{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3218032"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3218032","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Καρκίνος μαστού μετά απο παιδικό καρκίνο","abstract":"Σκοπός και στόχος της εργασίας: Σκοπός της παρούσας εργασίας αποτελεί η βιβλιογραφική ανασκόπηση και διερεύνηση της πιθανής συσχέτισης των θεραπειών που εφαρμόζονται για την αντιμετώπιση του καρκίνου της παιδικής ηλικίας με την εμφάνιση επακόλουθου καρκίνου του μαστού σε γυναίκες που επέζησαν από παιδικό καρκίνο. Απώτερος στόχος είναι η εκτενής μελέτη, τόσο των επιδράσεων των διάφορων θεραπευτικών επιλογών για την αντιμετώπιση του παιδικού καρκίνου στην εμφάνιση επακόλουθου καρκίνου του μαστού όσο και η ενδεδειγμένη παρακολούθηση των γυναικών που επέζησαν από καρκίνο της παιδικής ηλικίας καθώς και η θεραπευτικές επιλογές που διαθέτουν σε περίπτωση εμφάνισης καρκίνου του μαστού με σκοπό τη διατήρηση της γονιμότητας τους. Υλικό-Μέθοδος: Για την επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου, πραγματοποιήθηκε εκτενής μελέτη επιστημονικών άρθρων παγκόσμιας εμβέλειας καθώς και επιστημονικών συγγραμμάτων. Για την εύρεση του υλικού, χρησιμοποιήθηκαν οι ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων Pubmed, UptoDate και το Εθνικό Αρχείο Διδακτορικών Διατριβών. Αποτελέσματα: Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί τη πιο συχνή δευτερογενή κακοήθεια μεταξύ των νέων γυναικών που επέζησαν από καρκίνο παιδικής ηλικίας1- 7. Οι γυναίκες που υποβλήθηκαν σε θεραπεία πριν από την ηλικία των 30 ετών με θεραπευτικούς όγκους ακτινοβολίας, εκθέτοντας τον ιστό του μαστού διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του μαστού σε νεαρή ηλικία. Στο παρελθόν ο κίνδυνος αναγνωρίστηκε ως ιδιαίτερα υψηλός για γυναίκες που είχαν λάβει υψηλή δόση ακτινοβολίας στο στήθος (≥20Gy)5,8-14. Σήμερα, υπάρχουν στοιχεία ότι οι γυναίκες που εκτέθηκαν σε μέτριες δόσεις ακτινοβολίας στο στήθος (10-19Gy) διατρέχουν έναν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του μαστού σε σύγκριση με γυναίκες που δεν εκτέθηκαν σε ακτινοβολία στο στήθος8,10,14-18. Ο σχετικά μικρός αριθμός γυναικών που εκτέθηκαν σε δόσεις 1 έως 19 Gy απαγορεύει τον ακριβή προσδιορισμό του υφιστάμενου κινδύνου8,14-17,19,20. Τα στοιχεία δείχνουν έναν αυξημένο κίνδυνο σε επιζώντες καρκίνου παιδικής ηλικίας, εφήβων ή νεαρών ενηλίκων που θεραπεύτηκαν με ολική ακτινοβόληση του σώματος (ΤΒΙ) σε σχέση με μη ΤΒΙ8,10,13,15,21,22, αλλά δεν είναι σαφές εάν μια καθορισμένη δόση ΤΒΙ λιγότερη από 10Gy αυξάνει τον κίνδυνο για καρκίνο του μαστού. Νέα στοιχεία, ως επί το πλείστον από νέα παιδιά που θεραπεύτηκαν για όγκο Wilms, επίσης έδειξαν ότι η ακτινοβολία στο ανώτερο τμήμα της κοιλιάς, που επεκτείνεται πάνω από το διάφραγμα (μια κατά προσέγγιση ανατομική τοποθεσία της προεφηβικής θηλής), σχετίστηκε με αυξημένο κίνδυνο10,15,18. Ο Moskowitz CS και οι συνεργάτες του ανέφεραν μια τυποποιημένη αναλογία συχνότητας SIR=43.6 (95%CI=27.1-70.1) για καρκίνο του μαστού σε γυναίκες που έλαβαν ακτινοβολία σε ολόκληρο τον πνεύμονα (μέση δόση απελευθέρωσης 14Gy) σε σύγκριση με SIR=24.2 (95%CI=20.7-28.3) μεταξύ των γυναικών που θεραπεύτηκαν με ακτινοβολία a mantle field (μέση δόση απελευθέρωσης 40Gy) και SIR=13.0 (95%CI=8.4-20.2) για εκείνες που θεραπεύτηκαν με ακτινοβολία στο μεσοθωράκιο (mediastinal field) εξαιρουμένης της μασχάλης (μέση δόση απελευθέρωσης 30Gy)8,10. Επιπλέον, άλλες μελέτες παρατήρησαν μειωμένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού μεταξύ των γυναικών που θεραπεύτηκαν με ακτινοβολία στο πεδίο του μεσοθώρακα, γεγονός που περιόρισε τον όγκο του ακτινοβολημένου ιστού του μαστού παραλείποντας τους μασχαλιαίους λεμφαδένες στο πεδίο5,8,12,23. Υπάρχουν στοιχεία-ενδείξεις ότι η ακτινοβολία σε όγκο που εκθέτει τις ωοθήκες σε δόσεις υψηλότερες από 5Gy, θα δημιουργήσει την προδιάθεση μεμονωμένα, με δοσοεξαρτώμενο τρόπο, για ανάπτυξη πρόωρης ανεπάρκειας ωοθηκών8,24. Η πρόωρη ανεπάρκεια των ωοθηκών φαίνεται να μειώνει τις καρκινογόνες επιδράσεις της ακτινοβόλησης του στήθους8,10,11,14,16,17,19,23,25-27. Ενδείξεις χαμηλού επιπέδου δείχνουν μια σημαντική προστατευτική επίδραση σε επιζώντες που θεραπεύτηκαν με υψηλές δόσεις από αλκυλιωτικούς παράγοντες (≥14.000 mg/m2) και ακτινοβολία στο στήθος σε νεότερες ηλικίες (<21 ετών)8,10,11,16,17,28,29, ειδικά για τους επιζώντες που έχουν διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού σε ηλικία ≥40 ετών8,11. Μέχρι σήμερα, εμπειρικά δεδομένα δεν απέδειξαν μια σημαντική επίδραση της ορμονικής θεραπείας στον κίνδυνο του καρκίνου του μαστού σε επιζώντες παιδικού καρκίνου8,11,12,26. Πρόσφατες μελέτες αποδεικνύουν ότι οι επιζώντες από καρκίνο παιδικής ηλικίας, εφήβων ή νεαρών ενηλίκων που θεραπεύτηκαν με ανθρακυκλίνες διατρέχουν έναν δοσοεξαρτώμενο αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού8,13,14,16,30,31. Υποστηρίζεται ότι οι επιζώντες από καρκίνο παιδικής ηλικίας, εφήβων ή νεαρών ενηλίκων από λευχαιμία, μη-Ewing σάρκωμα και όγκο του κεντρικού νευρικού συστήματος που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με υψηλές δόσεις ανθρακυκλινών αλλά χωρίς ακτινοβολία στο στήθος διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του μαστού8,13,14,30. Αυτοί οι τύποι παιδικού καρκίνου ενδέχεται να σχετίζονται με σύνδρομα όπως το Li-Fraumeni. Παρά την έλλειψη μεμονωμένων δεδομένων για τα γενετικά σύνδρομα, τα ευρήματα σε δυο ανεξάρτητες μελέτες κοόρτης υποδηλώνουν ότι το αποτέλεσμα μπορεί να σχετίζεται με μια αλληλεπίδραση γονιδίου-ανθρακυκλίνης8,14,32. Ο Ehnhardt και οι συνεργάτες του, ανέφεραν ότι η υψηλή δόση ανθρακυκλινών (≥250mg/m2) σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού σε επιζώντες που δεν είχαν παθογόνες/ πιθανά παθογόνες μεταλλάξεις που προδιαθέτουν σε εμφάνιση καρκίνου και που δεν έλαβαν ακτινοβολία στο στήθος8,16. Επιπλέον, υπάρχει μια πρόταση μιας επιπρόσθετης αλληλεπίδρασης ανάμεσα στις ανθρακυκλίνες και της ακτινοβολίας του στήθους, καθώς ο κίνδυνος που σχετίζεται με τον συνδυασμό των ανθρακυκλινών και της ακτινοβολίας του στήθους είναι υψηλότερος από το άθροισμα των μεμονωμένων κινδύνων8,14 . Μια μελέτη έδειξε ότι οι επιζώντες καρκίνου παιδικής ηλικίας, εφήβων ή νεαρών ενηλίκων που θεραπεύτηκαν με υψηλότερες δόσεις αλκυλιωτικών παραγόντων χωρίς ακτινοβολία στο στήθος ενδέχεται επίσης να έχουν έναν αυξημένο κίνδυνο8,30, ενώ τέσσερις μελέτες δεν παρατήρησαν αυτήν την επίδραση8,13,14,25,31. Συμπέρασμα: Οι ενημερωμένες συστάσεις παρακολούθησης καρκίνου του μαστού για γυναίκες που επέζησαν από καρκίνο παιδικής, εφηβικής ηλικίας και νεαρών ενηλίκων από το International Guideline Harmonization Group περιλαμβάνουν τη σύσταση για έναρξη ετήσιας παρακολούθησης (screening) καρκίνου του μαστού με μαστογραφία και μαγνητική τομογραφία μαστού, στην ηλικία των 25 ετών ή 8 χρόνια μετά την ακτινοθεραπεία, όποιο συμβεί τελευταίο8. Με δεδομένο ότι ο επακόλουθος καρκίνος του μαστού στις γυναίκες που επέζησαν από παιδικό καρκίνο θα εμφανιστεί στην πλειοψηφία των περιπτώσεων σε αναπαραγωγική ηλικία, αποτελεί επιτακτική ανάγκη όλοι οι επαγγελματίες υγείας να λαμβάνουν υπόψη, ότι η γονιμότητα μπορεί να μειωθεί από την χημειοθεραπεία, τις στοχευμένες θεραπείες και την ενδοκρινική θεραπεία, μέσω διάφορων μηχανισμών, ενώ θα πρέπει να παρέχεται σε όλες τις γυναίκες συμβουλευτική γονιμότητας και γενετική συμβουλευτική, ώστε να γνωρίζουν τις επιλογές που έχουν στη διάθεση τους πριν την έναρξη της θεραπείας για τον καρκίνο του μαστού. Η διατήρηση της γονιμότητας αποτελεί ένα θέμα καίριας σημασίας σε νέες γυναίκες με καρκίνο του μαστού. Οι τεχνικές διατήρησης της γονιμότητας περιλαμβάνουν τη χορήγηση GnRHa κατά τη διάρκεια της χημειοθεραπείας και κρυοσυντήρηση ωοκυττάρων, εμβρύου ή ιστών ωοθήκης33.","abstract_html":"Σκοπός και στόχος της εργασίας: Σκοπός της παρούσας εργασίας αποτελεί η βιβλιογραφική ανασκόπηση και διερεύνηση της πιθανής συσχέτισης των θεραπειών που εφαρμόζονται για την αντιμετώπιση του καρκίνου της παιδικής ηλικίας με την εμφάνιση επακόλουθου καρκίνου του μαστού σε γυναίκες που επέζησαν από παιδικό καρκίνο. Απώτερος στόχος είναι η εκτενής μελέτη, τόσο των επιδράσεων των διάφορων θεραπευτικών επιλογών για την αντιμετώπιση του παιδικού καρκίνου στην εμφάνιση επακόλουθου καρκίνου του μαστού όσο και η ενδεδειγμένη παρακολούθηση των γυναικών που επέζησαν από καρκίνο της παιδικής ηλικίας καθώς και η θεραπευτικές επιλογές που διαθέτουν σε περίπτωση εμφάνισης καρκίνου του μαστού με σκοπό τη διατήρηση της γονιμότητας τους. Υλικό-Μέθοδος: Για την επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου, πραγματοποιήθηκε εκτενής μελέτη επιστημονικών άρθρων παγκόσμιας εμβέλειας καθώς και επιστημονικών συγγραμμάτων. Για την εύρεση του υλικού, χρησιμοποιήθηκαν οι ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων Pubmed, UptoDate και το Εθνικό Αρχείο Διδακτορικών Διατριβών. Αποτελέσματα: Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί τη πιο συχνή δευτερογενή κακοήθεια μεταξύ των νέων γυναικών που επέζησαν από καρκίνο παιδικής ηλικίας1- 7. Οι γυναίκες που υποβλήθηκαν σε θεραπεία πριν από την ηλικία των 30 ετών με θεραπευτικούς όγκους ακτινοβολίας, εκθέτοντας τον ιστό του μαστού διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του μαστού σε νεαρή ηλικία. Στο παρελθόν ο κίνδυνος αναγνωρίστηκε ως ιδιαίτερα υψηλός για γυναίκες που είχαν λάβει υψηλή δόση ακτινοβολίας στο στήθος (≥20Gy)5,8-14. Σήμερα, υπάρχουν στοιχεία ότι οι γυναίκες που εκτέθηκαν σε μέτριες δόσεις ακτινοβολίας στο στήθος (10-19Gy) διατρέχουν έναν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του μαστού σε σύγκριση με γυναίκες που δεν εκτέθηκαν σε ακτινοβολία στο στήθος8,10,14-18. Ο σχετικά μικρός αριθμός γυναικών που εκτέθηκαν σε δόσεις 1 έως 19 Gy απαγορεύει τον ακριβή προσδιορισμό του υφιστάμενου κινδύνου8,14-17,19,20. Τα στοιχεία δείχνουν έναν αυξημένο κίνδυνο σε επιζώντες καρκίνου παιδικής ηλικίας, εφήβων ή νεαρών ενηλίκων που θεραπεύτηκαν με ολική ακτινοβόληση του σώματος (ΤΒΙ) σε σχέση με μη ΤΒΙ8,10,13,15,21,22, αλλά δεν είναι σαφές εάν μια καθορισμένη δόση ΤΒΙ λιγότερη από 10Gy αυξάνει τον κίνδυνο για καρκίνο του μαστού. Νέα στοιχεία, ως επί το πλείστον από νέα παιδιά που θεραπεύτηκαν για όγκο Wilms, επίσης έδειξαν ότι η ακτινοβολία στο ανώτερο τμήμα της κοιλιάς, που επεκτείνεται πάνω από το διάφραγμα (μια κατά προσέγγιση ανατομική τοποθεσία της προεφηβικής θηλής), σχετίστηκε με αυξημένο κίνδυνο10,15,18. Ο Moskowitz CS και οι συνεργάτες του ανέφεραν μια τυποποιημένη αναλογία συχνότητας SIR=43.6 (95%CI=27.1-70.1) για καρκίνο του μαστού σε γυναίκες που έλαβαν ακτινοβολία σε ολόκληρο τον πνεύμονα (μέση δόση απελευθέρωσης 14Gy) σε σύγκριση με SIR=24.2 (95%CI=20.7-28.3) μεταξύ των γυναικών που θεραπεύτηκαν με ακτινοβολία a mantle field (μέση δόση απελευθέρωσης 40Gy) και SIR=13.0 (95%CI=8.4-20.2) για εκείνες που θεραπεύτηκαν με ακτινοβολία στο μεσοθωράκιο (mediastinal field) εξαιρουμένης της μασχάλης (μέση δόση απελευθέρωσης 30Gy)8,10. Επιπλέον, άλλες μελέτες παρατήρησαν μειωμένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού μεταξύ των γυναικών που θεραπεύτηκαν με ακτινοβολία στο πεδίο του μεσοθώρακα, γεγονός που περιόρισε τον όγκο του ακτινοβολημένου ιστού του μαστού παραλείποντας τους μασχαλιαίους λεμφαδένες στο πεδίο5,8,12,23. Υπάρχουν στοιχεία-ενδείξεις ότι η ακτινοβολία σε όγκο που εκθέτει τις ωοθήκες σε δόσεις υψηλότερες από 5Gy, θα δημιουργήσει την προδιάθεση μεμονωμένα, με δοσοεξαρτώμενο τρόπο, για ανάπτυξη πρόωρης ανεπάρκειας ωοθηκών8,24. Η πρόωρη ανεπάρκεια των ωοθηκών φαίνεται να μειώνει τις καρκινογόνες επιδράσεις της ακτινοβόλησης του στήθους8,10,11,14,16,17,19,23,25-27. Ενδείξεις χαμηλού επιπέδου δείχνουν μια σημαντική προστατευτική επίδραση σε επιζώντες που θεραπεύτηκαν με υψηλές δόσεις από αλκυλιωτικούς παράγοντες (≥14.000 mg/m2) και ακτινοβολία στο στήθος σε νεότερες ηλικίες (&lt;21 ετών)8,10,11,16,17,28,29, ειδικά για τους επιζώντες που έχουν διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού σε ηλικία ≥40 ετών8,11. Μέχρι σήμερα, εμπειρικά δεδομένα δεν απέδειξαν μια σημαντική επίδραση της ορμονικής θεραπείας στον κίνδυνο του καρκίνου του μαστού σε επιζώντες παιδικού καρκίνου8,11,12,26. Πρόσφατες μελέτες αποδεικνύουν ότι οι επιζώντες από καρκίνο παιδικής ηλικίας, εφήβων ή νεαρών ενηλίκων που θεραπεύτηκαν με ανθρακυκλίνες διατρέχουν έναν δοσοεξαρτώμενο αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού8,13,14,16,30,31. Υποστηρίζεται ότι οι επιζώντες από καρκίνο παιδικής ηλικίας, εφήβων ή νεαρών ενηλίκων από λευχαιμία, μη-Ewing σάρκωμα και όγκο του κεντρικού νευρικού συστήματος που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με υψηλές δόσεις ανθρακυκλινών αλλά χωρίς ακτινοβολία στο στήθος διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του μαστού8,13,14,30. Αυτοί οι τύποι παιδικού καρκίνου ενδέχεται να σχετίζονται με σύνδρομα όπως το Li-Fraumeni. Παρά την έλλειψη μεμονωμένων δεδομένων για τα γενετικά σύνδρομα, τα ευρήματα σε δυο ανεξάρτητες μελέτες κοόρτης υποδηλώνουν ότι το αποτέλεσμα μπορεί να σχετίζεται με μια αλληλεπίδραση γονιδίου-ανθρακυκλίνης8,14,32. Ο Ehnhardt και οι συνεργάτες του, ανέφεραν ότι η υψηλή δόση ανθρακυκλινών (≥250mg/m2) σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού σε επιζώντες που δεν είχαν παθογόνες/ πιθανά παθογόνες μεταλλάξεις που προδιαθέτουν σε εμφάνιση καρκίνου και που δεν έλαβαν ακτινοβολία στο στήθος8,16. Επιπλέον, υπάρχει μια πρόταση μιας επιπρόσθετης αλληλεπίδρασης ανάμεσα στις ανθρακυκλίνες και της ακτινοβολίας του στήθους, καθώς ο κίνδυνος που σχετίζεται με τον συνδυασμό των ανθρακυκλινών και της ακτινοβολίας του στήθους είναι υψηλότερος από το άθροισμα των μεμονωμένων κινδύνων8,14 . Μια μελέτη έδειξε ότι οι επιζώντες καρκίνου παιδικής ηλικίας, εφήβων ή νεαρών ενηλίκων που θεραπεύτηκαν με υψηλότερες δόσεις αλκυλιωτικών παραγόντων χωρίς ακτινοβολία στο στήθος ενδέχεται επίσης να έχουν έναν αυξημένο κίνδυνο8,30, ενώ τέσσερις μελέτες δεν παρατήρησαν αυτήν την επίδραση8,13,14,25,31. Συμπέρασμα: Οι ενημερωμένες συστάσεις παρακολούθησης καρκίνου του μαστού για γυναίκες που επέζησαν από καρκίνο παιδικής, εφηβικής ηλικίας και νεαρών ενηλίκων από το International Guideline Harmonization Group περιλαμβάνουν τη σύσταση για έναρξη ετήσιας παρακολούθησης (screening) καρκίνου του μαστού με μαστογραφία και μαγνητική τομογραφία μαστού, στην ηλικία των 25 ετών ή 8 χρόνια μετά την ακτινοθεραπεία, όποιο συμβεί τελευταίο8. Με δεδομένο ότι ο επακόλουθος καρκίνος του μαστού στις γυναίκες που επέζησαν από παιδικό καρκίνο θα εμφανιστεί στην πλειοψηφία των περιπτώσεων σε αναπαραγωγική ηλικία, αποτελεί επιτακτική ανάγκη όλοι οι επαγγελματίες υγείας να λαμβάνουν υπόψη, ότι η γονιμότητα μπορεί να μειωθεί από την χημειοθεραπεία, τις στοχευμένες θεραπείες και την ενδοκρινική θεραπεία, μέσω διάφορων μηχανισμών, ενώ θα πρέπει να παρέχεται σε όλες τις γυναίκες συμβουλευτική γονιμότητας και γενετική συμβουλευτική, ώστε να γνωρίζουν τις επιλογές που έχουν στη διάθεση τους πριν την έναρξη της θεραπείας για τον καρκίνο του μαστού. Η διατήρηση της γονιμότητας αποτελεί ένα θέμα καίριας σημασίας σε νέες γυναίκες με καρκίνο του μαστού. Οι τεχνικές διατήρησης της γονιμότητας περιλαμβάνουν τη χορήγηση GnRHa κατά τη διάρκεια της χημειοθεραπείας και κρυοσυντήρηση ωοκυττάρων, εμβρύου ή ιστών ωοθήκης33.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπαμπανδρέα Τριανταφυλλιά","Bampandrea Triantafyllia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:46:41Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3218032"],"render_values":[{"text":"uoadl:3218032","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3218032","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3218032","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3218032","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπαμπανδρέα Τριανταφυλλιά","Bampandrea Triantafyllia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3218032","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3218032"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός και στόχος της εργασίας: Σκοπός της παρούσας εργασίας αποτελεί η βιβλιογραφική ανασκόπηση και διερεύνηση της πιθανής συσχέτισης των θεραπειών που εφαρμόζονται για την αντιμετώπιση του καρκίνου της παιδικής ηλικίας με την εμφάνιση επακόλουθου καρκίνου του μαστού σε γυναίκες που επέζησαν από παιδικό καρκίνο. Απώτερος στόχος είναι η εκτενής μελέτη, τόσο των επιδράσεων των διάφορων θεραπευτικών επιλογών για την αντιμετώπιση του παιδικού καρκίνου στην εμφάνιση επακόλουθου καρκίνου του μαστού όσο και η ενδεδειγμένη παρακολούθηση των γυναικών που επέζησαν από καρκίνο της παιδικής ηλικίας καθώς και η θεραπευτικές επιλογές που διαθέτουν σε περίπτωση εμφάνισης καρκίνου του μαστού με σκοπό τη διατήρηση της γονιμότητας τους. Υλικό-Μέθοδος: Για την επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου, πραγματοποιήθηκε εκτενής μελέτη επιστημονικών άρθρων παγκόσμιας εμβέλειας καθώς και επιστημονικών συγγραμμάτων. Για την εύρεση του υλικού, χρησιμοποιήθηκαν οι ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων Pubmed, UptoDate και το Εθνικό Αρχείο Διδακτορικών Διατριβών. Αποτελέσματα: Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί τη πιο συχνή δευτερογενή κακοήθεια μεταξύ των νέων γυναικών που επέζησαν από καρκίνο παιδικής ηλικίας1- 7. Οι γυναίκες που υποβλήθηκαν σε θεραπεία πριν από την ηλικία των 30 ετών με θεραπευτικούς όγκους ακτινοβολίας, εκθέτοντας τον ιστό του μαστού διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του μαστού σε νεαρή ηλικία. Στο παρελθόν ο κίνδυνος αναγνωρίστηκε ως ιδιαίτερα υψηλός για γυναίκες που είχαν λάβει υψηλή δόση ακτινοβολίας στο στήθος (≥20Gy)5,8-14. Σήμερα, υπάρχουν στοιχεία ότι οι γυναίκες που εκτέθηκαν σε μέτριες δόσεις ακτινοβολίας στο στήθος (10-19Gy) διατρέχουν έναν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του μαστού σε σύγκριση με γυναίκες που δεν εκτέθηκαν σε ακτινοβολία στο στήθος8,10,14-18. Ο σχετικά μικρός αριθμός γυναικών που εκτέθηκαν σε δόσεις 1 έως 19 Gy απαγορεύει τον ακριβή προσδιορισμό του υφιστάμενου κινδύνου8,14-17,19,20. Τα στοιχεία δείχνουν έναν αυξημένο κίνδυνο σε επιζώντες καρκίνου παιδικής ηλικίας, εφήβων ή νεαρών ενηλίκων που θεραπεύτηκαν με ολική ακτινοβόληση του σώματος (ΤΒΙ) σε σχέση με μη ΤΒΙ8,10,13,15,21,22, αλλά δεν είναι σαφές εάν μια καθορισμένη δόση ΤΒΙ λιγότερη από 10Gy αυξάνει τον κίνδυνο για καρκίνο του μαστού. Νέα στοιχεία, ως επί το πλείστον από νέα παιδιά που θεραπεύτηκαν για όγκο Wilms, επίσης έδειξαν ότι η ακτινοβολία στο ανώτερο τμήμα της κοιλιάς, που επεκτείνεται πάνω από το διάφραγμα (μια κατά προσέγγιση ανατομική τοποθεσία της προεφηβικής θηλής), σχετίστηκε με αυξημένο κίνδυνο10,15,18. Ο Moskowitz CS και οι συνεργάτες του ανέφεραν μια τυποποιημένη αναλογία συχνότητας SIR=43.6 (95%CI=27.1-70.1) για καρκίνο του μαστού σε γυναίκες που έλαβαν ακτινοβολία σε ολόκληρο τον πνεύμονα (μέση δόση απελευθέρωσης 14Gy) σε σύγκριση με SIR=24.2 (95%CI=20.7-28.3) μεταξύ των γυναικών που θεραπεύτηκαν με ακτινοβολία a mantle field (μέση δόση απελευθέρωσης 40Gy) και SIR=13.0 (95%CI=8.4-20.2) για εκείνες που θεραπεύτηκαν με ακτινοβολία στο μεσοθωράκιο (mediastinal field) εξαιρουμένης της μασχάλης (μέση δόση απελευθέρωσης 30Gy)8,10. Επιπλέον, άλλες μελέτες παρατήρησαν μειωμένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού μεταξύ των γυναικών που θεραπεύτηκαν με ακτινοβολία στο πεδίο του μεσοθώρακα, γεγονός που περιόρισε τον όγκο του ακτινοβολημένου ιστού του μαστού παραλείποντας τους μασχαλιαίους λεμφαδένες στο πεδίο5,8,12,23. Υπάρχουν στοιχεία-ενδείξεις ότι η ακτινοβολία σε όγκο που εκθέτει τις ωοθήκες σε δόσεις υψηλότερες από 5Gy, θα δημιουργήσει την προδιάθεση μεμονωμένα, με δοσοεξαρτώμενο τρόπο, για ανάπτυξη πρόωρης ανεπάρκειας ωοθηκών8,24. Η πρόωρη ανεπάρκεια των ωοθηκών φαίνεται να μειώνει τις καρκινογόνες επιδράσεις της ακτινοβόλησης του στήθους8,10,11,14,16,17,19,23,25-27. Ενδείξεις χαμηλού επιπέδου δείχνουν μια σημαντική προστατευτική επίδραση σε επιζώντες που θεραπεύτηκαν με υψηλές δόσεις από αλκυλιωτικούς παράγοντες (≥14.000 mg/m2) και ακτινοβολία στο στήθος σε νεότερες ηλικίες (<21 ετών)8,10,11,16,17,28,29, ειδικά για τους επιζώντες που έχουν διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού σε ηλικία ≥40 ετών8,11. Μέχρι σήμερα, εμπειρικά δεδομένα δεν απέδειξαν μια σημαντική επίδραση της ορμονικής θεραπείας στον κίνδυνο του καρκίνου του μαστού σε επιζώντες παιδικού καρκίνου8,11,12,26. Πρόσφατες μελέτες αποδεικνύουν ότι οι επιζώντες από καρκίνο παιδικής ηλικίας, εφήβων ή νεαρών ενηλίκων που θεραπεύτηκαν με ανθρακυκλίνες διατρέχουν έναν δοσοεξαρτώμενο αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού8,13,14,16,30,31. Υποστηρίζεται ότι οι επιζώντες από καρκίνο παιδικής ηλικίας, εφήβων ή νεαρών ενηλίκων από λευχαιμία, μη-Ewing σάρκωμα και όγκο του κεντρικού νευρικού συστήματος που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με υψηλές δόσεις ανθρακυκλινών αλλά χωρίς ακτινοβολία στο στήθος διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του μαστού8,13,14,30. Αυτοί οι τύποι παιδικού καρκίνου ενδέχεται να σχετίζονται με σύνδρομα όπως το Li-Fraumeni. Παρά την έλλειψη μεμονωμένων δεδομένων για τα γενετικά σύνδρομα, τα ευρήματα σε δυο ανεξάρτητες μελέτες κοόρτης υποδηλώνουν ότι το αποτέλεσμα μπορεί να σχετίζεται με μια αλληλεπίδραση γονιδίου-ανθρακυκλίνης8,14,32. Ο Ehnhardt και οι συνεργάτες του, ανέφεραν ότι η υψηλή δόση ανθρακυκλινών (≥250mg/m2) σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού σε επιζώντες που δεν είχαν παθογόνες/ πιθανά παθογόνες μεταλλάξεις που προδιαθέτουν σε εμφάνιση καρκίνου και που δεν έλαβαν ακτινοβολία στο στήθος8,16. Επιπλέον, υπάρχει μια πρόταση μιας επιπρόσθετης αλληλεπίδρασης ανάμεσα στις ανθρακυκλίνες και της ακτινοβολίας του στήθους, καθώς ο κίνδυνος που σχετίζεται με τον συνδυασμό των ανθρακυκλινών και της ακτινοβολίας του στήθους είναι υψηλότερος από το άθροισμα των μεμονωμένων κινδύνων8,14 . Μια μελέτη έδειξε ότι οι επιζώντες καρκίνου παιδικής ηλικίας, εφήβων ή νεαρών ενηλίκων που θεραπεύτηκαν με υψηλότερες δόσεις αλκυλιωτικών παραγόντων χωρίς ακτινοβολία στο στήθος ενδέχεται επίσης να έχουν έναν αυξημένο κίνδυνο8,30, ενώ τέσσερις μελέτες δεν παρατήρησαν αυτήν την επίδραση8,13,14,25,31. Συμπέρασμα: Οι ενημερωμένες συστάσεις παρακολούθησης καρκίνου του μαστού για γυναίκες που επέζησαν από καρκίνο παιδικής, εφηβικής ηλικίας και νεαρών ενηλίκων από το International Guideline Harmonization Group περιλαμβάνουν τη σύσταση για έναρξη ετήσιας παρακολούθησης (screening) καρκίνου του μαστού με μαστογραφία και μαγνητική τομογραφία μαστού, στην ηλικία των 25 ετών ή 8 χρόνια μετά την ακτινοθεραπεία, όποιο συμβεί τελευταίο8. Με δεδομένο ότι ο επακόλουθος καρκίνος του μαστού στις γυναίκες που επέζησαν από παιδικό καρκίνο θα εμφανιστεί στην πλειοψηφία των περιπτώσεων σε αναπαραγωγική ηλικία, αποτελεί επιτακτική ανάγκη όλοι οι επαγγελματίες υγείας να λαμβάνουν υπόψη, ότι η γονιμότητα μπορεί να μειωθεί από την χημειοθεραπεία, τις στοχευμένες θεραπείες και την ενδοκρινική θεραπεία, μέσω διάφορων μηχανισμών, ενώ θα πρέπει να παρέχεται σε όλες τις γυναίκες συμβουλευτική γονιμότητας και γενετική συμβουλευτική, ώστε να γνωρίζουν τις επιλογές που έχουν στη διάθεση τους πριν την έναρξη της θεραπείας για τον καρκίνο του μαστού. Η διατήρηση της γονιμότητας αποτελεί ένα θέμα καίριας σημασίας σε νέες γυναίκες με καρκίνο του μαστού. Οι τεχνικές διατήρησης της γονιμότητας περιλαμβάνουν τη χορήγηση GnRHa κατά τη διάρκεια της χημειοθεραπείας και κρυοσυντήρηση ωοκυττάρων, εμβρύου ή ιστών ωοθήκης33.","The purpose of this study is to review the literature and investigate the possible association of treatments which are used to treat childhood cancer with the subsequent occurance of breast cancer in women who have survived childhood cancer. The ultimate goal is the extensive study of both the effects of various treatment options for childhood cancer on the subsequent development of breast cancer and the appropriate survelliance in women who have survived childhood cancer and the treatment options available in case of onset breast cancer in order to preserve their fertility."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Καρκίνος μαστού μετά απο παιδικό καρκίνο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπαμπανδρέα Τριανταφυλλιά","Bampandrea Triantafyllia"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Σκοπός και στόχος της εργασίας: Σκοπός της παρούσας εργασίας αποτελεί η βιβλιογραφική ανασκόπηση και διερεύνηση της πιθανής συσχέτισης των θεραπειών που εφαρμόζονται για την αντιμετώπιση του καρκίνου της παιδικής ηλικίας με την εμφάνιση επακόλουθου καρκίνου του μαστού σε γυναίκες που επέζησαν από παιδικό καρκίνο. Απώτερος στόχος είναι η εκτενής μελέτη, τόσο των επιδράσεων των διάφορων θεραπευτικών επιλογών για την αντιμετώπιση του παιδικού καρκίνου στην εμφάνιση επακόλουθου καρκίνου του μαστού όσο και η ενδεδειγμένη παρακολούθηση των γυναικών που επέζησαν από καρκίνο της παιδικής ηλικίας καθώς και η θεραπευτικές επιλογές που διαθέτουν σε περίπτωση εμφάνισης καρκίνου του μαστού με σκοπό τη διατήρηση της γονιμότητας τους. Υλικό-Μέθοδος: Για την επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου, πραγματοποιήθηκε εκτενής μελέτη επιστημονικών άρθρων παγκόσμιας εμβέλειας καθώς και επιστημονικών συγγραμμάτων. Για την εύρεση του υλικού, χρησιμοποιήθηκαν οι ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων Pubmed, UptoDate και το Εθνικό Αρχείο Διδακτορικών Διατριβών. Αποτελέσματα: Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί τη πιο συχνή δευτερογενή κακοήθεια μεταξύ των νέων γυναικών που επέζησαν από καρκίνο παιδικής ηλικίας1- 7. Οι γυναίκες που υποβλήθηκαν σε θεραπεία πριν από την ηλικία των 30 ετών με θεραπευτικούς όγκους ακτινοβολίας, εκθέτοντας τον ιστό του μαστού διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του μαστού σε νεαρή ηλικία. Στο παρελθόν ο κίνδυνος αναγνωρίστηκε ως ιδιαίτερα υψηλός για γυναίκες που είχαν λάβει υψηλή δόση ακτινοβολίας στο στήθος (≥20Gy)5,8-14. Σήμερα, υπάρχουν στοιχεία ότι οι γυναίκες που εκτέθηκαν σε μέτριες δόσεις ακτινοβολίας στο στήθος (10-19Gy) διατρέχουν έναν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του μαστού σε σύγκριση με γυναίκες που δεν εκτέθηκαν σε ακτινοβολία στο στήθος8,10,14-18. Ο σχετικά μικρός αριθμός γυναικών που εκτέθηκαν σε δόσεις 1 έως 19 Gy απαγορεύει τον ακριβή προσδιορισμό του υφιστάμενου κινδύνου8,14-17,19,20. Τα στοιχεία δείχνουν έναν αυξημένο κίνδυνο σε επιζώντες καρκίνου παιδικής ηλικίας, εφήβων ή νεαρών ενηλίκων που θεραπεύτηκαν με ολική ακτινοβόληση του σώματος (ΤΒΙ) σε σχέση με μη ΤΒΙ8,10,13,15,21,22, αλλά δεν είναι σαφές εάν μια καθορισμένη δόση ΤΒΙ λιγότερη από 10Gy αυξάνει τον κίνδυνο για καρκίνο του μαστού. Νέα στοιχεία, ως επί το πλείστον από νέα παιδιά που θεραπεύτηκαν για όγκο Wilms, επίσης έδειξαν ότι η ακτινοβολία στο ανώτερο τμήμα της κοιλιάς, που επεκτείνεται πάνω από το διάφραγμα (μια κατά προσέγγιση ανατομική τοποθεσία της προεφηβικής θηλής), σχετίστηκε με αυξημένο κίνδυνο10,15,18. Ο Moskowitz CS και οι συνεργάτες του ανέφεραν μια τυποποιημένη αναλογία συχνότητας SIR=43.6 (95%CI=27.1-70.1) για καρκίνο του μαστού σε γυναίκες που έλαβαν ακτινοβολία σε ολόκληρο τον πνεύμονα (μέση δόση απελευθέρωσης 14Gy) σε σύγκριση με SIR=24.2 (95%CI=20.7-28.3) μεταξύ των γυναικών που θεραπεύτηκαν με ακτινοβολία a mantle field (μέση δόση απελευθέρωσης 40Gy) και SIR=13.0 (95%CI=8.4-20.2) για εκείνες που θεραπεύτηκαν με ακτινοβολία στο μεσοθωράκιο (mediastinal field) εξαιρουμένης της μασχάλης (μέση δόση απελευθέρωσης 30Gy)8,10. Επιπλέον, άλλες μελέτες παρατήρησαν μειωμένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού μεταξύ των γυναικών που θεραπεύτηκαν με ακτινοβολία στο πεδίο του μεσοθώρακα, γεγονός που περιόρισε τον όγκο του ακτινοβολημένου ιστού του μαστού παραλείποντας τους μασχαλιαίους λεμφαδένες στο πεδίο5,8,12,23. Υπάρχουν στοιχεία-ενδείξεις ότι η ακτινοβολία σε όγκο που εκθέτει τις ωοθήκες σε δόσεις υψηλότερες από 5Gy, θα δημιουργήσει την προδιάθεση μεμονωμένα, με δοσοεξαρτώμενο τρόπο, για ανάπτυξη πρόωρης ανεπάρκειας ωοθηκών8,24. Η πρόωρη ανεπάρκεια των ωοθηκών φαίνεται να μειώνει τις καρκινογόνες επιδράσεις της ακτινοβόλησης του στήθους8,10,11,14,16,17,19,23,25-27. Ενδείξεις χαμηλού επιπέδου δείχνουν μια σημαντική προστατευτική επίδραση σε επιζώντες που θεραπεύτηκαν με υψηλές δόσεις από αλκυλιωτικούς παράγοντες (≥14.000 mg/m2) και ακτινοβολία στο στήθος σε νεότερες ηλικίες (<21 ετών)8,10,11,16,17,28,29, ειδικά για τους επιζώντες που έχουν διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού σε ηλικία ≥40 ετών8,11. Μέχρι σήμερα, εμπειρικά δεδομένα δεν απέδειξαν μια σημαντική επίδραση της ορμονικής θεραπείας στον κίνδυνο του καρκίνου του μαστού σε επιζώντες παιδικού καρκίνου8,11,12,26. Πρόσφατες μελέτες αποδεικνύουν ότι οι επιζώντες από καρκίνο παιδικής ηλικίας, εφήβων ή νεαρών ενηλίκων που θεραπεύτηκαν με ανθρακυκλίνες διατρέχουν έναν δοσοεξαρτώμενο αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού8,13,14,16,30,31. Υποστηρίζεται ότι οι επιζώντες από καρκίνο παιδικής ηλικίας, εφήβων ή νεαρών ενηλίκων από λευχαιμία, μη-Ewing σάρκωμα και όγκο του κεντρικού νευρικού συστήματος που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με υψηλές δόσεις ανθρακυκλινών αλλά χωρίς ακτινοβολία στο στήθος διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο του μαστού8,13,14,30. Αυτοί οι τύποι παιδικού καρκίνου ενδέχεται να σχετίζονται με σύνδρομα όπως το Li-Fraumeni. Παρά την έλλειψη μεμονωμένων δεδομένων για τα γενετικά σύνδρομα, τα ευρήματα σε δυο ανεξάρτητες μελέτες κοόρτης υποδηλώνουν ότι το αποτέλεσμα μπορεί να σχετίζεται με μια αλληλεπίδραση γονιδίου-ανθρακυκλίνης8,14,32. Ο Ehnhardt και οι συνεργάτες του, ανέφεραν ότι η υψηλή δόση ανθρακυκλινών (≥250mg/m2) σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού σε επιζώντες που δεν είχαν παθογόνες/ πιθανά παθογόνες μεταλλάξεις που προδιαθέτουν σε εμφάνιση καρκίνου και που δεν έλαβαν ακτινοβολία στο στήθος8,16. Επιπλέον, υπάρχει μια πρόταση μιας επιπρόσθετης αλληλεπίδρασης ανάμεσα στις ανθρακυκλίνες και της ακτινοβολίας του στήθους, καθώς ο κίνδυνος που σχετίζεται με τον συνδυασμό των ανθρακυκλινών και της ακτινοβολίας του στήθους είναι υψηλότερος από το άθροισμα των μεμονωμένων κινδύνων8,14 . Μια μελέτη έδειξε ότι οι επιζώντες καρκίνου παιδικής ηλικίας, εφήβων ή νεαρών ενηλίκων που θεραπεύτηκαν με υψηλότερες δόσεις αλκυλιωτικών παραγόντων χωρίς ακτινοβολία στο στήθος ενδέχεται επίσης να έχουν έναν αυξημένο κίνδυνο8,30, ενώ τέσσερις μελέτες δεν παρατήρησαν αυτήν την επίδραση8,13,14,25,31. Συμπέρασμα: Οι ενημερωμένες συστάσεις παρακολούθησης καρκίνου του μαστού για γυναίκες που επέζησαν από καρκίνο παιδικής, εφηβικής ηλικίας και νεαρών ενηλίκων από το International Guideline Harmonization Group περιλαμβάνουν τη σύσταση για έναρξη ετήσιας παρακολούθησης (screening) καρκίνου του μαστού με μαστογραφία και μαγνητική τομογραφία μαστού, στην ηλικία των 25 ετών ή 8 χρόνια μετά την ακτινοθεραπεία, όποιο συμβεί τελευταίο8. Με δεδομένο ότι ο επακόλουθος καρκίνος του μαστού στις γυναίκες που επέζησαν από παιδικό καρκίνο θα εμφανιστεί στην πλειοψηφία των περιπτώσεων σε αναπαραγωγική ηλικία, αποτελεί επιτακτική ανάγκη όλοι οι επαγγελματίες υγείας να λαμβάνουν υπόψη, ότι η γονιμότητα μπορεί να μειωθεί από την χημειοθεραπεία, τις στοχευμένες θεραπείες και την ενδοκρινική θεραπεία, μέσω διάφορων μηχανισμών, ενώ θα πρέπει να παρέχεται σε όλες τις γυναίκες συμβουλευτική γονιμότητας και γενετική συμβουλευτική, ώστε να γνωρίζουν τις επιλογές που έχουν στη διάθεση τους πριν την έναρξη της θεραπείας για τον καρκίνο του μαστού. Η διατήρηση της γονιμότητας αποτελεί ένα θέμα καίριας σημασίας σε νέες γυναίκες με καρκίνο του μαστού. Οι τεχνικές διατήρησης της γονιμότητας περιλαμβάνουν τη χορήγηση GnRHa κατά τη διάρκεια της χημειοθεραπείας και κρυοσυντήρηση ωοκυττάρων, εμβρύου ή ιστών ωοθήκης33.","The purpose of this study is to review the literature and investigate the possible association of treatments which are used to treat childhood cancer with the subsequent occurance of breast cancer in women who have survived childhood cancer. The ultimate goal is the extensive study of both the effects of various treatment options for childhood cancer on the subsequent development of breast cancer and the appropriate survelliance in women who have survived childhood cancer and the treatment options available in case of onset breast cancer in order to preserve their fertility."],"dc:identifier":["uoadl:3218032","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3218032"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Καρκίνος μαστού μετά απο παιδικό καρκίνο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:46:41Z"}