the patients to the exercise programs."],"dc:identifier":["uoadl:3217927","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3217927"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο ρόλος της άσκησης στη καρδιοτοξικότητα της χημειοθεραπείας σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:46:41Z"}