{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3218484"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3218484","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Γλέντι τον καιρό της πανούκλας του Α. Σ. Πούσκιν σε ελληνικές και αγγλικές μεταφράσεις","abstract":"Το Γλέντι τον καιρό της πανούκλας (πρώτη έκδοση 1832, έτος συγγραφής 1830, εφεξής Γλέντι) είναι το τέταρτο και τελευταίο έργο στη σειρά των δραματικών σκηνών, όπως τις χαρακτήρισε ο ίδιος ο Πούσκιν, για τις οποίες στη βιβλιογραφία έχει καθιερωθεί ο γενικός τίτλος Μικρές τραγωδίες. Το έργο για αρκετό καιρό δεν προσέλκυε την προσοχή των μεταφραστών. Το γεγονός αυτό ίσως οφείλεται στον υπότιτλο που συνοδεύει το έργο «από την τραγωδία του Wilson, The City of the Plague», ο οποίος αναφέρεται σε πραγματικό κείμενο του 1816 και δηλώνει τον υποτιθέμενο μεταφραστικό χαρακτήρα του έργου. Οι δυο μοναδικές μεταφράσεις του έργου στη νεοελληνική γλώσσα ανήκουν στο τέλος του 20ου αιώνα, ενώ οι μεταφράσεις στην αγγλική γλώσσα, αν και αρχίζουν να εμφανίζονται από το πρώτο τρίτο του 20ού αιώνα, εκτοξεύονται στον 21ο αιώνα. Στην εργασία αναλύονται οι δύο ελληνικές μεταφράσεις (Αλεξανδρόπουλος 2004 [1991], Καρατζάς 1996), καθώς και δείγμα από τις πέντε αγγλικές (Werth 1927, Nabokov 1944, Anderson 2000, Falen 2007, Yankelevich 1999, 2020). Ο σκοπός της εργασίας είναι η παρατήρηση των στρατηγικών των μεταφραστών στη νεοελληνική και στην αγγλική γλώσσα και η σύγκρισή τους ώστε να εντοπιστούν τα στοιχεία η απόδοση των οποίων αποκλίνει από το ρωσικό πρωτότυπο. Η εργασία παρατηρεί αλλαγές του μέτρου/ρυθμού, συντακτικούς και λεξικούς μετασχηματισμούς, αλλαγές σε εννοιολογικό περιεχόμενο και ύφος, τα οποία αναδεικνύονται βάσει της συγκριτικής ανάλυσης, με αναφορά σε χαρακτηριστικά παραδείγματα και στη σημασία των επιλογών των μεταφραστών. Η ανάλυση δείχνει ότι η εφαρμογή του μέτρου της τραγωδίας Γλέντι στη νεοελληνική γλώσσα συνεπάγεται λιγότερες μετατροπές της δομής του κειμένου, οι οποίες στις αγγλικές μεταφράσεις αποδεικνύεται πως συσχετίζονται με τις προσθήκες λέξεων περιεχομένου. Οι αλλαγές του μετρικού σχήματος, προσθήκες καθώς και οι μετατροπές των λέξεων, του εννοιολογικού περιεχομένου και του ύφους του έργου στις μεταφράσεις συχνά έρχονται σε αντίθεση με την ποιητική μέθοδο που ακολούθησε ο Πούσκιν στη δημιουργία/μετάφραση του έργου. Μερικές αλλαγές στις μεταφράσεις έχουν στόχο ώστε το κείμενο να έχει απήχηση στο κοινό της γλώσσας υποδοχής, ωστόσο τα στοιχεία που εισάγονται από τους μεταφραστές είναι αυτά που απορρίφθηκαν από τον Πούσκιν. Η συμβολή της εργασίας έγκειται στην ανάλυση χαρακτηριστικών των ελληνικών μεταφράσεων της κλασικής ρωσικής λογοτεχνίας και της συσχέτισης τους με τις αγγλικές εκδοχές ώστε να αναδειχθεί πώς η περίφημη μη μεταφρασιμότητα του Πούσκιν επηρεάζεται από τη γλώσσα υποδοχής.","abstract_html":"Το Γλέντι τον καιρό της πανούκλας (πρώτη έκδοση 1832, έτος συγγραφής 1830, εφεξής Γλέντι) είναι το τέταρτο και τελευταίο έργο στη σειρά των δραματικών σκηνών, όπως τις χαρακτήρισε ο ίδιος ο Πούσκιν, για τις οποίες στη βιβλιογραφία έχει καθιερωθεί ο γενικός τίτλος Μικρές τραγωδίες. Το έργο για αρκετό καιρό δεν προσέλκυε την προσοχή των μεταφραστών. Το γεγονός αυτό ίσως οφείλεται στον υπότιτλο που συνοδεύει το έργο «από την τραγωδία του Wilson, The City of the Plague», ο οποίος αναφέρεται σε πραγματικό κείμενο του 1816 και δηλώνει τον υποτιθέμενο μεταφραστικό χαρακτήρα του έργου. Οι δυο μοναδικές μεταφράσεις του έργου στη νεοελληνική γλώσσα ανήκουν στο τέλος του 20ου αιώνα, ενώ οι μεταφράσεις στην αγγλική γλώσσα, αν και αρχίζουν να εμφανίζονται από το πρώτο τρίτο του 20ού αιώνα, εκτοξεύονται στον 21ο αιώνα. Στην εργασία αναλύονται οι δύο ελληνικές μεταφράσεις (Αλεξανδρόπουλος 2004 [1991], Καρατζάς 1996), καθώς και δείγμα από τις πέντε αγγλικές (Werth 1927, Nabokov 1944, Anderson 2000, Falen 2007, Yankelevich 1999, 2020). Ο σκοπός της εργασίας είναι η παρατήρηση των στρατηγικών των μεταφραστών στη νεοελληνική και στην αγγλική γλώσσα και η σύγκρισή τους ώστε να εντοπιστούν τα στοιχεία η απόδοση των οποίων αποκλίνει από το ρωσικό πρωτότυπο. Η εργασία παρατηρεί αλλαγές του μέτρου/ρυθμού, συντακτικούς και λεξικούς μετασχηματισμούς, αλλαγές σε εννοιολογικό περιεχόμενο και ύφος, τα οποία αναδεικνύονται βάσει της συγκριτικής ανάλυσης, με αναφορά σε χαρακτηριστικά παραδείγματα και στη σημασία των επιλογών των μεταφραστών. Η ανάλυση δείχνει ότι η εφαρμογή του μέτρου της τραγωδίας Γλέντι στη νεοελληνική γλώσσα συνεπάγεται λιγότερες μετατροπές της δομής του κειμένου, οι οποίες στις αγγλικές μεταφράσεις αποδεικνύεται πως συσχετίζονται με τις προσθήκες λέξεων περιεχομένου. Οι αλλαγές του μετρικού σχήματος, προσθήκες καθώς και οι μετατροπές των λέξεων, του εννοιολογικού περιεχομένου και του ύφους του έργου στις μεταφράσεις συχνά έρχονται σε αντίθεση με την ποιητική μέθοδο που ακολούθησε ο Πούσκιν στη δημιουργία/μετάφραση του έργου. Μερικές αλλαγές στις μεταφράσεις έχουν στόχο ώστε το κείμενο να έχει απήχηση στο κοινό της γλώσσας υποδοχής, ωστόσο τα στοιχεία που εισάγονται από τους μεταφραστές είναι αυτά που απορρίφθηκαν από τον Πούσκιν. Η συμβολή της εργασίας έγκειται στην ανάλυση χαρακτηριστικών των ελληνικών μεταφράσεων της κλασικής ρωσικής λογοτεχνίας και της συσχέτισης τους με τις αγγλικές εκδοχές ώστε να αναδειχθεί πώς η περίφημη μη μεταφρασιμότητα του Πούσκιν επηρεάζεται από τη γλώσσα υποδοχής.","abstract_has_math":false,"creators":["Αλαφούζοβα Έλενα","Alafuzova Elena"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2022,"date_issued":"2022","date_published":"2022","updated_at":"2026-11-19T05:47:02Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3218484"],"render_values":[{"text":"uoadl:3218484","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3218484","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3218484","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3218484","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αλαφούζοβα Έλενα","Alafuzova Elena"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2022"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3218484","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3218484"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το Γλέντι τον καιρό της πανούκλας (πρώτη έκδοση 1832, έτος συγγραφής 1830, εφεξής Γλέντι) είναι το τέταρτο και τελευταίο έργο στη σειρά των δραματικών σκηνών, όπως τις χαρακτήρισε ο ίδιος ο Πούσκιν, για τις οποίες στη βιβλιογραφία έχει καθιερωθεί ο γενικός τίτλος Μικρές τραγωδίες. Το έργο για αρκετό καιρό δεν προσέλκυε την προσοχή των μεταφραστών. Το γεγονός αυτό ίσως οφείλεται στον υπότιτλο που συνοδεύει το έργο «από την τραγωδία του Wilson, The City of the Plague», ο οποίος αναφέρεται σε πραγματικό κείμενο του 1816 και δηλώνει τον υποτιθέμενο μεταφραστικό χαρακτήρα του έργου. Οι δυο μοναδικές μεταφράσεις του έργου στη νεοελληνική γλώσσα ανήκουν στο τέλος του 20ου αιώνα, ενώ οι μεταφράσεις στην αγγλική γλώσσα, αν και αρχίζουν να εμφανίζονται από το πρώτο τρίτο του 20ού αιώνα, εκτοξεύονται στον 21ο αιώνα. Στην εργασία αναλύονται οι δύο ελληνικές μεταφράσεις (Αλεξανδρόπουλος 2004 [1991], Καρατζάς 1996), καθώς και δείγμα από τις πέντε αγγλικές (Werth 1927, Nabokov 1944, Anderson 2000, Falen 2007, Yankelevich 1999, 2020). Ο σκοπός της εργασίας είναι η παρατήρηση των στρατηγικών των μεταφραστών στη νεοελληνική και στην αγγλική γλώσσα και η σύγκρισή τους ώστε να εντοπιστούν τα στοιχεία η απόδοση των οποίων αποκλίνει από το ρωσικό πρωτότυπο. Η εργασία παρατηρεί αλλαγές του μέτρου/ρυθμού, συντακτικούς και λεξικούς μετασχηματισμούς, αλλαγές σε εννοιολογικό περιεχόμενο και ύφος, τα οποία αναδεικνύονται βάσει της συγκριτικής ανάλυσης, με αναφορά σε χαρακτηριστικά παραδείγματα και στη σημασία των επιλογών των μεταφραστών. Η ανάλυση δείχνει ότι η εφαρμογή του μέτρου της τραγωδίας Γλέντι στη νεοελληνική γλώσσα συνεπάγεται λιγότερες μετατροπές της δομής του κειμένου, οι οποίες στις αγγλικές μεταφράσεις αποδεικνύεται πως συσχετίζονται με τις προσθήκες λέξεων περιεχομένου. Οι αλλαγές του μετρικού σχήματος, προσθήκες καθώς και οι μετατροπές των λέξεων, του εννοιολογικού περιεχομένου και του ύφους του έργου στις μεταφράσεις συχνά έρχονται σε αντίθεση με την ποιητική μέθοδο που ακολούθησε ο Πούσκιν στη δημιουργία/μετάφραση του έργου. Μερικές αλλαγές στις μεταφράσεις έχουν στόχο ώστε το κείμενο να έχει απήχηση στο κοινό της γλώσσας υποδοχής, ωστόσο τα στοιχεία που εισάγονται από τους μεταφραστές είναι αυτά που απορρίφθηκαν από τον Πούσκιν. Η συμβολή της εργασίας έγκειται στην ανάλυση χαρακτηριστικών των ελληνικών μεταφράσεων της κλασικής ρωσικής λογοτεχνίας και της συσχέτισης τους με τις αγγλικές εκδοχές ώστε να αναδειχθεί πώς η περίφημη μη μεταφρασιμότητα του Πούσκιν επηρεάζεται από τη γλώσσα υποδοχής.","A Feast During the Plague (first publication 1832, written in 1830, further on Feast) is the fourth and the final play in a series of dramatic scenes, as Pushkin called them, for which a more general title Little tragedies has been established in literary tradition. The Feast has not attracted the attention of translators for some time. This is possibly due to Pushkin’s subtitle “from Wilson’s tragedy, The City of the Plague”, which refers to a real literary work of 1816 and indicates the allegedly translational nature of the tragedy. The only two translations of the play into Greek belong to the late XX. Translations of the text into English started to appear at the first third of XXcentury, but they flourished especially in the XXI. In this study, the two Greek translations (Alexandropoulos 2004 [1991], Karatzas 1996) of Pushkin’s work are analyzed along with a sample of five English vesions of it (Werth 1927, Nabokov 1944, Anderson 2000, Falen 2007, Yankelevich 1999, 2020). The aim of the study is to compare and contrast translation strategies the Greek and English translators utilized to identify techniques which lead to deviation of the translations from the Russian original. The study observes changes of meter/rhythm, grammatical and lexical transformations, differences in conceptual content and style, which are analyzed on the basis of comparative analysis, with reference to typical examples and to the meaning of the rationale of translation choices. The analysis shows that transferring the meter of the Feast into Greek requires less changes to the structure of the text, something that in English translations is proved to be connected with addition of content words addition. The changes of meter, additions and transformations of lexical items, conceptual content and the style in the translations of the play often contradict Pushkin’s poetic method in the Feast. Some changes are aiming to make the text resonate with the audience of the target-language, although, the shifts introduced by the translators bring in ideas which Pushkin rejected. The contribution of the study lies in the analysis of distinctive features of the Greek translations of classical Russian literature and their correlation with the English ones, aiming at highlighting how Pushkin’s famous untranslatability is affected by the language of the target text."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Γλέντι τον καιρό της πανούκλας του Α. Σ. Πούσκιν σε ελληνικές και αγγλικές μεταφράσεις"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αλαφούζοβα Έλενα","Alafuzova Elena"],"dc:date":["2022"],"dc:description":["Το Γλέντι τον καιρό της πανούκλας (πρώτη έκδοση 1832, έτος συγγραφής 1830, εφεξής Γλέντι) είναι το τέταρτο και τελευταίο έργο στη σειρά των δραματικών σκηνών, όπως τις χαρακτήρισε ο ίδιος ο Πούσκιν, για τις οποίες στη βιβλιογραφία έχει καθιερωθεί ο γενικός τίτλος Μικρές τραγωδίες. Το έργο για αρκετό καιρό δεν προσέλκυε την προσοχή των μεταφραστών. Το γεγονός αυτό ίσως οφείλεται στον υπότιτλο που συνοδεύει το έργο «από την τραγωδία του Wilson, The City of the Plague», ο οποίος αναφέρεται σε πραγματικό κείμενο του 1816 και δηλώνει τον υποτιθέμενο μεταφραστικό χαρακτήρα του έργου. Οι δυο μοναδικές μεταφράσεις του έργου στη νεοελληνική γλώσσα ανήκουν στο τέλος του 20ου αιώνα, ενώ οι μεταφράσεις στην αγγλική γλώσσα, αν και αρχίζουν να εμφανίζονται από το πρώτο τρίτο του 20ού αιώνα, εκτοξεύονται στον 21ο αιώνα. Στην εργασία αναλύονται οι δύο ελληνικές μεταφράσεις (Αλεξανδρόπουλος 2004 [1991], Καρατζάς 1996), καθώς και δείγμα από τις πέντε αγγλικές (Werth 1927, Nabokov 1944, Anderson 2000, Falen 2007, Yankelevich 1999, 2020). Ο σκοπός της εργασίας είναι η παρατήρηση των στρατηγικών των μεταφραστών στη νεοελληνική και στην αγγλική γλώσσα και η σύγκρισή τους ώστε να εντοπιστούν τα στοιχεία η απόδοση των οποίων αποκλίνει από το ρωσικό πρωτότυπο. Η εργασία παρατηρεί αλλαγές του μέτρου/ρυθμού, συντακτικούς και λεξικούς μετασχηματισμούς, αλλαγές σε εννοιολογικό περιεχόμενο και ύφος, τα οποία αναδεικνύονται βάσει της συγκριτικής ανάλυσης, με αναφορά σε χαρακτηριστικά παραδείγματα και στη σημασία των επιλογών των μεταφραστών. Η ανάλυση δείχνει ότι η εφαρμογή του μέτρου της τραγωδίας Γλέντι στη νεοελληνική γλώσσα συνεπάγεται λιγότερες μετατροπές της δομής του κειμένου, οι οποίες στις αγγλικές μεταφράσεις αποδεικνύεται πως συσχετίζονται με τις προσθήκες λέξεων περιεχομένου. Οι αλλαγές του μετρικού σχήματος, προσθήκες καθώς και οι μετατροπές των λέξεων, του εννοιολογικού περιεχομένου και του ύφους του έργου στις μεταφράσεις συχνά έρχονται σε αντίθεση με την ποιητική μέθοδο που ακολούθησε ο Πούσκιν στη δημιουργία/μετάφραση του έργου. Μερικές αλλαγές στις μεταφράσεις έχουν στόχο ώστε το κείμενο να έχει απήχηση στο κοινό της γλώσσας υποδοχής, ωστόσο τα στοιχεία που εισάγονται από τους μεταφραστές είναι αυτά που απορρίφθηκαν από τον Πούσκιν. Η συμβολή της εργασίας έγκειται στην ανάλυση χαρακτηριστικών των ελληνικών μεταφράσεων της κλασικής ρωσικής λογοτεχνίας και της συσχέτισης τους με τις αγγλικές εκδοχές ώστε να αναδειχθεί πώς η περίφημη μη μεταφρασιμότητα του Πούσκιν επηρεάζεται από τη γλώσσα υποδοχής.","A Feast During the Plague (first publication 1832, written in 1830, further on Feast) is the fourth and the final play in a series of dramatic scenes, as Pushkin called them, for which a more general title Little tragedies has been established in literary tradition. The Feast has not attracted the attention of translators for some time. This is possibly due to Pushkin’s subtitle “from Wilson’s tragedy, The City of the Plague”, which refers to a real literary work of 1816 and indicates the allegedly translational nature of the tragedy. The only two translations of the play into Greek belong to the late XX. Translations of the text into English started to appear at the first third of XXcentury, but they flourished especially in the XXI. In this study, the two Greek translations (Alexandropoulos 2004 [1991], Karatzas 1996) of Pushkin’s work are analyzed along with a sample of five English vesions of it (Werth 1927, Nabokov 1944, Anderson 2000, Falen 2007, Yankelevich 1999, 2020). The aim of the study is to compare and contrast translation strategies the Greek and English translators utilized to identify techniques which lead to deviation of the translations from the Russian original. The study observes changes of meter/rhythm, grammatical and lexical transformations, differences in conceptual content and style, which are analyzed on the basis of comparative analysis, with reference to typical examples and to the meaning of the rationale of translation choices. The analysis shows that transferring the meter of the Feast into Greek requires less changes to the structure of the text, something that in English translations is proved to be connected with addition of content words addition. The changes of meter, additions and transformations of lexical items, conceptual content and the style in the translations of the play often contradict Pushkin’s poetic method in the Feast. Some changes are aiming to make the text resonate with the audience of the target-language, although, the shifts introduced by the translators bring in ideas which Pushkin rejected. The contribution of the study lies in the analysis of distinctive features of the Greek translations of classical Russian literature and their correlation with the English ones, aiming at highlighting how Pushkin’s famous untranslatability is affected by the language of the target text."],"dc:identifier":["uoadl:3218484","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3218484"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["Γλέντι τον καιρό της πανούκλας του Α. Σ. Πούσκιν σε ελληνικές και αγγλικές μεταφράσεις"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:47:02Z"}